บทที่ 200 - ดาบเดียวผ่าสายลม ยืมบารมีข่มขวัญผู้คน

บทที่ 200 - ดาบเดียวผ่าสายลม ยืมบารมีข่มขวัญผู้คน

◉◉◉◉◉

"ร่วมมือ แกคิดจะร่วมมือกับฉันงั้นหรือ ฉันยังไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังของพวกแกเลย แล้วจะร่วมมือได้อย่างไร"

ซูเฉินมองอีกฝ่ายแล้วเอ่ยถาม

"เบื้องลึกเบื้องหลัง ฉันว่าเจ้าสำนักซูน่าจะพอรู้อยู่บ้างนะ ผู้อาวุโสใหญ่ของสำนักขุนเขาสายน้ำคนก่อนก็คือคนของพวกเรา"

"ก็แค่เขาถูกคนฆ่าตายไปแล้วเท่านั้น"

"หลังจากนั้นเจ้าสำนักซูก็อาศัยจังหวะนี้ขึ้นเป็นเจ้าสำนักขุนเขาสายน้ำ"

ชายชุดคลุมดำกล่าวเสียงขรึม

"แกคือคนอยู่เบื้องหลังพวกมันสินะ แล้วตกลงแกมาร่วมมือหรือมาแก้แค้นให้พวกมันกันแน่"

ซูเฉินเอ่ยเสียงเย็น

"ไม่ได้มีความหมายแบบนั้นเลย การที่ตายด้วยน้ำมือคนอื่นก็พิสูจน์ได้แค่ว่าพวกมันเป็นขยะเท่านั้นแหละ"

"เจ้าสำนักซู ฉันจะไม่อ้อมค้อมแล้วนะ ขอแค่แกมาเข้าร่วมกับพวกเรา ในอนาคตไม่ว่าจะเป็นมณฑลหลิ่งหนานหรือเก้ามณฑลทางตอนเหนือ จะต้องมีที่ให้แกยืนอย่างแน่นอน"

"แกยังหนุ่มยังแน่น อย่าปล่อยให้โอกาสแบบนี้หลุดมือไปเชียว"

"หากพลาดโอกาสแบบนี้ไป ไม่แน่ว่าอาจจะตายโดยไม่รู้ตัวเลยก็ได้นะ"

ประโยคหลังๆ ของชายชุดคลุมดำแฝงไปด้วยน้ำเสียงข่มขู่

"แกกำลังขู่ฉันงั้นหรือ ฉันล่ะเกลียดการถูกข่มขู่ที่สุดเลย"

ซูเฉินมองชายชุดคลุมดำด้วยแววตาดุดัน น้ำเสียงของเขาก็เยือกเย็นลงเช่นกัน

"แกคิดจะลงมือกับฉันหรือ ความแข็งแกร่งของแกก็อยู่แค่ขั้นหลอมวิญญาณระดับต้นเท่านั้นแหละ ด้วยพลังแค่นี้ฉันบีบแกตายได้เหมือนมดตัวหนึ่งเลยล่ะ"

ชายชุดดำสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของซูเฉิน นัยน์ตาของเขาก็มีจิตสังหารวาบผ่าน

"งั้นฉันก็อยากจะดูเหมือนกันว่าแกจะบีบฉันให้ตายได้ยังไง"

ซูเฉินกล่าวเสียงเย็น

ในระหว่างที่พูดร่างของเขาก็ถอยออกไปยืนอยู่ในลานบ้าน

ส่วนชายชุดดำคนนั้นก็พุ่งตัวทะลุหน้าต่างออกมายืนอยู่ในลานบ้านเช่นกัน ร่างของเขาขวางทางไปของซูเฉินเอาไว้

เขาคิดว่าซูเฉินกำลังจะหนี

วินาทีนี้รอบด้านราวกับไม่มีคนอยู่เลย

ศิษย์ที่เคยเฝ้ายามอยู่นอกลานบ้านก่อนหน้านี้ก็ราวกับหายตัวไปจนหมดสิ้น

"คนที่อยู่รอบลานบ้านนี้ถูกถอนกำลังออกไปหมดแล้ว ตอนนี้จะไม่มีใครเข้ามาที่นี่หรอก"

"ซูเฉิน โอกาสเดียวของแกในตอนนี้ก็คือร่วมมือกับพวกเรา กลืนยาเม็ดนี้ลงไปซะ แล้ววันนี้แกจะไม่ต้องตาย"

ชายชุดคลุมดำมองซูเฉินพลางเอ่ยปาก

"อย่างนั้นหรือ"

"นั่นก็ไม่แน่หรอกนะ"

ระหว่างที่ซูเฉินพูดเขาก็ตบมือเบาๆ

บนกำแพงลานบ้านปรากฏคนกลุ่มหนึ่งขึ้นมา ผู้นำคือชุยอู่หู่

เมื่อเห็นชุยอู่หู่ปรากฏตัว ชายชุดคลุมดำก็สีหน้าเปลี่ยน เขาไม่คิดเลยว่าการจัดเตรียมของตัวเองจะไม่สำเร็จผล

"ครั้งนี้ยังต้องขอบใจแกด้วยนะที่ช่วยลากตัวคนพวกนั้นออกมาให้ฉัน"

"ไม่อย่างนั้นการจะหาพวกมันให้เจอแล้วฆ่าทิ้งคงยากพอสมควรเลยล่ะ"

ซูเฉินกล่าว

"ฮึ่ม ต่อให้แกรู้แล้วจะทำไม คนพวกนี้ฉันปัดมือทีเดียวก็ฆ่าทิ้งได้หมดแล้ว"

"ในเมื่อแกไม่รู้ดีชั่ว ก็อย่าหาว่าฉันไม่เกรงใจก็แล้วกัน"

ชายชุดคลุมดำกวาดสายตามองพวกชุยอู่หู่แวบหนึ่งแล้วเบือนสายตากลับมาที่ร่างของซูเฉิน

ในระหว่างที่พูด

ร่างของเขาก็ขยับ ฝ่ามืองอเป็นกรงเล็บพุ่งเข้าจู่โจมซูเฉิน

คนผู้นี้ลงมือรวดเร็วยิ่งนัก เพียงแค่ตะปบกรงเล็บออกมาก็กลายเป็นเพียงเงารางแล้ว

"ท่านเจ้าสำนักระวัง"

มีคนร้องตะโกนขึ้นมา

ความเร็วของอีกฝ่ายนั้นรวดเร็วมาก

ทว่าความเร็วของซูเฉินก็ไม่ช้าเช่นกัน

ในตอนที่อีกฝ่ายโจมตีเข้ามา ร่างของเขาก็ราวกับละอองฝนที่ถูกสายลมพัดพลิ้วไปปรากฏอยู่อีกด้านหนึ่ง

กรงเล็บของชายชุดดำจึงคว้าได้เพียงความว่างเปล่า

แต่เขาก็พลิกมือกางกรงเล็บตะปบเข้าใส่ซูเฉินอีกครั้ง ปราณอันแหลมคมห้าสายพุ่งทะลักออกมาจากระหว่างนิ้ว

ปราณนั้นฉีกกระชากอากาศ พุ่งตรงเข้าโจมตีที่เอวและหน้าอกของซูเฉินอย่างมุ่งร้าย

ทันใดนั้น

ประกายดาบสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

ประกายดาบนั้นมีปราณดาบวูบวาบ มันฟันปราณที่พุ่งเข้ามาจนขาดสะบั้นโดยตรงและพลิกมือฟันดาบเข้าใส่ชายชุดคลุมดำกลับไป

ประกายดาบอันแหลมคมฟันตรงไปยังจุดตายบนใบหน้าของอีกฝ่าย

"นี่มัน"

ชายชุดดำสีหน้าเปลี่ยน ร่างของเขารีบถอยร่นอย่างรวดเร็ว

เขาไม่คิดเลยว่าปราณของตัวเองจะถูกซูเฉินฟันขาดด้วยดาบเดียว ในตอนที่ถอยหลังกลับไปสายตาของเขาก็มองเห็นดาบในมือซูเฉิน นัยน์ตาของเขาเคร่งเครียดขึ้นมา

"มิน่าล่ะแกถึงได้มีความกล้ามาลงมือกับฉัน ที่แท้ก็พึ่งพาอาวุธในมือนี่เอง"

ชายชุดคลุมดำยกฝ่ามือขึ้นในขณะที่ถอยหลัง

สองมือฟาดออกไปอย่างแรง ปราณอันมหาศาลสองสายก่อตัวเป็นพายุอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งเข้าโจมตีซูเฉิน

อากาศภายใต้ปราณอันทรงพลังนี้ถึงกับระเบิดออก ก่อให้เกิดเสียงดังเป๊าะแป๊ะอย่างต่อเนื่อง

กระแสอากาศอันรุนแรงสายหนึ่งพัดกระจายออกไปรอบทิศทาง

ดอกไม้ใบหญ้าและต้นไม้ในลานบ้านถูกแรงกดดันนี้พัดจนเอนเอียงไปมา

ร่างของซูเฉินภายใต้ปราณสายนี้ก็ดูเหมือนจะได้รับผลกระทบไปด้วย

อีกฝ่ายกำลังใช้ปราณอันมหาศาลของตัวเองมากดข่มซูเฉิน

ตู้ม

จากนั้นฝ่ามือทั้งสองก็พุ่งถาโถมเข้าใส่ซูเฉิน

ทว่าในตอนที่ฝ่ามือของเขากำลังจะฟาดเข้าใส่หน้าของซูเฉินนั่นเอง

ปัง

ซูเฉินก็หายวับไปจากใต้ฝ่ามือของเขา

ตอนที่เขาเงยหน้าขึ้นก็เห็นซูเฉินปรากฏตัวอยู่กลางอากาศ

"ดาบเดียวผ่าสายลม"

ซูเฉินตวาดเสียงต่ำ

นี่คือเคล็ดวิชาดาบเดียวผ่าสายลมของหลวงจีนอู๋ฮวา ตัวละครจากเรื่องชอลิ้วเฮียงที่ซูเฉินเคยสุ่มได้ก่อนหน้านี้

ประกายดาบอันรวดเร็วถึงขีดสุดควบแน่นกลายเป็นเส้นตรงเส้นหนึ่ง

หลังจากประกายดาบพาดผ่าน

ภายในลานบ้าน

กระแสอากาศอันบ้าคลั่งก่อนหน้านี้ก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

ส่วนชายชุดคลุมดำที่ลงมือกลับยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ที่เดิม

เขามองซูเฉินด้วยดวงตาสีเทาหม่นที่เบิกกว้าง

"ทำไมแกถึงได้มีวิชาดาบที่ร้ายกาจขนาดนี้"

เขาเอ่ยคำพูดนี้ออกมาจากปาก

ตุบ

หลังจากพูดจบ ร่างของชายชุดคลุมดำก็ล้มตึงลงบนพื้น เลือดสดๆ ไหลรินออกมาจากหน้าผากของเขา

จากนั้นร่างของเขาก็ถูกแยกออกเป็นสองซีก

"เป็นดาบที่ทรงพลังมาก ไม่คิดเลยว่าท่านเจ้าสำนักจะแข็งแกร่งขนาดนี้"

ชุยอู่หู่ตื่นตะลึงอยู่ในใจ

สายตามองไปยังศิษย์สำนักขุนเขาสายน้ำที่อยู่ด้านข้าง

บนใบหน้าของศิษย์สำนักขุนเขาสายน้ำเหล่านี้ล้วนเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง

สังหารอีกฝ่ายด้วยดาบเดียว

ทั้งแหลมคมและดุดันถึงขีดสุด ความแข็งแกร่งของท่านเจ้าสำนักช่างน่ากลัวจริงๆ

ศิษย์สำนักขุนเขาสายน้ำเหล่านี้ตื่นตะลึงในตอนแรกก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความคลั่งไคล้อย่างรวดเร็ว

"จัดการศพนี่ซะ ลองดูซิว่าจะสืบหาอะไรจากตัวมันได้บ้างไหม"

ซูเฉินสั่งชุยอู่หู่

"ขอรับ"

ชุยอู่หู่ตั้งสติได้ก็รีบพุ่งไปที่หน้าชายชุดคลุมดำ เขาเปิดเผยใบหน้าของชายชุดคลุมดำออกและเริ่มค้นตัวอีกฝ่ายทันที

ส่วนซูเฉินไม่ได้รั้งอยู่ในลานบ้านต่อ

เขากลับไปนั่งอยู่ในห้องหนังสือแล้ว

รอคอยผลการค้นตัวจากชุยอู่หู่

ผ่านไปครู่หนึ่ง ชุยอู่หู่ก็เดินเข้ามาจากด้านนอก

"ท่านเจ้าสำนัก ใบหน้าของอีกฝ่ายดูค่อนข้างแปลกตา ข้าให้คนไปสืบดูแล้ว บนตัวไม่มีของแทนตัวอย่างอื่นเลย มีแค่ป้ายหยกอันนี้อันเดียวขอรับ"

ชุยอู่หู่ยื่นป้ายหยกในมือให้ซูเฉิน

บนป้ายหยกสลักตัวอักษรคำว่าจ๋ายเอาไว้

"ท่านเจ้าสำนัก ตัวอักษรจ๋ายอันนี้น่าจะมาจากตระกูลจ๋ายของข้าหลวงปกครองฝ่ายขวาขอรับ"

ชุยอู่หู่กล่าว

"ตระกูลจ๋าย ข้าหลวงปกครองฝ่ายขวาอย่างนั้นหรือ"

ซูเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย

"งั้นก็ไปตรวจสอบให้แน่ใจว่าเป็นคนของตระกูลจ๋ายจริงหรือไม่ ถ้าเป็นคนของตระกูลจ๋ายก็เอาหัวมันไปส่งให้ตระกูลจ๋ายซะ"

"สำนักขุนเขาสายน้ำของเราในเวลานี้ไม่จำเป็นต้องดูสีหน้าใครอีกแล้ว"

ซูเฉินกล่าวเสียงเย็น

ในเมื่อเป็นศัตรูกันแล้วก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าอีกต่อไป

ทันใดนั้น สีหน้าของซูเฉินก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย

จากคำพูดของอีกฝ่ายเมื่อครู่นี้ ทำให้เขารู้ว่าอีกฝ่ายได้ควบคุมคนเอาไว้ไม่น้อย

คิดได้ดังนั้น

เขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงโหลวอู๋ฮุ่ยแห่งวังฉางเฮิ่น เป็นไปได้ว่าโหลวอู๋ฮุ่ยเองก็ถูกอีกฝ่ายควบคุมเอาไว้ถึงได้ทรยศวังฉางเฮิ่น

"นำเรื่องที่เกิดขึ้นทางฝั่งฉันไปแจ้งให้หอพิรุณทองและเจ้าตำหนักเหมยแห่งวังฉางเฮิ่นทราบด้วย แล้วให้พวกเขาส่งประกาศออกไป บอกว่าพวกเราทั้งสามฝ่ายได้ก่อตั้งพันธมิตรกันแล้ว"

ซูเฉินออกคำสั่งเพิ่มเติม

เขาต้องการกระจายข่าวการร่วมมือของทั้งสามฝ่ายออกไป

หากเป็นเช่นนี้ ก็จะสามารถยืมพลังจากภายนอกมาทำให้ผู้คนหวาดเกรงสำนักขุนเขาสายน้ำได้

หลักๆ เป็นเพราะขุมกำลังทางฝั่งสำนักขุนเขาสายน้ำดูอ่อนแอเกินไป

เขาเองก็ไม่มีทางจะหากำลังเสริมเป็นยอดฝีมือมาให้สำนักขุนเขาสายน้ำแบบโต้งๆ ได้

ดังนั้นในตอนนี้ทำได้เพียงยืมบารมีของคนอื่นเท่านั้น

แน่นอนว่าหากไม่มีผู้บุกรุกจากภายนอก ความแข็งแกร่งของสำนักขุนเขาสายน้ำระดับนี้ก็ถือว่าไม่ด้อยเลยในมณฑลหลิ่งหนาน

[จบแล้ว]