บทที่ 21: นี่ลั่วลั่วน้อยของนายไง

เสิ่นซิงลั่วเดินลัดเลาะไปตามทางเดินจนเข้ามาในห้องตรวจของแพทย์

"ชู่ว อย่าเพิ่งพูดอะไรนะคะ อย่าเอะอะไป ฉันต้องการความช่วยเหลือจากคุณหมอค่ะ"

เธอรีบปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว เสิ่นซิงลั่วมองไปที่หมอซึ่งมีสีหน้าประหลาดใจเต็มประดา ก่อนจะรีบยกนิ้วชี้ขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองทันที

"คุณหมอคะ ช่วยฉันด้วยนะคะ ฉันเผลอไปพัวพันกับพวกแก๊งต้มตุ๋นเข้า กว่าจะหาข้ออ้างมาโรงพยาบาลได้ก็ต้องยอมกินมะม่วงเพื่อให้ตัวเองแพ้ จะได้ฉวยโอกาสนี้หนีออกมา พวกมันยังรออยู่ข้างนอก มีแต่คุณหมอเท่านั้นที่จะช่วยให้ฉันรอดพ้นจากเงื้อมมือพวกมันได้ ขอร้องล่ะค่ะคุณหมอ ได้โปรดเมตตาช่วยฉันด้วยเถอะนะคะ"

เสิ่นซิงลั่วเดินมาที่โต๊ะทำงานของคุณหมอ ร้องห่มร้องไห้สะอึกสะอื้นขณะเล่าเรื่องราวของเธอ

"แล้ว... คุณอยากให้หมอช่วยยังไงล่ะ?"

เมื่อมองดูหญิงสาวตรงหน้าที่ใบหน้าบวมเป่งราวกับโดนผึ้งพิษต่อย คุณหมอสาวก็ใจอ่อนยวบทันที

"คุณหมอช่วยบอกให้ผู้ช่วยของคุณให้ฉันยืมชุดยูนิฟอร์มหน่อยได้ไหมคะ?"

สายตาของเสิ่นซิงลั่วจดจ้องไปที่ผู้ช่วยสาวซึ่งสวมชุดพยาบาลสีชมพู

"เอ่อ คือเรื่องนี้..."

ในที่สุด เสิ่นซิงลั่วก็เปลี่ยนไปใส่ชุดพยาบาลและสวมหน้ากากอนามัยเดินผ่านหน้าฟู่อวี่ไปได้

ฟู่อวี่หันขวับไปมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะยืนนิ่งอยู่กับที่ตามเดิม

หลังจากออกจากโรงพยาบาล เสิ่นซิงลั่วก็ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองรถมายบัคที่จอดอยู่ตรงทางเข้า เธอตรงดิ่งไปเรียกแท็กซี่ทันที

"นายน้อยโม่ครับ ต้องสะกดรอยตามเธอไปไหมครับ?"

หลังจากที่เสิ่นซิงลั่วขึ้นรถไปได้ไม่นาน ฟู่อวี่ก็เดินออกมาจากโรงพยาบาล

"ไม่ต้อง"

โม่อวี่เฉินที่นั่งอยู่เบาะหลังจดจำป้ายทะเบียนรถแท็กซี่ที่เสิ่นซิงลั่วนั่งไปอย่างเงียบๆ

เขามีวิธีตามหาตัวเธอได้อีกตั้งมากมาย

ตัดภาพมาที่สวนสนุก

เสิ่นซิงลั่วรีบเปลี่ยนกลับไปใส่ชุดเดิมที่ใส่มาตอนแรก แม้ว่าเธอจะทายาลดบวมและกินยาแก้แพ้ไปแล้วก็ตาม

ทว่าอาการแพ้ที่แสดงออกอย่างชัดเจนบนใบหน้าและตามร่างกายของเธอก็ไม่ได้หายไปในทันที

เสิ่นซิงลั่วมองเห็นโม่จิ่นเหยียนที่ดูสะดุดตามาแต่ไกล

เธอคลี่ยิ้ม โม่จิ่นเหยียน เจ้าเด็กแสบนี่เป็นผู้สมรู้ร่วมคิดที่ดีจริงๆ

ถุย! ผู้ช่วยต่างหากล่ะ!

"เหยียนเหยียนน้อย"

เสิ่นซิงลั่วโบกมือให้โม่จิ่นเหยียนขณะอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย โม่จิ่นเหยียนก็หันขวับมามองเสิ่นซิงลั่วทันที

แต่ทว่า พอเขาเห็นใบหน้าของเสิ่นซิงลั่วที่บวมเป่งเป็นไส้กรอก เขาก็ตกใจจนสะดุ้งถอยหลังไปหลายก้าวอย่างเห็นได้ชัด

"เธอ... เธอเป็นใครน่ะ?"

เขาไปหลบอยู่หลังขาของเจียงเส้าโม่ด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย

ผู้หญิงหน้าตาเหมือนหัวหมูแต่แต่งตัวเหมือนแม่เลี้ยงของเขากระเบียดนิ้วคนนี้คือใครกัน?

"ฉัน... ฉันลั่วลั่วไง ฉันคือลั่วลั่วน้อยของนายไงล่ะ"

ทันทีที่เสิ่นซิงลั่วก้าวไปข้างหน้า เธอก็ถูกบอดี้การ์ดชุดดำขวางเอาไว้

ให้ตายเถอะ ที่เธอต้องมาอยู่ในสภาพนี้ มันไม่ใช่ความผิดของโม่อวี่เฉิน พ่อของโม่จิ่นเหยียนที่จู่ๆ ก็โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้หรอกเหรอ?

ถึงเธอจะไปโทษโม่อวี่เฉินตรงๆ ไม่ได้ แต่เธอโทษลูกชายของเขาแทนได้นี่นา

โบราณว่าไว้ หนี้ของพ่อ ลูกก็ต้องเป็นคนชดใช้!

"นี่เธอ... เธอคือแม่เลี้ยงของฉัน เสิ่นซิงลั่ว จริงๆ เหรอ?"

โม่จิ่นเหยียนชะโงกหน้าออกมาจากหลังขาของเจียงเส้าโม่ เขายังคงมองเสิ่นซิงลั่วตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"อื้อๆ ฉันกินไอศกรีมมะม่วงที่เด็กคนนึงให้มา แล้ว... แล้วจู่ๆ ก็คันไปทั้งตัวเลย แม่ของเด็กคนนั้นบอกว่าเหมือนฉันจะไม่สบาย ก็เลยพาไปตรวจที่โรงพยาบาลมาน่ะ"

ขณะที่พูด เสิ่นซิงลั่วก็เลิกแขนเสื้อขึ้น เผยให้เห็นผื่นแดงที่แขนอย่างชัดเจน

เจียงเส้าโม่ : "..."

นายหญิงเดินตามคนแปลกหน้าไปดื้อๆ แบบนั้นเลยเนี่ยนะ?

ถ้าคนคนนั้นคิดมิดีมิร้าย นายหญิงก็คงจะ... เจียงเส้าโม่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกหนาวสันหลังวาบเมื่อคิดถึงเรื่องนี้

โชคดีที่นายหญิงกลับมาได้อย่างปลอดภัย

โม่จิ่นเหยียนรู้สึกสงสัยตะหงิดๆ แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนนอก เขาก็ไม่สามารถพูดอะไรได้มากนัก

"เย็นมากแล้ว เรากลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวคุณพ่อจะโกรธเอา"

โม่จิ่นเหยียนเดินไปข้างๆ เสิ่นซิงลั่ว ตั้งใจจะจับมือเธอ แต่พอเห็นหน้าเธอ สุดท้ายเขาก็เดินไปหาเจียงเส้าโม่แทน

และจับมือของเจียงเส้าโม่เอาไว้

เสิ่นซิงลั่ว : "..."

เจ้าเด็กแสบนี่กล้ารังเกียจเธออย่างนั้นเหรอ?

ช่างเถอะๆ ผู้ใหญ่ไม่ถือสาหาความเด็กหรอก!

"บอกมานะว่าเธอไปไหนมา?"

หลังจากลงจากรถ โม่จิ่นเหยียนก็กระซิบถามเสียงเบาหวิว

"ฉันน่ะเหรอ? ก็บอกไปแล้วไงว่าไปหาเพื่อนมา"

เสิ่นซิงลั่วปรายตามองเจียงเส้าโม่ที่เดินตามหลังมา ก่อนจะหันกลับมาและจงใจลดเสียงลงเพื่อตอบคำถาม

"ไปหาเพื่อนแต่กลับมาในสภาพนี้เนี่ยนะ? แล้วจะให้ฉันอธิบายกับคุณพ่อยังไงล่ะ? ในเมื่อฉันเป็นคนพาเธอออกมาเอง"

โม่จิ่นเหยียนยู่ปาก เขาจินตนาการภาพตัวเองโดนโม่อวี่เฉินดุไว้เรียบร้อยแล้ว

ดีไม่ดี เขาอาจจะถูกงดออกจากบ้านไปทั้งเดือนเลยก็ได้

"เอาล่ะๆ ไม่ต้องห่วง ฉันมีวิธีทำให้พ่อเธอไม่ดุเธอก็แล้วกัน อะนี่ กินขนมซะ"

พูดจบ เสิ่นซิงลั่วก็หยิบเยลลี่อุลตร้าแมนออกมาจากข้างหลังราวกับเล่นกล

"โห!"

ดวงตาของโม่จิ่นเหยียนเป็นประกายวับวับขึ้นมาทันที เขารับขนมมาจากมือของเสิ่นซิงลั่ว เธอไปเอาของแบบนี้มาจากไหนเนี่ย?

"ฮิฮิ ฉันเห็นเด็กคนอื่นมีกิน ก็เลย... ก็เลยเอาเงินไปขอแลกมาอันนึงน่ะ"

พูดจบ เสิ่นซิงลั่วก็เผยรอยยิ้มซื่อบื้ออันเป็นเอกลักษณ์ของเธอออกมาอีกครั้ง

แหงล่ะ เด็กที่ไหนก็ชอบอุลตร้าแมนกันทั้งนั้น

การหลอกล่อเด็กน่ะไม่ต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรเลยสักนิด

แต่การจะหลอกล่อผู้ใหญ่ โดยเฉพาะจิ้งจอกเฒ่าอย่างโม่อวี่เฉิน มันไม่ได้ง่ายแบบนี้น่ะสิ

มีแต่เหนื่อยเปล่าแถมยังไม่ได้อะไรเลยด้วยซ้ำ!

"นายน้อย นายหญิง กลับมาแล้วหรือครับ"

ฟู่อวี่เดินออกมาจากโถงทางเดิน และเห็นเสิ่นซิงลั่วกับโม่จิ่นเหยียนกลับมาพอดี

แต่ทำไมเขารู้สึกว่าใบหน้าของนายหญิงดูเหมือนจะใหญ่กว่าปกติสักเท่าสองเท่าได้ล่ะ?

เขาคิดไปเองหรือเปล่านะ?

"อื้อ ฉันพาแม่เลี้ยงออกไปเที่ยวแล้วก็กลับมาแล้วล่ะ พี่ฟู่อวี่ คุณพ่ออยู่บ้านหรือเปล่า?"

โม่จิ่นเหยียนกอดเยลลี่อุลตร้าแมนไว้แนบอกแน่น เงยหน้าเล็กๆ ขึ้นแล้วเอ่ยถาม

"นายน้อยโม่อยู่ในห้องหนังสือครับ"

ฟู่อวี่ตอบตามความจริง

"อ้อ งั้นพวกเราเข้าไปก่อนนะ"

โม่จิ่นเหยียนไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาเป็นฝ่ายจับมือเสิ่นซิงลั่วแล้วจูงเดินเข้าไปข้างใน

ฟู่อวี่ยืนเกาหัวด้วยความงุนงงขณะมองตามแผ่นหลังของทั้งคู่ไป นี่เขาคิดไปเองคนเดียวจริงๆ เหรอเนี่ย?

ฟู่...

เมื่อเดินผ่านฟู่อวี่มาได้ เสิ่นซิงลั่วก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

โชคดีที่หมอให้ยาที่ออกฤทธิ์เร็วมา ไม่อย่างนั้นอาการบวมคงไม่ลดลงเยอะขนาดนี้ในเวลาอันสั้นแน่ๆ

ถ้าเธอยังคงสภาพหน้าบวมปูดเหมือนตอนที่อยู่บาร์ล่ะก็ ฟู่อวี่จะต้องสงสัยแน่นอน

"จิ่นเหยียน กลับมาแล้วเหรอ"

โม่จื่อฉินที่กำลังเดินลงบันไดมาเห็นทั้งสองคนอยู่ข้างล่างพอดี

"คุณอาเล็ก"

โม่จิ่นเหยียนร้องเรียก

โม่จื่อฉินเดินตรงเข้ามาหาโม่จิ่นเหยียนโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองเสิ่นซิงลั่ว เธออุ้มโม่จิ่นเหยียนขึ้นมาทันทีและเอื้อมมือไปบีบจมูกเขาเบาๆ

"เจ้าตัวแสบ ทำไมถึงกลับมาได้ตรงเวลาขนาดนี้เนี่ย รู้ไหมว่านี่มันได้เวลาอาหารเย็นแล้ว?"

"ฮิฮิ"

โม่จิ่นเหยียนไม่พูดอะไร ได้แต่หัวเราะร่วน

หางตาของโม่จื่อฉินเหลือบไปเห็นเสิ่นซิงลั่วที่อยู่ข้างๆ เธอก็ชะงักไป ยัยนี่โดนผึ้งต่อยมาหรือไง?

สมน้ำหน้า!

ใครใช้ให้หล่อนทำตัวน่ารำคาญเองล่ะ