ตอนที่ 50 อสังหาฯ นี่มันทำกำไรดีจริง ๆ! เป็นเพื่อนบ้านกันไวหน่อยก็ดีเหมือนกัน

ความจริงแล้ว เรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร...

ใครใช้ให้ลู่ฝานยกป้ายขานราคาได้น่าตื่นเต้นหวาดเสียวขนาดนั้นกันล่ะ!

มันจึงเป็นเรื่องยากที่คนจะไม่สังเกตเห็นเขา

"สวัสดีครับ ผมชื่อลู่ฝาน ยินดีที่ได้รู้จักครับ"

ลู่ฝานดูออกว่าหวังซื่อเจี๋ยคนนี้เป็นเพียงผู้บริหารระดับสูงที่มีบุคลิกภูมิฐานทั่วไป

ไม่เหมือนกับพวกทายาทเศรษฐีจอมเพี้ยนอย่างเฉินฮุ่ยชิว เขาจึงจับมือทักทายตามมารยาท

โดยที่ไม่ได้เปิดเผยว่าฐานะที่แท้จริงของตนเองคืออะไร...

จากนั้น ก่อนที่หวังซื่อเจี๋ยจะทันได้อ้าปากพูดอะไรต่อ

เขาก็หันไปยิ้มให้เจียงหม่านเยว่แล้วพูดว่า

"ประธานเจียง พวกเราไปกันเถอะครับ"

เจียงหม่านเยว่คลี่ยิ้มละไม

คนกลุ่มหนึ่งเดินออกจากโถงประมูลไป ทิ้งให้หวังซื่อเจี๋ยรู้สึกคาใจมากขึ้นเรื่อย ๆ

ว่าทั้งสองคนต้องมีลับลมคมในอะไรกันแน่!

โดยเฉพาะหนุ่มหล่อที่ชื่อลู่ฝานคนนั้น ดูลึกลับซับซ้อนเหลือเกิน...

หรือว่าจะเป็นยอดฝีมือที่เจียงเหอถังไปขุดตัวมาจากไหน

เพื่อมาช่วยสนับสนุนเจียงหม่านเยว่ลูกสาวสุดที่รักโดยเฉพาะ?

แต่กู้เยี่ยนเซียงที่เป็นผู้จัดการทั่วไปก็ทำงานที่จั๋วเยว่ตี้ฉ่านได้ยอดเยี่ยมอยู่แล้วนี่นา!

แถมเธอยังเป็นคนที่ไช่หลินปั้นมากับมืออีกด้วย

หวังซื่อเจี๋ยส่ายหัว ไม่คิดอะไรต่อ... ในเมื่อคว้าที่ดินมาได้แล้ว

ตัวเขาก็ยังมีงานอีกกองพะเนินที่ต้องทำ

หากเขามีความอยากรู้อยากเห็นมากกว่านี้อีกสักนิด แล้วไปสืบประวัติของลู่ฝานละก็

มีหวังคงได้อ้าปากค้างจนกรามค้างแน่ ๆ...

พับผ่าสิ! นี่มันยอดฝีมือที่ไหนกัน?

ก็แค่ผู้จัดการแผนกการตลาดของจั๋วเยว่ที่เป็นเด็กเลี้ยง

(小白臉 - หนุ่มหน้าขาว) ของประธานเจียงชัด ๆ! ฉันนี่มันตาถั่วจริง ๆ!

เมื่อกลับมาถึงบริษัทจั๋วเยว่

เจียงหม่านเยว่เตรียมจัดประชุมผู้บริหารระดับสูงวาระพิเศษทันที

เพื่อหารือเกี่ยวกับแผนการเปิดโครงการจั๋วเยว่สือไต้

โครงการจั๋วเยว่สือไต้นั้นก่อสร้างเสร็จสมบูรณ์พร้อมเข้าอยู่มานานแล้ว

ที่ยังดึงเช็งไม่ยอมเปิดขายเสียที

ก็เพื่อรอให้การประมูลที่ดินในครั้งนี้สิ้นสุดลงนั่นเอง!

เดิมทีลู่ฝานตั้งใจจะขอตัวกลับ เพราะอย่างไรเสียเขาก็ไม่ใช่คนของจั๋วเยว่แล้ว

ตราบใดที่ไม่ใช่เรื่องเกี่ยวกับที่ดินผืน H005

ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขา

"พอพวกเราคุยเรื่องแผนเปิดโครงการเสร็จ ก็จะปรึกษาเรื่องที่ดินของคุณต่อไง"

"รออีกสักหน่อยจะเป็นอะไรไปเชียว!"

"ตอนนี้คุณเป็นเจ้านายแล้ว ไม่ต้องเข้าทำงาน ก็เลยว่างจนไม่มีอะไรทำแล้วล่ะสิ..."

"คุณคงไม่ได้ลืมไปแล้วใช่ไหม? พอสรุปแผนเปิดโครงการได้

ราคาของจั๋วเยว่สือไต้ก็จะถูกกำหนดออกมาด้วย"

"ตอนนั้นคุณจะได้ไปจ่ายเงินเซ็นสัญญาซื้อห้องชุดห้องนั้นเสียที!"

"คุณไม่อยากรู้เหรอว่าพวกเราจะตั้งราคาห้องนั้นไว้ที่เท่าไหร่?"

ที่เบาะหลังของรถคูหลี่หนาน เจียงหม่านเยว่พูดหว่านล้อมลู่ฝานอย่าง "มีเหตุมีผล"

เมื่อได้ยินว่าเขาจะกลับ

ลู่ฝานลองคิดดูแล้วก็เห็นด้วย อีกอย่างเขาก็ยังไม่มีที่ที่อยากจะไปเป็นพิเศษ

งั้นก็ขอเป็น "เจ้านายกิตติมศักดิ์" ของจั๋วเยว่ต่ออีกสักวันแล้วกัน...

มันช่วยไม่ได้จริง ๆ...

ก่อนจะลงจากรถ ลู่ฝานหันไปหาคุณป้าที่มาขับรถแทนเขา

แล้วเอ่ยแสดงความยินดีอย่างจริงใจว่า

"ยินดีด้วยกับงานมงคลสมรสด้วยนะครับ!"

เพราะก่อนหน้านี้เขาแอบคิดในใจว่าคนอายุสี่สิบกว่ามาแต่งงานมันดูแปลก ๆ

ซึ่งเป็นความคิดที่ไม่สุภาพเอาเสียเลย

เขาจึงรู้สึกผิดและอยากจะแก้ตัว...

คุณป้าคนขับรถหันขวับมาทันที ใบหน้าของเธอมืดครึ้มลง

"คุณลู่คะ ฉันเพิ่งหย่ามาค่ะ อย่าล้อเล่นแบบนี้ได้ไหมคะ?"

"มันไม่ตลกเลยสักนิด!"

อ้าว... งานเข้า...

บรรยากาศในรถเงียบกริบจนแทบจะเรียกได้ว่าน่าอึดอัดจนอยากจะขุดรูแทรกแผ่นดินหนี

"ประธานเจียง คุณจะไม่อธิบายหน่อยเหรอครับ?"

ในลิฟต์ ลู่ฝานจ้องมองเจียงหม่านเยว่ด้วยสายตาตัดพ้อ

แต่ผู้หญิงคนนี้ยังคงทำเป็นนิ่งเฉย

"จำผิดน่ะ จำผิด..."

"เธอลาพักไปเพราะหย่า อารมณ์ไม่ดี เลยต้องพักผ่อน!" เจียงหม่านเยว่หัวเราะแห้ง ๆ

"คุณคิดว่าผมจะเชื่อไหม?"

"แล้วทำไมคุณถึงจะไม่เชื่อล่ะ? ไม่อย่างนั้น หรือคุณคิดว่าเป็นเพราะฉัน..."

คำว่า "ชอบคุณ" ของเจียงหม่านเยว่ไม่ได้หลุดออกจากปาก

ทั้งสองคนต่างรู้สึกถึงบรรยากาศที่น่าอึดอัดระคนขัดเขินขึ้นมาพร้อมกัน...

คำว่าชอบคุณนั้น เจียงหม่านเยว่เคยพูดไปแล้วเมื่อครั้งก่อน

และผลลัพธ์มันก็ไม่ได้สวยหรูนัก

ทั้งคู่ต่างลอบกลืนน้ำลายและนิ่งเงียบไปอย่างรู้กัน...

ผลก็คือ ลู่ฝานต้องเดินตามเข้าไปในห้องประชุมอย่างงง ๆ

เพื่อเข้าร่วมการประชุมวาระพิเศษเรื่องการเปิดโครงการจั๋วเยว่สือไต้

ไม่เข้าร่วมยังพอว่า แต่พอเข้าร่วมแล้วเขาก็ต้องตกใจ!

เนื่องจากที่ดินผืนใหม่ในเขตฝูเถียนชวีที่จั๋วเยว่เพิ่งประมูลมาได้นั้น

มีราคาที่ดินสร้างสถิติสูงสุดใหม่ในประวัติศาสตร์ของหนานเฉิง

ราคาต้นทุนที่ดินพุ่งสูงถึง 60,000 หยวนต่อตารางเมตร เมื่อรวมต้นทุนการออกแบบ

การก่อสร้าง และภาษีต่าง ๆ แล้ว ตามการคำนวณปกติ ราคาอสังหาฯ

ต้องขายที่ 150,000 หยวนต่อตารางเมตรถึงจะเริ่มมีกำไร

ทว่าในความเป็นจริง เมื่อถึงเวลาขายจริง ตลาดอาจจะรับได้ถึงราคา 180,000

หยวนขึ้นไปเสียด้วยซ้ำ...

สำหรับโครงการจั๋วเยว่สือไต้นั้น เดิมทีหากขายในราคาประมาณ 110,000 หยวน

ผลกำไรของจั๋วเยว่ก็นับว่ามหาศาลอยู่แล้ว

เพราะที่ดินผืนนี้เจียงซื่อจี๋ถวนได้มานานมากแล้ว

แต่ตอนนี้ เจียงหม่านเยว่และทีมงานคาดการณ์ว่า

หากตั้งราคาเปิดตัวจั๋วเยว่สือไต้ไว้ที่ประมาณ 150,000

หยวน ก็ยังขายหมดเกลี้ยงได้อย่างสบาย ๆ!

ราคาขายเพิ่มขึ้นทันที 40,000 หยวนต่อตารางเมตร

ยอดขายรวมของทั้งโครงการสามารถเพิ่มขึ้นได้ถึง 2,300

ล้านหยวนเพียงชั่วข้ามคืน

พุ่งทะยานไปแตะระดับ 7,800 ล้านหยวนอย่างน่าอัศจรรย์!

หากไม่ใช่เพราะจั๋วเยว่เพิ่งประมูลที่ดินใหม่ไปสามผืนและใช้เงินไปเกือบ 10,000

ล้านหยวน จนทำให้กระแสเงินสดตึงตัวไปบ้าง...

(หมายเหตุจากผู้เขียน: แน่นอนว่าค่าที่ดินไม่จำเป็นต้องจ่ายรวดเดียวทั้งหมด

และยังสามารถใช้ที่ดินค้ำประกันเพื่อกู้เงินจากธนาคารได้)

พวกเขาสามารถตั้งราคาขายให้สูงกว่านี้ได้อีก อาจจะเป็น 150,000 หรือ 170,000

หยวน... และถ้าไม่รีบปิดการขายแต่เนียนค่อย ๆ ปล่อยขายไปเรื่อย ๆ

ราคา 180,000 หรือ 200,000 หยวนก็มีความเป็นไปได้สูงมาก!

ลู่ฝานถึงกับตะลึง!

เขารู้ว่าอสังหาริมทรัพย์ทำเงินได้ดี แต่ไม่คิดว่าจะทำกำไรได้มหาศาลขนาดนี้!

เงิน 300 กว่าล้านของเขา เมื่อเทียบกับยักษ์ใหญ่ในวงการอสังหาฯ แล้ว

มันช่างดูเล็กน้อยเหลือเกิน!

เมื่ออยู่ต่อหน้าเจียงหม่านเยว่

มันก็เป็นเพียงแค่เศษเงินเท่านั้น

เธอคงไม่ได้สนใจที่ดินผืนเล็ก ๆ ของเขาเลยด้วยซ้ำ ที่เธอยอมตกลงร่วมมือด้วย

บางทีอาจจะเป็นเพราะ...

"เยื่อใย" ในเชิง "ความรัก" จริง ๆ

เขายังเคยนึกอยากจะกลับมา "เลี้ยงดู" (เปาอย่าง) เจียงหม่านเยว่เสียด้วยซ้ำ

แต่เมื่อดูตอนนี้แล้ว

ช่องว่างระหว่างเขากับเธอยังคงกว้างเกินไปหน่อย

"ลู่ฝาน คุณตัดสินใจได้หรือยัง?"

"ที่ดินผืน H005 ในเขตกวางหมิงชวีนั่นน่ะ คุณจะร่วมพัฒนากับจั๋วเยว่

หรือจะขายต่อให้พวกเราเลยดี?"

หลังจบการประชุม ลู่ฝานก็มาอยู่ที่ห้องทำงานของเจียงหม่านเยว่

และเธอก็เริ่มคุยเรื่องงานกับเขาตามคาด

"อ้อ..." ลู่ฝานตอบอย่างเหม่อลอย "ยังไม่ได้คิดเลยครับ"

ถ้าจะขายจริง ๆ

ก็ต้องรอให้ข่าวดีระดับซูเปอร์สามเรื่องนั้นประกาศออกมาก่อนถึงจะขาย!

"เอาเถอะ ยังไงก็ไม่รีบ ที่ดินก็อยู่ในมือแล้ว"

เจียงหม่านเยว่พอจะเดาออกว่าลู่ฝานต้องการรอจังหวะ

เธอเม้มริมฝีปากเป็นรอยยิ้มทะเล้นแล้วพูดต่อว่า

"งั้นพวกเราไปเซ็นสัญญาซื้อห้องกันเถอะ"

"จะได้ย้ายเข้าไปอยู่เร็ว ๆ จะได้มาเป็นเพื่อนบ้านกันไวหน่อยไงล่ะ!"

"ว่าไงคะ?"

(จบตอน)