ตอนที่ 33 ท่านประธานจะซื้อสองห้องเพื่อทุบเชื่อมกัน เล่นกันแรงขนาดนี้เลยเหรอ?

อย่างไรก็ตาม ลู่ฝานกลับนึกถึงปัญหาที่ร้ายแรงขึ้นมาอย่างหนึ่ง

ราคาบ้านของโครงการจั๋วเยว่สือไต้ต้องไม่ต่ำกว่าหนึ่งแสนหยวนต่อตารางเมตรอย่างแน่นอน

ยิ่งซื้อพื้นที่กว้างขวางถึง 388 ตารางเมตรแบบนี้

ราคาอย่างน้อยต้องพุ่งไปถึง 40 ล้านหยวนขึ้นไป!

เขามีเงินทุนอยู่แค่ 380 กว่าล้านหยวน ซึ่งเดิมทีก็ไม่ได้ถือว่าเยอะอะไรนัก

แม้ว่าบ้านจะสามารถกู้ธนาคารได้ แต่ค่าเงินดาวน์ก็ต้องใช้ร่วมสิบล้านหยวนอยู่ดี

หากขาดเงินไปเพียงสิบล้านหยวนนี้ แล้วส่งผลให้ประมูลที่ดินผืนนั้นไม่ได้

เขาคงได้แต่ร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือดแน่...

"ผมมีเงินไม่มาก ซื้อพื้นที่ใหญ่ขนาดนี้ เกรงว่าจะตึงมือไปหน่อยครับ..."

ลู่ฝานบอกความกังวลของตัวเองออกไปโดยไม่ลังเล

"ไม่เป็นไร!"

"ถ้าถึงตอนนั้นเงินไม่พอ ฉันให้คุณยืมเอง!"

"ต้องให้คุณซื้อได้สำเร็จแน่นอน!"

เจียงหม่านเยว่ตอบอย่างใจกว้าง

แน่นอนว่าเธอรู้ดีว่าเงินที่ลู่ฝานพูดถึงคือเงินที่จะเอาไปซื้อที่ดิน

ที่ดินผืนเอชศูนย์ศูนย์ห้าในเขตกวางหมิงนั้น ราคาเริ่มต้นอยู่ที่ 300 ล้านหยวน

เนื่องจากไม่ใช่ที่ดินทำเลทองที่ผู้คนแย่งชิงกัน เธอจึงคาดการณ์ว่าประมาณ 350

ล้านหยวนก็น่าจะคว้ามาได้แล้ว

ต่อให้มีคนตาถึงมองเห็นศักยภาพของที่ดินผืนนั้นเหมือนกันจนดันราคาให้สูงขึ้น

แต่มันก็ไม่มีทางเกิน 400 ล้านหยวนอย่างแน่นอน

หากลู่ฝานขาดเงินไปไม่กี่สิบล้านเพราะเอาเงินไปจ่ายค่าดาวน์บ้าน

เธอให้เขายืมได้จริงๆ ไม่มีปัญหาเลยสักนิด

"เอ่อ... ก็ได้ครับ"

ลู่ฝานมองท่าทางที่ดูไม่เหมือนคนล้อเล่นของเจียงหม่านเยว่

เขาก็รู้สึกพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

ผู้หญิงคนนี้ ปักใจเชื่อมั่นเหลือเกินว่าเขาต้องซื้อบ้านหลังนี้ให้ได้!

อย่างไรก็ตาม...

บทสนทนาของทั้งคู่ที่เข้าหูของหวงเสี่ยวถิง

มันกลับถูกตีความเป็นอีกความหมายหนึ่งไปโดยปริยาย—

‘นะ...นี่มันสถานการณ์อะไรกัน?’

‘สรุปคือจะซื้อบ้านในชื่อของลู่ฝานโดยตรงเลยเหรอ?’

‘ไม่ใช่ท่านประธานเจียงซื้อเองเพื่อให้ลู่ฝานอยู่หรอกเหรอ?’

‘ท่านประธานเจียงใจป้ำขนาดนี้เลย! บ้านราคาหลายสิบล้าน ยกให้กันง่ายๆ

แบบนี้เลยเหรอ?’

‘แล้วไอ้ที่ลู่ฝานพูดนี่มันหมายความว่าไง?’

‘เงินไม่พอ? พูดเหมือนกับว่าเขาจะมีปัญญาซื้อเองอย่างนั้นแหละ!’

‘ฉันเข้าใจแล้ว’

‘ลู่ฝานคนนี้คือ “ลวี่ฉา (พวกหน้าซื่อใจคด)” เกรดพรีเมียมสินะ

นี่เขาตั้งใจจะควักเงินตัวเองแค่ไม่กี่หมื่น’

‘ส่วนที่เหลือ ให้ท่านประธานเจียงออกให้หมด!’

‘แต่เขากลับสามารถเอาไปบอกคนอื่นได้ว่า บ้านหลังนี้เขาซื้อเอง

เพียงแค่ยืมเงินท่านประธานเจียงมา

“นิดหน่อย” เท่านั้น’

‘เชี่ย! เล่ห์เหลี่ยมชั้นนี้ ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ!’

‘ได้ความรู้ใหม่แล้วเรา...’

ในใจของหวงเสี่ยวถิงเหมือนมีฝูงสัตว์วิ่งพล่านไปมานับหมื่นตัว

แต่ใบหน้ายังคงประดับด้วยรอยยิ้มอย่างมืออาชีพ “ท่านประธานเจียง คุณลู่...”

“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะพาทุกท่านไปดูห้องตัวอย่างขนาด 388 ตารางเมตรนะคะ”

“เชิญตามฉันมาทางนี้ค่ะ...”

ลู่ฝานเดินตามหลังเจียงหม่านเยว่ไปอย่างเงียบๆ ด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก

พวกเขาเดินผ่านสวนหย่อมที่ตกแต่งอย่างประณีตและดูโอ่อ่า

ตรงเข้าไปยังห้องโถงรับรองที่สูงถึง 6 เมตร ดูหรูหราอลังการ

ก่อนจะขึ้นลิฟต์ความเร็วสูงยี่ห้อมิตซูบิชิ

มาหยุดอยู่ที่หน้าห้องตัวอย่างบนชั้น 36

“นี่คือพื้นที่ส่วนทางเข้าหน้าบ้าน (โถงทางเข้า) ของห้องขนาด 388 ตารางเมตรค่ะ

เป็นแบบเอ็กซ์คลูซีฟเฉพาะห้องไทป์นี้เท่านั้น”

“หลังจากเข้าประตูมาแล้ว

จะเป็นส่วนห้องนั่งเล่นและห้องอาหารขนาดใหญ่ที่มีพื้นที่รวมกันถึง 88

ตารางเมตร”

“ด้านนอกเป็นระเบียงขนาดใหญ่พิเศษยาว 18 เมตร

สามารถมองเห็นวิวเมืองหนานเฉิงที่ไม่มีอะไรบดบัง

รวมถึงสนามกอล์ฟเซียงมี่หูด้วยค่ะ...”

“ผังห้องทั้งหมดออกแบบให้มี 4 ห้องนอน ซึ่งทั้ง 4

ห้องเป็นห้องชุดที่มีห้องน้ำในตัวทั้งหมด

ยังไม่รวมห้องแม่บ้านอีกหนึ่งห้องนะคะ”

“เราส่งมอบบ้านพร้อมการตกแต่งภายในระดับหรู

ทั้งตัวบ้านใช้เฟอร์นิเจอร์และเครื่องใช้ไฟฟ้าแบรนด์เนมนำเข้าทั้งหมด”

“เนื่องจากเป็นโครงการสร้างเสร็จพร้อมอยู่

หลังจากซื้อแล้วสามารถหิ้วกระเป๋าเข้าอยู่ได้ทันทีค่ะ”

“นิติบุคคลที่ดูแลที่นี่ก็เป็นระดับสากลชั้นนำ...”

...

ตลอดทางที่เดินชมตามคำแนะนำของหวงเสี่ยวถิง

ลู่ฝานอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่ง

บ้านหลังนี้สมบูรณ์แบบเกินไป หรูหราอย่างที่สุด

แต่มันก็ทำให้รู้สึกผ่อนคลายและสบายใจอย่างแท้จริง!

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพวกเศรษฐีถึงจ้องจะซื้อกันนัก

ตัวเขาเอง... ก็เริ่มใจสั่นแล้ว

“เป็นไง? ไม่เลวเลยใช่ไหมล่ะ?”

“ไปเถอะ ไปจ่ายเงินกัน!”

เมื่อเห็นลู่ฝานเผยสีหน้าพึงพอใจ เจียงหม่านเยว่ก็ยักไหล่

แล้วก็ช่วยตัดสินใจแทนลู่ฝานอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

มาถึงขั้นนี้แล้ว ลู่ฝานก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก

การอยู่ที่นี่สบายกว่าอยู่โรงแรมจริงๆ

ขณะที่เดินออกมาจากห้องตัวอย่าง

ลู่ฝานสังเกตเห็นห้องอีกฝั่งที่อยู่ติดกัน ซึ่งประตูยังปิดอยู่

“อ๋อ ห้องนั้นก็ขนาด 388 ตารางเมตรเหมือนกันค่ะ ผังห้องเหมือนกันเป๊ะทุกประการ”

“ลูกค้าบางกลุ่มของเราที่เป็นพี่น้องกันหรือกลุ่มเพื่อนสนิท

ก็จะซื้อคนละห้องในชั้นเดียวกันแบบนี้ค่ะ”

“และจุดเด่นอีกอย่างที่ไม่มีใครเหมือนในการออกแบบผังห้องของเราก็คือ...”

“หากลูกค้าซื้อทั้งสองห้อง

ก็มีตำแหน่งที่เตรียมไว้สำหรับทุบกำแพงเชื่อมถึงกันได้ค่ะ”

“ด้วยวิธีนี้ คุณจะสามารถครอบครองพื้นที่ทั้งชั้นได้อย่างเป็นส่วนตัว”

“คนในครอบครัวทั้งสองฝั่งก็สามารถเดินไปมาหาสู่กันได้อย่างไร้รอยต่อ

ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นครอบครัวใหญ่ที่อยู่รวมกันอย่างอบอุ่นค่ะ”

หวงเสี่ยวถิงแนะนำขึ้นมาได้ถูกจังหวะพอดี

โดยที่เธอไม่ได้สังเกตเลยว่า...

ทันทีที่ได้ยินว่าสามารถทุบเชื่อมกันได้ ใบหน้าของลู่ฝานก็แสดงความสงสัยออกมาทันที

เพราะเจียงหม่านเยว่เคยบอกว่า เธอจะซื้อคนละห้องกับลู่ฝาน

เพื่อมาเป็นเพื่อนบ้านกันในชั้นเดียวกัน

ตอนนี้พนักงานดันมาบอกว่าทุบเชื่อมกันได้เนี่ยนะ...

“ลู่ฝาน คุณมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นทำไม?”

“บ้านฉันจะไปทุบเชื่อมกับบ้านคุณได้ยังไง แบบนั้นมันโรคจิตเกินไปแล้ว!”

เจียงหม่านเยว่เผชิญหน้ากับสายตาที่ตั้งคำถามอย่างไร้เสียงของลู่ฝาน

แล้วรีบอธิบายด้วยท่าทางไม่แยแส

ลู่ฝานได้แต่ส่ายหัว...

ผมยังไม่ได้พูดอะไรสักคำ ในสมองคุณคิดอะไรอยู่กันแน่เนี่ย!

ส่วนหวงเสี่ยวถิงนั้น

หลังจากได้ยินคำแก้ตัวแบบร้อนตัวของเจียงหม่านเยว่

เธอก็ถึงกับสับสนไปหมดแล้ว...

‘นี่พวกเขากำลังจะซื้อสองห้องในชั้นเดียวกันเหรอ?’

‘แถมยังคิดจะทุบเชื่อมกันอีก?’

‘เล่นกันแรงขนาดนี้เลยเหรอ?’

‘ได้ความรู้ใหม่เพิ่มอีกแล้ว...’

‘แล้วก็... ฉันไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น!’

หวงเสี่ยวถิงเริ่มสงสัยอย่างหนักว่า

หลังจากจบงานต้อนรับครั้งนี้ เธออาจจะถูกบริษัทไล่ออกหรือไม่

ก็ใครใช้ให้เธอได้ยินเรื่องที่ไม่ควรได้ยินเข้าล่ะ...

ถ้าเปลี่ยนเป็นผู้ชายซื้อเรือนหอให้แฟนสาว

มันคงจะดูหวานซึ้งจนคนอื่นอิจฉา

แต่นี่ท่านประธานกับลู่ฝานคนนี้...

ภาพพจน์มันช่างล้ำลึกเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้จริงๆ!

ถึงจะคิดอย่างนั้น

เธอก็ยังคงพาเจียงหม่านเยว่และลู่ฝานกลับไปยังสำนักงานขายอย่างนอบน้อม

เลือกชั้น จ่ายเงินมัดจำ และเซ็นสัญญาจอง

เนื่องจากโครงการยังไม่เปิดตัวอย่างเป็นทางการ ราคายังไม่ถูกกำหนดแน่ชัด

จึงยังไม่สามารถจ่ายเงินดาวน์หรือเซ็นสัญญาซื้อขายได้

กระบวนการทั้งหมดนี้จึงเป็นกรณีอนุมัติพิเศษ

และคนที่ร่วมในกระบวนการภายในเหล่านี้ ล้วนเป็นบุคคลสำคัญจากแผนกหลักๆ

ของจั๋วเยว่ตี้ฉ่านทั้งสิ้น

พวกเขาไม่ได้รับคำเตือนจากเจ้านายว่าห้ามแพร่งพรายความลับ

ดังนั้น

ทันทีที่ลู่ฝานและเจียงหม่านเยว่ก้าวพ้นสำนักงานขาย

ข่าวนี้... ก็แพร่สะพัดไปทั่วบริษัทจั๋วเยว่อย่างรวดเร็วราวกับติดปีก

“วันนี้ท่านประธานซื้อห้องในโครงการจั๋วเยว่สือไต้ให้ลู่ฝานห้องหนึ่ง พื้นที่ 388

ตารางเมตร มูลค่ากว่า 40 ล้านหยวนแน่ะ!”

“นี่มันผู้ชนะในชีวิตที่แท้จริงเลยนะเนี่ย ยอมใจเขาเลยจริงๆ!”

แม้ลู่ฝานจะรู้ดีว่าเรื่องราวมันจะกลายเป็นแบบนี้

เขาก็ไม่มีแรงจะไปอธิบายอะไรแล้ว

ใครใช้ให้เขาหลงมาขึ้นเรือโจรของเจียงหม่านเยว่กันล่ะ

คิดว่าการซื้อที่ดินหลังจากนี้ยังต้องพึ่งพาเจียงหม่านเยว่อยู่

เขาก็ได้แต่ต้องอดทนไปก่อน

ในขณะเดียวกัน เขาก็ตั้งปณิธานในใจอย่างแน่วแน่!

‘เจียงหม่านเยว่ ยัยเทพธิดาประสาท!’

‘จงใจสร้างภาพให้ดูเหมือนฉันถูกคุณเปาอย่าง (เลี้ยงดู)

เพื่อบีบบังคับทางศีลธรรมกับฉันใช่ไหม!’

‘คุณคอยดูเถอะ!’

‘ไม่ช้าก็เร็ว ฉันจะกลับมาเปาอย่างคุณแทน และฉันจะทำให้มันเป็นเรื่องจริงด้วย!’

‘ถ้าไม่ทำแบบนี้ ฉันคงล้างอายไม่สำเร็จแน่...’

บนทางกลับบริษัทจั๋วเยว่

ลู่ฝานยังคงขับรถไปอย่างเงียบๆ

ส่วนเจียงหม่านเยว่กลับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอย่างสบายอารมณ์

แล้วส่งข้อความหา กู้เยี่ยนเซียง ผู้จัดการทั่วไปของจั๋วเยว่ตี้ฉ่าน—

“ห้องข้างๆ ของลู่ฝาน เก็บไว้ให้ฉันด้วย ห้ามขาย!”

(จบตอน)