ตอนที่ 5 คุณถูก "หลินอี้ฝาน ฝ่ายจัดซื้อ" เชิญออกจากกลุ่ม

การถูก "หักหลัง" จากเพื่อนรักทั้งสองคน

ทำให้ลู่ฝานรู้สึกท้อแท้และหมดหวังขึ้นมาทันที

ตอนนี้เขาไม่มีกะจิตกะใจจะไปหาเงินมาซื้อกระเป๋าให้เสิ่นชิงอีกต่อไปแล้ว

เขาอยากจะอยู่เงียบๆ เพียงลำพังคนเดียวจริงๆ

หรือว่าที่ผ่านมาเขาเป็นคนล้มเหลวในการใช้ชีวิตมากขนาดนี้เลยหรือ?

ทำไมเพื่อนที่คบหามาแต่ละคน ถึงได้เป็นพวก

"รู้หน้าไม่รู้ใจ" กันไปหมด!

ความคิดนี้ทำให้ลู่ฝานรู้สึกหดหู่เป็นอย่างมาก

เขาใช้เวลาตั้งสติอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนที่ในหัวจะผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา...

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทำไมเขาไม่ลองเลียนแบบเรื่องราวในอินเทอร์เน็ตที่เคยเห็นดูล่ะ

ด้วยการลองขอยืมเงินเพื่อนทุกคนรอบตัวดูให้หมด

นอกจากจะเพื่อพิสูจน์ว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะเหมือนกับหลี่อี้เฟิงและลู่หยู

และโลกนี้ยังคงมีคนดีๆ หลงเหลืออยู่มากกว่าคนเลวแล้ว

ลู่ฝานยังถือโอกาสนี้มองให้ชัดไปเลยว่า ใครกันที่ควรค่าแก่การคบหา

และใครที่ไม่ควรค่า

เพราะในเมื่อเขามีข้อมูลจากอนาคตอยู่ในมือ

การจะพุ่งทะยานขึ้นไปเป็นใหญ่ย่อมเป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้ว

เมื่อถึงเวลานั้น จะต้องมีคนมากมายเข้ามาหาผลประโยชน์จากเขาแน่ๆ

หากเป็นคนที่ไม่คู่ควร

เขาก็จะได้ไม่ต้องเสียเวลาด้วยอีกต่อไป!

เมื่อคิดได้ดังนั้น ลู่ฝานจึงส่งข้อความแบบกลุ่มออกไป

โดยระบุว่ามีความจำเป็นต้องใช้เงินด่วนและขอยืมเงินจำนวน 20,000

หยวน

เขาส่งข้อความนี้ไปหาคนที่พอจะรู้จักมักคุ้นกันอยู่บ้างประมาณ 40-50 คน

หลังจากผ่านไปหนึ่งช่วงบ่าย...

มี 12 คนที่ตอบกลับมาว่าตนเองก็ลำบากเช่นกัน จึงไม่สามารถช่วยเหลือได้

ความสัมพันธ์ของคนเหล่านี้กับลู่ฝานไม่ได้ลึกซึ้งพอที่จะให้ยืมเงิน 20,000

หยวนได้ง่ายๆ

แม้จะรู้สึกผิดหวังอยู่บ้างแต่ลู่ฝานก็พอจะเข้าใจได้

นอกจากนี้ยังมีอีก 8 คนที่โอนอั่งเปามาให้เขาตั้งแต่ 100 ถึง 500 หยวน

คนกลุ่มนี้คงคิดเสียว่าให้เงินช่วยตามมารยาท

เพื่อที่วันหน้าจะได้ไม่ต้องมองหน้ากันไม่ติด

ซึ่งก็นับว่ายังอยู่ในเกณฑ์ที่รับได้

แต่ยังมีอีกกว่า 20 คนที่ไม่มีการตอบกลับใดๆ เลย

ในจำนวนนั้นมีหลายคนที่ลู่ฝานคิดว่ามีความสัมพันธ์ค่อนข้างดี

โดยเฉพาะเพื่อนร่วมงานในบริษัทหลายคนที่สนิทกัน

ต่างก็เลือกที่จะเมินเฉยต่อข้อความของเขาอย่างไม่มีข้อยกเว้น

ซึ่งนี่ก็คงจะเป็นผลงานของหลี่อี้เฟิงอีกตามเคย

และสิ่งที่ทำให้ลู่ฝานรู้สึกตกใจและเหลือเชื่อมากที่สุดก็คือ...

ผู้จัดการแผนกจัดซื้อที่ชื่อว่า "หลินอี้ฝาน"

เขาส่งข้อความกลับมาหาโดยตรงว่า "ลู่ฝาน ได้ยินว่านายล้มละลายแล้ว เรื่องจริงเหรอ?"

"เปล่าครับ ผมไม่ได้ล้มละลาย ผมแค่ต้องการยืมเงิน 20,000 หยวนมาใช้ด่วน

พี่หลินพอจะช่วยผมหน่อยได้ไหม?" ลู่ฝานตอบกลับไป

ผ่านไปครู่หนึ่ง...

ตึ๊ง... ตึ๊ง... ตึ๊ง...

เสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์ของลู่ฝานดังขึ้นรัวๆ ติดต่อกันนับครั้งไม่ถ้วน

เมื่อจ้องมองหน้าจอ

เขาก็พบว่ามันเป็นข้อความจากกลุ่มแชตไม่เป็นทางการที่รวมพนักงานในบริษัทที่หลินอี้ฝานตั้งขึ้นมา

ชื่อกลุ่มว่า [จั๋วเยว่กงซือตากงเหริน]

ลู่ฝานกำลังจะกดเข้าไปดู แต่แล้วเขาก็พบกับเรื่องที่น่าอึดอัดใจอย่างที่สุด

— เขาถูกเตะออกจากกลุ่ม!

และคนที่เตะเขาออกก็ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นหลินอี้ฝานที่เป็นหัวหน้ากลุ่มนั่นเอง

ลู่ฝานถึงกับอึ้งไปครู่ใหญ่ เขาค่อยๆ

กดเข้าไปดูในประวัติแชตของกลุ่มและเลื่อนขึ้นไปอ่านข้อความก่อนหน้า

"หลี่อี้เฟิง: ทุกคนครับ ผมอยากจะเตือนอะไรหน่อย

ลู่ฝานจากแผนกการตลาดเล่นหุ้นจนหมดตัว

บ้านรถขายทิ้งหมดแล้ว ตอนนี้กำลังไล่ขอยืมเงินคนไปทั่ว ทุกคนหาเงินมาลำบาก

อย่าตกหลุมพรางล่ะ!"

"หลี่อี้เฟิง: มีภาพประกอบเป็นหลักฐาน ดูกันให้เต็มตาเลยครับ!"

ตามมาด้วยภาพถ่ายหลักฐานการขายรถ ขายบ้าน การถอนเงินกองทุน...

และภาพแคปหน้าจอการสนทนาระหว่างลู่ฝานกับหลี่อี้เฟิง

"ลู่ฝานล้มละลายแล้วเหรอ? ขายทั้งบ้านทั้งรถเลยเหรอ? จริงหรือเปล่าเนี่ย? มั่นใจนะ?

@หลี่อี้เฟิง"

"หลี่อี้เฟิง: หึหึ ดูรูปเอาเองเถอะแล้วพิจารณาดู ผมก็แค่หวังดีมาเตือนทุกคนเฉยๆ

จะเชื่อหรือไม่ก็สุดแล้วแต่ ถ้าโดนหลอกขึ้นมาก็อย่าไปโทษใครล่ะ"

"เชี่ย! ลู่ฝานทักมายืมเงินฉันจริงๆ ด้วย ฉันเพิ่งโอนให้ไป 500 หยวนเองนะเนี่ย

ไม่จริงใช่ไหม! สรุปว่าล้มละลายจริงๆ สินะ..."

"สงสัยจะจริงแล้วแหละ เขาก็ส่งข้อความมายืมเงินฉันเหมือนกัน แต่ฉันไม่ได้สนใจ

เพราะเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น!"

"ลู่ฝานก็มายืมเงินฉันเหมือนกัน เสียเงินไป 200 หยวนฟรีๆ เลย"

"มายืมฉันเหมือนกัน +1"

"มายืมฉันด้วย +2"

"ฉันก็โดน +3"

...

มีคนส่งภาพแคปหน้าจอการสนทนาตามมาอีกกว่า 20 คน

ถ้าคนหนึ่งหรือสองคนยังพอว่า แต่นี่เล่นขอยืมเงินคนจำนวนมากในเวลาเดียวกัน

มันหมายความว่าอย่างไร?

มันคือหลักฐานมัดตัวว่าลู่ฝานล้มละลายแล้วจริงๆ!

"@ลู่หยู นายกับลู่ฝานสนิทกันจะตายไม่ใช่เหรอ? เขาต้องขอยืมเงินนายเหมือนกันแน่ๆ

ใช่ไหม?"

"ไม่ต้องถามแล้ว ล้มละลายชัวร์ ล้มละลายก็ส่วนล้มละลายสิ

แต่ทำไมต้องมาไล่ยืมเงินชาวบ้านไปทั่วแบบนี้ด้วยวะ

คนแบบนี้มันคนบ้าชัดๆ!"

"ใช่เลย คนที่ล้มละลายทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ พวกเราอยู่ห่างๆ

คนประเภทนี้ไว้ดีกว่า!"

"ลู่หยู: พี่ฝานก็อยู่ในกลุ่มนี้นะ ให้พี่เขาออกมาพูดเองดีกว่าไหม..."

"@ลู่หยู ที่พูดแบบนี้แปลว่าเขาก็ยืมเงินนายด้วยเหมือนกันใช่ไหมล่ะ

งั้นจะพูดให้เสียเวลาทำไม!

คนแบบนี้ไม่ควรให้อยู่ในกลุ่ม!"

"ถูกต้อง! เตะมันออกจากกลุ่มไปเลย

กลุ่มนี้คือพื้นที่ทางจิตวิญญาณแห่งการช่วยเหลือกันของชาวจั๋วเยว่

คนสันดานแบบนี้รีบๆ เตะออกไปซะ!"

"เห็นด้วย! @หลินอี้ฝาน หัวหน้ากลุ่มอยู่ไหม? รีบเตะออกไปเลย! ผมบล็อกเขาไปแล้ว

ดีนะที่อยู่คนละแผนก ไม่อย่างนั้นคงมีผลกระทบกับงานแน่ๆ"

"เห็นด้วย! บล็อกแล้วเตะทิ้ง!"

"เห็นด้วย +1!"

"เห็นด้วย +2!"

"เห็นด้วย +3!"

...

ในกลุ่มที่มีสมาชิกกว่าร้อยคน ข้อความถูกส่งขึ้นมาจนเต็มหน้าจออย่างรวดเร็ว

"หลินอี้ฝาน: เมื่อกี้ผมลองถามลู่ฝานดูแล้ว เขาบอกว่าไม่ได้ล้มละลาย

แล้วก็ขอยืมเงินผม 20,000 หยวนทันที..."

"พี่หลิน พี่มาเล่นตลกเหรอครับเนี่ย ขำชะมัด!"

"หลินอี้ฝาน: ในเมื่อทุกคนเห็นพ้องต้องกัน ผมก็ไม่ขัดข้อง"

[คุณถูก "หลินอี้ฝาน ฝ่ายจัดซื้อ" เชิญออกจากกลุ่ม]

ข้อความสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ ลู่ฝานไม่สามารถมองเห็นข้อความหลังจากนั้นได้อีก

"เหอะ พวกนี้น่าสนใจดีจริงๆ!"

"ไม่ให้ยืมก็ไม่ว่าอะไรหรอก

แต่นี่กลับเห็นหัวฉันเป็นเหมือนอึหมาที่กลัวว่าจะมาเลอะเสื้อตัวเองซะอย่างนั้น"

"ไอ้หลี่อี้เฟิงนี่มันก็ทำแสบจริงๆ เลวได้โล่จริงๆ!"

"แล้วก็ไอ้ลู่หยูนั่นอีก อุตส่าห์เสนอหน้ามาพูดจาทำเป็นคนดี

กลัวจะอยู่ในบริษัทต่อไปไม่ได้หรือไง"

"ยังกล้ามาหาว่าฉันสันดานไม่ดีอีกเหรอ? ฮ่าๆๆ..."

เมื่อเห็นข้อความเหล่านั้น ลู่ฝานก็หัวเราะออกมาด้วยความแค้นเคือง

เงินทองสามารถมองทะลุเข้าไปถึงจิตใจคนได้จริงๆ ช่างเป็นความจริงที่น่าสมเพช!

หลังจากนั้น บนใบหน้าของลู่ฝานก็ปรากฏร่องรอยของความหยามหยันและดูแคลนอย่างลึกซึ้ง

อีกไม่นานหรอก เขาก็จะทำเงินได้อย่างน้อยหนึ่งหรือสองร้อยล้านแล้ว

หวังว่าตอนนั้นพวกคนเหล่านี้จะไม่มานั่งเสียใจภายหลัง

และอย่ามาทำหน้าด้านคลานกลับมาหาเขาอีกล่ะ

ไม่อย่างนั้นมันคงจะเป็นเรื่องที่น่าเวทนามากจริงๆ

ปัง!

ในขณะที่ลู่ฝานกำลังโกรธจัดจนตัวสั่น

เสียงกระแทกประตูอย่างแรงก็ดังขึ้น

เสิ่นชิง แฟนสาวของเขาปรากฏตัวตรงหน้าด้วยใบหน้าที่ถมึงทึง

"ลู่ฝาน นายเก่งจริงๆ นะ! ล้มละลายแล้วยังจะมาปิดบังฉันอีก! นาย...

ทำไมไม่ไปตายซะล่ะ!"

เสิ่นชิงคำรามด้วยโทสะก่อนจะขว้างกระเป๋าในมือเข้าใส่ลู่ฝานอย่างแรง

มันเกือบจะกระแทกเข้าที่ตาของเขา

ลู่ฝานกระโดดหลบด้วยความตกใจและมองเสิ่นชิงด้วยสายตาที่เหลือเชื่อ

เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเสิ่นชิงก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

หลังจากเห็นข้อความเหล่านั้น

เธอคงจะรีบซิ่งรถกลับมาจัดการกับเขาด้วยความเร็วสูงแน่ๆ!

เมื่อมองดูแฟนสาวที่ทำท่าราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเขา

ลู่ฝานรู้สึกเหมือนเวลาผ่านไปเนิ่นนานเหลือเกิน

นี่หรือ... คือแฟนสาวที่เขาทุ่มเทให้ทั้งกายและใจมาตลอดครึ่งปี?

พอได้ยินว่าเขาล้มละลาย ก็ถึงกับสั่งให้เขาไปตาย?

แถมยังเอากระเป๋าขว้างใส่เขาอีก?

หลังจากถูกทำลายความเชื่อและความรู้สึกอย่างต่อเนื่อง

หัวใจของลู่ฝานในตอนนี้กลับสงบนิ่งลงอย่างประหลาด

ความเศร้าใดๆ ก็ไม่เท่ากับใจที่ตายด้านไปแล้ว... มันคงเป็นความรู้สึกแบบนี้เองสินะ

"คุณเห็นแล้วใช่ไหม แล้วยังไงล่ะ?"

ลู่ฝานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ

คำพูดนั้นยิ่งไปกระตุ้นเพลิงโทสะของเสิ่นชิงให้ลุกโชนขึ้นกว่าเดิม

เธอโกรธจนตัวสั่นไปหมดทั้งร่าง

(จบตอน)