ตอนที่ 40

ตอนที่40

ทีมนักปั่นปั่นจักรยานไปตามถนนนำโดยเฉียนตง

พวกเขาปั่นด้วยความเร็ว30กิโลเมตรต่อชั่วโมง

ปกติพวกเขาจะปั่นแค่25กิโลเมตรต่อชั่วโมงแต่วันนี้หัวเสียที่โดนนักวิ่งแซงหน้าโดยเฉพาะเฉียนตงที่รู้สึกเสียหน้ามาก

ด้วยความหัวร้อนวันนี้เขาเลยปั่นเร็วเป็นพิเศษ

ทันใดนั้น!

ก็เกิดเรื่องไม่คาดฝัน!

เฉียนตงเห็นร่างหนึ่งวิ่งสวนมา ตาเขาเบิกกว้าง

ร่างนี้คุ้นตาจนเขาจำได้ไม่ลืม

"หมอนั่นอีกแล้ว!กลับรถ!"เฉียนตงกัดฟันเบรกแล้วกลับรถ

เพื่อนร่วมทีมเห็นดังนั้นก็กลับรถตาม พวกเขาไม่เชื่อว่าสองขาจะวิ่งเร็วกว่าสองล้อได้

ตอนที่เฉียนตงกลับรถหลี่เหิงก็วิ่งผ่านหน้าเขาไปเหมือนพายุ

เร็วกว่าก่อนหน้านี้อีก

หลี่เหิงยังยิ้มเยาะเขาอีก

'ทนไม่ไหวแล้วเฟ้ย ต้องเอาคืน!'

เฉียนตงกัดฟันปั่นจักรยานไล่ตาม

แต่...

แค่สองนาทีเขาก็ถึงกับอึ้ง

เขาเห็นหลี่เหิงที่วิ่งเร็วกว่าเดิมทิ้งห่างเขาไปเรื่อยๆเขาแทบคลั่ง

เฉียนตงขยี้ตาหยิกพุงตัวเองมองอย่างไม่อยากจะเชื่อ

'นี่ฉันฝันไปรึเปล่า ใครจะวิ่งเร็วขนาดนั้นได้'

หลังจากตกใจอยู่พักหนึ่งเขาก็ยอมรับความจริง

เพื่อนร่วมทีมตามมาทันทุกคนหน้าซีดเหมือนเห็นผี

'นี่มันปีศาจรึไง?'

'เพิ่งเคยเห็นสองขาวิ่งเร็วกว่าสองล้อ'

หลี่เหิงวิ่งไป10นาทีความเร็วก็ค่อยๆช้าลง

แค่10นาทีเขาวิ่งไปได้7-8กิโลเมตร

ถ้าไปแข่งวิ่งคงได้แชมป์สบายๆ

หลี่เหิงวิ่งต่อไปอีก2-3กิโลเมตรก็ชะลอแล้วหยุดเปลี่ยนเป็นเดินเร็ว

[ติ๊ง!คุณวิ่งครบ10กิโลเมตรความเชี่ยวชาญการวิ่งระดับ4+10!]

วิ่งระดับ4(2010/10000)

ระหว่างทางกลับบ้านหลี่เหิงพูดว่า'เปิดแผงคุณสมบัติ'

ม่านแสงสีฟ้าปรากฏขึ้น

หลี่เหิง

ความแข็งแกร่ง:20

ความคล่องตัว:25

ร่างกาย:19

จิตใจ:21

ทักษะ:วิ่งระดับ4(2010/10000),ทำอาหารระดับ4(8890/10000),เขียนโปรแกรมระดับ3(920/2000),ภาษาระดับ3(1150/2000),ไทเก็กระดับ2(380/500),ชุดเหล็กระดับ2(198/500),ขับรถระดับ2(160/500),ฝังเข็มระดับ1(12/100),เดินระดับ2(230/500),การสอน(90/100)

ช่องทักษะ:10/10

ค่าชื่อเสียง:150000

ระดับ:พ่อครัว2ดาว(ได้รับค่าชื่อเสียง200คะแนนโดยอัตโนมัติทุกวัน)

'นอกจากค่าร่างกายค่าสถานะอื่นๆเกิน20หมดแล้ว ตอนนี้ร่างกายฉันแข็งแกร่งกว่าคนทั่วไป3-4เท่า'

'แต่ค่าสถานะไม่ใช่ว่ามีขีดจำกัดหรอกนะ'

'ต้องพัฒนาต่อไปถึงจะรู้!'

หลี่เหิงเร่งฝีเท้า

กว่าหลี่เหิงจะเดินกลับถึงเมืองก็11โมงกว่าแล้ว

กลับถึงบ้านไม่เจอพ่อแม่ คงไปทำงานแล้ว

หลี่เหิงกำลังอาบน้ำก็มีข้อความจากแม่

'ลูก แม่หนูคนนั้นเลิกงานก่อน6โมงเย็น ไปรับน้องเขาด้วยนะ'

หลี่เหิงหงุดหงิด

นี่มันดูตัวหรืออะไร?

"แม่ให้ผมไปรับเขาเหรอ?"

"ใช่ แกมีปัญหาหรือไง?"

หลี่เหิงพูดไม่ออก

เขาไม่มีเวลาไปรับใครสักหน่อย

อีกอย่างดูตัวไม่ใช่ควรจะเท่าเทียมกันเหรอ?

หลี่เหิงไม่ตอบแม่ยัง ไงเขาก็ไม่ไปรับ เขาไม่ได้เป็นแฟนกับผู้หญิงคนนั้นแถมยังไม่อยากดูตัวด้วย

ที่เขากลับมาก็แค่รักษาสัญญา

"แม่บอกเขาว่าผมติดธุระไว้เจอกันวันหลังก็ได้"

"ทำไมลูกดื้ออย่างนี้ล่ะ น้องเขาน่ารักจะตายให้แม่บอกเขายังไง?"

ไม่นานแม่ก็ส่งข้อความมาอีก

"แม่เพิ่งบอกเขาไปว่านัดเจอกันที่ห้างYidaแล้วอยากกินอะไรก็ซื้อได้เลยนี่เบอร์โทรแอดไลน์เขาได้เลย"

หลี่เหิงตอบ"ก็ได้ครับ"แล้วก็แอดไลน์อีกฝ่าย

หลี่เหิงลงไปข้างล่างขับรถไปที่ห้างYida

จอดรถเสร็จหลี่เหิงก็หยิบมือถือขึ้นมาดูอีกฝ่ายตอบตกลง

"สวัสดีผมมาถึงแล้วครับ"หลี่เหิงส่งข้อความไป

สามนาทีต่อมาอีกฝ่ายก็ตอบกลับ

"ขอโทษนะคะ ตอนนี้ฉันติดงาน คุณมาถึงYidaแล้วเหรอ?"

หลี่เหิงขมวดคิ้วรู้สึกไม่พอใจ

ยังไม่เลิกงานจะให้ฉันมาหาเพื่อ?

มีพิรุธ!

"ผมมาถึงแล้ว คุณจะมาเมื่อไหร่?"หลี่เหิงพิมพ์ข้อความด้วยความหงุดหงิด

สามนาทีผ่านไป

อีกฝ่ายถึงจะตอบ

"ฉันยุ่งมากเลย นัดวันอื่นได้ไหม?"

หลี่เหิงหน้าบึ้งพิมพ์ข้อความกลับไป

"ได้!"

พิมพ์เสร็จหลี่เหิงก็รอให้อีกฝ่ายอ่านแล้วบล็อกทันทีจากนั้นก็ขับรถกลับบ้าน

อะไรกันเนี่ย!

กลับถึงบ้านแม่ถามว่าเป็นยังไงบ้าง หลี่เหิงก็เอาแชทให้แม่ดู

แม่พูดด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด"ลูก แม่ขอโทษนะ แม่จะไม่นัดดูตัวให้ลูกอีกแล้ว"

"ไม่เป็นไรครับแม่ แม่ก็แค่เป็นห่วงว่าผมจะหาแฟนไม่ได้ แต่ดูลูกชายแม่ตอนนี้สิ มีหรอจะหาแฟนไม่ได้"หลี่เหิงยิ้มพูดอย่างมั่นใจ

เฉินซิ่วจวนยังคงรู้สึกผิด เธอหยิบมือถือขึ้นมาโทรหาใครบางคน

ไม่นานหลี่เหิงก็ได้ยินเสียงทะเลาะดังมาจากในบ้าน

หลี่เหิงได้ยินเสียงผู้หญิงทางโทรศัพท์แว่วๆ

เขาหูดีมากได้ยินเสียงสนทนาชัดเจนแม้จะอยู่หน้าประตู

หลี่เหิงหน้าเสีย

ผู้หญิงปลายสายคือแม่ของผู้หญิงที่นัดบอด แล้วหลอกให้เขาไปรับ

หลี่เหิงเปิดประตูพรวดพราดเข้าไปคว้าโทรศัพท์จากมือแม่ตะโกน"พอเถอะครับ!"

เสียงตะโกนดังลั่นเหมือนฟ้าผ่าได้ยินไปร้อยเมตร

แม่ยืนนิ่งตกตะลึงพูดไม่ออก

"แม่เลิกยุ่งเรื่องไร้สาระได้แล้ว ปล่อยๆมันไปเถอะ!"

หลี่เหิงรำคาญแล้วก็เดินออกจากบ้านก่อนฟ้าจะมืด

หลี่เหิงเดินไปตามถนน

เขาเดินผ่านร้านอาหารแห่งหนึ่งเห็นผู้ชายผู้หญิงคู่หนึ่งนั่งกินข้าวอยู่ หลี่เหิงตาดีจำผู้หญิงคนนั้นได้แถมยังได้ยินผู้หญิงคนนั้นเรียกผู้ชายว่า'ที่รัก'หลี่เหิงรู้ทันทีว่าสองคนนี้เป็นอะไรกัน

'โอ้โหนี่มันผู้หญิงที่นัดบอดนี่นา ถึงจะดูไม่เหมือนในรูปแต่ตาฉันจำได้ นี่ไม่ใช่ว่ามีแฟนอยู่แล้วหรือไง?'

หลี่เหิงหัวเราะเปิดประตูเข้าไปในร้าน

"คุณชื่อตงปิงปิงใช่ไหมครับ?"หลี่เหิงถาม

ผู้หญิงคนนั้นไม่รู้จักหลี่เหิงพอเห็นหลี่เหิงหน้าตาดีก็สะบัดผมยิ้ม"ใช่ค่ะแล้วคุณเป็นใครคะมีอะไรรึเปล่า?"

"ฮ่าๆๆ ผมเป็นคนที่ถูกจับนัดบอดกับคุณไง พาแฟนรับประทานอาหารเหรอครับ? น่าสนใจดีนะครับ!"หลี่เหิงหยิบประวัติแชทออกมาวางบนโต๊ะ

ตงปิงปิงตกใจ

เธอมองหลี่เหิงแล้วก็ประวัติแชทพยายามทำความเข้าใจ

นี่มันคนที่บล็อกเธอนี่นา

เธอเคยเห็นรูปหลี่เหิงเมื่อ10วันก่อนตอนนั้นหลี่เหิงเพิ่งลดน้ำหนักหน้าตาก็พอใช้ได้

แต่10วันมานี้หลี่เหิงเปลี่ยนไปมากไม่ใช่แค่ผมดำขลับ ผิวขาว คิ้วเข้ม ตาคม แต่ยังมีออร่าความสูงส่งที่ทำให้คนอื่นรู้สึกด้อยค่า

ตงปิงปิงเห็นหลี่เหิงขมวดคิ้วก็หน้าเสียไม่กล้าโกรธ ผู้ชายคนนี้ดูดีมีสง่าออร่าจับเกินไป

แต่ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอกลับโกรธมากหลังจากอ่านแชท

"ตงปิงปิง นี่หมายความว่าไง!"

ผู้ชายคนนั้นจ้องเขม็งมองหลี่เหิงด้วยความโกรธแต่พอสบตากับหลี่เหิงที่ดูเฉยชาเขาก็ยิ่งโกรธ

"ไอ้!"เขาเอื้อมมือไปจะตบหน้าหลี่เหิง

หลี่เหิงแสยะยิ้มในสายตาเขา การเคลื่อนไหวของผู้ชายคนนี้ช้ามาก

หลี่เหิงยกมือขึ้นปัดแขนอีกฝ่ายจนผู้ชายคนนั้นเสียหลักเกือบล้ม

"อย่าหาเรื่องจะดีกว่า!"หลี่เหิงพูดเยาะเย้ย

หลี่เหิงไม่สนใจสายตาตกตะลึงของคนรอบข้าง เขาเดินออกจากร้านทันที

แต่พอเดินออกมาหลี่เหิงก็หงุดหงิด

เขารู้สึกขายหน้าที่ไปโกรธกับเรื่องแค่นี้

'เรื่องแค่นี้ต้องโกรธด้วยเหรอ?'

'ช่างเถอะ!'