บทที่ 31 ชุดซ่อมรถยนต์

ต้องบอกว่า คนโง่เป็นเพียงชนกลุ่มน้อยเท่านั้น

ในขณะที่คนโง่ยังคงพูดคุยกันในช่องภูมิภาค คนฉลาดกลับเลือกที่จะซื้อหอกไปแล้ว

หอกล่าสัตว์ 50 เล่มที่แขวนไว้ถูกขายหมดในทันที

หลายๆ คนที่กดซื้อไม่ทัน ได้แต่โวยวายด้วยความผิดหวัง จากนั้นส่งข้อความส่วนตัวโดยหวังว่าจางตัวไห่จะขายให้เขาอีกอัน แม้จะในราคาพรีเมียมก็ตาม

เมื่อมองดูแกะอ้วนที่เดินเข้ามาหาเขา จางตัวไห่ก็รู้สึกว่าเขาคงจะเสียใจถ้าเขาไม่ใช้โอกาสนี้ในการทำเงิน

ดังนั้น จางตัวไห่จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากทำหน้าเขินอายและพูดว่า: "เอาล่ะ ฉันจะให้ข้อยกเว้นและขายให้คุณอีกอันหนึ่ง อย่าบอกคนอื่นแบบไม่ได้ตั้งใจ คุณคงไม่อยากให้ทุกคนมีอาวุธอยู่ในมือ ใช่ไหม ?"

“ฉันเข้าใจ ฉันเข้าใจ ฉันจะไม่มีวันออกไปพูดเรื่องไร้สาระ” ชายคนนั้นตอบทันที

ดังนั้น ด้วยการใช้วิธีนี้ จางตัวไห่จึงขายหอกล่าสัตว์ได้มากกว่า 30 อัน

บางคนมีทรัพยากรไม่เพียงพอ พวกเขาจึงใช้พิมพ์เขียวที่น่าสนใจกว่านี้เพื่อชำระหนี้

ตัวอย่างเช่น รองเท้าคอมแบทพิเศษ

หมวกกันน็อคมอเตอร์ไซค์

หรือไม่ก็ ถุงมือยุทธวิธี

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่ดูเหมือนมีประโยชน์ แต่ก็เหมือนจะไม่เกิดประโยชน์มากนัก

จางตัวไห่ผลิตสิ่งเหล่านี้ทั้งหมดโดยยึดหลักการว่า ยิ่งมากก็ยิ่งดี

ขณะที่จางตัวไห่กำลังคัดแยกผลประกอบการของเขาอย่างมีความสุข ก็มีข้อความส่วนตัวอีกข้อความหนึ่งถูกส่งเข้ามา

จางตัวไห่มองดูและเห็นว่าผู้ส่งคือซู่มู่

“หาอาวุธให้ฉันด้วย ฉันไม่ต้องการสิ่งที่คุุณหลอกขายคนพวกนั้น อย่างน้อยฉันก็ต้องการสิ่งที่สามารถใช้งานได้จริง”

“เอาล่ะ แต่คุณต้องการจะแลกเปลี่ยนกับอะไรล่ะ เพื่ออาวุธอันนั้น” จางตัวไห่อยากเห็นว่าซู่มู่ได้รับสิ่งดีๆ อะไรบ้าง

ซู่มู่ไม่ลังเลและถ่ายรูปพิมพ์เขียวโดยตรงแล้วส่งไป

[ชุดซ่อมรถ: เครื่องมือใช้เพียงครั้งเดียวที่สามารถซ่อมแซมความเสียหายทั้งหมดของรถได้ด้วยคลิกเดียว ]

[ราคาผลิต: ชิ้นส่วนโลหะ 10 หน่วย, แท่งโลหะ 10 หน่วย, ยางคุณภาพต่ำ 10 หน่วย, เศษแก้ว 10 หน่วย, ไม้ 10 หน่วย, และพลาสติกคุณภาพต่ำ 10 หน่วย ]

สิ่งนี้มัน.

ดวงตาของจางตัวไห่เบิกกว้าง

สิ่งนี้ก็นับว่าเป็นอาร์ติแฟกต์ ด้วยสิ่งนี้ ไม่ว่ารถจะเสียหายแค่ไหนก็สามารถกู้คืนได้ในคลิกเดียวซึ่งค่อนข้างน่าเหลือเชื่อเล็กน้อย

ในโลกหลังหายนะที่รถยนต์เป็นชีวิตที่สอง สิ่งนี้ก็เหมือนกับเหรียญคืนชีพ

เขาจะต้องเอาสิ่งนี้มาให้ได้!

จางตัวไห่มองไปที่พิมพ์เขียวนี้และครุ่นคิดอยู่นาน และในที่สุดก็หยิบหน้าไม้ออกมา

“เจ้านี้เป็นอย่างไรบ้าง? ระยะหวังผล 50 เมตรเทียบได้กับปืนพก และเสียงก็เบากว่าปืนพก มันง่ายที่จะจัดการกับผู้ที่ถือหอก มันสามารถฆ่าสัตว์ขนาดกลางได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ถ้าโดนจุดสำคัญ แต่ถ้าเจอสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่คุณควรจะวิ่งหนีมันดีกว่า มีแต่ปืนลูกซองใหญ่เท่านั้นที่จัดการได้ ปืนพกธรรมดาก็ไม่สามารถจัดการสัตว์กินเนื้อขนาดใหญ่”

จางถัวหยิบหน้าไม้ออกมาและตัดสินใจจะขายมันหลังจากพิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว

พิมพ์เขียวนี้คือสิ่งที่ซู่มู่ใช้แลกเปลี่ยนกับเขา หน้าไม้ไม่ถือเป็นความลับสำหรับซู่มู่

การแลกเปลี่ยนมันออกไปจะเป็นการปกปิดความลับที่เขาเป็นเจ้าของปืนลูกซองด้วย

นอกจากนี้ เขามีเสื้อผ้าที่ป้องกันการแทงซึ่งสามารถต้านทานความเสียหายของหน้าไม้ที่มือได้ในระดับหนึ่ง

เมื่อใช้ร่วมกับหมวกกันน็อคมอเตอร์ไซค์และรองเท้าคอมแบทพิเศษ ชุดอุปกรณ์นี้สามารถป้องกันการโจมตีระยะไกลจากหน้าไม้ได้

ดังนั้น แม้ว่าเขาจะขายหน้าไม้ออกไป แต่จางตัวไห่ก็ไม่ต้องกังวลว่าซู่มู่จะข่มขู่เขาด้วยหน้าไม้มือได้

“เพิ่มรองเท้าอีกสองคู่” ซู่มู่รู้สึกพึงพอใจมากเมื่อเห็นหน้าไม้ในมือ

แม้ว่าเธอเดาว่าจางตัวไห่อาจมีสิ่งที่ดีกว่าอยู่ในมือของเขา

อย่างไรก็ตาม เธอรู้ดีว่าการยอมแพ้เมื่อสิ่งต่างๆ ดีขึ้นหมายความว่าอย่างไร

ยิ่งไปกว่านั้น จางตัวไห่ จะต้องรับผิดชอบเรื่องอาหารของเธอในอีก 2-3 วันข้างหน้า หาก จางตัวไห่ ถูกกดดันและเสบียงของเธอขาดหายไปเธอก็จะไม่มีที่ที่จะให้พึ่งอีกแล้ว

“โอเค ส่งมาขนาดร้องเท้ามาเลย”

คุณสามารถเลือกขนาดเมื่อทำรายการเช่นเสื้อผ้าและรองเท้า

"หมายเลข 36"

“เท้าเธอเล็กมาก ถ้ามันไม่สามารถปรับแต่งได้ เธอจะไม่สามารถสวมใส่มันได้ด้วยซ้ำ” จางตัวไห่พึมพำและทำรองเท้าบู๊ตพิเศษหมายเลข 36 สองคู่ และส่งพวกเขาไปพร้อมกับหน้าไม้ .

“พี่สาว เราจะเข้าร่วมการแข่งขันนั้นจริงๆ เหรอ?” ซูฉีถอดรองเท้าแตะของเธอออกแล้วสวมรองเท้าบู๊ทพิเศษ

ในเวลานี้ เธอไม่ได้สวมชุดที่เธอใส่เมื่อตอนเข้ามาอีกต่อไป

เธอสวมชุดป้องกันของผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์ หมวกกันน็อค และไม้เบสบอลในมือ เธอดูกล้าหาญ

“แน่นอนอยู่แล้ว แม้ว่าฉันจะได้พิมพ์เขียวมามากมาย แต่ฉันยังไม่เคยได้รับพิมพ์เขียวเครื่องปรับอากาศเลย ดูเหมือนว่าฉันจะทำได้เพียงลองเสี่ยงโชคในการแข่งขันครั้งนั้น”

ทุกคนก็เตรียมตัวเข้าสู่การแข่งขัน และพร้อมโชว์ทักษะของตัวเอง

ในเวลานี้ จางตัวไห่กำลังยุ่งอยู่กับการทำไส้กรอกจากเนื้อหมี

เขาแน่ใจว่าในระหว่างการแข่งขัน 12 ชั่วโมง จะมีเวลาทำอาหารน้อยลง ดังนั้นอาหารพร้อมรับประทานเหล่านี้จึงมีความสำคัญมาก

สำหรับคนอื่นเขาไม่สามารถควบคุมพวกเขาได้

พวกเขาอาจอดอาหารไว้ก่อน แล้วอาจจะได้ของอร่อยเพิ่มในตอนเย็น

หลังจากที่ทุกอย่างพร้อมแล้ว ก็ถึงเวลาหกโมงเช้า

ดวงอาทิตย์ขึ้นจากขอบฟ้า และรังสีที่แผดเผาก็ส่องลงบนพื้น พิสูจน์ว่าวันใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ด้านหน้าจางตัวไห่ ถนนก็แบ่งออกเป็นสองเส้นในทันที

ด้านซ้ายเขียนว่าทางหลวงธรรมดา และป้ายด้านขวาเขียนว่าทางเข้าการแข่งขัน

จางตัวไห่หมุนพวงมาลัยแล้วขับไปที่ทางเข้าการแข่งขัน

หลังจากขับรถผ่านทางเข้า สภาพแวดล้อมโดยรอบก็เปลี่ยนไปทันที

กำแพงเมฆมืดปรากฏขึ้นข้างหลังเขาทันที

“ระบบ นี่คืออะไร?”

จางตัวไห่รู้สึกแย่โดยสัญชาตญาณ

[หมอกพิษที่จะหดตัวเรื่อยๆตลอดเวลา หลังจากเข้าไปในหมอกพิษแล้ว รถจะสูญเสียกำลังภายใน 30 วินาที และรถจะสึกกร่อนอย่างสมบูรณ์ภายใน 1 นาที บุคลากรที่สูดดมหมอกพิาเข้าไปจะดูเหมือนถูกวางยาพิษหลังจากผ่านไป 10 วินาที อาการโคม่าหลังจากผ่านไป 30 วินาที และเสียชีวิตภายใน 1 นาที ]

“งั้นนี้ก็คือหมอกพิษสินะ?”

จางตัวไห่ตกตะลึงเมื่อได้ยินการแนะนำของระบบคำใบ้

เดิมทีเขาคิดว่าการการแข่งขันเป็นเรื่องเกี่ยวกับการขับขี่แบบออฟโรดและการหลีกเลี่ยงสัตว์ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะมีองค์ประกอบของการต่อสู้แบบแบทเทิลรอยัลด้วย

“ถ้าอย่างนั้น คุณช่วยกำหนดทิศทางที่หมอกพิษจะหดตัวได้ไหม”

[ขณะนี้ยังไม่สามารถระบุได้ คุณต้องรอให้หมอกพิษเริ่มเคลื่อนที่ก่อนจึงจะอนุมานได้ ]

“นั่นสินะ” จางตัวไห่พยักหน้า

เขามั่นใจว่าเกมนี้คงจะเข้มข้นกว่าที่หลายคนจินตนาการไว้มาก

หมอกพิษ สัตว์ป่า และการแข่งขันเพื่อรับแอร์ดรอปที่ตกมาจากอากาศ จะทำให้ความขัดแย้งระหว่างผู้เล่นรุนแรงขึ้นอย่างแน่นอน

มันอาจทำให้ผู้เล่นฆ่ากันเองได้

ดูเหมือนว่าฉันจะต้องระมัดระวังเช่นกัน

จางตัวไห่เหยียบคันเร่งแล้วขับไปข้างหน้า

แผนที่การแข่งขันจะคล้ายกับพื้นที่ทะเลทราย แต่มีกระบองเพชรและกระดูกของสัตว์ที่ตายไปแล้วอยู่เต็มริมถนน

หลังจากขับรถไปประมาณสิบกิโลเมตร จู่ๆ จางตัวไห่ก็พบพื้นที่ที่ดูเหมือนจะเป็นเมืองเล็กๆ ในระยะไกล

บริเวณนี้อยู่ห่างจากถนนไม่ถึงร้อยเมตร มีผนังสีขาว หลังคาสีแดง แต่ดูเหมือนว่าจะทรุดโทรมเกินไป เหมือนกับซากปรักหักพังที่มีอยู่ทั่วไป

“มันจะเป็นซากปรักหักพังของเมืองเล็กๆ หรือเปล่า?” จางตัวไห่นึกถึงซากปรักหักพังของหมู่บ้านและห้องทดลองที่เขาเคยสำรวจ

“ฉันควรจะไปสำรวจมันไหม?” ขณะที่จางตัวไห่กำลังลังเล เครื่องบินขนส่งขนาดใหญ่ลำหนึ่งผ่านไปบนท้องฟ้า และกล่องเสบียงหลายกล่องพร้อมร่มชูชีพก็ตกลงมาจากท้องฟ้า

กล่องเสบียงเหล่านั้นเป็นสีม่วงทั้งหมด

โชคดีที่มีกล่องเสบียงหล่นลงมาท่ามกลางซากปรักหักพัง