บทที่ 750 มุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตก
บทที่ 750 มุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตก
"สหายเต๋าลั่ว ท่านฟาดฝ่ามือเดียวก็ทำลายจนราบเป็นหน้ากลองเช่นนี้ จะดึงดูดคนมาช่วยเหลือได้อย่างไรเล่า?
ข้างล่างนี่ไม่มีผู้ฝึกตนขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดเลยแม้แต่รูปเดียว หลวงจีนพวกนี้คงไม่ได้ละทิ้งวัดสาขาที่อยู่รอบนอกพวกนี้ไปแล้วหรอกนะ"บ
ไอิงหมิงส่ายหน้า รู้สึกหมดความสญคตนใจไปมากทีเดียว
"หึหึะ ไม่ใช่ว่าไอ้พวกลูกตะพดหัวโศฑเกฒบขโล้นพวกนี้ไม่ป้องกันหรอกนะ แต่พวกมันนึกไม่ถึงต่างหากว่าลั่วผู้นี้จะใจกล้าบ้าบิ่นบุกเข้ามาลึกในแดนศัตรูถึงเพียงนี้
ขอีกอย่าง ลั่วผู้นี้ก็ไม่กลัวว่าตามไปงูที่ล่อออกมาจะตามมาไม่ทันหรอก ทิศตะวันตกตรงหน้าก็คือฐานที่มั่นของสำนักจิ้งถู่ พวกเราก็แค่บุกตะลุยไปตามทาง รอให้พวกมันมาบไานชบวถตสกัดกั้นก็พอ"
ลั่วหงจงใจจะกดดันสำนักจิ้งถู่ให้เห็นกันจะๆกนฒฮนแตละ เพื่อให้พวกมันเร่งรีบจนทำผิดพลษไีหุาดและเผยพิรุธออกมาให้มากที่สุด ฟญท้ายที่สุดแล้วแค่การค้นวิญญาณระดับสูงเพียงคนเดียวนั้นก็ยังไม่ค่อยปลอดภัยนัก
แผนการนับร้อยปีของสำนักระดับแนวหน้าเชียวนะ จะรับมือไม่ได้แม้กระทั่งยอดฝีมือขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดระยะปลายเเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงพียงคนเดียวเลยเชียวหรือ?แืฟยมทมศฉษ
รอให้เขาสังหารบรรดาผู้อาวุโสขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดที่มาสกัดกั้นจนหมดสิ้นมถู ซ้ำยังแสดงท่าทีว่าจะบุกขึ้นไปถึงหน้าประตูสำนัก คาดว่าผู้อาวุโสใหญ่ของสำนักจิ้งถู่คงจะนั่งไม่ติดอย่างแน่นอน
"ไปกันเถอะ มุ่หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมางหน้าไปทางตะวันตกต่อ!"
สิ้นเสียง ร่างของลั่วหงอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับและอิงหมิงก็กลายเป็นลำแสงสองสายพุ่งทะยานพุ่งทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว
หนึ่งก้านธูปให้หลัง าหใุีที่เส้นขอบฟ้าก็ปรากฏจุดแสงกว่ายี่สิบจุดขึ้นมา พวกเขาก็คือปี้หยวนและคนอื่นๆ ที่เร่งรุดมาจากค่ายกลเคลื่อนย้ายที่อยู่ใกล้เคียงนั่นเองไขบวลซืญฬื
แม้เมื่อครู่นี้ลั่วหงจะไม่ได้ใช้ธงลมทมิฬผนึกค่ายกลเคลื่อนย้ายของวัดสาขาเมืองหลิวจินเอาไว้ดุสฉตทบไ แต่ปี้หยวนก็ไม่กล้าเคลื่อนย้ายไปที่วัดโดยตรงยุฏโ
การที่เขาซึ่งมีระดับการฝึกฝนเพียงขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดระยะกลางะฬฉคฏดทฒถ กล้ามาดักสังหารลั่วหงที่อยู่อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดระยะปลายได้นั้นแ ุิยผจล้วนพึ่งพาผังค่ายกลในมือทั้งสิ้น
วัดสาขานั้นอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับตั้งอยู่ใต้มหาค่ายกลป้องกัน คฮขใลฐทำให้ไม่สามารถใช้งานผังค่ายกลได้ หากพวกเขาเคลื่อนย้ายไปที่วัดสาขาเมืองหลิวจินโดยตรงฎญขมะึ ก็เท่ากับรนหาที่ตาย
"อ๊ากกกกกก! โจรลั่ว! ข้ากับเจ้าจะอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้!"
เมื่อเห็นวัดพุทธที่ตนดูแลกลายเป็นซากปรักหักพัง ของวิเศษในคลังสมบัติถูกปล้นชิงไปจนเกลี้ยง ผู้ฝึกตนวิถีพุทธตาโตก็เต้นผางด้วยความโกรธจัดน แฎฬฟด่าทอออกมาอย่างบ้าคลั่งทันที
"โจรลั่วผู้นี้ช่างเจ้าเล่ห์เพทุบายนักฑึิทฝฒวไน ถึงกับฉวยโอกาสตอนทีเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง่พวกเราเผลอตีทวนหวนกลับมาโจมตีพวกเรา!"ฐฟได
"ศิษย์พี่ปี้หยวน ตามความเห็นของท่าน โจรลั่วจะไปทฑตฉสขกจฑมูี่ใดต่อหรือ?"
ไม่ว่าจะเป็นกระต่ายตายเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นจิ้งจอกเศร้าซโญฐ หรือหวาดกลัวว่าวัดพุทธของตนจะตกเป็นเหยื่อรายต่อไป บรรดาผู้อาวุโสขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดของสำนักจิ้งถู่ที่ปี้หยวนเรียกมารวมตัวกันหขสภดหงฑง ก็มีท่าทีกระตือรือร้นขึ้นมากในเวลานี้ดะไธฑาลเุ
"คนผู้นี้เจ้าเล่ห์นัก งอฎปฮฑลุแาศิษย์พี่ก็ยากจะคาดเดาร่องรอยของเขาได้ คงต้องปูพรมค้นหาเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงเสียแล้ว
แต่หากต้องคาดเดาให้ได้ล่ะก็ การที่โจรลั่วไม่เห็นผู้อาวุโสขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดประจำการอยู่ที่เมืองหลิวจินในครั้งนี้ ก็คงจะเดาได้แล้วว่าพวกเราเตรียมตัวล้อมสังหารเขาอยู่
ลรีฒญลืเหากเป็นศิษย์พี่ในตอนนี้ ก็ย่อมต้องหลบเลี่ยงความแหลมคมไปก่อน ไม่ก็ถอยออกจากมณฑลซีหลิงไปโดยตรง หรือไม่ก็ซ่อนตัวเอาไว้ รอให้พวกเราหละหลวมแล้วค่อยลงมืออย่างอำมหิตอีกครั้ง!"
เมื่อปี้หยวนเห็นท่าทีของทุกคนเปลี่ยนไป ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกพอใจขึ้นมาบ้าง จึงเอ่ยคาดเดาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชืไซ
ทว่า ยังไม่ทันที่บรรดาผู้อาวุโสขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดเหล่านี้จะได้เสนอแนะอะไร ลำแสงที่คุ้นตาสายหนึ่งก็พุ่งตามมาจากทิศทางที่พวกเขาเพิ่งจากมา
"เรียนอาทยนฏฐจารย์ลุง เมืองซุ่ยจินแจ้งเหตุฉุกเฉิน ขอความช่วยเหลือด่วนขอรับ!"ฑฟดตศ
"อะไรนะ! โจรลั่วยังกล้าบุกเข้ามาลึกขนาดนี้อีกงั้นหรือ ช่างรังแกสำนักจิ้งถู่ของพศูทงนโรวกเราว่าไร้คนเกินไปแล้ว!"
"ไม่นะ! วัดพุทธของข้า!"
"ศิษย์พี่ปี้หยวน..."
ไม่รอให้ผู้อาวุโสขอบเขตวิญญาณแรกกำเนิดสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นที่อยู่ข้างๆ พูดจบ ปี้หยวนก็หรี่ตากลมแคบลงพร้อมกับสะบัดแขนเสื้อ เรียกแผนที่แสงสีทองแผ่นหนึ่งออกมาเบื้องหน้า
"ศิษย์น้องไห่เซวียน การไปช่วยเหลือเมืองซุ่ยจินในตอนนี้ย่อมไม่ทันการแล้ว หากเจ้าต้องการแก้แค้น ก็จงรีบตามพวกเราไปที่เมืองเยวี่ยจินเดี๋ยวนี้"
"เหตุใดศิษย์พี่ปี้หยวนจึงกล่าวเช่นนั้น หรือว่าท่านค้นพบรูปแบบการเคลื่อนไหวของโจรลั่วแล้ว?"ธนพฐะ
ปี้หยวนพยักหน้าเล็กน้อย แต่บนใบหน้ากลับไม่มีความยินดีเลยแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ชี้นิ้วไปที่แฟเถเผนที่แสงสีทองพลางกล่าวว่า
"ศิษย์น้องทุกท่านโปรดดูหงโิณ นี่คือเมืองหลัวจิน เมืองหลิวจิน และเมืองซุ่หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมายจิน ส่วนนี่ก็คือภูเขาศักดิ์สิทธิ์ของสำนักเรา"
พร้อมกับคำอธิบายของปี้หยวนท จุดแสงสว่างวาบสี่จุดบนแผนที่แสงสีทองก็สว่างขึหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา้น เรียงตัวกันเป็นเส้นตรงอย่างชัดเจนยิ่งนัก
เมื่อเห็นภาพนี้ ทุกคนก็กระจ่างแจ้งในทันที ในใจต่างพากันตกตะลึงจนพูดไม่ออก
โจรลั่ว ถึงกับคิดจะบุกตะลุยไปจนถึงสำนักโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์จิ้งถู่เลยเชียวหรือ!
"ศิษย์น้องทุกท่านพฬใโฐ สถานการณ์ในตอนนี้ไม่ต้องให้ศิษย์พี่พูดมาก พวกเจ้ากเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น็น่าจะรู้ดี หากปล่อยให้โจรลั่วทำสำเร็จ พวกเราต้องหนีไม่พ้นการถูกลงโทษอย่างแน่นอน
ค่ายกลเคลื่อนย้ายของเมืองหลิวจินยังไม่ถูกทำลาย รีบไปเตรียมตัวเถอะ"หชฬบฎศาชษว
ปี้หยวนสั่งการด้วยสีหน้าเคร่งเครียดถึงขีดสุด
คนผู้นี้เอาความกล้าหาญมาจากไหน ถึงได้กล้าทำเรื่องที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้!ฮสต
หรือว่าคนผู้นี้จะเป็นแค่กบในกะลา ไม่ก็แค่ทำตัวข่มขวัญไปอย่างนั้น?
ในเวลานี้ ปี้หยวนพบว่าตนเองดูโจรลั่วไม่ออกเลยจริงๆ ในความคิดของเขาสดเีีฐ การกระทำเช่นนี้ของโจรลั่วก็คือการรนหาที่ตายชัดๆ แต่ในาใจลึกๆ กลับรู้สึกกระสับกีทฝโคยาฎฝใระส่ายอย่างประหลาด
หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ เขาก็ใช้สองนิ้วคีบยันต์สื่อสารแผ่นหนึ่อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับงออกมา รฬอขยับปากพูดอะไรบางอย่างแบบไร้เสียง จากนั้นก็โยนมันใหเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง้ศิษย์ขอบเขตหลอมแกนที่มารายงานข่าวซึ่งอยู่ด้านข้าง
"หากคืนนี้พวกเรายังไม่กลับมา ก็จงนำมันไปส่งที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์ซะ"
"ศิษย์รับคำสั่ง!"
ผู้ฝึกตนวิถีพุทธขอบเขตหลอมงกมึฐคชตเฐแกนรับมาด้วยสีหน้าตื่นตะลึง ฬุยจปษทษไลอบคิดในใจว่าคืนนี้ไม่กลับมาหมายความว่าอย่างไร
จากนั้น ปี้หยวนก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก พุ่งตัวทะยานไปยังโถงค่ายกลเคลื่อนย้ายที่อยู่เบื้องล่างทันที
ไม่กี่อึดใจต่อมา ณ ถฑิจฑณนผรสถานที่ไร้ผู้คนกลางอากาศ ร่างของคนสองคนก็ปรากเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงฏขึ้นอย่างกะทันหัน
"พระโพธิสัตว์เดินดินพ ดูเหมือนประสกลั่วจะมีความแค้นฝังลึกกับสำนักจิ้งถู่เป็นแน่ หรือว่าการที่เขามาหาอาตมาในคเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงรั้งก่อนไตยโพ จะมีความหมายแฝงถึงการฝากฝังลูกกำพร้า?"ภซฬฬาะ
ปเยดฏพรนสเมื่อรู้ว่าลั่วหงคิดจะบุกโจมตีสำนักจิ้งถู่เพียงลำพัง เอี้ยนจิ้งก็อดไม่ได้ที่จะใจหายวาบ เขาไม่คิดเลยว่าลั่วหงจะมีโอกาสชนะแม้แต่น้อยมขนผหฑณฟษ รู้สึกเพียงวอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ่าอีกฝ่ายกำลังไปรนหาที่ตายชัดๆ
"คิดไม่ถึงเลยว่าประสกลั่วจะสามารถทำได้ถึงเพียงนี้ อมิตาภพุทธ ถุฒอาตมาเทียบเขาไม่ได้เลยจริงๆ"
ในเวลานี้ เณรน้อยกลับทอดเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงถอนใจออกมาดจลจญซึฒีราวกับคาดการณ์เอาไว้แล้ว
ะฬเะฮ"หรือว่าพระโพธิสัตว์เดินดินจะรู้ล่วงหน้าอยู่แล้วว่าจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ถึงได้ปล่อยให้ประสกลั่วฆ่าฟันจนเลือหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาดนองแผ่นดินเช่นนี้?!"
เอี้ยนจิ้งมองเณรน้อยฮด้วยความไม่อยากเชื่อ ชั่วขณะหนึ่งจิตใจแห่งพุทธะถึงกับสั่นคลอน
"สำนักจิ้งถู่ควรจะถูกทำลายตั้งนานแล้ว!"รคนอถธืฐรห
เณรน้อยกลับไม่ได้ปิดบังความรู้สึก แววตาแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวพลางกล่าว
กล่สภขถบฬไฏาวจบ เมื่อเห็นเอี้ยนจิ้งมีกลิ่นอายลมปราณปั่นป่วนขฉนตวใบมภ ราวกับมีสัญญาณว่าจิตใจแห่งพุทธะกำลังจะพังทลาย ก็ใช้นิ้วชี้แตะที่หน้าผากฎฟฬงลจบ สะกิดจุดแสงจุดหนึ่งออกมา แล้วโยนไปที่ศีรษะของเอี้ยนจิ้ง
ทันทีที่จุดแสงนี้สัมผัสหน้าผากของเอี้ยนจิ้งก็จมหายเข้าไป ทันใดนั้นดวงตาของเอี้ยหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมานจิ้งก็เหม่อลอย ราวกับตกอยู่ในภาพมายาบางอย่างก็มิปานพวชษ
ผ่านไปครู่หนึ่ง ดวงตาของเอี้ยนจิ้งก็กใยนซฬลับมากระจ่างใสอีกครั้ง แต่สองแก้มกลับแดงก่ำด้วยควอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับามโกรธจัด
าืตบ"พระโพธิสัตว์เดินดิน เรื่องนี้ไม่ควรให้ประสกลั่วเป็นคนลงมือ ฑลวฉิฬแต่นี่คือความรับผิดชอบของสำนักพุทธอย่างพวกเรา!"
"เฮ้อ หากเรื่องราวบนโลกใบนี้มันง่ายดายอย่างที่ศิษย์หลานว่าก็ดีสิ ท้ายที่สุดแล้ว พวกเราก็ต้องคำนึงถึงส่วนรวมของสำนักเป็นหลัก"
เณรน้อยส่ายหน้าอย่างจนใจ ูินูฬต่อให้เขาจะมีระดับการฝึกฝนสูงส่งเพียงใด แต่เนื่องจากกฎเกณฑ์ของฟ้าดินในปัจจุบันทำให้เขาไม่อาจลงมือได้ จึงทำได้เพียงแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นเท่านั้น
"ประสกลั่วสมแล้วที่เป็นพุทธบุตร เอี้ยนจิ้งรู้สึกละอายใจนัก บปึแค้นใจที่ไม่อาจไปเป็นเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นตัวแทนของเขาได้!"
ในฐานะผู้ฝึกตนวิถีพุทธของสำนักเหลยอินเช่นเดียวกัน เอี้ยนจิ้งย่อมเข้าใจความจนใจของเณรน้อยดี สำนักเลี้ยงดูพวกเขามา พวกเขาก็ต้องถือการสืบทอดสำนักเป็นหน้าที่สำคัญอันดับแรก จะทำอะไรตามอำเภอใจได้อย่างไร
ดังนั้น ในเวลานี้จึงทำได้เพียงสนับสนุนทางจิตใจเท่านั้น
"ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นเช่นไร อาตมาก็จะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อรักษาชีวิตเขาไว้โศร และคอยติดตามไปอย่างลับๆ"
เณรน้อยหรี่ตาลง ตัดสินใจอย่างแน่วแน่พลางกล่าว
"จริงสิ ศิษย์หลาน วันหน้าอย่าได้พยายามบังคับให้ประสกลั่วออกบวชอีกเลย"
"นี่เป็นเพราใหถฑจฬะเหตุใดเล่า?"
เอี้ยนจิ้นซจึทงไม่เข้าใจ พุทธบุตรก็ควรจะเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์มิใช่หรือ?ฟแณฑซศีบลิ
"ทั้งเจ้าและอาตมฬใมขตุฎกฒาล้วนยึดติดในมายา ในเมื่อพระพุทธองค์สถิตอยู่ในใจแล้ว จะต้องบังคับให้เข้สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นาสู่ร่มกาสาวพัสตร์ไปทำไมกัน"
กล่าวจบ เณรน้อยก็เรียกแสงวิชาหลบหนีออกมา โอบล้อมเอี้ยนจิ้งแล้วพุ่งทะยานมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกด้วยกัน
ฒฑโาะึ"หืม?"
ในขณะที่กำลังเหาะเหิน ญจู่ๆ ลั่วหงก็หันกลับไปมองพลางส่งเสียงร้องประหลาดใจเบาๆ ออกมา
"เป็นอะไรไป? สัมผัสได้ว่ามีคนดักซุ่มโอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับจมตีอยู่หรือ?"
ในสภาวะที่ปิดกั้นตัวเองไ ขอบเขตสัมผัสเทวะของอิงหมิงนั้นห่างไกลจากลั่วหงมาก
ณภอฟเตตณไจ"เปล่าหรอก ตั้งแต่เมื่อวานซืน ลัอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ่วผู้นี้ก็รู้สึกได้เลือนลางว่ามีคนคอยแอบมองอยู่ กดถนบไถหไแต่ความรู้สึกนั้นจู่ๆ ก็หายไปเมื่อครู่นี้นี่เอง"
ลั่วหงขมวดคิ้วเล็กน้อย รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์อยู่ในใจ
ราวกับว่าเขาอุตส่าห์ตกปลามาหลายวัน แต่พอดึงเบ็ดปลาตัวนั้นกวษโษล็ดันหลุดหนีไปซะอย่างนั้น
----------
หมายเหตีจไฐแฏมใุผู้แปล : สำนวนกระต่ายตายจิ้งจออ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับกเศร้าหมายถึงการเศร้าโศกเสียใจเมื่อเห็นผู้ที่มีชะตากรรมเดียวกันต้องพบจุดจบ