บทที่ 739 ทะลุชั้นบรรยากาศโดยตรง
บทที่ 739 ทะลุชั้นบรรยากาศโดยตรง
มองดูเด็กน้อยจำนวนมากที่ร้องไห้ไม่หยุดอยูอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ่ตรงหน้าฒฟใม และพ่อแม่ของพวกเขาที่ถือไม้คานและมีดทำกับข้าวอยู่ด้านหลัง ฉีซานซานขมวดคิ้วด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนยิ่งนัก
"ศิษย์พี่หญิงซานซาน ท่านว่าเหตุใดคนธรรมดาเหล่านี้ถึงไม่กลัวแม้กระทั่งสัตว์อสูร ลถชกูณใซนนยืนกรานที่จะตามมาให้ได้ แต่กลับไม่กล้าลงมือจัดการเจ้าหน้าที่ทางการพวกนั้น แล้วแย่งลูกของตัวเองกลับคืนมาล่ะ?"
โหวจิ้นไม่สามารถทำความเข้าใจสถานกาอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับรณ์ตรงหน้าได้เลยซิฉด ท้ายที่สุดแล้วหากเปลี่ยนเป็นเขากลดชห โวสโผคงใช้กระบี่ฟันเข้าไปตั้งหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมานานแล้ว
เมื่อเห็นว่าฉีซถดพษธณานซานไม่ตอบกลับ กญโาชสพดทฉฉินลี่ก็หันไปมองออ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับิงหมิงที่อยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจเช่นกันว่า
ฮฝึผพึาก"อาจารย์อาอิง ท่านรู้หรือไม่?"
"แม้ข้าจะไม่แน่ใจนัก แต่คิดว่าหาหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมากลงมือกับเจ้าหน้าที่ทางการพวกนั้น ลสำหรับพวกเขาแล้วคงจะเกิดเรื่องที่น่ากลัวยิ่งกว่าความตายขึ้นกระมัง"
อิงหมิงในฐานะหุ่นเชิดถอดจิต ขศฝมีจิตใจที่บริสุทธิ์ยิ่งนัก จะไปเข้าใจความคิดของเผ่ฬโชโซซเขมตาพันธุ์มนุษย์ได้อย่างไร หลังจากคาดเดาไปประโยคหนึ่ง จู่ๆ นางก็แย้มยิ้มออ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับอกมาแล้วกล่าวต่อว่า
ฐฑถเ"ดูเหมือนพวกเขาจะนำเด็กน้อยเหล่านี้ไปขังไว้ในวัดร้างแห่งนั้น พวกเจ้าสามคนเข้าไปซุ่มโจมตีก่อนเถอะจญธ ข้าจะไม่ตามเข้าไปแล้ว ภฟโญระวังตัวด้วยล่ะ"
สิ้นเสียง อิงหมิงก็กลายเป็นลำแสงสีชมพูสายหนึ่ง พุ่งทะลุเข้าไปในลำต้นของต้นไม้ใเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงหญ่ หายลับไปอย่างไร้ร่องรอย
"อ๊ะ! วิชาหลบหนีธาตุไม้! อาจารย์อาอิงเก่งกาจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?!"
ิุงใฟขชหฮโหวจิ้นเบิกตากว้าง เอ่ยด้วยความตกตะลึงอย่างยิ่ง
ผู้ฝึกตนขอบเขตสร้างรากฐานต่อให้สามารถเชี่ยวชาญวิชาหลบหนีธาตุดินที่ง่ายที่สุด ก็เพียงพอที่จะเป็นยอดฝีมือในหมู่คนรุ่นเดียวกันแล้ว วิชาหลบหนีธาตุไม้นั้นเป็นสิ่งที่ไม่อาจจินตนาการถึงได้เลยญณ
ขณะที่ทั้งสามคนตกตะลึง ในใจก็สงบนิ่งลงมาก ท้ายที่สุดแหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาล้วเมื่อมีวิชาหลบหนีธาตุไม้คอยหนุนหลัง ต่อให้พวกเขาต้องพบเจอกับสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุด โอกาสรอดชีวิตก็มีอยู่มาก
"เอาล่ะฑอศดณขใฝฒ ืศธยมนี่เป็นเพราะอาจารย์อาอิงจงใจปลอบโยนพวกเรา จะมัวชักช้โวฒผาไม่ได้แล้ว พวกเราไปกันเถอะ!"
ฉีซานซานออกคำสั่ง ทั้งสามคนก็ขยับกายพุ่งทะยานเข้าไปในวัดร้างพร้อมกัน ผ่านไปคุอทรู่หนึ่ง กลิ่นอายของพวกเขาก็ถูกยันต์ปกปิดเอาไว้
บนท้องฟ้า เจียงเถี่ยซานเกาะขอบเรือวิญญาณ ชะโงกหน้ามอรองลงไปไม่หยุด
โหจากนั้น ไม่รู้ว่าเพราะหมดความอดทน หรือเพราะมองเห็นพี่ใหญ่ของตนเอง จู่ๆ เขาก็เอ่ยกับลั่วหงด้วยความไม่พอใจเล็กน้อยว่า
"ท่านเซียนลั่ว พวกเราจะไม่ลงไปหรือขอรับ?"
"ลั่วผู้นี้รู้ตื้นลึกหนาบางดี ใญศโนฮลใสจรับรองว่าคนในครอบครัวของหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาเจ้าจะปลอดภัย ดูอยู่ตรงนี้ก็พอศ หึหึรญทพะชถ ความรู้สึกที่ได้อยู่ในชั้นบรรยากาศนี่มันน่าสนใจถึงเพียงนี้เชียวหรือ?"
ภดษขฏซฬฎก็ไม่รู้ว่าลั่วหงคิดอะไรอยู่ ฉทธศจู่ๆ ก็หัวเราะเบาๆ ออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย แล้วพูดคำที่เจียงเถี่ยซานฟังไม่เข้าใจเลยแหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาม้แต่น้อย
ตะวันคล้อยจันทราเคลื่อน ชั่วพริบตาก็ล่วงเลยเข้าสู่ยามเทีอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ่ยงคืน
ในวัดร้าง แอพวกเจ้าหนหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา้าที่ทางการจากไปนานแล้ว เด็กชายหญิงพรหมจรรย์ห้าสิบคู่ล้วนถูกทิ้งไว้ในวัด คนธรรมดาสองร้อยกว่าคนยืนตากลมหงลฎลฒึฑนาวตัวสั่นงันงกเฝ้าอยู่นอกกำแพง
ในขณะที่ทุกคนกำลังสงสัยว่าคืนนี้สัตว์อสเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นูรอาจจะไม่มาแล้ว งดปจู่ๆ ลมปีศาจอันหนาวเหน็บระลอกหนึเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น่งก็พัดโหมกระหน่ำ ผฐึุษฝปษคพัดคบเพลิงที่ทุกคนเตรียมมาดับลงจนหมดสิ้น ฎภคภธลเหลือเพียงกองไฟหน้าประตูวัดเท่านั้นที่ยังคงส่องสว่างอยู่
ในช่วงเวลาที่กำลังสับสนวุ่นวายนั้นเองึง ก็มีฑฐเสียง "ตแคึง" ทึบๆ ดังแว่วหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมามา ทุกคนรู้สึกได้เพียงวแล่าพื้นดินสั่นสะเเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงทือน จึงพากันหันไุนปมองยังกองไฟ
เห็นเพียงแสงไฟที่สั่นไหวสาดส่องให้เห็นสัตว์อสูรสุดสยองตัวหนึ่งที่มีความสูงช่วงไหล่ถึงหนึ่งจั้ง หัวขนาดมหึมาที่ดูราวกับสิฟแิฟงโตสีเขียวเงยขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็อ้าปากกว้างราวกับอ่างเลือดแล้วคำรามออกมาอย่างบ้าเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นคลั่ง
คลื่นเสียงอันมหาศาลซัดกระเด็นชาวเมืองที่อยู่ในรัศมเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นีสิบจั้งออกไปโดยตรงฝิ ความดุร้ายของสัตว์อสูรทำให้หลายคนตกใจกลัวจนแทบสิ้นสติแโีมถน ร้องไห้หาพ่อหาแเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงม่จนลืมไปแล้วว่าตนเองมาทำอะไรที่นี่
โชคดีที่สัตว์อสูรตนนี้ดูเหมือนจะไม่สนใจชาวเมืองโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ที่อยู่นอกวัดเลย แม้แต่ชาวเมืองส่วนน้อยที่รวบรวมความกล้าชูไม้คานวิ่งเข้ามาจะฟาดฟัน มันก็ยังไม่ปรายตามอง เพียงใช้ทั้งสี่เท้าถีบส่งิหผฉ พุ่งทะยานเข้าไปในวัดร้างทันที
"อ๊าก! ไม่นะ!"
"ปีศาจเข้าไปกินเด็กแล้ว!"
"อย่ามัวยืนอึ้งอยู่เลย รีบเข้าไปสู้ตายกับสัตว์เดรัจฉานตัวนี้เร็วเข้า!"
หลังจากเสียงตะโกนดังขึ้น ในที่สุดก็มีชาวเมืองหลายสิบคนพุ่งเข้าสใภไิไปในโถงใหญ่ของวัดร้างอย่างไม่คิดชีวิต อาศัยแสงเทียนในโถงใหญ่ พวกเขาก็มองเห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของปีศาจตัวนี้ได้ในทันที
หัวสิงโตสีเขียว แต่ลำตัวกลัฐไญฝแภิบยาวราวกับงู ปกคลุมด้วยเกล็ดหนาทึบ กรงเล็บยักษ์ทั้งสี่มีพังผืดติดอยู่ และบนหางก็ยังมีไฟปีศาจสีเขียวลุกไหม้อยู่ด้วย
เด็กน้อยในโถงใหญ่เมื่อเห็นสัตว์ประหลาดน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้พุ่งเข้ามา ก็ตกใจจนรวมตัวเป็นก้อน ศทยะษพยหดคออยู่ด้วยกันแล้วร้องไห้
ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานนี้เอง กระบี่บินสามเล่มหลากสีสันก็พุ่งทะยานออกมาจากสามทิศทางอย่างกะทันหัน โจมตีไปยังหว่างคิ้วฎใฎเษ ซลผศฐฐสษสันหลัง และบั้นท้ายของปีศาจหัวสิงโตตามลำดับ!
ในขณะเดียวกันนฟไดยดซฟ ค่ายกลกระบี่ซานไฉที่จัดเตรียมไว้ล่วงหน้าก็ถูกกระตุ้นการทำงาน ีมดจเห็นเพียงลำแสงสามสายพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจากสามตำแหน่งที่แตกต่างกัน เชื่อมต่อกันเป็นม่านแสง กักขังปีศาจหัณโใณมไึะิวสิงโตไว้ภายใน
เมื่อถูกโจมตีอย่างกะทันหัน ปีศาจหัวสิงโตกลับไม่มีท่าทีหวาดกลัวเลยแมเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น้แต่น้อย มันพ่นพายุคลั่งออกมาใส่กระบี่บินที่พุ่งเข้ามาตรงหน้า หางสะบัดออกยิ่งก่อให้เกิดคลื่นไฟสีเขียวสาดกระจาย
ส่วนกระบี่บินที่พุ่งโจมตีสันหลังของตนนั้น มันกลับไม่สนใจใยดีเลยแม้แต่น้อย
ชั่วพริบตา สีลไาจผไกระบี่บินที่อยู่ด้านหน้าก็ถูกพายุคลั่งพัดจนยากจะคืบหน้าไปได้แม้แต่ชุ่นเดียว ส่วนกระบี่บินที่อยู่ด้านหลังก็ไม่กล้าแตะต้องคลื่นไฟสีเขียวเลยแม้แต่น้อย
กระบี่บินที่อยู่ตรงกลางไม่ได้รับอุปอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับสรรคใดๆ ฟาดฟันลงบนสันหลังของปีศาจหัวสิงโตอย่างจัง แต่ก็ไม่อาจฟันทะลุเกล็ดอันหนาทึบของอีกฝ่ายได้
ฏยเแิาุ"เป็นสัตว์อสูรระดับสาม อสูรสิงโตมังกรสมุทร! อาศัยค่ายกลช่วยเสริมกำลังโจมตีพร้อมกัน!"
ฉีซานซานเพียงกระบวนท่าเดียวก็สามารถหยั่งเชิงความแข็งแกร่งของปีศาจหัวสิงโตออกมาได้แล้ว แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นสัตว์อสูรระดับสาม รฒฎและยังมีสายเลือดของมังกรวารีเจือปนอยู่เล็กน้อย แต่พวกเขาทั้งสามคนก็เป็นถึงระดับหัวกะทิของคนรุ่นเดียวกัน ยิ่งไปกว่านั้นยังมีค่ายกลคอยช่วยเหลือ จึงใช่ว่าจะไม่มีสิทธิ์ต่อกรเลย
เคล็ดวิชากระบี่ทั้งแปดสิบเอ็ดวิชาของสำนักหมื่นกระบี่เดิมทีก็มาจากสำนักยุคโบราณเดียวกัน เวลาประสานการโจมตี อานุภาพย่อมแข็งแกร่งกว่าสถานการณ์ปกติมาก
นอกจากสิบกว่ากระบวนท่าแรกที่ทั้งสามคนต้องเผชิญกับสถานการณ์อันตรายรอบด้านแล้ว เมื่อเวลาผ่านไป อานุภาพการโจมตีของอสูรสิงโตมังกรก็เริ่มลดลงฟป
ฎิอรุและเมื่อไม่อาจใช้พละกำลังกดข่มได้ จุดอ่อนด้านสติปเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นัญญาของอสชรฎศถูรสิงโตมังกรก็เผยให้เห็น กหดตสยฐชตาชั่งแห่งความแพ้ชนะก็เริ่มค่อยๆ เอนเอียงมาทางฉีซานซานและพวกทั้งสามคน
"อย่าเพิ่งชะล่าใจฒ ระวังสัตว์เดรัจฉานตัวนี้จะตีกลับก่อนตาย!"
ฉีซานซานขับเคลื่อนกระบี่บินไปพลาง เอ่ยเตือนด้วยใบหน้าซีดเซียวไปพลาง
พวกเขาทั้งสามคนต่อสู้มาจนถึงตอนนี้ พลังเวทก็เหลือธปศะฑญฑอยู่ไม่มากแล้ว ไม่อาจปล่อยให้มีความผิดพลาดเกิดขึ้นได้แม้แต่น้อยรฎ
ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังกัดฟันฝืนทนอยู่นั้น ลำแสงสีเลือดสายหเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นนึ่งก็พุ่งทแืทะยานเข้ามาจากนอกประตูโถงใหญ่ แล้วตกลงบนร่างของอฒโสูรสิงโตมังกรทันที
เมื่อแสงวิญญาณสลายไป ก็เห็นเพียงยันต์สีเลือดแผ่นหนึ่งแปะอยู่บนหลังหัวของอสูรสิงโตมังกร
ฉินลี่เพิ่งจะมองเห็บอฬรรฮโนยันต์แผ่นนี้ชัดเจน สใถรชในใจก็ตกตะลึงสุดขีด รีโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์บตะโกนเสียงหลงว่า
"เป็นยันต์กระหายเลือด! รีบฆ่าปีศาจตัวนี้เร็วเข้า!"
ทันทีที่ยันต์กระหายเลือดถูกกระตุ้น อสูรสิงโตมังกรก็จะเกิดอาการบ้าคลั่งทันที ธความแข็งแกร่งจะเพิ่มสูงขึ้นสามถึงสี่ส่วน ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาสองสามคนที่อยู่ในสภาพไม้ใกล้ฝั่งจะต้านทานไหวอย่างแน่นอน
ทว่าฝรฑวหกขฝท การปรากฏตัวของยันต์แผ่นนี้ก็เป็นเครื่องพิสูจน์แล้วว่าอสูรสิงโตมังกรไม่ใช่สัตว์อสูรป่า แต่เป็นสัตว์วิญญาณที่ถูกผู้ฝึกตนเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงบงการอยู่ผาฎอพญจฝ ในเวลานี้ย่อมต้องป้องกันการลอบโจมตีของคนทั้งสามอย่างแน่นอน
ดังนั้นแม้ว่าการตอบสนองของทัฟฑปฉ้งสามคนจะรวดเร็วเป็นอย่างยิ่ง แต่ก็ทำได้เพียงมองดูแสงสีเลือดปกคลุมไปทั่วร่างของอสูรสิงโตมังกรตาปริบๆ
"ศิษย์พี่หญิง ทำอย่างไรดี!"ฬศุ
"ถ่วงเวลาให้ข้าสิบอึดใจุบะชิถล ข้ามีไพ่ตายจัดการมัน!"
โหวจิ้นกับฉินลี่มองหน้ากันแวบหนึ่ง จากนั้นก็พยักหน้ารับคำโดยไม่ได้นัดหมาย คนหนึ่งหยิบยันต์สามแผ่นอเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นอกมาด้วยใบหน้าปวดใจแล้วซัดใส่กระบี่บิน ฏุกจรลขุณฝอีกคนหนึ่งพ่นงูไฟออกจากปาก สั่งให้มันเลื้อยไปพันรอบกระบี่บินด้วยใบหน้าขาวซีด
และในเวลาเดียวกันนี้เอง ภายนอกวัดร้าง บนภูเขาที่แห้งแล้งฏดเฐจใษวี อิงหมิงกำลังเผชิญหน้ากับผู้ฝึกตนชายหูใหญ่คนหนึ่งด้วยสีหน้าสบายๆ
"สหายเต๋ายังไม่รีบไปช่วยเหลือศิษย์หลานของเจ้าอีกหรือ เมื่อถูกยันต์กระหายเลือดกระตุ้น สายเลือดมังกรวารีของอสูรสิงโตมังกรจะทำให้อิทธิฤทธิ์ของมันเพิ่มสูงขึ้นอย่างมาก ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่ผู้น้อยขอบเขตกลั่นลมปราณสามคนจะต้านทานได้เลยนะ"
ผู้ฝึกตนชายหูใหญ่ขมวดคิ้ว มองดูอิงหมิงด้วยความสงสัยอยู่บ้างแล้วกล่าว
เดิมที เมื่อเขาเห็นว่ามีผู้ฝึกตนเข้ามายุ่งเกี่ยวด้วย ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำเตือนของศิษย์พี่ก่อนหน้านี้ ชษษตธคและเตรียมจะล้มเลิกเรื่องราวในที่แห่งนี้แล้ว
แต่ในเวลานี้เอง ผู้ฝึกตนชายหูใหญ่ก็พลันพบว่ามีผู้ฝึกตยจึธผนหญิงขอบเขตสร้างรากฐานระยะกลางคนหนึ่ง มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้าเขาในระยะสิบจั้งตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้
แม้ระดับการฝึกฝนของหญิงสาวผู้นี้จะไม่สูงนัก แต่กลิ่นอายกลับแปลกรฝประหลาดเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อผู้ฝึกตนชาีปภขสภิฏยหูใหญ่ไม่มองนาง สัมผัสเทวะก็ไม่อาจรับรู้ได้ถึงการมีอยู่ของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อยืสศหณพพน แต่เมื่อเขามองไปที่นาง กลับสามารถสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังเวทที่เทีษูปพพฑจยบเท่ากับขอบเขตสร้างรากฐานระยะกลางได้ในทันที
ช่างแปลกประหลาดพิสดารเสียจริง!
---------