บทที่ 2 - ห้องปรุงโอสถ

บทที่ 2 - ห้องปรุงโอสถ

✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿ ✿

"อย่าเพิ่งไล่สิขอรับศิษย์พี่ ข้าไม่ได้อยากจะกินอาหารพิเศษอะไรหรอก แค่เพิ่งทะลวงระดับมาได้ ท้องมันร้องประท้วงจนทนไม่ไหวแล้ว ท่านดูหน่อยเถอะว่าพอจะมีอะไรให้ข้าประทังหิวได้บ้าง" อวิ๋นหมิงลูบท้องตัวเอง เขาหิวจนทนไม่ไหวแล้วจริงๆ

ศิษย์พี่ร่างท้วมมองดูดีๆ ก็เห็นว่าไม่ได้แกล้งทำ แถมเด็กนี่ก็มีพลังอยู่ขั้นหลอมปราณระดับสองจริงๆ ด้วย

"เออๆ ก็ได้ แต่มีแค่ข้าวสวยนะ อย่างอื่นห้ามแตะเด็ดขาด เข้าใจไหม!" ศิษย์พี่ร่างท้วมเกิดใจอ่อนขึ้นมา ชี้ไปที่ข้าวสวยในหม้อที่เพิ่งนึ่งสุกใหม่ๆ ควันยังลอยฉุย

"ขอบคุณมากขอรับศิษย์พี่" หลังจากกล่าวขอบคุณ อวิ๋นหมิงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาตักข้าวสวยพูนชามแล้วเริ่มสวาปามอย่างตะกละตะกลาม ราวกับกำลังกินอาหารรสเลิศที่สุดในโลก

ชามที่หนึ่ง ชามที่สองผ่านไป ยังไม่ค่อยรู้สึกอะไร ชามที่สาม ชามที่สี่เริ่มรู้สึกอิ่มขึ้นมาครึ่งท้อง จนกระทั่งซัดไปถึงชามที่เจ็ดและชามที่แปด อวิ๋นหมิงถึงได้รู้สึกว่าอิ่มอยู่ท้องแล้ว

หลังจากเรอออกมาด้วยความอิ่มเอม อวิ๋นหมิงก็รู้สึกง่วงงุนขึ้นมาทันที เขากล่าวขอบคุณศิษย์พี่ประจำโรงอาหารอีกครั้งแล้วเดินจากไป

ทิ้งให้ศิษย์พี่ร่างท้วมยืนอ้าปากค้างด้วยความงุนงง

"ผีตายอดตายอยากมาเกิดหรือไงเนี่ย"

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นคนกินจุขนาดนี้ คนเดียวกินปริมาณเท่ากับสี่คนกิน แถมยังกินแต่ข้าวเปล่าล้วนๆ น้ำก็ไม่กิน ไม่ฝืดคอหรือไงกัน

เมื่อกลับมาถึงกระท่อมซอมซ่อของตัวเอง อวิ๋นหมิงก็ทนความง่วงที่หนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ ไม่ไหว ทิ้งตัวลงนอนหลับเป็นตายทันที

พอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น เมื่อมองเห็นกระท่อมซอมซ่อหลังเดิมและสัมผัสได้ถึงพลังขั้นหลอมปราณระดับสองในร่าง อวิ๋นหมิงก็มั่นใจแล้วว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป

เสียงของระบบก็ดังขึ้นมาถูกจังหวะพอดี

"ติ๊ง! วันนี้ฤกษ์ดีเหมาะแก่การฝึกฝน ความเร็วในการฝึกฝนเพิ่มขึ้น สิทธิ์สุ่มสิบครั้งถูกส่งมอบแล้ว"

อวิ๋นหมิงเรียกหน้าต่างระบบขึ้นมา

ชื่อ: [อวิ๋นหมิง] ระดับพลัง: [ขั้นหลอมปราณระดับสอง] เคล็ดวิชา: [เคล็ดวิชาปราณดั้งเดิม] (ระดับสีขาว) [เคล็ดวิชาปราณบริสุทธิ์ไท่เสวียน] (ระดับสีม่วง) จำนวนสิทธิ์สุ่ม: [10] ความมั่งคั่ง: 0

อวิ๋นหมิงสังเกตเห็นว่าข้อความของระบบเปลี่ยนจาก 'เหมาะแก่การสุ่มกาชา' เป็น 'เหมาะแก่การฝึกฝน' แถมยังช่วยเพิ่มความเร็วในการฝึกได้ด้วย ไม่รู้ว่ามันจะมีผลกับการสุ่มกาชาหรือเปล่า

"ช่างเถอะ สุ่มไปก่อนค่อยว่ากัน!"

"ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีด้วย ท่านได้รับไอเทมดังต่อไปนี้: หินวิญญาณระดับต่ำ 1 ก้อน (ระดับสีขาว) หินวิญญาณระดับต่ำ 1 ก้อน (ระดับสีขาว) หินวิญญาณระดับต่ำ 1 ก้อน (ระดับสีขาว) หินวิญญาณระดับต่ำ 1 ก้อน (ระดับสีขาว) หินวิญญาณระดับต่ำ 1 ก้อน (ระดับสีขาว) หินวิญญาณระดับต่ำ 1 ก้อน (ระดับสีขาว) หินวิญญาณระดับต่ำ 1 ก้อน (ระดับสีขาว) หินวิญญาณระดับต่ำ 1 ก้อน (ระดับสีขาว) หินวิญญาณระดับต่ำ 1 ก้อน (ระดับสีขาว) หินวิญญาณระดับกลาง 1 ก้อน (ระดับสีฟ้า)"

"เอ๊ะ! ออกของดีอีกแล้ว เชี่ย หินวิญญาณระดับกลางเลยเว้ย หินวิญญาณระดับกลางหนึ่งก้อนแลกหินวิญญาณระดับต่ำได้ตั้งร้อยก้อนแน่ะ แถมยังหาซื้อยากอีกต่างหาก คุ้มสุดๆ!"

แต่ทว่าหินวิญญาณระดับกลางมันเตะตาเกินไป ศิษย์รับใช้ต๊อกต๋อยอย่างเขาไม่มีทางมีหินวิญญาณเยอะขนาดนี้ได้หรอก ต้องหาที่ซ่อนไว้ก่อน

ราวกับได้ยินเสียงในใจของอวิ๋นหมิง หินวิญญาณบนโต๊ะก็กลายเป็นแสงไหลเข้าไปในหน้าต่างระบบทันที

ในขณะเดียวกัน ค่าความมั่งคั่งของอวิ๋นหมิงก็เพิ่มขึ้นมานิดหน่อย

ชื่อ: [อวิ๋นหมิง] ระดับพลัง: [ขั้นหลอมปราณระดับสอง] เคล็ดวิชา: [เคล็ดวิชาปราณดั้งเดิม] (ระดับสีขาว) [เคล็ดวิชาปราณบริสุทธิ์ไท่เสวียน] (ระดับสีม่วง) จำนวนสิทธิ์สุ่ม: [0] + ความมั่งคั่ง: 0.0109

อวิ๋นหมิงมุมปากกระตุก นี่มันหมายความว่ายังไงเนี่ย

หินวิญญาณระดับต่ำหนึ่งร้อยก้อนแลกหินวิญญาณระดับกลางได้ประมาณหนึ่งก้อน หินวิญญาณระดับกลางหนึ่งร้อยก้อนแลกหินวิญญาณระดับสูงได้หนึ่งก้อน

สรุปคือต้องมีหินวิญญาณระดับสูงหนึ่งก้อนถึงจะนับเป็นแต้มความมั่งคั่งหนึ่งแต้มงั้นสิ

แต่ในขณะเดียวกัน อวิ๋นหมิงผู้ช่างสังเกตก็เห็นว่าด้านหลังช่องจำนวนสิทธิ์สุ่มมีเครื่องหมายบวกเพิ่มเข้ามา

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น อวิ๋นหมิงจึงลองกดดู

"ติ๊ง! ใช้ความมั่งคั่งหนึ่งแต้มเพื่อแลกสิทธิ์สุ่มหนึ่งครั้ง ปัจจุบันความมั่งคั่งไม่เพียงพอ การแลกเปลี่ยนล้มเหลว"

"เชี่ย! หน้าเลือดเกินไปแล้ว ทำไมไม่ไปปล้นเลยล่ะ หินวิญญาณระดับสูงหนึ่งก้อนก็เท่ากับหินวิญญาณระดับต่ำหมื่นก้อนเลยนะ เอามาแลกสิทธิ์สุ่มได้แค่ครั้งเดียวเนี่ยนะ"

ระบบไม่ตอบสนอง ทำตัวหยิ่งยโสไม่สนใจไยดี

"เฮ้อ" อวิ๋นหมิงถอนหายใจ "ช่างมันเถอะ ยังไงก็สุ่มฟรีสิบครั้งได้ทุกวันอยู่แล้ว แค่ไม่แลกก็สิ้นเรื่อง"

และในขณะที่อวิ๋นหมิงเตรียมจะใช้โอกาสนี้ฝึกฝนต่อ จู่ๆ ก็มีคนมาเคาะประตูห้อง

เมื่อเปิดประตูก็พบว่าเป็นศิษย์พี่คนหนึ่ง อวิ๋นหมิงจำได้ว่าเป็นศิษย์พี่เฉินที่รับผิดชอบดูแลแปลงสมุนไพรวิญญาณ

ศิษย์รับใช้นั้นต่างจากศิษย์สายนอก พวกเขาต้องรับผิดชอบงานจิปาถะทุกอย่างในสำนัก เช่น ดูแลแปลงสมุนไพรวิญญาณ กวาดลานสำนัก ซึ่งงานพวกนี้ถือว่ายังเบาๆ

ส่วนงานหนักงานสกปรกก็อย่างเช่น การขุดเหมือง ให้อาหารสัตว์วิญญาณ หรือไม่ก็ทำความสะอาดเตาหลอมโอสถ

โชคของอวิ๋นหมิงค่อนข้างดี ตอนที่เพิ่งเข้าสำนักมาเขาถูกส่งไปดูแลแปลงสมุนไพร

ศิษย์พี่เฉินคนนี้ก็คือหัวหน้าสายตรงของเขา แต่ดูจากสีหน้าของศิษย์พี่คนนี้แล้ว ไม่น่าจะมาบอกข่าวดีอะไร

"ศิษย์พี่เฉิน ท่านมาได้อย่างไรขอรับ เชิญเข้ามาดื่มน้ำก่อนสิ" อวิ๋นหมิงเชิญศิษย์พี่เข้ามานั่งคุยอย่างสุภาพ

ศิษย์พี่เฉินเพียงแค่ชะโงกหน้ามองเข้าไปในกระท่อมโกโรโกโสของอวิ๋นหมิง แล้วก็ปฏิเสธอย่างไม่ไยดี "ไม่ต้องหรอก ข้าแค่มาแจ้งเจ้าว่า เจ้าถูกสั่งย้ายแล้ว ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไม่ต้องไปที่แปลงสมุนไพรอีก"

"อะไรนะขอรับ ทำไมถึงย้ายข้าล่ะ รบกวนศิษย์พี่ช่วยอธิบายให้ข้ากระจ่างทีเถอะ" อวิ๋นหมิงตกใจมาก

"ไม่มีเหตุผล พรุ่งนี้ไปรายงานตัวที่หอโอสถ ที่นั่นต้องการคนทำความสะอาดเตาหลอม" ศิษย์พี่เฉินไม่ได้อธิบายอะไร หรือจะพูดให้ถูกคือขี้เกียจอธิบาย พูดจบก็สะบัดตูดเดินหนีไปเลย

อวิ๋นหมิงปิดประตูห้อง พลางคิดในใจว่างานล้างเตาหลอมโอสถนี่ไม่ใช่งานดีเลยสักนิด หอโอสถต้องปรุงยาแทบทุกวัน แบบนี้ก็ต้องล้างเตาหลอมทุกวันน่ะสิ แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปฝึกฝนล่ะ

แถมเรื่องเตาหลอมระเบิดในหอโอสถก็เป็นเรื่องปกติ เผลอๆ อาจจะมีพิษโอสถตกค้างอยู่ด้วย ถ้าพลาดโดนพิษโอสถทำลายรากฐานขึ้นมา เส้นทางการฝึกตนในอนาคตก็จบเห่กันพอดี

แต่ตอนนี้ตัวเขาเองทั้งไม่มีเงินไม่มีอำนาจ ก็ไม่มีวิธีแก้ปัญหาอะไรได้เลย ทางออกเดียวที่มีคือต้องรีบทะลวงถึงขั้นหลอมปราณระดับสี่ให้เร็วที่สุด เพื่อเป็นศิษย์สายนอกให้ได้ จะได้ไม่ต้องมาทนทำงานหนักงานสกปรกพวกนี้อีก

"ฝึกฝนเว้ย!" พอคิดได้ดังนั้น อวิ๋นหมิงก็ฮึกเหิมเต็มเปี่ยม เริ่มตั้งสมาธิเข้าสู่การฝึกฝนทันที

พริบตาเดียวก็ถึงวันรุ่งขึ้น

ระดับพลังของอวิ๋นหมิงขยับเข้าใกล้ขั้นหลอมปราณระดับสามอย่างมั่นคง หินวิญญาณระดับต่ำทั้งเก้าก้อนถูกดูดซับจนหมดเกลี้ยง เหลือเพียงหินวิญญาณระดับกลางก้อนเดียวเท่านั้น

อวิ๋นหมิงรู้ดีว่าขอเพียงแค่ดูดซับพลังจากหินวิญญาณระดับกลางก้อนนี้ การทะลวงสู่ขั้นหลอมปราณระดับสามก็เป็นเรื่องกล้วยๆ

แต่นี่ก็ถึงเวลาที่ต้องไปรายงานตัวที่หอโอสถแล้ว

"ติ๊ง! วันนี้ฤกษ์ดีเหมาะแก่การฝึกฝน ความเร็วในการฝึกฝนเพิ่มขึ้น สิทธิ์สุ่มสิบครั้งถูกส่งมอบแล้ว"

เสียงระบบที่คุ้นเคยดังขึ้น และได้สิทธิ์สุ่มสิบครั้งเช่นเดิม

อวิ๋นหมิงยังไม่ได้กดสุ่มทันที เขาตั้งใจจะไปรายงานตัวที่หอโอสถก่อน

เมื่อเดินเข้าไปในหอโอสถ โถงใหญ่เงียบสงบมาก มีคนนั่งขัดสมาธิอยู่สิบกว่าคน ส่วนใหญ่จดจ่ออยู่กับเตาหลอมตรงหน้า ไม่มีใครสนใจอวิ๋นหมิงที่เพิ่งเดินเข้ามาเลย

อวิ๋นหมิงก็ไม่รีบร้อน เขาลองสัมผัสถึงพลังวิญญาณในสถานที่แห่งนี้ดู ถ้าให้พูดด้วยประโยคเดียวก็คือ พลังหนาแน่นมาก แต่ก็ปะปนกันมั่วซั่วไปหมด โดยหลักๆ จะเป็นธาตุไม้และธาตุไฟ

แต่โชคดีที่เคล็ดวิชาปราณบริสุทธิ์ไท่เสวียนมีสรรพคุณในการสกัดความบริสุทธิ์ของพลังวิญญาณได้ การมาฝึกฝนที่นี่กลับกลายเป็นว่าดีกว่ากระท่อมซอมซ่อของเขาซะอีก

อวิ๋นหมิงเริ่มจะชอบที่นี่ขึ้นมานิดๆ แล้วสิ

แต่ทว่าวินาทีต่อมา อวิ๋นหมิงก็เลิกชอบทันที

ศิษย์พี่คนหนึ่งที่แขนขาดไปข้างหนึ่งเดินตรงเข้ามาหาเขา พลางถามไปเดินไปว่า "เจ้าคือศิษย์รับใช้คนใหม่ที่มาทำหน้าที่ล้างเตาหลอมใช่ไหม"

"ใช่ขอรับศิษย์พี่ ข้าชื่ออวิ๋นหมิง ไม่ทราบว่าศิษย์พี่ชื่ออะไรขอรับ"

"ชื่อเสียงเรียงนามอะไรไม่ต้องหรอก พรุ่งนี้ข้าก็จะออกจากสำนักแล้ว เจ้าตามข้ามา ข้าจะบอกงานที่เจ้าต้องทำให้ฟัง"

ทั้งสองคนเดินมาถึงห้องเงียบที่ใช้เก็บเตาหลอมที่รอการทำความสะอาดโดยเฉพาะ ศิษย์พี่คนนี้ก็เริ่มอธิบายเนื้องาน "หน้าที่ที่เจ้าต้องรับผิดชอบนั้นง่ายมาก ศิษย์ในหอโอสถมีอยู่หลายสิบคน ทุกวันจะมีคนมาปรุงโอสถ หน้าที่ของเจ้าก็คือทำความสะอาดเตาหลอมพวกนี้ให้สะอาดหมดจดทั้งข้างในและข้างนอก"

"แล้วก็ขอเตือนไว้เรื่องนึง อะไรที่ใช้เครื่องมือทุ่นแรงได้ก็ใช้ซะ อย่าเอามือล้วงเข้าไปในเตาหลอมเด็ดขาด แขนขวาของข้าก็ขาดกระเด็นตอนกำลังล้างเตาหลอมนี่แหละ" เมื่อพูดถึงแขนของตัวเอง แววตาของศิษย์พี่คนนี้ก็หม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

[จบแล้ว]