บทที่ 4160 - ตัวตนลี้ลับสุดแกร่ง เมิ่งจู่ เจ้าเกี่ยวข้องกับราชันมนุษย์

บทที่ 4160 - ตัวตนลี้ลับสุดแกร่ง เมิ่งจู่ เจ้าเกี่ยวข้องกับราชันมนุษย์

ภายในทะเลมายามีกลุ่มก้อนแสงนับไม่ถ้วนลอยล่อง

แต่ละกลุ่มก้อนแสงล้วนเป็นหนึ่งความฝันและหนึ่งความทรงจำ

ท่ามกลางทัศนียภาพอันเป็นมายาเช่นนี้

เงาร่างเลือนรางของสตรีนางหนึ่งยืนหยัดอยู่ ณ ส่วนลึกของทะเลมายา

นางสวมชุดกระโปรงพลิ้วไหวราวกับม่านหมอกบางเบา เปล่งประกายระยิบระยับ

ราวกับเทพธิดาที่เดินออกมาจากความฝัน

ผิวพรรณขาวผ่องดุจแสงจันทร์ ดวงตาลึกล้ำดั่งดวงดาวในยามราตรี

รูปโฉมงดงามเกินกว่าจะพรรณนา ราวกับคนในความฝัน ทว่ากลับดูสมจริงยิ่งกว่าความฝัน

กิริยาท่าทางดูสงบและว่างเปล่า ราวกับว่าตัวนางเองคือร่างจำแลงแห่งความฝัน

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ สตรีผู้นี้แผ่กลิ่นอายที่ไม่ธรรมดาออกมาอย่างสุดแสน

รอบกายมีกฎเกณฑ์แห่งความฝันล่องลอยอยู่มากมาย

นั่นคือความผันผวนในระดับเทพเจ้า

แน่นอนว่าสตรีผู้นี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ร่างจริง

เป็นเพียงรอยประทับที่หลงเหลือยู่ภายในศิลาเทวะมหาฝันเท่านั้น

แต่ถึงแม้จะเป็นเพียงรอยประทับ แต่มันก็เป็นถึงรอยประทับระดับจักรพรรดิเทวะ กลิ่นอายความผันผวนที่แผ่ออกมาย่อมยากจะอธิบายเป็นคำพูดได้

จวินเซียวเหยียนไม่ได้รู้สึกประหลาดใจแต่อย่างใด

เพราะตอนที่เข้ามาในศิลาเทวะมหาฝัน เขาก็สัมผัสได้ถึงกฎเกณฑ์ระดับเทพเจ้าที่ซ่อนอยู่ภายในนั้นแล้ว

"ผู้น้อยจวินเซียวเหยียน ขอคารวะผู้อาวุโส ขอบคุณที่ท่านยื่นมือเข้าช่วยเหลือ"

จวินเซียวเหยียนประสานมือคารวะเล็กน้อย ท่าทีดูสุภาพเหมาะสม แต่ก็ไม่ได้ถ่อมตนจนเกินไป

แม้เขาจะไม่แน่ใจว่าเหตุใดผู้อาวุโสท่านนี้จึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือ

แต่มันต้องมีเหตุผลบางอย่างซ่อนอยู่อย่างแน่นอน

"จวินเซียวเหยียน..."

สตรีผู้มีรูปโฉมงดงามราวกับเดินออกมาจากความฝันพึมพำกับตัวเอง

ดวงตาที่ถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกของนาง จับจ้องมาที่ใบหน้าของจวินเซียวเหยียน

นางจ้องมองอยู่นาน แววตาฉายแววประหลาดใจบางอย่าง

จนทำให้จวินเซียวเหยียนรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง

จริงอยู่ที่เขาหล่อเหลามาก

แต่สำหรับตัวตนระดับสูงสุดเช่นนี้ ย่อมไม่มีทางถูกดึงดูดด้วยรูปร่างหน้าตาเพียงอย่างเดียวแน่

และสิ่งที่ทำให้จวินเซียวเหยียนรู้สึกสงสัยยิ่งกว่าก็คือ

แม้ผู้อาวุโสท่านนี้จะจ้องมองเขาอยู่

แต่แววตาของนางกลับเต็มไปด้วยความโหยหาและรำลึกถึงความหลัง

ราวกับว่านางกำลังมองทะลุผ่านใบหน้าของเขา เพื่อหวนนึกถึงใครบางคนในอดีต

ทว่าจวินเซียวเหยียนก็รู้ดีว่าควรทำตัวเช่นไร เขายังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยและไม่ส่งเสียงรบกวนใดๆ

ผ่านไปครู่ใหญ่ สตรีนางนั้นก็ราวกับเพิ่งได้สติกลับมา

"เจ้าคงสงสัยในตัวตนของข้าสินะ"

จวินเซียวเหยียนพยักหน้าเบาๆ

"ข้ามีนามว่าเมิ่งจู่"

สตรีนางนั้นเอ่ยนามของตนเองออกมา

เมิ่งจู่!

เป็นอีกหนึ่งตัวตนระดับสูงสุดที่ใช้คำว่า 'จู่' หรือ 'เจ้า' เป็นฉายา

แต่จวินเซียวเหยียนพยายามทบทวนความทรงจำในหัว

ในบันทึกประวัติศาสตร์โบราณ ดูเหมือนจะมีเรื่องราวของเมิ่งจู่อยู่น้อยมาก

แต่ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ตัวตนระดับสูงสุดไม่ได้ชอบการปรากฏตัวหรือสร้างชื่อเสียงให้โด่งดังไปทั่วเสมอไป

ตัวตนระดับสูงสุดบางคน อาจจะเร้นกายตัดขาดจากโลกภายนอก บำเพ็ญเพียรอยู่ ณ ห้วงลึกของชางหมัง และไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับการต่อสู้ในโลกมนุษย์เลยมาทั้งชีวิต

และสำหรับเมิ่งจู่ผู้นี้ เพียงแค่ฟังจากชื่อก็รู้แล้วว่าวิถีการบำเพ็ญเพียรของนางคือสิ่งใด

"ขอบคุณผู้อาวุโสเมิ่งจู่ที่ช่วยให้ผู้น้อยทะลวงผ่านระดับ"

จวินเซียวเหยียนกล่าว

เมิ่งจู่ส่ายหน้าเบาๆ

"ที่ข้าช่วยเจ้า ไม่ใช่เพราะเจ้ามีความเกี่ยวข้องกับตระกูลจวินหรือตระกูลอวิ๋นหรอกนะ"

"แต่เป็นเพราะใบหน้าของเจ้า ทำให้ข้านึกถึงคนผู้หนึ่ง"

"เจ้ากับเขามีส่วนคล้ายคลึงกันมาก"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ แววตาของเมิ่งจู่ก็แฝงไปด้วยความโหยหาและรำลึกถึงความหลัง

"โอ้..."

จวินเซียวเหยียนเริ่มรู้สึกสงสัยขึ้นมาแล้ว

และเขาก็สัมผัสได้ว่า แววตาของเมิ่งจู่ดูไม่ค่อยปกติเท่าไหร่นัก

ความทรงจำและความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในแววตานั้น จวินเซียวเหยียนสัมผัสได้ทั้งหมด

แต่มันชัดเจนว่าความรู้สึกนั้นไม่ได้มีให้เขา หากแต่เป็นคนผู้นั้นที่มีใบหน้าคล้ายคลึงกับเขาต่างหาก

"ข้าคิดว่า เจ้าเองก็คงเคยได้ยินชื่อของเขา หรือแม้กระทั่งสรรพชีวิตส่วนใหญ่ในชางหมัง ก็ล้วนเคยได้ยินชื่อของเขาทั้งนั้น"

เมื่อเมิ่งจู่กล่าวมาถึงตรงนี้ สีหน้าของจวินเซียวเหยียนก็แข็งค้างไป เขาพอนึกออกแล้วว่าเป็นใคร

เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า

"คนที่ผู้อาวุโสเมิ่งจู่กล่าวถึง หรือว่าจะเป็น..."

"ราชันมนุษย์"

เมื่อได้ยินจวินเซียวเหยียนเอ่ยชื่อราชันมนุษย์ออกมา

บนใบหน้าที่ถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกของเมิ่งจู่ ก็ปรากฏรอยยิ้มบางๆ ออกมา

"เป็นอย่างที่คิด เจ้าเองก็รู้"

"ดูเหมือนว่าเจ้ากับเขา จะมีความเกี่ยวข้องกันจริงๆ"

หากจะบอกว่าจวินเซียวเหยียนกับราชันมนุษย์ไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย เมิ่งจู่ย่อมไม่มีทางเชื่อ

แม้ว่าใบหน้าของเขา จะไม่ได้เหมือนกับราชันมนุษย์ราวกับเป็นคนๆ เดียวกัน

แต่ทว่าทั้งสีหน้าและกลิ่นอาย กลับถอดแบบกันมาไม่มีผิดเพี้ยน

ล้วนเป็นบุรุษที่สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

หากจะบอกว่าบุตรหลานตระกูลจวินผู้นี้ คือทายาทสายตรงของราชันมนุษย์ นางก็พร้อมจะเชื่อ

ในขณะนี้ จวินเซียวเหยียนก็ไม่ได้ปิดบังอะไรอีกต่อไป

เพราะเขาเข้าใจแล้วว่า เหตุผลที่เมิ่งจู่ยอมยื่นมือเข้าช่วยเหลือเขา

ล้วนเป็นเพราะเห็นแก่หน้าของราชันมนุษย์ทั้งสิ้น

"ความจริงแล้ว ก่อนหน้านี้ที่แม่น้ำคงคาแห่งกาลเวลา ซึ่งเป็นหนึ่งในสิบสิ่งมหัศจรรย์แห่งชางหมัง..."

จวินเซียวเหยียนได้เล่าเรื่องราวตอนที่เขาย้อนเวลากลับไปบนบันไดแห่งกาลเวลา และได้พบกับราชันมนุษย์ให้เมิ่งจู่ฟังคร่าวๆ

แน่นอนว่าเรื่องความเชื่อมโยงระหว่างราชันมนุษย์กับจวินอู๋ฮุ่ยผู้เป็นบิดา จวินเซียวเหยียนไม่ได้เอ่ยถึง

เพราะแม้แต่ตัวเขาเอง ก็ยังไม่สามารถยืนยันเรื่องนี้ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

แต่หลังจากฟังจบ สายตาที่เมิ่งจู่มองมายังจวินเซียวเหยียนกลับเต็มไปด้วยความแปลกประหลาด

"ราชันมนุษย์ เขาเป็นคนที่โดดเดี่ยวมาก"

"ข้ายังเคยคิดเลยว่า จะไม่มีใครสามารถก้าวเข้าไปในหัวใจของเขาได้อย่างแท้จริง"

"แต่เขากลับดูแลเจ้าเป็นอย่างดี..."

เมิ่งจู่พึมพำออกมา

น้ำเสียงของนาง แฝงไปด้วยความรู้สึกเสียดายและความเศร้าหมอง

แถมยังเจือความน้อยใจอยู่ลึกๆ

นางคือสตรีที่โดดเด่นและมีพรสวรรค์ที่สุดในยุคสมัยนั้น

มิเช่นนั้นนางคงไม่อาจบรรลุขึ้นสู่ระดับจักรพรรดิเทวะได้

นางหยิ่งยโสและเด็ดเดี่ยว เดิมทีนางมุ่งมั่นเพียงวิถีแห่งการฝึกฝน

และไม่เคยคิดว่าจะมีบุรุษใดคู่ควรกับนาง

จนกระทั่งราชันมนุษย์ได้ผงาดขึ้นมาดั่งดวงตะวันอันเจิดจรัส

เขาคือมหาบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ไร้เทียมทาน!

แม้แต่สตรีที่หยิ่งยโสอย่างเมิ่งจู่ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะหวั่นไหว

ทว่าราชันมนุษย์รู้ดีว่ามหันตภัยครั้งใหญ่กำลังจะมาเยือน เขาจึงมุ่งมั่นเพียงการบำเพ็ญเพียรและต่อสู้เพื่อมวลมนุษยชาติ

เขาไร้ใจในเรื่องของความรัก

เรียกได้ว่าดอกไม้มีใจแต่สายน้ำไร้ความรู้สึก

ผู้คนมากมายต่างก็พากันถอนหายใจ

ราชันมนุษย์ ทุ่มเทและเสียสละเพื่อชางหมังมากเกินไป

เดิมที เขาสามารถมีคู่บำเพ็ญเพียรที่สมบูรณ์แบบ สามารถสร้างครอบครัว และสร้างรากฐานอมตะที่สืบทอดไปได้นับหมื่นชั่วอายุคน

แต่เขากลับไม่ทำสิ่งเหล่านั้นเลย

เขามุ่งมั่นเพียงการบำเพ็ญเพียร เพิ่มความแข็งแกร่ง เพื่อต่อสู้เพื่อเผ่าพันธุ์มนุษย์และสรรพชีวิตทั้งปวง

ราชันมนุษย์ต่อสู้จนถึงวินาทีสุดท้ายของมหันตภัยชางหมัง โดยไม่เคยถอยหนี

ส่วนเมิ่งจู่ในเวลาต่อมา ก็ครองตัวเป็นโสด ไม่เคยติดต่อหรือข้องเกี่ยวกับผู้ใดอีกเลย

ราวกับว่านางได้หายสาบสูญไปจากชางหมังแล้ว

สำหรับความรู้สึกที่เมิ่งจู่มีต่อราชันมนุษย์ จวินเซียวเหยียนก็ไม่สะดวกใจที่จะวิจารณ์อะไรมากนัก

เขาจึงครุ่นคิดก่อนจะกล่าวว่า

"ท่านราชันมนุษย์คือวีรบุรุษ"

"และวีรบุรุษ ย่อมไม่ใช่คนไร้หัวใจ"

"เพียงแต่ภาระหน้าที่ในใจของพวกเขานั้นยิ่งใหญ่เกินไป"

"ข้าคิดว่า เป็นเพราะท่านราชันมนุษย์ไม่แน่ใจว่าอนาคตของตนเองจะเป็นเช่นไร"

"เขาจึงไม่อยากดึงรั้งผู้อาวุโสเมิ่งจู่ให้ต้องมาคอยเป็นห่วงและกังวลใจไปด้วย"

ต้องยอมรับเลยว่า จวินเซียวเหยียนพูดจาได้ฉลาดและมีวาทศิลป์เป็นเลิศ

แม้แต่เมิ่งจู่ยังต้องจ้องมองจวินเซียวเหยียนด้วยแววตาประหลาดใจ

"ข้าพอจะเข้าใจแล้วล่ะ ว่าทำไมแม่นางผู้นั้นถึงได้หลงรักเจ้าอย่างหัวปักหัวปำ"

"เจ้าก็ใช้คำพูดหวานหูแบบนี้หลอกล่อกนางด้วยใช่หรือไม่"

จวินเซียวเหยียนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะแสร้งกระอักกระไอแล้วกล่าวว่า

"ผู้น้อยคิดว่า น่าจะเป็นเพราะเสน่ห์ส่วนตัวล้วนๆ มากกว่า"

เมิ่งจู่ยังคงจ้องมองจวินเซียวเหยียนต่อไป

"ข้าทิ้งศิลาเทวะมหาฝันก้อนนี้เอาไว้ ก็เพียงเพื่อหวังว่าจะมีใครสักคนที่มีวาสนา สามารถมารับช่วงสืบทอดวิชาของข้าได้"

"แล้วมันก็บังเอิญตกไปอยู่ในมือของแม่นางผู้นั้นพอดี"

"ข้าสามารถมองเห็นความทรงจำและอดีตของนางได้"

"ความยึดติดของนาง ทำให้ข้านึกถึงตัวข้าในอดีต"

"ดังนั้น เจ้าจะทอดทิ้งนางหรือไม่"

[จบแล้ว]