ทำฟาร์มหมื่นปี 400 มหาสหัสโลกธาตุแตกดับ

ทำฟาร์มหมื่นปี 400 มหาสหัสโลกธาตุแตกดับ

ความให้ความสำคัญที่บรรพชนเต๋าซิงเฉินมีต่อเจียงหมิงนั้นค่อนข้างจะเหลือเชื่อ

ตนเองคือบรรพชนเต๋านะ ในโลกใบนี้ เขาคือเจ้าผู้ปกครองอย่างแท้จริง

ถึงกระนั้น เขาก็ยังคงระมัดระวังตัวอย่างยิ่งในการเปิดเผยไพ่ตายที่ซ่อนไว้ลึกที่สุด โดยให้ ‘ศิษย์รัก’ ทั้งสามคนสังเวยเพื่อรับพลังสูงสุด จากนั้นจึงกระตุ้นมันขึ้นมาพร้อมกัน

ไม่ใช่เพียงหนึ่งคน แต่เป็นถึงสามคน

มารดามันเถอะ นี่มันระมัดระวังตัวถึงระดับใดกัน

อริยะทั้งสามระเบิดพลังขั้นสูงสุดออกมา จากนั้นก็ตกตายลง ณ ที่แห่งนั้นทันที

ทว่าเจียงหมิงกลับถูกแสงสว่างปกคลุมเอาไว้

นี่คือแสงศักดิ์สิทธิ์ทำลายล้าง แม้แต่อริยะก็ยังสามารถถูกทำลายล้างได้ น่าสะพรึงกลัวจนถึงขีดสุด

หากอริยะรองอยู่ที่นี่ เพียงแค่แปดเปื้อนแม้แต่น้อยก็จะกลายเป็นเถ้าธุลีในชั่วพริบตา

เจียงหมิงเปิดใช้งานสิทธิพิเศษในการป้องกันของเหรียญตราจอมสรรพสิ่งโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย: 10,000 คะแนน เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น

เขาไม่กล้าเสี่ยงหรอก

เมื่อสัมผัสได้ถึงความผันผวนอันน่าสะพรึงกลัวภายนอก มโนจิตของเขาก็เต้นรัวอย่างบ้าคลั่งไม่หยุดหย่อน มาถึงตอนนี้ เขาสามารถมั่นใจได้เลยว่า หากไม่มีวิธีการป้องกันของเหรียญตราจอมสรรพสิ่ง ต่อให้กระตุ้นอาวุธอริยะออกมามากมายเพียงใด เขาก็ต้องตายอย่างแน่นอน

ทางรอดเพียงสองทางเกรงว่าคงจะเป็นการกระตุ้นต้นไม้แห่งโลกฟ้าบุพกาล และนำบันทึกตาข่ายสวรรค์มรรคมนุษย์ออกมาเพื่อหลบหนีไป

“นี่เป็นเพียงภายในมหาสหัสโลกธาตุเท่านั้น วิธีการที่ปรากฏออกมาก็ทำให้ข้าค่อนข้างจะรับมืออย่างเหนื่อยล้าแล้ว หากไปถึงทะเลฟ้าบุพกาล เกรงว่าคงจะยากลำบากยิ่งกว่านี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสูญเสียการคุ้มครองจากสิทธิพิเศษของเหรียญตราจอมสรรพสิ่งไป ภายภาคหน้าข้าจะต้องเก็บตัว เก็บตัว และเก็บตัวให้มากขึ้น ค่อย ๆ เติบโตอย่างเงียบ ๆ”

ในระหว่างที่ความคิดของเจียงหมิงหมุนวน เขาก็มีการเตรียมการเอาไว้แล้ว

อีกด้านหนึ่ง

ในตอนที่อริยะทั้งสามกระตุ้นเคล็ดวิชาสังเวยสวรรค์ บรรพชนเต๋าซิงเฉินก็ถอยห่างออกไปในชั่วพริบตา

ข้ามผ่านทางช้างเผือกนับไม่ถ้วน ไปยืนอยู่ ณ ขอบชายแดนรกร้างของดวงดาว ทอดสายตามองไปยังอีกด้านหนึ่งของทะเลดวงดาว

ดวงดาวไร้ประมาณ ณ ที่แห่งนั้นถูกทำลายล้างจนหมดสิ้นในชั่วพริบตา ราวกับเปลวเทียนมากมายที่ถูกจุดขึ้นมาถูกเป่าดับในพริบตา กลายเป็นหลุมดำ และยังคงลุกลามออกไปไกลอย่างรวดเร็ว

ท้องนภาดวงดาวอันกว้างใหญ่ไพศาล ถูกทำลายไปกว่าครึ่งในชั่วดีดนิ้ว

“แย่แล้ว!”

ท้ายที่สุดบรรพชนเต๋าซิงเฉินก็คำนวณผิดพลาดไปบ้าง

เขาพบว่าดาวไท่อินและดาวสุริยันล้วนได้รับผลกระทบอย่างหนัก และกำลังจะพังทลายลง

“ระเบียบหยินหยาง ต้นกำเนิดแต่กำเนิด ปวงสวรรค์เสริมพลัง จงต้านทานเอาไว้ให้ข้า!”

บรรพชนเต๋าซิงเฉินกระตุ้นอำนาจเทพสูงสุด ในชั่วดีดนิ้วก็ใช้ดาวไท่อินและดาวพระอาทิตย์ทั้งสองดวงเป็นรากฐานในการจัดวางมหาค่ายกลขึ้นมา เพื่อสกัดกั้นพายุ

เขายังไม่หยุดมือ

อาศัยอำนาจที่ตนเองครอบครองอยู่ เปิดช่องว่างขนาดใหญ่บนปราการโลก ชักนำกระแสธารแห่งการทำลายล้างให้ทะลักออกไป

เมื่อมองดูดาวไท่อินและดาวสุริยันค่อย ๆ มั่นคงขึ้น สัมผัสได้ว่าอานุภาพของกระแสธารที่ทำลายล้างสุญตาและโลกไร้สิ้นสุดลดทอนลง เขาก็ค่อย ๆ ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

“สมควรจะตายแล้วกระมัง!”

“หากเป็นเช่นนี้แล้วยังไม่ตาย คงมีเพียงตัวตนที่หลุดพ้นจากอริยะเท่านั้นจึงจะสามารถทำได้”

“แล้วถ้าหากไม่ตายเล่า?”

“เช่นนั้นก็คือสัตว์ประหลาดที่แท้จริงแล้ว ล่วงเกินไม่ได้ ล่วงเกินไม่ได้จริง ๆ!”

บรรพชนเต๋าซิงเฉินในเวลานี้ตึงเครียดยิ่งนัก

ตึงเครียดมากจริง ๆ

ดวงเนตรเทพคู่หนึ่งมองทะลุทางช้างเผือก มองไปยังดินแดนแห่งคลื่นเคราะห์กรรม ดินแดนแห่งนั้น อย่าว่าแต่ดวงดาวเลย แม้แต่สุญตาก็ยังถูกทำลายล้าง กลายเป็นดินแดนสุญตาอย่างแท้จริง

อริยะทั้งสามสังเวย อานุภาพที่ระเบิดออกมานั้นน่าสะพรึงกลัวอย่างผิดปกติอย่างแน่นอน

หากไม่ใช่เพราะบรรพชนเต๋าซิงเฉินมีวิธีการที่เป็นระเบียบ สกัดกั้นระลอกหนึ่ง ชักนำระลอกหนึ่ง โลกใบนี้จะต้องถูกทำลายอย่างแน่นอน ถึงกระนั้น มันก็ยังคงเต็มไปด้วยบาดแผล

ดวงดาวในท้องนภา หายไปถึงเก้าส่วนเก้า

หากมองจากโลกมนุษย์ ในค่ำคืนที่มีดวงดาวและดวงจันทร์ จู่ ๆ ดวงดาวก็หายไป แม้แต่แสงจันทร์ก็ยังสั่นไหวอย่างรุนแรง การเปลี่ยนแปลงเช่นนี้ ไม่รู้ว่าทำให้สรรพชีวิตหวาดกลัวไปมากเท่าใด

อย่าว่าแต่โลกมนุษย์เลย แม้แต่ในโลกเซียน ขุมอำนาจนับไม่ถ้วนก็ยังหวาดกลัวอย่างหาเปรียบมิได้

วังสวรรค์ที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในท้องนภาดวงดาวล้วนได้รับผลกระทบ ในชั่วพริบตาก็เบ่งบานราวกับดอกไม้ไฟ จากนั้นก็ถูกทำลายลง

ไม่มีแม้แต่การร่วงหล่น

สลายหายไปราวกับควันเมฆทั้งหมด

ผู้แข็งแกร่งดั่งจักรพรรดิสวรรค์ ที่กำลังเฉลิมฉลองอย่างเบิกบานใจอยู่บนเรือนร่างของพระสนม ก็กลายเป็นไอระเหยไปโดยตรง

สำนักนิกาย ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ตั้งอยู่ในท้องนภาดวงดาว ล้วนหายไปจนหมดสิ้น ไม่เหลือรอดเลยแม้แต่น้อย

ไม่ว่าจะเป็นลัทธิใหญ่ หรือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ หรือแม้แต่วังสวรรค์ โดยพื้นฐานแล้วล้วนบุกเบิกโลกใบเล็กอยู่ลึกเข้าไปในท้องนภาดวงดาว บัดนี้แทบจะร่วงโรยไปจนหมดสิ้นแล้ว

ดาวไท่อินถือว่ารอดพ้นจากเคราะห์กรรมมาได้

ขุมอำนาจบนผืนปฐพีเป็นเพียงแค่การหวาดผวาไปชั่วขณะหนึ่งเท่านั้น

“เวรเอ๊ย!”

บรรพชนเต๋าที่กำลังตึงเครียด จู่ ๆ ก็สบถคำหยาบออกมา

“ขนาดนี้แล้วยังไม่ตายอีกหรือ?”

“ไม่มีบาดแผลเลยแม้แต่น้อยหรือ?”

“กลิ่นอายก็ไม่มีการเปลี่ยนแปลงอันใดเลยหรือ?”

“เป็นไปได้อย่างไร?”

บรรพชนเต๋าซิงเฉินราวกับเห็นผีก็ไม่ปาน

นี่ไม่ใช่แค่ยากที่จะเชื่อ แต่มันคือการล้มล้างความเข้าใจไปโดยสิ้นเชิง

ต่อให้อีกฝ่ายจะเป็นราชันอริยะที่ก้าวข้ามระดับอริยะไปแล้ว ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ได้รับผลกระทบเลยแม้แต่น้อย

“บรรพชนเต๋าซิงเฉิน เกือบจะทำให้ข้าพลาดท่าเสียแล้ว ช่างเป็นวิธีการที่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก!”

ท่ามกลางคลื่นเคราะห์กรรม เจียงหมิงยืนอยู่อย่างสงบนิ่ง

เมื่อกระแสธารแห่งการทำลายล้างสลายหายไปโดยตรง เพียงปรายตามองข้ามผ่านท้องนภาดวงดาวอันมืดมิดนับหมื่นพัน เขาก็มองเห็นอีกฝ่าย และอดไม่ได้ที่จะแย้มยิ้มออกมา

“วิธีการของสหายเต๋ายอดเยี่ยมยิ่งกว่า!” บนร่างของบรรพชนเต๋าซิงเฉินได้เบ่งบานแสงแห่งมรรคอริยะหลากหลายชนิดออกมาแล้ว กลิ่นอายเร้นลับและน่าสะพรึงกลัว สุญตารอบด้านล้วนบิดเบี้ยว

“เรื่องนี้ให้แล้วกันไปได้หรือไม่? เจ้าสามารถยื่นข้อเรียกร้องมาได้!”

เขาก้มหัวแล้ว

เขายอมอ่อนข้อแล้ว

มิสู้กล่าวว่าเขาหวาดกลัวแล้ว

“เมื่อครู่นี้เจ้าต้องการจะสังหารข้านะ!” เจียงหมิงลอบถอนหายใจ “หากเป็นเมื่อก่อน บางทีข้าอาจจะตกลงไปแล้ว แต่ตอนนี้หรือ? หึหึ หากกลับกัน เจ้าจะตกลงหรือไม่?”

“ไม่!” บรรพชนเต๋าซิงเฉินส่ายหน้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย จากนั้นก็ตวาดลั่น “รับการโจมตีจากข้า วิชามหาสหัสโลกธาตุหวนสุญตาไร้ขอบเขต!”

เขาซัดแสงเซียนสายหนึ่งพุ่งเข้าหาเจียงหมิง

แสงเซียนไร้ประมาณแปรเปลี่ยนเป็นน้ำตกทะเลดวงดาว ปกคลุมไปทั่วทั้งท้องนภาดวงดาว ทำให้ความมืดมิดถอยร่นไป ท้องนภาดวงดาวเต็มไปด้วยสีสันอันงดงาม พลังอิทธิฤทธิ์นี้ ถึงกับส่งผลกระทบต่อทะเลดวงดาวไปกว่าครึ่ง

ช่างงดงามตระการตาจนถึงขีดสุด

อีกด้านหนึ่ง

เจียงหมิงขมวดคิ้ว เหนือศีรษะมีธวัชโลหิตสงครามพุ่งออกมา ผืนธงโบกสะบัด ม้วนตัวกลางอากาศ ก็กวาดเอาแสงเซียนจำนวนมหาศาลเข้าไปบดขยี้จนแหลกสลาย

“เหตุใดจึงไม่มีอานุภาพอันใดเลย?”

เขารู้สึกแปลกใจอยู่ภายใน

ความเคลื่อนไหวเมื่อครู่นี้ใหญ่โตเกินไปแล้ว

วิชามหาสหัสโลกธาตุหวนสุญตาไร้ขอบเขต ฟังจากชื่อ ดูจากอานุภาพ ก็รู้แล้วว่าน่าสะพรึงกลัวไร้ขอบเขต

แต่ผลลัพธ์กลับ...

“สร้างสถานการณ์หลอกลวงหรือ?”

เจียงหมิงตอบสนองกลับมาในชั่วพริบตา ดวงเนตรเทพคู่หนึ่งมองทะลุความว่างเปล่า ก็พบร่างของบรรพชนเต๋าซิงเฉิน อีกฝ่ายไปถึงด้านข้างของปราการโลกแล้ว เพิ่งจะฉีกกระชากเป็นรอยแยกหนึ่งรอย และกำลังหันกลับมามอง

สายตาของยอดฝีมือทั้งสองปะทะเข้าด้วยกัน

“สหายเต๋า เจ้าทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของข้าไปแล้ว แต่ข้าก็ยังคงภาวนา ขอให้ภายภาคหน้าอย่าได้พบเจอกับเจ้าอีก ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ ขอยกให้เจ้า หวังว่าเจ้าจะปฏิบัติต่อหมื่นวิญญาณเป็นอย่างดี” กล่าวจบ บรรพชนเต๋าซิงเฉินก็พุ่งพรวดเข้าไปในรอยแยก เข้าสู่ภายในฟ้าบุพกาล

“หนีไปแล้วหรือ?” เจียงหมิงอดไม่ได้ที่จะชะงักงัน อดไม่ได้ที่จะอยากเกาหัว

เจ้าคือบรรพชนเต๋านะ

อาจารย์ของอริยะ

ผู้ควบคุมโลกใบนี้

ยังไม่ได้ลงมืออย่างแท้จริงเลย ถึงกับหนีไปแล้วหรือ?

นี่มันจะทำเป็นเล่นเกินไปแล้ว!

เขามีความรู้สึกที่ทั้งอยากจะร้องไห้และอยากจะหัวเราะออกมา

แต่เมื่อลองคิดดูแล้วก็สมเหตุสมผล ท้ายที่สุดแล้วเขาก็อยู่ใจกลางการระเบิดตัวเองของอริยะทั้งสาม แต่กลับปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน

อย่าว่าแต่บรรพชนเต๋าซิงเฉินที่เป็นเพียงระดับอริยะเลย ต่อให้เป็นราชันอริยะ เกรงว่าก็คงจะหวาดหวั่นเช่นกัน

“รู้สึกไม่สู้ดี ก็สับเท้าวิ่งหนี แต่เจ้าจะหนีพ้นหรือ?”

เจียงหมิงแค่นเสียงเย็นชา เบื้องหน้าปรากฏบันทึกตาข่ายสวรรค์มรรคมนุษย์ขึ้นมา พลิกไปยังหน้าของอีกฝ่าย ตรวจสอบประสบการณ์ของอีกฝ่าย ผลปรากฏว่า บรรพชนเต๋าผู้นี้หนีไปแล้วจริง ๆ

“บรรพชนเต๋าก็คืออริยะ ภายในฟ้าบุพกาล ตัวต่อตัว พอดีเลยที่จะได้ฝึกฝนฝีมือสักหน่อย!”

เขากระตุ้นฟังก์ชันภาพฉายเพื่อจุติลงไป