บทที่ 20 ก่อนหน้านี้ฉันเคยดูถูกพวกลูกน้อง

บทที่ 20 ก่อนหน้านี้ฉันเคยดูถูกพวกลูกน้อง

ช่วงบ่าย ในคาบเรียนวิชาศิลปวิจักษ์

อวี๋จือกำลังคุยกับเผยเนี่ยนอันเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้านี้ ขณะที่เผยเนี่ยนอันนั่งฟังอย่างใจลอย

"พี่เผย! เกิดเรื่องแล้วค่ะ!" ตอนนั้นเอง เด็กสาวผมสีน้ำตาลเกาลัดคนหนึ่งก็รีบวิ่งหน้าตื่นเข้ามาพร้อมกับถือโทรศัพท์ เธอเอามือป้องปากอย่างมีจริต

"พี่เผย ทุกคนในเว็บบอร์ดกำลังตั้งกระทู้ด่าพี่กันสนุกปากเลยค่ะ!"

เผยเนี่ยนอันขมวดคิ้วแล้วดึงโทรศัพท์มาดู ทันทีที่เห็นคอมเมนต์ยอดไลก์สูงสุดในกระทู้หัวข้อ 'คุณหนูจอมร้ายกาจเผยเนี่ยนอัน' เธอก็ปรี๊ดแตกขึ้นมาทันที

"ใครเป็นคนโพสต์ ไปลากตัวมันมาให้ฉัน! ฉันจะฉีกปากมัน!"

บรรดาลูกน้องรีบพยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วย

อวี๋จือเหลือบมองกระทู้นั้นแล้วก็อดขำไม่ได้

พูดอย่างเป็นธรรมเลยนะ สรุปเนื้อหาได้ตรงเผงเลย!

เผยเนี่ยนอันเงยหน้าขึ้นมาขมวดคิ้วใส่อวี๋จือ "ขำอะไรของเธอ"

อวี๋จือไม่ตอบ ได้แต่ก้มหน้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วปลายนิ้วก็เริ่มรัวแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง

เผยเนี่ยนอันชะโงกหน้าเข้าไปดู

บนหน้าจอโทรศัพท์ของอวี๋จือปรากฏหน้าเว็บบอร์ดของมหาวิทยาลัยอย่างชัดเจน และอวี๋จือกำลังพิมพ์โพสต์ข้อความอยู่

จือรักเนี่ยนอัน: [เพื่อนๆ ทุกคน เกี่ยวกับกระทู้ที่กำลังดังในเว็บบอร์ดวันนี้ ฉันขอออกมาชี้แจงดังนี้ ข้อแรก การลงมือทำร้ายคนอื่นเป็นเรื่องที่ผิดอย่างแน่นอน ข้อสอง หลังจากเกิดอาการบาดเจ็บ พี่เผยก็รีบจ่ายค่ารักษาพยาบาลชดเชยให้ทันที ข้อสาม ขอโทษเพื่อนนักศึกษาเวินอิงด้วย! ขอโทษจริงๆ ที่ทำให้เปลืองพื้นที่สาธารณะ!]

พิมพ์เสร็จ อวี๋จือก็กดส่งทันที

จากนั้น เธอก็สลับไปใช้บัญชีหลุมบัญชีหนึ่งของตัวเองอย่างรวดเร็ว เพื่อแชร์และคอมเมนต์สนับสนุนเผยเนี่ยนอัน!

เผยเนี่ยนอันถึงกับอึ้ง

"อวี๋จือ นี่เธอ..."

"ไม่ต้องห่วง!" อวี๋จือเหลือบมองเธอ ปลายนิ้วยังคงรัวไม่หยุด "ยังไม่จบแค่นี้หรอก!"

เธอรีบสลับไปใช้อีกบัญชีหลุมหนึ่ง:

"ผู้เห็นเหตุการณ์ชอบเผือก 123" แชร์และคอมเมนต์: ในฐานะผู้เห็นเหตุการณ์ ฉันอยากจะบอกว่าเผยเนี่ยนอันก็ไม่ได้เลวร้ายไปเสียหมดหรอกนะ วันนั้นมันมีสาเหตุที่ทำให้เกิดเรื่องขึ้น จะบอกว่าตบมือข้างเดียวไม่ดังก็คงได้ เมื่อไม่กี่วันก่อน ฉันแค่เตือนเธอว่าเชือกรองเท้าหลุดระวังจะหกล้ม เธอยังให้คนเอาของขวัญมาให้ฉันเป็นการตอบแทนเลย!

เผยเนี่ยนอันเฝ้ามองการกระทำเป็นชุดนี้ สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากตกตะลึงเป็นพูดไม่ออก และสุดท้ายก็กลายเป็นความซาบซึ้งใจ

อวี๋จือลูบหัวเธอเบาๆ "เด็กดี ทำใจให้สบายเถอะ เธอตั้งใจเรียนไป ส่วนเรื่องที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง!"

[ติ๊ง! ค่าความประทับใจของนางร้ายเพิ่มขึ้น 10 แต้ม!]

เมื่อได้ยินเสียงจากระบบ อวี๋จือก็รู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าไปทั้งร่างกายและจิตวิญญาณ

เผยเนี่ยนอันซาบซึ้งจนพูดไม่ออก ได้แต่จ้องมองอวี๋จือตาไม่กะพริบ

...

ไม่นาน โพสต์ที่อวี๋จือสร้างขึ้นก็กลายเป็นไวรัล

หลายคนออกมาช่วยอธิบายความจริงของเหตุการณ์ในวันนั้น โดยบอกว่าถึงแม้เผยเนี่ยนอันจะชอบทำตัวเป็นคุณหนูเอาแต่ใจไปบ้าง แต่โดยรวมแล้วเธอก็เป็นคนที่เข้ากับคนอื่นได้ค่อนข้างง่าย

เมื่อเห็นคอมเมนต์ส่วนใหญ่ของเพื่อนร่วมชั้นใต้โพสต์ เผยเนี่ยนอันก็ส่งอั่งเปาก้อนโตลงในแชตกลุ่มของห้องเพื่อเป็นการแสดงความจริงใจ

บริเวณที่นั่งตอนกลางของห้องเรียน

เวินอิงกำลังจดเลกเชอร์อย่างตั้งใจ จู่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงซุบซิบดังขึ้นรอบตัวอย่างต่อเนื่อง ทำให้เธอเผลอขมวดคิ้วออกมา

"เวินอิง!" หลินเสี่ยวอวี่ เพื่อนสาวคนสนิทของเธอ จิ้มแขนเธอเบาๆ แล้วกระซิบ:

"ในกลุ่มมีคนแจกอั่งเปาด้วย ก้อนเบ้อเริ่มเลย! ฉันกดได้ตั้ง 100 หยวนแน่ะ! เธอรีบเข้าไปกดรับสิ!!"

เวินอิงร้อง "เอ๊ะ" ออกมาด้วยความงุนงง

จากนั้นเธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และเหลือบไปเห็นข้อความที่เผยเนี่ยนอันส่งมาบนหน้าจอว่า 'คนบริสุทธิ์ย่อมพิสูจน์ตัวเองได้' ปลายนิ้วของเธอสั่นระริกเล็กน้อย

เมื่อเลื่อนดูประวัติการแชตขึ้นไปจนสุด ก็พบว่าอั่งเปานั้นถูกส่งมาจากเผยเนี่ยนอันจริงๆ เวินอิงกดปิดหน้าจอโทรศัพท์ทันทีและหันไปพูดกับหลินเสี่ยวอวี่:

"เลิกเล่นโทรศัพท์ได้แล้ว ตอนนี้อยู่ในเวลาเรียนนะ"

หลินเสี่ยวอวี่ยักไหล่และไม่ได้พูดอะไรอีก

อย่าเอาตรรกะของแอปพลิเคชันในชีวิตจริงมาจับผิดเรื่องการแย่งอั่งเปาเลยนะคะ ทุกอย่างก็เพื่อตอบสนองพล็อตเรื่องเท่านั้นแหละค่ะ~

ฝันดีนะคะ~