บทที่ 11 กำจัดกู้เฉิงเหนียน

บทที่ 11 กำจัดกู้เฉิงเหนียน

คลาสเรียนช่วงบ่ายคือวิชาจิตวิทยาเด็ก

ตอนที่อวี๋จือและคนอื่นๆ เดินเข้าไป ที่นั่งแถวหลังของห้องเรียนก็เนืองแน่นไปด้วยนักศึกษาแล้ว

อวี๋จือเลือกที่นั่งแถวหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก

ด้านหลังของเธอ เผยเนี่ยนอันควงแขนกู้เฉิงเหนียนเดินเข้ามา ดึงดูดสายตาชื่นชมระลอกใหญ่ในทันที เผยเนี่ยนอันผู้ไม่รับรู้ถึงสายตาเหล่านั้นกวาดตามองไปรอบๆ ห้องเรียนแล้วขมวดคิ้ว

แถวหลังเต็มหมดแล้ว แต่เธอเองก็ไม่อยากนั่งข้างหน้าเหมือนกัน

กว่าจะรบเร้าให้กู้เฉิงเหนียนมาเข้าเรียนเป็นเพื่อนได้ไม่ใช่เรื่องง่าย ถ้าขืนไปนั่งแถวหน้า แล้วพวกเขาจะจู๋จี๋กันใต้จมูกอาจารย์ได้อย่างไร!

เธอมองไปรอบๆ และสังเกตเห็นว่าเหลือที่นั่งว่างเพียงที่เดียวเท่านั้น คือที่นั่งติดกับเด็กสาวคนหนึ่งในแถวกลางค่อนไปทางด้านหลังตรงริมทางเดิน

"นี่เธอ" เผยเนี่ยนอันเดินเข้าไปแล้วชี้ไปที่ที่นั่งว่าง "ฉันขอแลกที่นั่งกับเธอได้ไหม?"

ข้างกายเธอ กู้เฉิงเหนียนไม่ได้สนใจการกระทำของเผยเนี่ยนอันเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขากวาดมองไปทั่วห้องเรียน เมื่อไม่เห็นร่างคุ้นตานั้น เขาก็รู้สึกผิดหวังขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เมื่อยืนอยู่หน้าเก้าอี้ว่าง เผยเนี่ยนอันยังคงพยายามเจรจาขอแลกที่นั่ง เธอเหลือบมองกู้เฉิงเหนียนแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเอียงอายเล็กน้อย

"เพื่อน ถือซะว่าช่วยอำนวยความสะดวกให้หน่อยได้ไหม?"

เว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง เผยเนี่ยนอันก็เสริมขึ้นมาตามสัญชาตญาณ "แน่นอนว่าฉันจ่ายค่าเสียเวลาแลกที่นั่งให้เธอได้ เสนอราคามาสิ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เด็กสาวก็เงยหน้าขึ้นมาด้วยท่าทีลำบากใจ

"ขอโทษนะ ที่นั่งตรงนี้เพื่อนจองไว้แล้วล่ะ เธอไปเข้าห้องน้ำ อีกเดี๋ยวก็กลับมา ไว้รอเธอมาแล้วฉันค่อยคุยกับเธอให้เอาไหม?"

ทว่าเผยเนี่ยนอันยังไม่ทันได้อ้าปาก เสียงที่คุ้นเคยก็ดังแทรกขึ้นมา "พวกเราไม่แลก"

เวินอิงมาปรากฏตัวอยู่ตรงทางเดินตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เธอมองไปทางเผยเนี่ยนอันด้วยสีหน้าราบเรียบไม่เปลี่ยน

"ขอทางหน่อยได้ไหม ฉันไม่สละที่นั่งนี้ให้หรอกนะ"

เผยเนี่ยนอันเหลือบมองกู้เฉิงเหนียนที่อยู่ข้างๆ เธอกำหมัดแน่น สูดลมหายใจเข้าลึก และพยายามรักษารอยยิ้มเอาไว้

"ฉันก็บอกแล้วไงว่าจะจ่ายเงินค่าเปลี่ยนที่นั่งให้!"

เวินอิงไม่ตอบโต้ เธอเดินผ่านเผยเนี่ยนอันไปนั่งลงบนเก้าอี้ว่าง ก่อนจะเปิดหนังสือเรียนออกอย่างใจเย็น

เมื่อเห็นภาพนั้น เผยเนี่ยนอันก็ด่าทอความอวดดีของเวินอิงในใจไปแล้ว 800 ตลบ แต่ต่อหน้ากู้เฉิงเหนียน เธอจำต้องฝืนยิ้มต่อไป

"ลองคิดดูดีๆ สิ เธอทำงานพิเศษอยู่ที่ร้านทำผมไม่ใช่เหรอ คงจะช็อตเงินล่ะสิ ฉันจ่ายให้ก็ได้ แค่เธอสองคนยอมสละที่นั่งนี้ แล้วเอาเงินไปแบ่งกัน 10,000 พอไหมล่ะ?"

พูดจบ เผยเนี่ยนอันก็มองไปที่เวินอิง แววตาเต็มไปด้วยรอยยิ้มของผู้ชนะ

"พอได้แล้ว!" จู่ๆ เวินอิงก็ตบโต๊ะเสียงดังแล้วลุกขึ้นยืน

"เผยเนี่ยนอัน! มีเงินแล้วมันวิเศษนักหรือไง เธอคิดว่ามีเงินแล้วจะทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ?"

"ฉันบอกแล้วไงว่าเราไม่แลก!"

เสียงของเธอไม่ได้ดังมากนัก แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้เพื่อนร่วมชั้นในแถวบริเวณนั้นได้ยิน

ห้องเรียนค่อยๆ เงียบลง และทุกคนก็เริ่มหันมามอง

เผยเนี่ยนอันตกใจกับท่าทีเกรี้ยวกราดของเธอ แต่เพียงครู่เดียว เธอก็เริ่มมีน้ำโหเช่นกัน

"ช่วยเข้าใจอะไรให้มันถูกหน่อยได้ไหม ฉันไม่ได้บังคับให้เธอแลกซะหน่อย! ฉันจ่ายเงินให้มันไม่ดีตรงไหน 10,000 ไม่พอเหรอ เสนอราคามาเลยสิ 20,000 หรือ 30,000!"

"เหอะ!" เวินอิงแค่นหัวเราะอย่างดูแคลน "เผยเนี่ยนอัน! ฉันก็อยากให้เธอเข้าใจไว้เหมือนกันว่า ไม่ใช่ทุกคนที่ยินยอมเป็นทาสของเงิน"

เวินอิงยืนเชิดหน้าขึ้น น้ำเสียงหนักแน่นเด็ดเดี่ยวราวกับเป็นตัวแทนแห่งความถูกต้อง

กู้เฉิงเหนียนมองเวินอิงด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน

เด็กสาวที่อยู่ข้างๆ เวินอิงกระตุกแขนเสื้อของเธอ

เผยเนี่ยนอันทำเกินไปจริงๆ นั่นแหละ แต่ข้อเสนอก็งามมากเสียด้วย...

เมื่อยืนอยู่หน้าโต๊ะเรียน เวินอิงเข้าใจถึงอารมณ์ในแววตาของเพื่อนสาวดี เธอขมวดคิ้วตามสัญชาตญาณ และมองตรงไปยังเพื่อนของเธอพร้อมกับเอ่ยทีละคำ

"เธอดูไม่ออกเหรอว่ายัยนี่จงใจมาฉีกหน้าพวกเรา?"

เด็กสาวหน้าแดงก่ำ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

เมื่อเห็นดังนั้น เผยเนี่ยนอันก็ยิ้มออก เธอเอียงคอ เหลือบมองเด็กสาวข้างกายเวินอิง ก่อนจะหันกลับมามองเวินอิงแล้วเอ่ยขึ้น

"เวินอิง อธิบายมาให้ชัดเจนหน่อยสิ ใครฉีกหน้าเธอ? ฉันรู้ว่าพวกเธอมาถึงที่นี่ก่อน ฉันก็เลยเสนอค่าชดเชยให้ การสลับที่นั่งมันยากเย็นขนาดนั้นเลยหรือไง?"

ที่นั่งแถวหน้า อวี๋จือยกมือขึ้นกุมขมับอย่างเงียบๆ

แย่แล้ว คุณหนูคนนี้พูดจาไม่รู้จักคิด เวินอิงอาจจะทนได้ แต่เกรงว่ากู้เฉิงเหนียนคงไม่ยอมแน่

และก็เป็นดังคาด วินาทีต่อมา กู้เฉิงเหนียนก็ขมวดคิ้วแล้วหันไปมองเผยเนี่ยนอัน

"เผยเนี่ยนอัน! ทำไมเธอถึงรังแกเพื่อนร่วมชั้นแบบนี้?!"

"ที่นี่คือสถานศึกษานะ! ไม่ใช่บ้านของเธอ! ไม่มีใครต้องมาคอยตามใจเธอหรอกนะ!"

ขณะที่พูด กู้เฉิงเหนียนก็ปรายตามองเวินอิงและออกคำสั่งกับเผยเนี่ยนอัน

"เดี๋ยวนี้เลยนะ ขอโทษเธอเดี๋ยวนี้!"

ทั้งห้องเรียนตกอยู่ในความเงียบสงัด ทุกคนต่างจับจ้องไปที่ปฏิกิริยาของเผยเนี่ยนอัน

จังหวะนั้นเอง อาจารย์ประจำวิชาก็เดินเข้ามา เมื่อเห็นกลุ่มนักศึกษายืนออเกาะกลุ่มกันอยู่ เขาก็กระแอมไอและเอ่ยขึ้น

"ได้เวลาเรียนแล้ว พวกเธอไปยืนทำอะไรกันตรงนั้น รีบหาที่นั่งได้แล้ว!"

เผยเนี่ยนอันจ้องมองเวินอิงเขม็งโดยไม่ขยับเขยื้อน กู้เฉิงเหนียนมองเผยเนี่ยนอันด้วยคิ้วที่ขมวดเข้าหากันแน่น

จากนั้น สายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่เวินอิงครู่หนึ่งก่อนจะรีบละสายตาไป

ท่ามกลางสถานการณ์ที่ตึงเครียด กู้เฉิงเหนียนก็เริ่มหมดความอดทน เขาก้าวไปข้างหน้า คว้าแขนเวินอิงไว้ แล้วหันไปพูดกับเผยเนี่ยนอัน

"เธอรั้นจะนั่งตรงนี้ให้ได้ใช่ไหม? ดี งั้นเธอก็นั่งตรงนี้คนเดียวไปเลย!"

พูดจบ เขาก็หันไปหาเวินอิงด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง

"เวินอิง ไปนั่งข้างหน้ากับฉันเถอะนะ?"

หลังจากนั้น กู้เฉิงเหนียนก็พาเวินอิงไปนั่งที่แถวหน้า

เผยเนี่ยนอันจ้องมองทั้งสองคนด้วยดวงตาเบิกกว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธจัด และในจังหวะที่เธอกำลังจะระเบิดอารมณ์ออกมา อวี๋จือก็คว้าแขนเธอไว้

อวี๋จือยิ้มให้เด็กสาวข้างๆ ที่กำลังยืนอึ้ง "ขอโทษนะ ฉันขอนั่งตรงนี้ได้ไหม?"

เด็กสาวหยิบหนังสือบนโต๊ะแล้วรีบย้ายไปนั่งข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

อวี๋จือกดตัวเผยเนี่ยนอันให้นั่งลงบนเก้าอี้

เผยเนี่ยนอันจ้องเขม็งไปยังกู้เฉิงเหนียนและเวินอิงที่อยู่แถวหน้า เล็บของเธอจิกแน่นลึกเข้าไปในฝ่ามือ

ในที่สุดอวี๋จือก็เข้าใจความรู้สึกเวลาที่นิยายบรรยายว่ามีใครสักคนถูกล้อมรอบไปด้วยบรรยากาศความกดอากาศต่ำ

เธอลูบแขนตัวเองตามสัญชาตญาณ

หนาว หนาวชะมัด

ที่โต๊ะเรียน

เผยเนี่ยนอันจ้องมองแผ่นหลังของเวินอิง ก่อนจะหันไปพูดกับอวี๋จือ

"นี่น่ะเหรอผลลัพธ์ที่เธอคอยบอกให้ฉันอดทน?"

เธอแค่นหัวเราะเสียงเย็นชา ใบหน้าเย็นเยียบ "มิน่าล่ะฉันถึงไม่เคยชอบขี้หน้ายัยนี่เลย ฉันน่าจะฆ่านังแพศยานี่ทิ้งไปตั้งนานแล้ว"

สิ้นคำพูดของเผยเนี่ยนอัน ระบบในหัวของอวี๋จือก็กรีดร้องเสียงแหลม

[กรี๊ด! ค่าความมืดหม่นของนางร้าย +1%!]

[อวี๋จือ ห้ามเธอไว้ อ๊ากกก!]

อวี๋จือรู้สึกปวดตุบๆ ที่ขมับจากเสียงกรีดร้องกะทันหันนี้

เมื่อมองดูดวงตาที่แดงก่ำของเผยเนี่ยนอัน เธอก็พูดกับระบบในใจว่า

"ที่จริงฉันคิดว่า... มันมีวิธีที่ง่ายกว่านั้นนะ ที่จะทำให้เผยเนี่ยนอันเลิกบ้าคลั่ง"

ระบบ: [วิธีไหน?!]

"ฆ่ากู้เฉิงเหนียนซะ"

อวี๋จือตอบกลับอย่างใจเย็น "ปล่อยให้เขาตายไปซะ ทุกอย่างก็จะจบ"

ระบบ: [!!!!!]

เสียงกรีดร้องของระบบดังลั่นขึ้นในพริบตา

[อ๊ากกก! อวี๋จือ เธอเสียสติไปแล้วหรือไง?! ฉันบอกให้เธอหาวิธีหยุดเผยเนี่ยนอันไม่ให้เป็นบ้า ไม่ใช่ให้ไปผสมโรงกับเธอ! ตั้งสติหน่อยสิ!!!]

ขณะที่พูด ระบบก็สว่างวาบด้วยไฟเตือนสีแดง

[คำเตือน! ห้ามโฮสต์ยุยงให้มีการฆาตกรรมตัวละครหลักเด็ดขาด!!!]