บทที่ 4 ดันเจี้ยนเปิดใช้งาน วิธีหลักในการอัปเลเวลในอนาคต

บทที่ 4 ดันเจี้ยนเปิดใช้งาน วิธีหลักในการอัปเลเวลในอนาคต

“ติ๊ง... ตรวจพบดันเจี้ยนระดับสูงขั้นต้น 'ดาบมังกรหยก' เลเวลที่แนะนำคือเลเวล 15 ถึง 35 ต้องการเข้าสู่ดันเจี้ยนหรือไม่?”

หลังจากตรวจสอบสถานะของคนเสร็จ ด้วยความเบื่อหน่าย หลี่หยางจึงมองไปรอบๆ สถานะของสิ่งของต่างๆ ในร้านอาหารล้วนอยู่ในสายตาของหลี่หยาง แต่ในตอนที่หลี่หยางมองไปที่โทรทัศน์ จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนของเอลฟ์นำทางก็ดังขึ้นในหัว

ในตอนนี้โทรทัศน์กำลังฉายละครเรื่องดาบมังกรหยกอยู่พอดี

“ดันเจี้ยน? ที่แท้นี่คือวิธีหลักในการอัปเลเวลของฉันในอนาคตสินะ? หากหวังแค่การสังหารคนชื่อสีแดงหรือคนที่มีความมุ่งร้ายต่อฉันเพียงอย่างเดียว แล้วเมื่อไหร่จะอัปเลเวลไปถึงระดับสูงได้ล่ะ? จนถึงตอนสุดท้าย ต่อให้คนทั้งโลกเป็นชื่อสีแดง มันก็คงยากที่จะทำให้อัปได้สักเลเวลมั้ง”

“แต่ตอนนี้มีดันเจี้ยนปรากฏขึ้นแล้ว ในอนาคตการอัปเลเวลของฉันก็จะสะดวกขึ้นมาก เพราะถ้าดันเจี้ยนเดียวไม่พอ สองดันเจี้ยน สามดันเจี้ยน มันก็น่าจะพอใช่ไหม?” หลี่หยางคิดในใจ

“เอลฟ์นำทาง ละครโทรทัศน์สามารถกลายเป็นดันเจี้ยนของฉันได้ นั่นหมายความว่านิยาย อนิเมะต่างๆ ก็สามารถกลายเป็นดันเจี้ยนของฉันได้ด้วยใช่ไหม?” หลี่หยางถามเอลฟ์นำทางในหัว

“ได้ แต่การเปิดใช้งานดันเจี้ยนเป็นแบบสุ่ม ผู้เล่นอย่าคิดว่าแค่เห็นละครหรือนิยายเรื่องหนึ่งแล้วจะเปิดใช้งานดันเจี้ยนได้เสมอไป” เอลฟ์นำทางตอบ

“เป็นแบบสุ่มงั้นเหรอ? แบบนั้นก็ได้ อย่างไรเสียขอแค่มีดันเจี้ยนก็พอ เอลฟ์นำทาง ดันเจี้ยนดาบมังกรหยกนี้ ถ้าฉันปฏิเสธ มันจะหายไปเลยไหม?” หลี่หยางถามเอลฟ์นำทาง

“ไม่หาย ดันเจี้ยนจะถูกบันทึกไว้ ผู้เล่นสามารถเข้าสู่ดันเจี้ยนได้เมื่อต้องการ แต่ผู้เล่นโปรดระวัง การตายในดันเจี้ยนก็นับว่าเป็นการตายจริงเช่นกัน” เอลฟ์นำทางตอบ

“ถูกบันทึกไว้ ดีมาก งั้นฉันขอปฏิเสธการเข้าสู่ดันเจี้ยน” หลี่หยางพูดโดยไม่ลังเลทันที

ดันเจี้ยนดาบมังกรหยกเลเวลที่แนะนำคือสิบห้าถึงสามสิบห้า ตอนนี้เขาเป็นแค่ไอ้อ่อนเลเวลหนึ่ง เข้าไปไม่ใช่ว่าไปหาที่ตายเรอะ!?

ดาบมังกรหยกเป็นโลกวิทยายุทธ์ ในโลกวิทยายุทธ์ชีวิตคนมีค่าน้อยกว่าสุนัข หากเขาเข้าไปแล้วเกิดถูกฆ่าตายจะทำยังไง? ในเกมตายแล้วเกิดใหม่ได้ แต่นี่คือเกมออนไลน์ในโลกความจริง เขาตายแล้วก็ไม่มีเหรียญคืนชีพอะไรแบบนั้น แน่นอนว่าต้องเน้นความปลอดภัยไว้ก่อน

จะไปเสี่ยงดวงเปลี่ยนจักรยานเป็นมอเตอร์ไซค์ นั่นมันไร้สาระ มีชีวิตอยู่ต่อไปสิถึงจะสำคัญที่สุด

อีกอย่าง ดันเจี้ยนดาบมังกรหยกก็ไม่หายไปไหน รอให้เลเวลเขาสูงกว่านี้ค่อยเข้าไป มันไม่ดีกว่าเหรอไง?

…

สิบนาทีต่อมา อาหารที่หลี่หยางสั่งก็เริ่มทยอยมาเสิร์ฟ

หลี่หยางกินไปประมาณหนึ่งชั่วโมง จากนั้ก็เช็คบิลออกจากร้านอาหาร

“เหลือตั้งเยอะขนาดนี้? ช่างสิ้นเปลืองจริงๆ” เถ้าแก่เนี้ยเฉิงฟางส่ายหน้าเมื่อเห็นอาหารเหลืออยู่บนโต๊ะมากมายในขณะที่กำลังเก็บโต๊ะของหลี่หยาง

หลังจากหลี่หยางออกจากร้านอาหาร ผู้คนบนถนนก็บางตาลงมากแล้ว

ไม่ใช่เรื่องแปลก ตอนนี้เวลาเกือบสี่ทุ่ม จะยังมีใครมาเดินเตร่ข้างนอกอยู่อีกมากมายล่ะ ถูกต้องไหม?

หลี่หยางก็ไม่ได้รีบกลับ เขาเดินทอดน่องไปตามถนนอย่างช้าๆ

ตลอดทาง หลี่หยางกำลังครุ่นคิดว่าตัวเองจะอัปเลเวลอย่างไรดี

จากร้านอาหารไปถึงบ้านของหลี่หยางใช้เวลาเดินไม่เกินครึ่งชั่วโมง แต่หลี่หยางกลับใช้เวลาเดินเกือบชั่วโมงครึ่งกว่าจะใกล้ถึงบ้าน

…

ในตอนที่หลี่หยางเกือบจะถึงหมู่บ้านที่ตัวเองพักอาศัย จู่ๆ ก็มีเสียงผู้หญิงร้องขอความช่วยเหลือดังมาจากตรอกมืดๆ ตรงหัวมุมถนน

“ว๊าย! อย่าเข้ามานะ... ออกไป ออกไปใหพ้น!”

เมื่อได้ยินเสียงนี้ หลี่หยางก็หยุดฝีเท้าแล้วมองเข้าไปในตรอก

เห็นเพียงที่มุมตรอกมีสุนัขสีดำตัวใหญ่สูงครึ่งคน กำลังเห่าขู่ผู้หญิงที่อยู่ที่มุมกำแพง หญิงสาวแกว่งกระเป๋าในมืออย่างหวาดกลัว ราวกับหวังว่าจะขู่ให้สุนัขดำตัวใหญ่ถอยไปได้

เมื่อเห็นสุนัขดำตัวนี้ หลี่หยางก็นึกออกทันที

สุนัขดำตัวนี้ดูเหมือนจะโด่งดังไปทั่วหมู่บ้าน เหมือนเมื่อไม่กี่วันก่อน สุนัขดำตัวนี้ยังมีกลุ่มคนรักสัตว์คอยช่วยเหลือ มักจะให้อาหารมันอยู่บ่อยๆ แต่เมื่อไม่กี่วัน คนรักสัตว์คนนั้นเดินผ่านแล้วไม่ได้ให้อาหารมัน สุนัขดำตัวนี้ก็กัดคนรักสัตว์คนนั้นเข้า ดูเหมือนว่าช่วงล่างของคนรักสัตว์คนนั้นจะถูกกัดหายไปส่วนหนึ่งเลยทีเดียว

เรื่องนี้ดูเหมือนจะเป็นข่าวด้วย แต่หลังจากครั้งนั้น สุนัขดำตัวนี้ก็หายสาบสูญไป พยายามหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ นึกไม่ถึงว่าจะมาโผล่ที่นี่

“ใครก็ได้ช่วยฉันด้วยที ออกไป ออกไปนะ” หญิงสาวร้องตะโกนอย่างหวาดกลัวอยู่ที่มุมกำแพง

“ติ๊ง... ผู้เล่นเปิดใช้งานภารกิจ... การขอความช่วยเหลือของหานเวยเวย”

“เนื้อหาภารกิจ ช่วยเหลือหานเวยเวยจากสุนัขจรจัดที่บ้าคลั่ง รางวัลภารกิจ ค่าประสบการณ์หนึ่งร้อยแต้ม บทลงโทษภารกิจ ไม่มี ผู้เล่นจะตอบรับหรือไม่?”

“ค่าประสบการณ์หนึ่งร้อยแต้ม? ตกลง” หลี่หยางตอบทันทีเมื่อได้ยินเสียงของเอลฟ์นำทาง

ไม่มีบทลงโทษ ถ้าเขาไม่ตอบรับก็โง่แล้ว

แน่นอนว่านี่เป็นเพราะหลี่หยางมั่นใจถึงได้ตอบรับ ตอนที่เขาออกมา เขาได้เก็บมีดทำครัวไว้ในกระเป๋าแล้ว หากมือเปล่า ด้วยค่าสถานะของเขาในตอนนี้ เขาอาจจะปฏิเสธ เพราะมันไม่คุ้มที่จะเอาตัวเองไปเสี่ยง

แต่เมื่อมีมีดทำครัวอยู่ในมือ พูดตามตรง สุนัขจรจัดตัวเดียว หลี่หยางไม่เห็นอยู่ในสายตาจริงๆ

แต่อย่างไรก็ตาม รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง หลี่หยางรีบตรวจสอบสถานะของสุนัขดำทันที

ชื่อ: สุนัขจรจัดที่บ้าคลั่ง (มีความมุ่งร้ายที่จะทำร้ายคนอย่างรุนแรง)

เลเวล: 2

พลังชีวิต: 200

พลังโจมตี: 18

พลังป้องกัน: 17

พละกำลัง: 8

ความเร็ว: 9

สติปัญญา: 0.1 (แทบไม่มีสติสัมปชัญญะเหลืออยู่)

สกิล: กัดกระชาก (เลเวล 3, 500/3000)

…

“ความเร็วสูงมาก แต่ก็ยังไม่น่ากังวล” หลี่หยางคิดในใจหลังจากอ่านคำแนะนำของสุนัขจรจัด

ความจริงต่อให้ตอนนี้ไม่มีภารกิจ หลี่หยางก็ไม่สามารถปล่อยให้สุนัขดำมีชีวิตรอดไปได้ เพราะสุนัขดำจัดเป็นสิ่งมีชีวิตที่เป็นอันตราย การสังหารจะได้รับค่าประสบการณ์และไอเทม ประกอบกับมีภารกิจอยู่ในมือ หากหลี่หยางปล่อยให้สุนัขดำหนีไป เขาคงให้อภัยตัวเองไม่ได้แน่ๆ