บทที่ 405 ความน่ากลัวของทักษะระดับเหนือเทพ ทักษะคณิตศาสตร์ระดับเหนือเทพ

บทที่ 405 ความน่ากลัวของทักษะระดับเหนือเทพ ทักษะคณิตศาสตร์ระดับเหนือเทพ

สายตาของฉินฮ่าวทอดมองไปยังห้างเชียนต๋าที่อยู่ไกลออกไป ใบหน้าเผยให้เห็นรอยยิ้ม

"ผู้กำกับหลี่อยู่ไหม"

ผ่านไปครู่ใหญ่ ฉินฮ่าวก็เอ่ยปากขึ้นอย่างช้าๆ

"ผมอยู่ครับ"

หลี่เชาหรานปรากฏตัวขึ้นทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

"พรวด ฮ่าๆๆ ผู้กำกับหลี่แทบจะกลายเป็นเสี่ยวอ้ายไปแล้วนะเนี่ย"

"พอคุณพูดแบบนี้ ฉันถึงเพิ่งนึกขึ้นมาได้ เสี่ยวอ้าย อยู่ไหม"

"ฉันอยู่ค่ะ"

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดพากันหัวเราะร่วนเมื่อได้ยินบทสนทนาระหว่างฉินฮ่าวกับหลี่เชาหราน

"เอ่อ ทางคุณมีนักคณิตศาสตร์ไหม"

ฉินฮ่าวลังเลเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามเสียงเบา

หลี่เชาหรานงุนงงไปหมด

เขามีเครื่องหมายคำถามเต็มหัวไปหมด แอบงงนิดหน่อย ไม่ค่อยเข้าใจว่าประโยคนี้หมายความว่ายังไง

"เอ่อ มีครับ มีแน่นอนครับ"

หลี่เชาหรานรีบพยักหน้ารับ อันที่จริงเขาไม่มีหรอก แต่ถ้าฉินฮ่าวต้องการ เบื้องบนก็ต้องส่งคนมาให้อย่างแน่นอน

"ถ้างั้น ผมขอให้นักคณิตศาสตร์มาดูหน่อย ถ้าเป็นไปได้ ขอให้มีนักฟิสิกส์มาด้วยก็ดีครับ"

ฉินฮ่าวหรี่ตาลงและเอ่ยเสียงขรึม "เพราะหลังจากนี้ ผมจำเป็นต้องใช้การคำนวณทางคณิตศาสตร์"

"ตกลงครับ"

แม้หลี่เชาหรานจะไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่เขาก็พยักหน้ารับ

"สองนาที ขอเวลาผมสองนาทีนะครับ"

ไม่นานหลี่เชาหรานก็วางสายไป ในขณะที่ผู้ชมพากันวิพากษ์วิจารณ์อย่างออกรส

"บ้าไปแล้ว พี่ฮ่าวเก่งคณิตศาสตร์ด้วยเหรอ ถึงขนาดต้องให้นักคณิตศาสตร์มาดูเลยเนี่ยนะ"

"หรือว่า จะมีลูกไม้เด็ดอะไรโผล่มาอีกแล้ว"

"หึๆ ไม่ได้เห็นลูกไม้เด็ดของพี่ฮ่าวมาตั้งนานแล้วนะ"

ผู้ชมต่างพากันตื่นเต้น เพราะพวกเขารู้ดีว่าสาเหตุที่ฉินฮ่าวต้องตามหานักฟิสิกส์และนักคณิตศาสตร์ ก็เพื่อคำนวณอัตราความสำเร็จของตัวเอง

เหมือนตอนที่สร้างระเบิด ก็มีนักเคมีและนักฟิสิกส์คอยดูอยู่ เพื่อประเมินว่าจะสามารถสร้างได้สำเร็จหรือไม่

ฉินฮ่าวใช้มือเคาะพนักเก้าอี้เป็นจังหวะ

"สาเหตุที่โจวจวินถูกปลด ก็คงเป็นเพราะเกิดเรื่องที่ชั้นสาม ชั้นหกก็น่าจะใกล้เกิดเรื่องแล้วเหมือนกันสินะ"

ฉินฮ่าวคำนวณในใจ เขาติดตั้งกลไกกับดักไว้เกือบทุกชั้น และกับดักแต่ละอันก็ป้องกันได้ยากมาก ขอเพียงแค่มีคนเข้าไป ก็จะต้องติดกับดักอย่างแน่นอน

"ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้ใครเป็นคนสั่งการ"

ฉินฮ่าวส่ายหน้า "แต่ก็ช่างเถอะ เดี๋ยวมันก็จบแล้ว"

"พี่ฮ่าว หาคนเจอแล้วครับ"

ตอนนั้นเอง เสียงของหลี่เชาหรานก็ดังขึ้นอีกครั้ง

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฉินฮ่าวก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมา เขากล่าวอย่างช้าๆ ว่า "ทุกท่าน สิ่งที่ผมจะพูดต่อไปนี้อาจจะฟังดูเพ้อเจ้อ หรือถึงขั้นเป็นเรื่องเหลวไหล แต่ขอความกรุณาช่วยฟังผมให้จบด้วยนะครับ"

"เพราะมันเกี่ยวพันกับชัยชนะของผมโดยตรง"

ในเวลาเดียวกัน บนหน้าจอของหลี่เชาหรานก็ปรากฏภาพเล็กๆ ขึ้นมานับร้อยภาพ

หากมีผู้เชี่ยวชาญอยู่ที่นี่ ก็คงต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าคนเหล่านี้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้ที่มีอายุสี่สิบปีขึ้นไป หรือแม้กระทั่งเป็นชายชราเสียส่วนใหญ่

ใช่แล้ว แม้จะเป็นเวลาดึกดื่นค่อนคืน แต่พวกเขาก็ถูกปลุกขึ้นมา หรือแม้แต่บางคนที่กำลังทำการทดลองที่ไม่สำคัญมากนักก็ถูกดึงตัวมาเช่นกัน

สำหรับนักวิชาการอาวุโสเหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็นฉินฮ่าวหรือใครหน้าไหนก็ไม่มีความหมายสำหรับพวกเขา หากไม่ใช่เพราะความสำคัญของรายการนี้ พวกเขาคงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟไปแล้ว

"เพ้อเจ้อเหรอ"

"เรื่องเหลวไหลงั้นรึ"

"หึๆ พ่อหนุ่มคนนี้ช่างมั่นใจในตัวเองเหลือเกินนะ เรื่องพวกนี้พวกเราก็ไม่กล้าพูดหรอกว่าเข้าใจทะลุปรุโปร่งทั้งหมด แต่ความสามารถในการทำความเข้าใจก็ไม่มีปัญหานะ"

เหล่านักวิชาการและนักวิทยาศาสตร์พากันหัวเราะร่วนเมื่อได้ยินคำพูดของฉินฮ่าว

พวกเขารู้สึกเหมือนกำลังถูกฉินฮ่าวสบประมาท

อย่างไรก็ตาม ในเมื่อฉินฮ่าวตามหาพวกเขามา ก็แปลว่าต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับวิทยาศาสตร์อย่างแน่นอน

วิทยาศาสตร์เป็นเรื่องที่ต้องมีความละเอียดรอบคอบ ดังนั้นพวกเขาจึงตั้งใจฟัง

"สิ่งที่ผมจะทำต่อไปก็คือ การคำนวณพื้นที่ของตึก วัสดุที่ใช้ก่อสร้าง จุดที่เปราะบางที่สุด และอื่นๆ"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น นักวิทยาศาสตร์หลายคนก็ขมวดคิ้ว

แค่เรื่องขี้ปะติ๋วแค่นี้ ถึงกับต้องเรียกพวกเรามาดูเลยเหรอ นี่มันเสียเวลาชัดๆ

แต่พวกเขาก็ยังคงจับจ้องไปที่หน้าจอของฉินฮ่าว

จากนั้นพวกเขาก็เห็นฉินฮ่าวหยิบกระดาษและปากกาขึ้นมาเริ่มคำนวณ

"S=nπR÷360ah÷2S=πR/2S=nπR÷360+ah÷2"

เหล่านักวิทยาศาสตร์ไม่ได้มีทีท่าอะไรกับเรื่องนี้ เพราะสำหรับพวกเขาแล้ว สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงความรู้พื้นฐานเท่านั้น

แต่ทว่า ผู้ชมจำนวนมากกลับมองด้วยความงุนงง

คณิตศาสตร์เป็นเรื่องที่คนวัยทำงานส่วนใหญ่ หากไม่ได้ทำงานในสายนี้โดยตรง ก็มักจะใช้แค่คิดเลขทั่วไปเท่านั้นแหละ ส่วนสูตรอะไรพวกนี้ คนธรรมดาทั่วไปคงไม่ได้ใช้ไปตลอดชีวิตหรอก

"เสร็จเรียบร้อย"

ผ่านไปครู่หนึ่ง ฉินฮ่าวก็ชูผลลัพธ์การคำนวณขึ้นมาและพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

"บรรดาท่านผู้เชี่ยวชาญทั้งหลาย สิ่งที่ผมจะพูดต่อไปก็คือ แผนผังการติดตั้งระเบิดที่ผมวางไว้ในตึกครับ"

ฉินฮ่าววาดภาพบนกระดาษอย่างรวดเร็ว ไม่นานแผนผังของห้างเชียนต๋าก็ปรากฏขึ้นบนกระดาษ

โดยเฉพาะเครื่องหมายสีแดงเหล่านั้น ยิ่งมองก็ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกเสียวสันหลัง

พวกเขารู้ดีว่าถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เครื่องหมายสีแดงเหล่านั้นก็คือตำแหน่งที่วางระเบิดนั่นเอง

"บรรดานักวิทยาศาสตร์ นักวิชาการทั้งหลาย สิ่งที่ผมจะคำนวณต่อไปนี้ก็คือ รัศมีของการระเบิด คลื่นกระแทกจากการระเบิด และผมจะคำนวณจากอานุภาพระเบิดที่ผมมี ว่ามันจะสร้างแรงระเบิดได้มหาศาลขนาดไหน รวมถึงระดับความเสียหายของห้างเชียนต๋าด้วยครับ"

ฉินฮ่าวถือกระดาษไว้ในมือ ยิ้มบางๆ แล้วเอ่ยอย่างช้าๆ

ผู้ชมต่างพากันอึ้ง

ในชั่วพริบตา เครื่องหมายคำถามก็ผุดขึ้นเต็มหัวพวกเขา

ให้ตายเถอะ เอาจริงดิ ไอ้นี่มันคำนวณแบบนี้ได้ด้วยเหรอ

แม้แต่นักวิทยาศาสตร์ก็ยังต้องขมวดคิ้ว

อย่ามองว่าพวกเขาเป็นถึงบุคคลระดับแนวหน้าในแวดวงนี้ แต่ถ้าจะให้มาคำนวณแบบนี้ มันก็ค่อนข้างยากเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน

เพราะอุปกรณ์ในมือของฉินฮ่าวมันมีน้อยเกินไป จะใช้แค่กระดาษคำนวณเนี่ยนะ

"นี่ มันจะคำนวณออกมาได้เหรอ"

นักวิชาการคนหนึ่งเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจ

"ในทางทฤษฎีแล้วสามารถทำได้ เมื่อรู้อานุภาพของระเบิด ก็สามารถคำนวณอานุภาพการทำลายล้างและคลื่นกระแทกคร่าวๆ ออกมาได้"

นักวิทยาศาสตร์อีกคนขมวดคิ้วแล้วเอ่ยอย่างช้าๆ

"เพียงแต่ว่าวิธีการคำนวณแบบนี้ค่อนข้างยุ่งยาก การคำนวณบนกระดาษยิ่งยุ่งยากเข้าไปใหญ่"

เขายังมีอีกประโยคที่ไม่ได้พูดออกไป นั่นก็คือ หากสามารถคำนวณออกมาได้จริง ก็แปลว่าความรู้ด้านคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ และเคมีของฉินฮ่าวอาจจะไม่ด้อยไปกว่าพวกเขาเลย

ท่ามกลางสายตาที่จับจ้องของทุกคน ฉินฮ่าวก็เริ่มลงมือคำนวณแล้ว

สูตรต่างๆ ถูกเขียนออกมาอย่างต่อเนื่องและลื่นไหลราวกับสายน้ำ ไม่มีทีท่าลังเลหรือหยุดชะงัก ราวกับว่าเขาไม่จำเป็นต้องใช้ความคิดเลยแม้แต่น้อย

ผู้ชมหลายคนแค่เหลือบไปเห็นสูตรที่เขียนติดกันเป็นพรืด ก็รู้สึกหน้ามืดตาลายและเสียวสันหลังวาบแล้ว

ส่วนสีหน้าและแววตาของเหล่านักวิทยาศาสตร์ จากเดิมที่ดูเรียบเฉย ก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด และท้ายที่สุดก็แปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึง

เมื่อมองดู พวกเขาก็พลันเกิดความคิดที่เหลือเชื่อขึ้นมา

"หรือว่า หมอนี่กำลังจะ"