บทที่ 26 - ทางเลือก

บทที่ 26 - ทางเลือก

เย่ปิงถงเริ่มร้อนรน เธอรีบพูดขึ้นมา "พี่ชายใหญ่ พี่อย่าไปเชื่อเธอนะคะ พี่รู้ไหมว่าปกติเธอชอบเอาเรื่องพี่มาพูดให้หนูฟังว่ายังไง เธอบอกว่าเธอไม่ได้ชอบพี่เลยสักนิด แต่เพราะพี่โปรไฟล์ดีเลิศ การคบกับพี่มันทำให้เธอรู้สึกโก้เก๋ก็เท่านั้นแหละ แต่ในความเป็นจริง แค่พี่เข้าใกล้เธอ เธอก็รู้สึกขยะแขยงแล้ว พี่ชายใหญ่ลองคิดดูดีๆ สิคะ คบกันมาตั้งหลายปี เธอเคยยอมให้พี่จับมือสักกี่ครั้งกันเชียว"

"ปิงถง" คราวนี้เป็นตาของเฉินเยว่เอ๋อร์ที่แทบจะคลั่งบ้าง เธอกัดฟันกรอด "เธอ...เธอแต่งเรื่องไร้สาระแบบนี้ขึ้นมาได้ยังไง"

"เธอนั่นแหละที่แต่งเรื่อง สิ่งที่ฉันพูดคือความจริงล้วนๆ" เย่ปิงถงเถียงกลับอย่างฉะฉาน "อ้อ แล้วก็ลูกชู้ในท้องนั่นน่ะ เธอก็ได้มาจากการไปนอนกับผู้ชายแปลกหน้า ตอนนี้เธอยังลืมผู้ชายคนนั้นไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ใจนึงก็คิดจะหลอกให้พี่ชายใหญ่เป็นแพะรับบาปเป็นพ่อเด็ก ส่วนอีกใจก็ยังแอบตามหาผู้ชายคนนั้นอยู่เลย"

"พี่ชายใหญ่ พี่อย่าหลงกลเธอมืดบอดเป็นอันขาดนะคะ"

ตอนนี้เย่ปิงถงเกลียดเฉินเยว่เอ๋อร์เข้ากระดูกดำ เธอจึงแฉทุกอย่างออกไปจนหมดเปลือกโดยไม่ลังเล

สีหน้าของพ่อแม่ตระกูลเย่ย่ำแย่ลงจนถึงขีดสุด

วันนี้พวกท่านได้รับแรงกระแทกทางจิตใจอย่างหนักหน่วงจริงๆ

ลูกสาวที่เลี้ยงดูปูเสื่อมาตั้งแต่เล็กจนโต พวกท่านกลับไม่เคยทะลุปรุโปร่งถึงธาตุแท้ของเธอเลยสักนิด

คนที่มองว่าเป็นว่าที่ลูกสะใภ้มาตลอด กลับกลายเป็นคนละคนกับที่วาดฝันไว้อย่างสิ้นเชิง

ตระกูลเย่ของพวกท่านไปทำเวรทำกรรมอะไรเอาไว้เนี่ย

ทำไมเรื่องราวแต่ละอย่างถึงได้มีแต่เรื่องน่าปวดหัวไม่เว้นแต่ละวันแบบนี้

ทว่าพอพวกท่านเหลือบไปเห็นเย่เซี่ยวที่กำลังนั่งกินเผือกอยู่ข้างๆ จู่ๆ ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาเปราะหนึ่ง

ยังดีนะ

ที่พวกท่านตามหาลูกสาวสายเลือดแท้ๆ กลับมาได้

เซี่ยวเซี่ยวเป็นเด็กดีมาก

สวรรค์เหมือนจะมอบพรสวรรค์ในการล่วงรู้อนาคตให้กับเธอด้วย

และพวกท่านก็ดันบังเอิญได้ยินเสียงในใจของเซี่ยวเซี่ยวพอดี

นี่คงเป็นเพราะสวรรค์ทนดูไม่ไหว ถึงได้ช่วยเปิดตาให้พวกท่านได้เห็นธาตุแท้ของคนพวกนี้เร็วขึ้น

"ป๋อหลิน มันไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ" เฉินเยว่เอ๋อร์ล้มเลิกการแก้ตัว ทำเพียงช้อนสายตาที่เอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตามองเย่ป๋อหลิน

ตอนนี้ สิ่งที่เธอใช้เดิมพันก็คือความรักอันลึกซึ้งและความเชื่อใจที่เย่ป๋อหลินมีให้เธอ

"ป๋อหลิน ลูกคิดเห็นยังไง" เย่หมิงเฉิงมองเย่ป๋อหลินด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

มีเสียงในใจของเซี่ยวเซี่ยวปูทางมาก่อน แล้วตามด้วยการแฉความลับกันเองของสองคนนี้

เรื่องพวกนี้ ส่วนใหญ่น่าจะเป็นความจริงทั้งหมด

เด็กในท้องของเฉินเยว่เอ๋อร์ เกรงว่าคงไม่ใช่ลูกของป๋อหลินแน่ๆ

แต่ป๋อหลินก็รักและทุ่มเทให้คู่หมั้นคนนี้มาตลอดหลายปี ถ้าหากเขาใจอ่อนยอมแพ้ให้กับน้ำตาของเฉินเยว่เอ๋อร์ และปล่อยให้เธอหลอกลวงต่อไปล่ะก็...

ในฐานะคนเป็นพ่อ เขาคงต้องออกโรงจัดการเองซะแล้ว

ลูกสะใภ้พรรค์นี้ ตระกูลเย่ของพวกเขารับไว้ไม่ไหวหรอกนะ

สีหน้าของเย่ป๋อหลินนิ่งสงบผิดปกติ เขาเอ่ยเสียงเรียบ "ถ้าจะให้เดินหน้าระยะงานแต่งงานต่อไป แน่นอนว่าทำได้"

ดวงตาของเฉินเยว่เอ๋อร์เป็นประกายขึ้นมาทันที

เย่หมิงเฉิงขมวดคิ้ว กำลังจะเอ่ยปากพูดอะไรบางอย่าง

แต่เย่ป๋อหลินก็ชิงพูดขึ้นก่อน "แต่ผมไม่มีรสนิยมชอบเลี้ยงลูกให้คนอื่นจริงๆ เอาแบบนี้ก็แล้วกัน ก่อนงานแต่งงานเราไปเจาะน้ำคร่ำตรวจกันสักรอบ ถ้าผลตรวจยืนยันว่าเป็นลูกของผม งานแต่งก็จะจัดขึ้นตามเดิม แต่ถ้าไม่ใช่..."

เย่ป๋อหลินจงใจหยุดคำพูดไว้ตรงนี้อย่างมีความหมาย

เย่ปิงถงรู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที เธอหัวเราะร่วน แล้วจ้องมองเฉินเยว่เอ๋อร์อย่างท้าทาย "สรุปว่าไงเฉินเยว่เอ๋อร์ เธอป๊อดเหรอ"

เฉินเยว่เอ๋อร์ลูบท้องเบาๆ ด้วยใบหน้าซีดเผือด เธอกัดริมฝีปากล่างแน่น "ป๋อหลิน ฉันไม่คิดเลยนะว่าคุณจะหูเบาเชื่อคำพูดของคนอื่น จนถึงขั้นหวาดระแวงฉันขนาดนี้ คุณรู้ไหมว่าเด็กยังไม่ทันคลอด ถ้าขืนไปตรวจตอนนี้ มันมีโอกาสที่จะเป็นอันตรายต่อเด็กได้นะคะ ถ้าเกิดลูกเป็นอะไรขึ้นมา คุณจะไม่เสียใจทีหลังแน่เหรอ"

"ป๋อหลิน เลิกเล่นเป็นเด็กๆ ได้แล้วค่ะ เราก็รู้จักกันมาตั้งหลายปีแล้ว ฉันเป็นคนยังไง คุณยังไม่รู้ใจฉันอีกเหรอ เราแต่งงานกัน แล้วช่วยกันเลี้ยงดูเด็กคนนี้ สร้างครอบครัวพ่อแม่ลูกที่อบอุ่นด้วยกัน แบบนี้มันไม่ดีตรงไหนคะ"

เฉินเยว่เอ๋อร์พูดพลางเดินเข้าไปหา หมายจะจับมือของเย่ป๋อหลินเอาไว้

หลายปีที่ผ่านมา

เมื่ออยู่ต่อหน้าเย่ป๋อหลิน เธอจะวางมาดเป็นเทพธิดาผู้สูงส่งมาโดยตลอด

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเป็นฝ่ายเข้าหาเย่ป๋อหลินก่อน

ถ้าเป็นเมื่อก่อน

เย่ป๋อหลินคงจะดีใจจนเนื้อเต้นไปแล้ว

แต่ตอนนี้ เขากลับรู้สึกสมเพชมากกว่า

เขาไม่เข้าใจเลยจริงๆ

ความทุ่มเทอย่างสุดหัวใจตลอดหลายปีที่ผ่านมาของเขา ไม่สามารถแลกหัวใจของเฉินเยว่เอ๋อร์มาได้เลย

แต่ผู้ชายแปลกหน้าที่ไหนก็ไม่รู้ เพียงแค่มีอะไรกันคืนเดียว กลับทำให้เธอตกหลุมรักจนถอนตัวไม่ขึ้น ถึงขนาดยอมลดตัวลงมาเอาใจเขาเพื่อหาคนรับเป็นพ่อให้ลูกชู้ของพวกมัน

ถ้าเฉินเยว่เอ๋อร์ไม่ได้ชอบเขาจริงๆ

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอมีโอกาสตั้งนับครั้งไม่ถ้วนที่จะบอกความจริงกับเขาให้ชัดเจน

แต่เธอก็ไม่ทำ

สิ่งที่เธอแสดงออกให้เขาเห็นมาตลอดก็คือ เธอแค่ขี้อายเพราะยังไม่ได้แต่งงานกัน รอให้แต่งงานกันก่อน ทุกอย่างก็จะเปลี่ยนไปเอง

เขาก็โง่เชื่อแบบนั้นมาตลอด แถมยิ่งรู้สึกว่าเยว่เอ๋อร์ของเขานั้นช่างน่ารักน่าทะนุถนอมเสียเหลือเกิน

แต่ผลสุดท้ายล่ะ

เฉินเยว่เอ๋อร์ที่วางตัวสงวนท่าทีต่อหน้าเขา กลับไปหลับนอนกับผู้ชายแปลกหน้าได้อย่างง่ายดาย

นี่เธอเห็นเขาเป็นตัวอะไรกันแน่

จังหวะที่มือของเฉินเยว่เอ๋อร์กำลังจะแตะโดนมือเขา เย่ป๋อหลินก็ชักมือหลบอย่างใจเย็น

"ป๋อหลิน" เฉินเยว่เอ๋อร์มองเย่ป๋อหลินด้วยความประหลาดใจ

เธอไม่เข้าใจ

เย่ป๋อหลินคอยตามเอาอกเอาใจเธอเป็นทาสรักมาตั้งหลายปี ทำไมจู่ๆ ถึงได้เปลี่ยนไปกะทันหันขนาดนี้

เย่ป๋อหลินหลุบตาลง เอ่ยเสียงเรียบไร้อารมณ์ "ถ้าเธออยากจะจัดงานแต่งงาน ก็ต้องพิสูจน์สายเลือดของเด็กคนนี้ ถ้าผลตรวจยืนยันว่าเป็นลูกของฉัน ฉันจะยอมทุ่มเงินหนึ่งพันล้านเพื่อช่วยให้ตระกูลเฉินพ้นจากวิกฤตหนี้สินในตอนนี้ ถือซะว่าเป็นค่าชดเชยก็แล้วกัน แต่ถ้าเด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกฉัน งั้นระหว่างเรา รวมถึงระหว่างตระกูลเย่กับตระกูลเฉิน ก็ถือว่าสิ้นสุดความสัมพันธ์กันเพียงเท่านี้"

สีหน้าของเฉินเยว่เอ๋อร์ซีดเผือดลงทันตาเห็น

การที่เธอจะแต่งงานกับเย่ป๋อหลิน นอกจากเรื่องเด็กแล้ว อีกสาเหตุหนึ่งก็คือการกดดันจากคนในครอบครัว

ตระกูลเฉินไม่ได้มีผู้นำที่เก่งกาจอย่างเย่ป๋อหลิน พี่ชายของเธอก็เอาแต่กินเที่ยวเล่นไปวันๆ ทุกวันนี้ธุรกิจของครอบครัวต้องอาศัยพ่อของเธอแบกรับเอาไว้อย่างยากลำบาก

แต่พ่อก็อายุมากแล้ว ปรับตัวตามยุคสมัยไม่ค่อยจะทัน ตระกูลเฉินจึงมีแต่จะถดถอยลงเรื่อยๆ ก่อนหน้านี้ก็เพิ่งจะขยายโปรเจกต์เร็วเกินไปจนกู้เงินมามากเกินตัว ส่งผลให้ตอนนี้หมุนเงินมาใช้หนี้ไม่ทัน

พอได้ยินว่าเธอท้อง พ่อของเธอก็ดีใจที่สุด รีบเร่งรัดให้เธอแต่งเข้าตระกูลเย่ไวๆ จากนั้นก็อาศัยโอกาสนี้ให้เย่ป๋อหลินช่วยกอบกู้ตระกูลเฉิน

ตอนนี้

เย่ป๋อหลินงัดเรื่องนี้ขึ้นมาพูดบนโต๊ะเจรจาตรงๆ และดึงมันเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของข้อตกลง

ถ้าเด็กคนนี้เป็นลูกของเย่ป๋อหลินจริงๆ เธอก็คงจะตอบตกลงไปแล้ว

แต่เด็กคนนี้ไม่ใช่ลูกของเขานี่สิ...

แบบนี้จะไปทนรับการตรวจสอบได้ยังไงกัน

เฉินเยว่เอ๋อร์ร้องไห้คร่ำครวญ "ป๋อหลิน ฉันเป็นแม่คนนะคะ ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่อาจทนเห็นลูกต้องเสี่ยงอันตรายแม้แต่นิดเดียวหรอกค่ะ"

เย่ป๋อหลินจ้องมองเธอเขม็ง ก่อนจะเอ่ยเสียงเนิบช้า "เห็นแก่ความผูกพันตลอดหลายปีที่ผ่านมาของเรา ฉันยังมีทางเลือกสุดท้ายให้อีกทางหนึ่ง"

ทางเลือกอะไร

เฉินเยว่เอ๋อร์มีท่าทีเหม่อลอยเล็กน้อย

เย่ป๋อหลินเอ่ยอย่างใจเย็น "ตระกูลเฉินของพวกเธอ ต้องเป็นฝ่ายขอถอนหมั้นเอง ส่วนเด็กคนนี้เธอจะเก็บไว้หรือเอาออก ฉันก็จะไม่เข้าไปก้าวก่าย ต่อไปนี้ก็ถือซะว่าสองตระกูลของเราเป็นแค่พาร์ตเนอร์ทางธุรกิจธรรมดาๆ เท่านั้น ทำแบบนี้อย่างน้อยก็ยังถือว่าไว้หน้าซึ่งกันและกัน เธอคิดว่าไงล่ะ"

เย่ป๋อหลินรู้สึกว่าการทำแบบนี้ ถือว่าเขาเมตตาและยุติธรรมที่สุดแล้ว

การให้ตระกูลเฉินเป็นฝ่ายมาขอถอนหมั้น คนนอกก็จะเอาแต่หัวเราะเยาะฝ่ายชายว่าไร้น้ำยา ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่อเฉินเยว่เอ๋อร์เลยสักนิด

เรื่องที่เฉินเยว่เอ๋อร์ตั้งท้อง นอกจากคนของทั้งสองตระกูลแล้ว ก็ไม่มีใครล่วงรู้อีก หากเธอคิดได้และยอมเอาเด็กคนนี้ออก เธอก็จะยังคงเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลเฉินผู้สง่างามเหมือนเดิม

นี่ถือเป็นการชดเชยให้กับความรู้สึกของเขาตลอดหลายปีที่ผ่านมาก็แล้วกัน

เฉินเยว่เอ๋อร์ตัวสั่นเทิ้ม แต่ก็ยังหลุดปากพูดออกมาโดยสัญชาตญาณ "แบบนั้นมันจะไปได้ยังไงกัน"

[จบแล้ว]