บทที่ 3 - หนึ่งร้อยรอบนะหนึ่งร้อยรอบ

บทที่ 3 - หนึ่งร้อยรอบนะหนึ่งร้อยรอบ

มุมปากของกู้เฉิงกระตุกเล็กน้อย เขาพูดเสียงเรียบ "ปิงถง คุณวางผมลงก่อนเถอะ"

เขาเป็นคนพิการนะ ทนแรงกระแทกไม่ไหวหรอก! เย่ปิงถงวางกู้เฉิงลงด้วยความรู้สึกชาหนึบไปทั้งตัว

"ช่างอ่อนแอจริงๆ ด้วย!" เย่เซี่ยวเริ่มปรบมือแปะๆ

เย่ปิงถงรู้สึกสิ้นหวังเล็กน้อย "เมื่อกี้ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นอะไรไป..."

"เอาล่ะ เธอเลิกเสแสร้งได้แล้ว!" นักเรียนเย่เซี่ยวผู้รับบทนางร้ายอย่างขยันขันแข็งเริ่มเดินเรื่องต่อ "ที่เธอแกล้งทำตัวอ่อนแอน่าสงสาร ก็เพื่ออยากให้ทุกคนหันมาตำหนิฉันไม่ใช่หรือไง ได้ ฉันมันชั่วร้าย ฉันมันไม่รู้จักความ! พวกคุณพอใจแล้วใช่ไหม"

พูดจบเย่เซี่ยวก็พุ่งตรงไปยังแจกัน

แค่ปาแจกันใบนี้ทิ้ง พล็อตเรื่องช่วงนี้ก็จะจบลงชั่วคราวแล้ว ลุยเลย!!!

เย่หมิงอันเตรียมตัวมาดีอยู่แล้ว ทันทีที่เห็นพฤติกรรมของเย่เซี่ยว เขาก็รีบพุ่งเข้าไปกอดแจกันเอาไว้ในอ้อมแขนตัดหน้าเธอเสียก่อน! เย่เซี่ยว "????"

เย่หมิงอันฝืนยิ้มส่งหมอนอิงไปให้ "ปาอันนี้สิลูก"

เย่เซี่ยว "..."

เอาเถอะ!

เธอรับหมอนอิงมาแล้วปาลงพื้นอย่างแรง "พวกคุณก็อยู่กับยัยตัวปลอมนี่ต่อไปก็แล้วกัน!"

เธอหันหลังกลับแล้ววิ่งขึ้นบันไดไป

[โอ้เย้ กลับไปนอนพักสักหน่อยดีกว่า เหนื่อยแทบตายอยู่แล้ว]

เย่เซี่ยววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งสถานการณ์อันเงียบเชียบเอาไว้เบื้องหลัง

เย่ปิงถงพูดด้วยท่าทีหวาดกลัวเล็กน้อย "คุณพ่อคุณแม่คะ เซี่ยวเซี่ยวโกรธฉันหรือเปล่า ฉัน... ฉันจะไปเกลี้ยกล่อมเธอเองค่ะ"

"ไม่ๆๆๆ ไม่ต้องหรอก" เย่หมิงอันและตู้หยารั่วพูดห้ามปรามขึ้นมาพร้อมกัน

เย่ปิงถงรู้สึกงุนงงเล็กน้อย แต่เธอคิดว่าคุณพ่อคุณแม่คงกำลังปวดใจแทนเธอ ภายในใจจึงอดไม่ได้ที่จะแอบได้ใจอยู่ลึกๆ

หลังจากเย่เซี่ยวจากไป ฉากสำคัญก็คือเย่ปิงถงร้องห่มร้องไห้ พระรองปวดใจพร้อมกับสาบานสาปแช่ง พ่อแม่ตระกูลเย่ก็พยายามโอ๋อย่างสุดชีวิต

นี่คือพล็อตเรื่องเดิม

แต่ทว่าตอนนี้

ด้านหนึ่งทุกคนยังคงจมอยู่กับความตกตะลึงที่เย่ปิงถงยกกู้เฉิงพร้อมรถเข็นขึ้นมา อีกด้านหนึ่งก็ยังคงนึกถึงเสียงในใจเหล่านั้นของเย่เซี่ยว บรรยากาศจึงเงียบงันไปชั่วขณะ

เย่ปิงถงเดิมทียังคงเล่นละครร้องห่มร้องไห้ต่อไป ทว่าเมื่อเห็นปฏิกิริยาที่ไม่ค่อยปกติของทุกคน เธอก็ค่อยๆ เงียบเสียงลงเช่นกัน

กู้เฉิงรู้สึกว่าวันนี้เขาดูไม่ค่อยปกติเท่าไหร่ สู้กลับบ้านไปหาหมอตรวจดูสักหน่อยดีกว่า...

เขาเอ่ยปากพูด "คุณลุงคุณป้าครับ วันนี้ผมรบกวนมานานพอแล้ว ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ"

เย่หมิงอันพูดขึ้นตามสัญชาตญาณ "อยู่ทานข้าวมื้อเย็นด้วยกันก่อนสิ"

ภายในใจของกู้เฉิงอยากจะปฏิเสธ แต่เขากลับตอบตกลงไปอย่างน่าประหลาด "ตกลงครับ ผมกำลังคิดถึงฝีมือพ่อครัวของตระกูลเย่อยู่พอดี"

เย่หมิงอันพยักหน้าแล้วสั่งให้พ่อครัวไปเตรียมอาหารจานโปรดของกู้เฉิง

ทุกคนตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าอึดอัดอีกครั้ง

เย่หมิงอันกระแอมเบาๆ "เด็กเซี่ยวเซี่ยวคนนี้อารมณ์ร้อน ฉันจะไปเกลี้ยกล่อมเธอสักหน่อย"

เย่หมิงอันหันหลังเดินขึ้นบันไดไป

ไม่นานนัก

เย่หมิงอันก็จูงมือเย่เซี่ยวที่กำลังทำหน้ามุ่ยเดินลงมา

เย่เซี่ยวปรายตามองเย่ปิงถงด้วยความรังเกียจ พ่นลมหายใจออกทางจมูกดังหึ

[พักได้แค่แป๊บเดียวก็ต้องมาทำงานอีกแล้ว! น่ารำคาญที่สุด! ชาติหน้าฉันจะไม่ขอเป็นมนุษย์เงินเดือนอีกแล้ว!]

เมื่อได้ยินเสียงบ่นของเย่เซี่ยว ทุกคนก็เริ่มเงียบกันอีกครั้ง

เรื่องในวันนี้มันแปลกประหลาดเกินไปจริงๆ พวกเขายังต้องการเวลาเพื่อทำความเข้าใจอีกสักหน่อย

"เซี่ยวเซี่ยว เป็นความผิดของฉันเอง ฉันขอโทษเธอได้ไหม เธอวางใจเถอะ ฉันจะไม่แย่งพี่กู้ไปจากเธอหรอก" เย่ปิงถงพูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว

กู้เฉิงได้ยินเย่ปิงถงผลักไสเขาออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

ปิงถงระมัดระวังตัวขนาดนี้ เขาควรจะรู้สึกปวดใจสิ แต่พอคิดถึงเสียงในใจเหล่านั้นของเย่เซี่ยว กู้เฉิงก็รู้สึกค้างคาใจอยู่ลึกๆ

เขาพูดเสียงเรียบ "ปิงถง เรื่องแบบนี้ คุณไม่ควรจะถามความเห็นของผมก่อนหรือ"

เย่ปิงถงลนลานเล็กน้อย รีบเอ่ยปากพูด "พี่กู้ ฉันแค่อยากไม่ให้พี่ต้องลำบากใจค่ะ"

พูดจบ ภายในดวงตาของเธอก็เริ่มมีหยาดน้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ ไหลรินลงมาบนใบหน้าที่ดำเมี่ยมของเธอ

"ว้าว ดำอีกแล้ว" ทันใดนั้นเย่เซี่ยวก็ร้องทักขึ้นมา

เย่ปิงถงร้อนรนใจ ยกมือขึ้นลูบหน้าตามสัญชาตญาณ ทว่าครั้งนี้เธอกลับไม่ได้สัมผัสถึงคราบสีดำใดๆ

เย่ปิงถงเริ่มจะเก็บอาการไม่อยู่ อดไม่ได้ที่จะถลึงตาใส่เย่เซี่ยว

"แหม บทจะหยุดร้องก็หยุดได้ปุบปับเลยหรือ ปิงถง ฝีมือการร้องไห้สั่งได้ดั่งใจของเธอนี่ ฉันยอมรับนับถือจริงๆ นะ" เย่เซี่ยวพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง

บทสนทนาช่วงนี้ไม่มีอยู่ในหนังสือ

แต่ว่านั่นไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร

ระบบขอแค่ให้จำลองพล็อตเรื่องสำคัญ และห้ามหลุดคาร์แรคเตอร์นางร้ายก็พอ ช่วงนี้ไม่ใช่พล็อตเรื่องสำคัญ นางร้ายก็เป็นคนนิสัยใจคอคับแคบชอบหาเรื่องคนอื่นอยู่แล้ว พูดแบบนี้ก็ไม่ได้มีอะไรผิดปกติเลยสักนิด

"เซี่ยวเซี่ยว เธอ..." เย่ปิงถงอยากจะร้องไห้อีกรอบ แต่ก็กลัวว่าจะมีน้ำหมึกไหลออกมาจากตา ท่าทางที่เหมือนจะร้องไห้แต่ก็ไม่กล้าร้องของเธอช่างดูน่าตลกสิ้นดี

"เอาล่ะๆ" ตู้หยารั่วเริ่มทำตัวเป็นผู้ไกล่เกลี่ย "เซี่ยวเซี่ยว เรื่องของความรู้สึกมันบังคับกันไม่ได้หรอกนะ ถึงแม้ตระกูลเย่กับตระกูลกู้จะมีสัญญาหมั้นหมายกันมาตั้งแต่เด็ก แต่ก็ต้องให้พวกเขาสองคนรักใคร่ชอบพอกัน ถึงจะตกลงกันได้ อย่างเช่น ปิงถงมีฝีมือเล่นเปียโนระดับปรมาจารย์ ส่วนกู้เฉิงก็ชอบฟังเพลงเปียโนพอดี พวกเขาสองคนถึงได้เหมาะสมกันแบบนี้ไงล่ะ"

เปียโนอย่างนั้นหรือ...

เย่เซี่ยวเหลือบมองเปียโนราคาแพงที่ตั้งตระหง่านอยู่ในตำแหน่งที่สะดุดตาที่สุดในห้องรับแขกของบ้าน เผยให้เห็นสีหน้าแปลกประหลาด

ภายในใจของหลายคนกระตุกวูบทันที

เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ

เสียงในใจของเย่เซี่ยวดังขึ้นมาอีกแล้ว

[จิ๊ๆๆ เปียโนอย่างนั้นหรือ... จำได้ว่าตอนหลังเปียโนหลังนี้เป็นสถานที่ที่นางเอกกับไอ้หัวทองมักจะมาจู๋จี๋กันนี่นา กดความบริสุทธิ์ผุดผ่องเอาไว้ใต้ร่าง ภายในดวงตาเต็มไปด้วยความลุ่มหลงมัวเมาจนถอนตัวไม่ขึ้น... เร้าใจชะมัด]

กู้เฉิงขบกรามแน่น ถลึงตาใส่เย่เซี่ยวอย่างดุเดือด

เขาอยากจะด่าทอผู้หญิงคนนี้สักตั้ง! ทว่าเธอกลับไม่ได้พูดคำพวกนี้ออกมา เขาอยากจะด่าแต่ก็หาข้ออ้างไม่ได้เลย

สีหน้าของเย่หมิงอันและตู้หยารั่วก็ยิ่งแข็งทื่อจนดูไม่จืด

เย่ปิงถงไม่ได้ยินอะไรเลย เธอเผยให้เห็นรอยยิ้มเอียงอาย "ฝีมือเล่นเปียโนของฉันก็แค่ระดับธรรมดาๆ เท่านั้นแหละค่ะ"

"ปิงถง ไม่ต้องถ่อมตัวไปหรอก บางคนไม่เจียมตัวอยากจะเอาชนะคุณ คุณก็ควรจะแสดงให้เธอเห็นไปเลยว่าช่องว่างระหว่างพวกคุณสองคนมันต่างกันแค่ไหน" กู้เฉิงพูดพลางถลึงตาใส่เย่เซี่ยวอย่างดุเดือด

เย่เซี่ยวทำราวกับไม่รับรู้

เอาเถอะ

โอกาสในการแก้ไขพล็อตเรื่องครั้งต่อไปมาถึงแล้ว

[ติ๊ง โอกาสในการแก้ไขครั้งที่สามเปิดใช้งาน นับถอยหลังหกสิบวินาที หากไม่ใช้งานจะถือว่าสละสิทธิ์]

เย่เซี่ยวมองดูพล็อตเรื่องช่วงต่อไป

พล็อตเรื่องนั้นเรียบง่ายมาก

ภายใต้การสนับสนุนของทุกคน นางเอกก็ตัดสินใจเล่นเปียโนหนึ่งเพลง เธอเล่นเพลง 'ไฟปีศาจ' ของลิสต์ที่มีระดับความยากสูงมาก ทักษะอันยอดเยี่ยมทำให้นางร้ายรู้สึกละอายใจจนไม่กล้าสู้หน้า เป็นเหตุให้นางร้ายต้องขอเรียนเปียโนในเวลาต่อมา

แน่นอนว่านางร้ายไม่มีพรสวรรค์ด้านนี้อยู่แล้ว สุดท้ายก็เป็นได้แค่ตัวตลกเท่านั้น

เย่เซี่ยวมองดูประโยคนี้

"เล่นเพลงไฟปีศาจจบไปหนึ่งรอบ ทว่าสีหน้าของเย่ปิงถงกลับยังคงเรียบเฉย ราวกับเพิ่งทำเรื่องเล็กน้อยที่สุดเสร็จไปเท่านั้น..."

เอาล่ะ ตรงนี้ก็แล้วกัน

ครั้งนี้เย่เซี่ยวลองเติมตัวอักษรเข้าไปตรงๆ

ไม่น่าเชื่อว่ามันจะสำเร็จด้วย

ดูเหมือนว่าการแก้ไขตัวอักษรหนึ่งคำของระบบ จะรวมไปถึงสามวิธีด้วยกัน นั่นก็คือ สับเปลี่ยน เพิ่ม และลด

ก็ถือว่าไม่เลว สะดวกให้เธอได้แสดงฝีมือดีทีเดียว

ทางด้านนี้

หลังจากถูกพวกกู้เฉิงเกลี้ยกล่อมอยู่สองสามประโยค เย่ปิงถงก็ทำท่าเหมือนไม่มีทางเลือก "ถ้าอย่างนั้นฉันจะเล่นง่ายๆ สักเพลงก็แล้วกันนะคะ แต่ฝีมือฉันธรรมดามาก ทุกคนอย่าหัวเราะเยาะฉันเลยนะคะ"

เย่ปิงถงนั่งลงตรงหน้าเปียโน

ตามคำบรรยายในหนังสือ

วินาทีนี้ แสงสีส้มยามเย็นของดวงอาทิตย์ตกดินสาดส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้อง แผ่ซ่านกลิ่นอายอันอบอุ่น

และลำแสงสายหนึ่งก็สาดส่องลงบนร่างของเย่ปิงถงพอดิบพอดี ทำให้เธอดูงดงามราวกับไม่ใช่มนุษย์เดินดิน

แน่นอน

สิ่งที่แตกต่างจากในหนังสือเล็กน้อยก็คือ ภาพลักษณ์ของเย่ปิงถงในครั้งนี้ดูคล้ายกับนางเงือกเวอร์ชันดิสนีย์มากกว่า เพราะเธอดำเมี่ยมสุดๆ ไปเลย

เย่ปิงถงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จากนั้นก็เริ่มบรรเลงเพลง

ฝีมือเล่นเปียโนของเธอถือว่าไม่เลวเลยจริงๆ เพลงไฟปีศาจที่มีความยากระดับสูงถูกเธอเล่นออกมาได้อย่างไร้ที่ติ

กู้เฉิงเฝ้ามองอย่างเงียบๆ สีหน้าของเขาอ่อนโยนลงโดยไม่รู้ตัว

เขาชอบปิงถงตอนที่นั่งเล่นเปียโนเงียบๆ แบบนี้มากที่สุดจริงๆ

ไม่นานนัก

เพลงไฟปีศาจก็จบลง กู้เฉิงกำลังเตรียมจะปรบมือ

"ตึง ตึง ตึ่ง ตึ้ง..." เพลงไฟปีศาจก็ถูกบรรเลงขึ้นมาใหม่อีกครั้ง

เย่ปิงถงเริ่มเล่นเพลงใหม่อีกครั้งโดยไม่มีจังหวะหยุดพักเลยแม้แต่น้อย

กู้เฉิงชะงักไปเล็กน้อยแล้วลดมือลง

ไม่เป็นไร ฟังอีกสักรอบก็ยังได้

เย่เซี่ยวที่อยู่ข้างๆ หยิบเมล็ดแตงโมออกมาเริ่มแทะกินแล้ว

การบรรเลงเพลงนี้ คงยังไม่จบลงง่ายๆ ภายในเวลาอันสั้นนี้หรอก

ง่ายมาก

เธอแค่เติมคำว่าร้อยเข้าไปในประโยคที่ว่า "เล่นเพลงไฟปีศาจจบไปหนึ่งรอบ..."

ดังนั้น มันจึงกลายเป็น

เล่นเพลงไฟปีศาจจบไปหนึ่งร้อยรอบ...

นี่เพิ่งจะรอบที่สอง ยังมีให้ฟังอีกยาว

[จบแล้ว]