บทที่ 27 - คุณธรรมคืออะไร

บทที่ 27 - คุณธรรมคืออะไร

ในวินาทีที่ [เติ้งหลี่ปู้ตั๋ว] คุกเข่าลง

ติ๊ง!

ระบบที่หลับไหลอยู่ในหัวของหลินไป๋ก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น

ระบบยอดอาจารย์: คนเป็นอาจารย์มีหน้าที่ถ่ายทอดวิชาและไขข้อข้องใจ การสืบทอดความรู้ไม่อาจขาดผู้เป็นอาจารย์ไปได้ โปรดให้ความเคารพต่อสายอาชีพนี้ด้วย

คนเป็นอาจารย์ต้องสอนให้คนเป็นคนดีเสียก่อน แล้วค่อยสอนให้เก่ง

ลูกศิษย์เดินหลงทางถือเป็นความผิดพลาดของอาจารย์ การสั่งสอนศิษย์ต้องยึดหลักคุณธรรมเป็นอันดับแรก

[คำอธิบาย: ลูกศิษย์ทุกคนคือทรัพยากรของอาจารย์ ทักษะวิชาที่ท่านถ่ายทอดให้พวกเขา จะสะท้อนกลับมาสู่ตัวท่านตามระดับคุณธรรมของพวกเขา ระบบจะประเมินคุณธรรมของลูกศิษย์ และนำพลังวัตรของพวกเขามาแปลงเป็นเปอร์เซ็นต์เพื่อสะท้อนกลับคืนสู่ท่าน ยิ่งมีคุณธรรมสูง พลังที่สะท้อนกลับมาก็ยิ่งสูง ในทางกลับกัน หากคุณธรรมต่ำ พลังที่สะท้อนกลับมาก็จะต่ำตามไปด้วย โปรดพิจารณาอย่างรอบคอบในการรับศิษย์]

[ภารกิจเริ่มต้น: รับศิษย์หนึ่งคน รางวัล: ความเข้าใจ 1]

...

ที่แท้ระบบที่หลับไหลอยู่ก็ต้องปลุกให้ตื่นแบบนี้นี่เองหรือ

ระบบที่จู่ๆ ก็กระเด้งขึ้นมาทำให้หลินไป๋รู้สึกมึนงงไปหมด

การสอนลูกศิษย์ต้องสอนคุณธรรมให้พวกเขาด้วยเนี่ยนะ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน หรือว่าจะต้องบังคับให้พวกเขากลายเป็นคนดีที่สร้างประโยชน์ให้กับสังคมให้ได้

คุณธรรมเนี่ยนะ!

ยัดเยียดระบบบ้าบอคอแตกอะไรมาให้ข้าตั้งเยอะแยะ แล้วดันมาบังคับให้ข้าต้องปั้นลูกศิษย์ให้มีคุณธรรมอีก นี่มันงี่เง่าเกินไปแล้ว!

ยิ่งไปกว่านั้น พวกผู้เล่นได้ชื่อว่าเป็นมหันตภัยที่สี่ การฆ่าคนเผาบ้านในเกมถือเป็นเรื่องปกติสำหรับพวกเขา แล้วท่านจะไปหวังให้คนพวกนี้มาคอยจูงคนแก่ข้ามถนนในเกมเนี่ยนะ

ล้อเล่นกันหรือเปล่าเนี่ย!

ถ้ารับชาวเมืองดั้งเดิมมาเป็นลูกศิษย์ ก็อาจจะพอขัดเกลาให้พวกเขากลายเป็นคนมีคุณธรรมได้อยู่หรอก

แต่ผลประโยชน์ของอาจารย์มาจากลูกศิษย์ แล้วพรสวรรค์ของชาวเมืองดั้งเดิมจะไปเทียบกับพวกผู้เล่นที่ปั่นเลเวลอัปสกิลได้ตลอดเวลาได้อย่างไรกัน

ย้อนแย้งชะมัด!

"ท่านอาจารย์ โปรดรับข้าเป็นศิษย์ด้วยเถอะขอรับ" [เติ้งหลี่ปู้ตั๋ว] โขกศีรษะลงกับพื้นอีกครั้ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความศรัทธาอย่างแรงกล้า

พวกผู้เล่นคือกลุ่มคนที่เก่งกาจในการคว้าโอกาสที่สุด เขาคิดว่าตัวเองเพิ่งจะขุดเจอขุมทองก้อนใหญ่เข้าให้แล้ว

ในขณะที่คนอื่นยังต้องไปง้อขอเรียนวิชาพื้นฐานในสำนัก แต่เขากลับมีโอกาสได้เรียนวิชาฝ่ามือพิชิตมังกรที่เอฟเฟกต์โคตรเท่ แค่คิดก็ฟินแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เขารู้สึกว่าสิ่งที่ NPC ตัวนี้สามารถสอนเขาได้ ไม่ได้มีแค่วิชาฝ่ามือพิชิตมังกรเท่านั้นหรอก

ตั้งแต่กลยุทธ์การตลาดในการเปิดร้าน ไปจนถึงเล่ห์เหลี่ยมในการรับมือกับนักพรต ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนแฝงไปด้วยสัจธรรมชีวิต ซึ่งดูเหมือนจะสามารถนำไปปรับใช้ในชีวิตจริงได้เลย

เพียงแค่วันเดียว เขากลับรู้สึกว่าได้เรียนรู้อะไรมากมายกว่าชีวิตตลอดยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมาเสียอีก

ในเวลานี้ การกราบอาจารย์ไม่ใช่แค่การเรียนสกิลธรรมดาๆ อีกต่อไปแล้ว แต่มันยังส่งผลต่อคุณภาพชีวิตของเขาในอนาคตอีกด้วย...

...

"เสี่ยวเติ้ง ลุกขึ้นเถอะ!" หลินไป๋มองดู [เติ้งหลี่ปู้ตั๋ว] ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่ซับซ้อน "สำนักของเรามีกฎเกณฑ์ในการคัดเลือกลูกศิษย์ที่เข้มงวดมาก เจ้ายังไม่ผ่านเกณฑ์หรอก"

ครั้งก่อนที่เขาเลือกรับลูกพี่ผิดคนก็สร้างความปวดหัวให้เขามามากพอแล้ว การรับลูกศิษย์ในครั้งนี้จะทำอะไรลวกๆ ไม่ได้อีกเด็ดขาด

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง [เติ้งหลี่ปู้ตั๋ว] ที่ติดตามเขามาทั้งวัน ได้เห็นและได้เรียนรู้เรื่องที่ไม่ควรเรียนรู้ไปตั้งมากมาย คุณธรรมของเขาบกพร่องไปเรียบร้อยแล้ว ขืนรับเขามาเป็นลูกศิษย์ก็เท่ากับขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ

"ท่านอาจารย์ ข้ามีพรสวรรค์ดีเลิศเลยนะขอรับ" [เติ้งหลี่ปู้ตั๋ว] รีบแย้ง "ข้ารับรองได้เลยว่าไม่ว่าวรยุทธ์แขนงไหน ข้าเรียนรู้ได้รวดเร็วทันใจแน่นอน ข้าจะไม่ทำให้ชื่อเสียงของสำนักต้องมัวหมองอย่างเด็ดขาด"

"ไม่เกี่ยวกับเรื่องพรสวรรค์หรอก" หลินไป๋สูดหายใจเข้าลึก "สำนักของเราให้ความสำคัญกับคุณธรรมเป็นอันดับแรกในการรับลูกศิษย์ ต้องเป็นคนที่มีศีลธรรม มีความประพฤติดี ไม่ว่าจะเป็นเรื่องส่วนรวมหรือเรื่องส่วนตัวก็ห้ามมีความด่างพร้อยเด็ดขาด..."

"..." [เติ้งหลี่ปู้ตั๋ว]

"..." นักพรตชิงเฟิง

"..." ครอบครัวของซ่งจิ้นหนาน

ราวกับมีลมเย็นยะเยือกพัดผ่าน สถานที่แห่งนั้นตกอยู่ในความเงียบงันอย่างน่าประหลาด

แน่นอนว่า

ความเงียบสงบนั้นเป็นเพียงแค่เปลือกนอก เพราะแท้จริงแล้วภายในใจของทุกคนกำลังปั่นป่วนอย่างหนัก

[เติ้งหลี่ปู้ตั๋ว]: ท่านอาจารย์ ลองเอามือทาบอกแล้วถามตัวเองดูดีๆ ก่อนพูดประโยคนี้เถอะ จิตใจของท่านไม่รู้สึกละอายบ้างเลยหรือไง

นักพรตชิงเฟิง: ลองดูเรื่องระยำที่แกทำมาแต่ละอย่างสิ มันมีเรื่องไหนที่ไปเกี่ยวข้องกับคำว่าคุณธรรมบ้างไหมห๊ะ

ครอบครัวของซ่งจิ้นหนาน: เถ้าแก่หลินน่าจะเข้าใจความหมายของคำว่าคุณธรรมผิดไปหรือเปล่านะ

[ได้รับความแค้นเคืองจากเติ้งหลี่ปู้ตั๋ว +1+1+1...]

[ได้รับความแค้นเคืองจากซ่งจิ้นหนาน อู๋ซิ่วซิ่ว ซ่งหลิง +1+1+1...]

[ได้รับความแค้นเคืองจากนักพรตชิงเฟิง +1+1+1...]

หลินไป๋สามารถรับรู้อารมณ์ของทุกคนในที่นั้นได้อย่างชัดเจน เขาปรายตามอง [เติ้งหลี่ปู้ตั๋ว] แล้วแอบบ่นในใจ ดูสิ ขนาดยังไม่ทันได้พูดอะไรสักกี่คำเลย ก็มีอคติกับอาจารย์ซะแล้ว ลูกศิษย์แบบนี้จะไปรับมาได้ยังไง

แต่ถึงยังไงก็ต้องเก็บเกี่ยวผลประโยชน์ให้คุ้มค่า ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง อารมณ์ด้านลบพวกนี้ก็มีประโยชน์กับเขาเหมือนกันแหละน่า!

หลินไป๋มอง [เติ้งหลี่ปู้ตั๋ว] ด้วยสายตาเวทนา "เสี่ยวเติ้ง เจ้าก้าวเท้าเข้าไปในร้านช่างตีเหล็กแล้ว แต่พอวันรุ่งขึ้นเจ้าก็ทรยศเขาเดินจากมา นี่เรียกว่าไร้สัจจะ นักพรตมาหาเรื่องถึงหน้าร้าน เจ้ากลับไม่ยอมออกหน้าปกป้องร้าน นี่เรียกว่าไร้คุณธรรม ตอนที่นักพรตชิงเฟิงบาดเจ็บและต้องใช้ยันต์เกราะคุ้มกันเพื่อป้องกันตัว ข้าสั่งให้เอาไฟมาเผาเขา เจ้าไม่เพียงแต่ไม่ห้ามปราม แต่กลับไปหาฟืนมาสุมเพิ่ม นี่เรียกว่าไร้ความเมตตา..."

"ไอ้เวรเอ๊ย..."

เส้นเลือดบนหน้าผากของ [เติ้งหลี่ปู้ตั๋ว] ปูดโปน เขาแทบอยากจะหยิบก้อนอิฐบนพื้นมาซัดหน้าหลินไป๋ให้รู้แล้วรู้รอด

ในวินาทีนี้

ในที่สุดเขาก็เข้าใจความรู้สึกของนักพรตชิงเฟิงแล้ว NPC ตัวนี้มันไม่ใช่คนจริงๆ...

"ดูสิ ข้าพูดยังไม่ทันจบ เจ้าก็พ่นคำหยาบคายออกมาอีกแล้ว ขนาดตอนจะขอเป็นศิษย์ก็ยังไม่มีความจริงใจเลยแม้แต่น้อย ด้วยคุณธรรมต่ำตมเยี่ยงนี้ ข้าจะรับเจ้าเข้าสำนักได้อย่างไรกัน" หลินไป๋ถอนหายใจด้วยความผิดหวัง "เสี่ยวเติ้ง สิ่งที่ข้าทำลงไปทั้งหมดนั้น แท้จริงแล้วมันคือบททดสอบที่ข้ามีให้เจ้าต่างหาก"

บัดซบเอ๊ย!

"..." [เติ้งหลี่ปู้ตั๋ว] แทบจะคลุ้มคลั่ง

[ได้รับความแค้นเคืองจากเติ้งหลี่ปู้ตั๋ว +1+1+1...]

"ลุกขึ้นเถอะ เจ้ายังไม่ผ่านเกณฑ์การเป็นลูกศิษย์ของข้าหรอกนะ" หลินไป๋ส่ายหน้า "ตั้งหน้าตั้งตาเป็นเสี่ยวเอ้อร์ของเจ้าต่อไปเถอะ ตอนนี้นักพรตชิงเฟิงมาเป็นผู้ถือหุ้นแล้ว ร้านของเรามีเงินทุนหมุนเวียนเหลือเฟือ ข้าจะยกเว้นค่าที่พักให้เจ้าก็แล้วกัน..."

ผีสิที่จะอยากให้ท่านมายกเว้นค่าที่พักให้!

ข้าเข้ามาเล่นเกมนะ ไม่ได้มาเป็นลูกจ้างให้ท่านใช้งานฟรีๆ

[เติ้งหลี่ปู้ตั๋ว] มองหลินไป๋ด้วยสายตาเคียดแค้น เขาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อควบคุมอารมณ์ "ท่านอาจารย์ คุณธรรมที่ท่านกล่าวมา มันก็ไม่ได้มีส่วนไหนที่เข้ากับตัวท่านเลยนะขอรับ"

"เสี่ยวเติ้ง อย่าเพิ่งเรียกข้าว่าอาจารย์เลย" หลินไป๋หัวเราะ "ข้ามาเปิดร้านในบ้านผีสิง นำพาชีวิตชีวามาสู่พื้นที่อันรกร้างว่างเปล่าแห่งนี้ นี่เรียกว่าเมตตาธรรม อารามหวนมังกรกักขังครอบครัวของซ่งจิ้นหนานเอาไว้ ข้ายอมเสี่ยงบาดหมางกับอารามหวนมังกรเพื่อช่วยชีวิตพวกเขาให้พ้นจากความทุกข์ทรมาน นี่เรียกว่าคุณธรรม เมื่อต้องเผชิญหน้ากับนักพรตชิงเฟิงที่มารุกราน รวมถึงสำนักที่แสนจะเย่อหยิ่งของเขา ข้ากล้าที่จะยืนหยัดต่อสู้ นี่เรียกว่าความกล้าหาญ เมื่อรับเงินซื้อชีวิตของท่านนักพรตมาแล้ว ก็รักษาสัญญาไม่ทำร้ายชีวิตเขา นี่เรียกว่าสัจจะ..."

[ได้รับความแค้นเคืองจากนักพรตชิงเฟิง +1+1+1...]

[ได้รับความแค้นเคืองจากเติ้งหลี่ปู้ตั๋ว +1+1+1...]

[เติ้งหลี่ปู้ตั๋ว] อึ้งกิมกี่ไปเลยกับข้ออ้างอันไร้ยางอายของหลินไป๋ หมอนี่ต้องเข้าใจความหมายของคำว่าคุณธรรมผิดไปแน่ๆ

"เจ้าลองบอกข้ามาสิว่า มีเรื่องไหนบ้างที่ข้าทำแล้วขัดต่อหลักคุณธรรม" หลินไป๋ถามยิ้มๆ

ทุกเรื่องนั่นแหละ! [เติ้งหลี่ปู้ตั๋ว] แอบด่าในใจ

"เสี่ยวเติ้ง คนที่มีจิตใจเที่ยงธรรม มองอะไรก็เที่ยงธรรมไปหมดนั่นแหละ" หลินไป๋หุบยิ้มแล้วทำหน้าขรึม "ข้ากับเจ้ายืนอยู่ในมุมมองที่แตกต่างกัน บางเรื่องข้าทำได้ แต่เจ้าทำไม่ได้ ตอนนี้เจ้ายังอายุน้อย มองเห็นแค่เปลือกนอกของปัญหา ก็เลยมีความเข้าใจผิดในตัวข้าอยู่บ้าง หากไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลังก็อย่าเพิ่งด่วนสรุปไปเองเลย ลุกขึ้นเถอะ ไปเตรียมเหล้าอาหารได้แล้ว ถึงเวลาที่พวกเราต้องกินข้าวกันแล้ว"

เปลือกนอกงั้นหรือ

เบื้องลึกเบื้องหลังงั้นหรือ

หลังแผ่นยันต์เกราะคุ้มกัน นักพรตชิงเฟิงสะดุ้งเฮือก เขายกระดับความสำคัญของหลินไป๋ขึ้นมาอีกขั้นหนึ่งทันที

"เถ้าแก่ ถ้าเกิดข้าบำเพ็ญคุณธรรมจนผ่านเกณฑ์แล้ว ท่านจะยอมรับข้าเป็นศิษย์ไหมขอรับ" [เติ้งหลี่ปู้ตั๋ว] ไม่ยอมแพ้ เขาพยายามมองข้ามคำพูดยกหางตัวเองของหลินไป๋ไป

การรับศิษย์ของ NPC ลับ ย่อมแตกต่างจาก NPC ทั่วไปอยู่แล้ว ขนาดจะเปลี่ยนอาชีพยังต้องมีภารกิจทดสอบเลย เขาจะมายอมแพ้และทิ้งโอกาสทองนี้ไปเพียงเพราะอุปสรรคแค่นี้ไม่ได้หรอก!

ถ้าทำแบบนั้น เขาจะไปต่างอะไรกับพวกผู้เล่นธรรมดาคนอื่นๆ ล่ะ

"แน่นอนสิ" หลินไป๋หันไปส่งยิ้มให้ [เติ้งหลี่ปู้ตั๋ว] "จงใช้คุณธรรมของวิญญูชนมาตีกรอบตัวเอง เมื่อข้าเห็นว่าเจ้าเหมาะสมแล้ว เจ้าก็จะได้เป็นลูกศิษย์ของข้าอย่างแน่นอน เสี่ยวเติ้ง การทำเรื่องดีๆ แค่ครั้งเดียวนั้นไม่ยากหรอก แต่การทำความดีไปตลอดชีวิตนั่นแหละคือสิ่งที่ยากที่สุด"

[เติ้งหลี่ปู้ตั๋ว] ที่จู่ๆ ก็กลับมามีแรงฮึดสู้ เป็นแรงบันดาลใจให้หลินไป๋ได้เป็นอย่างดี

ผู้เล่นนั้นเต็มไปด้วยความเป็นไปได้อันไร้ขีดจำกัด หากหาลูกศิษย์ที่เหมาะสมไม่ได้ ก็แค่ปั้นขึ้นมาเองก็สิ้นเรื่อง

ใครบอกล่ะว่าผู้เล่นจะทำความดีในเกมไม่ได้

พลังของลูกศิษย์จะสะท้อนกลับมาสู่อาจารย์ มันก็เท่ากับว่าเขามีเครื่องปั๊มค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นมาอีกเครื่องหนึ่ง ขืนไม่ใช้ก็ถือว่าเสียของเปล่าๆ

การต่อสู้กับนักพรตชิงเฟิงพิสูจน์ให้เห็นแล้วว่า พลังภายในที่เขามีอยู่ในตอนนี้มันไม่พอใช้เอาเสียเลย ขนาดต้วนอวี้ที่ว่าวิชาติดๆ ดับๆ ก็ยังมีวิชาลมปราณภูติอุดรเป็นรากฐานรองรับเลยนะเว้ย!

[จบแล้ว]