บทที่ 4 ฉันไม่ได้ทำเพื่อเงินอย่างแน่นอน

บทที่ 4 ฉันไม่ได้ทำเพื่อเงินอย่างแน่นอน

ทันทีที่อีกฝ่ายพูดจบ ทั้งห้องก็เริ่มสั่นสะเทือน ราวกับว่าจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ

ฉีหมิงเยว่จ้องมองเสี่ยวเม่ยด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ "คุณกำลังตั้งข้อสงสัยในฝีมือการทำอาหารของฉันอย่างนั้นหรือ"

น้ำเสียงที่หนักแน่นและจริงจังทำให้ความสงสัยในแววตาของเสี่ยวเม่ยมลายหายไปกว่าครึ่ง เมื่อเห็นดังนั้น เธอจึงรุกฆาตต่อทันที

"ฉันร่ำเรียนมาจากยอดเชฟอันดับหนึ่งของโลก ยอดกุ๊กน้อย ฉันเพียรพยายามฝึกฝนมานานกว่ายี่สิบปี กว่าจะมายืนอยู่จุดนี้ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่คุณกลับกล้ากังขาในตัวฉันอย่างนั้นหรือ"

พูดจบเธอก็หันหลังเตรียมเดินจากไป "ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันก็ไม่มีอะไรจะพูดอีก"

เสี่ยวเม่ยเชื่อคำพูดของฉีหมิงเยว่อย่างสนิทใจและแทบจะคุกเข่าขอโทษเธอ

"ขอโทษค่ะ ท่านปรมาจารย์เด็กตู้เกม ฉันไม่ได้ตั้งใจจะกังขาในตัวคุณเลย"

ขณะที่พูด เธอก็ล้วงกระเป๋าสตางค์สีส้มแดงที่ขาดวิ่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อ รีบดึงธนบัตรใบหนึ่งออกมาแล้วยัดใส่กระเป๋าเสื้อของฉีหมิงเยว่

เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัว คุณได้รับของขวัญจากเสี่ยวเม่ย 100 เหรียญเกม!

ดวงตาของฉีหมิงเยว่เป็นประกายขึ้นมาทันที มันคือเหรียญเกม!

นี่คือสกุลเงินหลักที่ใช้จ่ายได้จริง ในชาติก่อน เธอทำงานหนักเยี่ยงทาสให้หลี่รุ่ย แต่กลับหาเหรียญเกมมาได้เพียงพันกว่าเหรียญเท่านั้น

มันเป็นสกุลเงินเดียวที่ได้รับการยอมรับในเกม เธอจำได้ว่าเหรียญเกมจะปรากฏขึ้นก็ต่อเมื่อระบบแลกเปลี่ยนเปิดใช้งานในช่วงทดสอบระบบปิดรอบที่สาม เธอไม่คาดคิดเลยว่าจะได้เจอมันเร็วขนาดนี้ในชาตินี้

การหาเหรียญเกมเป็นความยากลำบากสำหรับผู้เล่นส่วนใหญ่มาโดยตลอด

เมื่อระบบแลกเปลี่ยนเปิดขึ้นในช่วงทดสอบระบบปิดรอบที่สาม ผู้เล่นสามารถหาเหรียญเกมจำนวนเล็กน้อยและเรียนรู้ทักษะต่างๆ ได้จากการทำงานหรือเป็นเด็กฝึกงานเท่านั้น

เธอลองคิดดู บางทีในชาติก่อนอาจจะมีคนรู้แล้วว่าสามารถหาเหรียญเกมจากเอ็นพีซีได้

เพียงแค่เรื่องนี้ไม่ได้ถูกเปิดเผยออกมาให้ใครรู้

เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอจึงส่ายหน้าปฏิเสธเสี่ยวเม่ยอย่างหนักแน่น แววตาของเธอเผยให้เห็นถึงความโกรธที่ถูกหยามเกียรติ "ในฐานะเชฟระดับแนวหน้า คุณคิดว่าฉันจะสนใจเงินแค่ร้อยเหรียญเกมของคุณอย่างนั้นหรือ"

ไม่นะ ฉันสนใจ ฉันสนใจมากๆ!!!

เสี่ยวเม่ยลุกลี้ลุกลนขึ้นมาทันที "ท่านปรมาจารย์ ฉันขอโทษ ฉันขอโทษค่ะ ฉันให้น้อยเกินไป!!!"

เธอรีบดึงเงินที่เหลือทั้งหมดในกระเป๋าสตางค์ออกมา แต่มันก็ยังไม่พอ

เธอถึงขนาดยกกรอบรูปแต่งงานลงมา แล้วดึงธนบัตรอีกสองสามใบออกมาจากช่องว่างด้านหลังกรอบรูป

คลานลงไปบนพื้น ดึงออกมาอีกใบจากซอกโซฟา และในที่สุดก็ยื่นเงินทั้งหมดให้กับฉีหมิงเยว่ พร้อมกับมองเธอด้วยความคาดหวัง

วินาทีที่รับเงินมา เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นในหัวของฉีหมิงเยว่

ได้รับเหรียญเกม + 1000

หลอกลวงสำเร็จ ได้รับไอเทม:

【หัวใจหญิงสาว: ความรักผลิบานของหญิงสาวคือความทรงจำที่งดงามที่สุด อัญเชิญหญิงสาวผู้ตกอยู่ในห้วงแห่งความรักมาจุติ ฟื้นฟูพลังชีวิตให้เป้าหมาย 5 หน่วยต่อนาที】

【ระดับ: ซี】

มันคือไอเทม! เธอไม่คาดคิดเลยจริงๆ!!!

อา!!! ผู้บงการชะตานี่มันสุดยอดไปเลย!!!

ในขณะเดียวกัน หน้าจอแนวนอนก็สว่างวาบขึ้นตรงหน้าเธอ ราวกับประกาศเตือนทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ที่มักจะเด้งขึ้นมากะทันหันเวลาเล่นเกม

【ประกาศเซิร์ฟเวอร์: ขอแสดงความยินดีกับ เด็กตู้เกม ที่กลายเป็นผู้เล่นคนแรกในเซิร์ฟเวอร์หมายเลข 1999888777 ที่ได้รับเหรียญเกมครบ 1000 เหรียญ】

【ได้รับฉายา: อัจฉริยะนักหาเงิน】

ฉีหมิงเยว่ชะงักไปครู่หนึ่ง เรื่องแค่นี้ก็ทำให้มีประกาศเตือนด้วยหรือ

"ท่านปรมาจารย์ ท่านปรมาจารย์..." เสียงของเสี่ยวเม่ยดึงสติเธอให้กลับมา

"ท่านปรมาจารย์ สามีและลูกของฉันใกล้จะกลับมาแล้ว พวกเราเริ่มกันเลยได้ไหมคะ"

ฉีหมิงเยว่ยิ้มด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในความเป็นจริง เธอได้ตายไปแล้วชั่วขณะหนึ่ง

"เห็นแก่ความรักที่คุณมีต่อสามีและลูก เรามาเริ่มกันเลยเถอะ"

ไม่ใช่เพราะเงินของคุณทำให้ฉันใจอ่อนอย่างแน่นอน

หนึ่งชั่วโมงต่อมา เสี่ยวเม่ยชิมอาหารจานสุดท้ายเสร็จ ความสงสัยเฮือกสุดท้ายที่เธอมีต่อฉีหมิงเยว่ก็มลายหายไปจนหมดสิ้น

"ท่านปรมาจารย์เด็กตู้เกม! มันยอดเยี่ยมมากจริงๆ! ด้วยอาหารที่อร่อยขนาดนี้ สามีและลูกต้องกลับมาหลงรักฝีมือทำอาหารของฉันอีกครั้งแน่ๆ!"

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัวของฉีหมิงเยว่อีกครั้ง 【ทักษะที่ 4】 ชีวิตฉัน กฎของฉัน เริ่มทำงาน

ความเชื่อมั่นของเป้าหมายถึง 70 เปอร์เซ็นต์ คุณได้รับการ์ดตัวตน ปรมาจารย์ด้านการทำอาหาร อย่างถาวร!

และในเวลานี้เอง สามีและลูกชายของเสี่ยวเม่ยก็กลับมาพอดี

"ที่รัก! ผมกลับมาแล้ว"

"แม่ครับ! ผมกลับมาจากโรงเรียนแล้ว หอมจังเลย แม่ทำของอร่อยอะไรครับเนี่ย"

ที่โต๊ะอาหาร ครอบครัวของเสี่ยวเม่ยรับประทานอาหารกันอย่างมีความสุข และเสี่ยวเม่ยก็ไม่ลืมที่จะแนะนำฉีหมิงเยว่

"นี่คือเชฟเด็กตู้เกมที่ฉันเชิญมาในวันนี้ อาหารทุกจานที่นี่เธอเป็นคนสอนฉันทำทั้งหมดเลย อร่อยไหมคะ"

"แม่ครับ มันอร่อยมากเลย! ตั้งแต่นี้ไปผมอยากกินอาหารอร่อยๆ แบบนี้ทุกวันเลย!"

"ใช่แล้วที่รัก มันอร่อยจริงๆ!"

ฉีหมิงเยว่มองดูครอบครัวที่อบอุ่นพร้อมหน้า รอยยิ้มจอมปลอมที่เสแสร้งยังคงประดับอยู่บนใบหน้าของเธอ

ดันเจี้ยนภารกิจเนื้อเรื่องแบบลุยเดี่ยวมันไม่ง่ายแบบนั้นจริงๆ ด้วย

สมาชิกในครอบครัวทั้งสามคนต่างก็คิดว่าอาหารอร่อย แต่กลับไม่มีข้อความแจ้งเตือนใดๆ บนหน้าต่างเกมเลย

ขนาดตอนที่เธอหลอกลวง ไม่สิ ตอนที่หาเงินมาได้หนึ่งร้อยเหรียญยังมีข้อความแจ้งเตือนเลย เธอไม่เชื่อหรอกว่าถ้าทำภารกิจสำเร็จแล้วจะไม่มีข้อความแจ้งเตือนอะไรเลย!

สถานการณ์แบบนี้หมายความได้อย่างเดียวว่าภารกิจของเธอยังไม่สำเร็จ!

เมื่อมองดูภาพอันแสนอบอุ่นหัวใจที่ผู้เป็นสามีช่วยล้างจานและลูกชายช่วยเช็ดโต๊ะหลังทานอาหารเสร็จ เธอก็อดไม่ได้ที่จะแค่นหัวเราะเยาะในใจ ทว่าสีหน้ากลับยังคงสงบนิ่ง

"ครอบครัวของคุณมีความสุขมากจริงๆ มันทำให้ฉันนึกถึงครอบครัวที่อบอุ่นและเปี่ยมสุขของฉันเอง ฉันยินดีที่จะอยู่สอนทักษะการทำอาหารให้เสี่ยวเม่ยต่ออีกสักวัน!"

"ยอดเยี่ยมไปเลย!" เสี่ยวเม่ยกล่าวด้วยความประหลาดใจ "ท่านปรมาจารย์เด็กตู้เกม คุณเป็นคนดีจริงๆ พวกเราจะดูแลคุณเป็นอย่างดีแน่นอนค่ะ!"

หลอกลวงเสี่ยวเม่ยและครอบครัวสำเร็จหนึ่งครั้ง เหรียญเกม + 100

กลางดึกคืนนั้น ฉีหมิงเยว่นั่งคิดทบทวนอยู่ตรงขอบเตียง

เธอได้รับการ์ดตัวตน ปรมาจารย์ด้านการทำอาหาร ผ่าน 【ทักษะที่ 4 ชีวิตฉัน กฎของฉัน】 มาแล้ว

เธอจึงหมดกังวลเรื่องที่ความลับจะแตกเกี่ยวกับการทำอาหาร

เธอหลับตาลงและเริ่มปะติดปะต่อเบาะแสต่างๆ ที่รวบรวมมาได้ในช่วงกลางวัน

สภาพแวดล้อมที่สะอาดและเป็นระเบียบ บรรยากาศครอบครัวที่ปรองดอง สามีที่ถึงขนาดยอมช่วยทำงานบ้านอย่างกระตือรือร้น และภรรยาที่เปี่ยมไปด้วยความรักที่มีต่อครอบครัว

เดี๋ยวก่อน ฉีหมิงเยว่ลืมตาขึ้นมา มีบางอย่างไม่ถูกต้อง!

เธอมัวแต่หมกมุ่นอยู่กับการสังเกตสิ่งรอบข้างจนลืมสังเกตสภาพร่างกายของเสี่ยวเม่ยไปเสียสนิท

มีคำใบ้มากมายในเกมอยู่แล้ว ทั้งร่างกายที่ซูบผอมอ่อนแอของเธอ มือที่สั่นเทาเล็กน้อยตอนถือมีดทำครัว... ฉีหมิงเยว่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ รีบลุกขึ้นยืน นำแต้มสถานะสองในสี่แต้มที่ได้รับมาตอนกลางวันไปเพิ่มให้กับค่าความอดทนและพละกำลัง นำ 【หัวใจหญิงสาว】 ออกมาจากช่องเก็บของเริ่มต้นของระบบเกมแล้วใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อ เปิดประตูห้อง แล้วเดินออกไป

ห้องที่เคยสะอาดและเป็นระเบียบเรียบร้อยในตอนกลางวันกลับมีสภาพเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

หยากไย่หนาทึบห้อยระย้าลงมาจากเพดานที่บิดเบี้ยวผิดรูป และมีเส้นสีดำนับไม่ถ้วนถูกขีดเขียนอย่างสะเปะสะปะด้วยพู่กันสีดำบนผนังที่เต็มไปด้วยเถาวัลย์สีดำ

เพียงแค่ปรายตามองก็ทำให้ฉีหมิงเยว่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่อธิบายไม่ถูก