ตอนที่ 76 สกินใหม่ ภารกิจใหม่

【คุณตระหนักว่านี่อาจเป็นร่องรอยเท้าที่เป้าหมายภารกิจทิ้งไว้ นายพรานสมุนไพรอาจจะพลัดตกลงไปในหน้าผาแล้ว คุณที่มีไม้กายสิทธิ์เคลื่อนย้ายมายา สามารถลงสู่ก้นผาได้อย่างปลอดภัย แต่คุณไม่รู้ว่าที่ก้นผามีสิ่งอันตรายซ่อนอยู่หรือไม่ หากต้องการลงไป จะต้องแบกรับความเสี่ยงบางอย่าง คุณจะกระโดดลงไปตรวจสอบหรือไม่?】

“ตรวจสอบ!”

นี่ไม่มีอะไรต้องลังเลอยู่แล้ว อย่างไรเสียเขาก็มีการเคลื่อนย้ายพริบตา และนาฬิกาพกแห่งกาลเวลา อันตรายอะไรต่างๆ ไม่มีสำหรับเขาหรอก อย่างมากก็ย้อนเวลากลับไปก็แค่นั้นเอง

【คุณถือไม้กายสิทธิ์ โดดลงจากหน้าผาอย่างแน่วแน่】

【หลังจากดิ่งลงอย่างรวดเร็ว คุณก็ใช้การเคลื่อนย้ายมายา ลงพื้นอย่างมั่นคง แต่กลับพบว่าตนเองตกลงไปในบึงโคลน! นี่คือบึงโคลนหนาทึบ ที่มีขนาดใหญ่โตจนน่าตกใจ มองไม่เห็นสุดขอบฟ้า สิ่งมีชีวิตใดๆ ที่ตกลงไปในนั้น ยิ่งดิ้นรนก็จะยิ่งจมลงไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งถูกบึงโคลนกลืนกินไปโดยสมบูรณ์】

【คุณที่มีความสามารถในการเคลื่อนย้ายพริบตา แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องกังวล คุณรีบถือโคมไฟค้นหาร่องรอยของนายพรานสมุนไพรในโคลน】

【น่าเสียดายที่บึงโคลนแห่งนี้หนาทึบอย่างยิ่ง แสงจากโคมไฟฟักทองก็ไม่สามารถทะลุผ่านโคลนได้ ทำให้คุณมองไม่เห็นฉากด้านล่าง คุณค้นหาอยู่นาน แต่ก็ไม่พบเบาะแสใดๆ】

【เมื่อเวลาผ่านไป คุณก็จมดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆ เพื่อความปลอดภัย คุณควรย้ายตัวเองออกไปทันที…】

“ดันตกลงไปในโคลนซะได้…”

มู่โหยวลังเลเล็กน้อย ไม่ได้รีบออกไป แต่ใช้นาฬิกาพกแห่งกาลเวลาก่อน ย้อนกลับไปห้าวินาทีที่แล้ว แล้วเปลี่ยนทิศทางค้นหาต่อไป

ลองทำแบบนี้ต่อเนื่องกันสิบกว่าครั้ง สำรวจทุกที่ที่หาได้รอบๆ จนทั่ว แต่ก็ยังไม่พบเบาะแสใดๆ

“ไม่แปลกใจเลยที่คนผู้นี้ไม่ฟื้นคืนชีพ บึงโคลนนี้มันใหญ่เกินไป ต่อให้เขาฟื้นคืนชีพ ก็ยังอยู่ในบึงโคลน ถูกจมน้ำตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนกระทั่งเสียชีวิตอย่างสมบูรณ์” มู่โหยวสามารถจินตนาการได้ว่า นายพรานสมุนไพรที่ไม่มีความสามารถในการเคลื่อนย้ายพริบตา เมื่อตกลงไปในบึงโคลนนี้ จะรู้สึกสิ้นหวังเพียงใด

“ย้อนเวลากลับไป!”

หลังจากย้อนเวลากลับไปอีกครั้ง มู่โหยวก็เข้าใจแล้วว่า การค้นหาด้วยวิธีธรรมดาๆ ไม่มีทางได้ผลแน่นอน

ดังนั้นเขาก็ไม่เสียเวลาเปล่าอีกต่อไป แต่ตัดสินใจคลิกที่ไอเท็มชิ้นหนึ่งในแผงสถานะ – ผงแห่งโชค!

นี่คือเชื้อเพลิงโคมไฟฟักทองที่ภูตินางฟ้าเคยทิ้งไว้ให้ ซึ่งสามารถเพิ่มพลังแห่งโชคได้อย่างมหาศาล

ตอนนี้เขารู้ดีว่าศพของนายพรานสมุนไพรอยู่ในบึงโคลนนี้ แต่หาไม่พบ แน่นอนว่าเพราะแสงไม่สว่างพอ ทะลุผ่านโคลนไม่ได้ การใช้สารเร่งการเผาไหม้แบบนี้ในเวลานี้จึงเหมาะสมที่สุด

【คุณเปิดฝาขวด คว้าผงจำนวนหนึ่งโรยลงในโคมไฟฟักทอง ผงในไส้ตะเกียงลุกไหม้อย่างรุนแรง แสงของโคมไฟฟักทองก็สว่างจ้าขึ้นมาทันที!】

【แสงจ้าทะลุผ่านสิ่งกีดขวางของโคลน ในที่สุดคุณก็พบว่า ที่ก้นบึงโคลนไกลออกไป มีเศษผ้าที่ติดอยู่บนท่อนไม้ที่หัก แล้วลากยาวลงไปในส่วนลึกของโคลน】

【คุณรีบว่ายน้ำไป เอื้อมมือเข้าไปในโคลน ดึงเศษผ้านั้นอย่างแรง โครงกระดูกที่ถูกห่อหุ้มด้วยเศษผ้าก็ถูกท่านลากออกมาจากโคลน】

【คุณไม่มีเวลาดูรายละเอียด รีบอุ้มโครงกระดูก แล้วใช้การเคลื่อนย้ายมายาต่อเนื่อง กลับมายังยอดหน้าผา】

【คุณมองโครงกระดูกที่อยู่ใต้เท้า เห็นได้ชัดว่า นายพรานสมุนไพรเสียชีวิตแล้ว แม้แต่เลือดเนื้อก็ถูกสัตว์มารประเภทปลาใต้โคลนกัดกินจนหมดสิ้น น่าสงสารหญิงชราผมขาวที่ยังคงรอเขาอยู่ที่บ้านทั้งวันทั้งคืน นี่คือเรื่องราวที่น่าเศร้า】

【คุณค้นหาบนโครงกระดูกของนายพรานสมุนไพร พบ ‘เคียวเก็บสมุนไพร’ หนึ่งเล่ม, ‘สกินนายพรานสมุนไพร’ หนึ่งชุด, ‘ตำรายารักษาแผล’ หนึ่งม้วน, ‘เป้เก็บสมุนไพร (ชำรุด)’ หนึ่งใบ】

“ดีจริงๆ จากกระดูกก็ยังค้นหาของออกมาได้เยอะขนาดนี้…”

มู่โหยวก็สุดจะบ่นกับกลไกการค้นหาศพนี้แล้ว รีบตรวจสอบสิ่งที่ได้รับ

【เคียวเก็บสมุนไพร: เครื่องมือที่ใช้สำหรับเก็บสมุนไพรโดยเฉพาะ เมื่อใช้เก็บสมุนไพรเวทมนตร์ มันจะดูดซับพลังงานที่เหลืออยู่ในรากหญ้าโดยอัตโนมัติ และควบแน่นเป็นสารสกัดสมุนไพรเพิ่มเติม】

“เครื่องมือสำหรับเก็บสมุนไพร แต่ ‘สารสกัดสมุนไพร’ นี่คืออะไร?”

มู่โหยวคลิกที่ข้อความ ‘เคียวเก็บสมุนไพร’

เคียวขนาดเล็กปรากฏขึ้นในมือของเขา คมมีดเป็นประกายเย็นชา คมกริบอย่างยิ่ง

แต่สิ่งนี้ยาวเพียงหนึ่งฟุตเท่านั้น ไม่เหมาะสำหรับการต่อสู้อย่างแน่นอน ไม่แปลกใจเลยที่บอกว่าเป็นของใช้เฉพาะสำหรับเก็บสมุนไพร

เก็บเคียวแล้ว มู่โหยวก็มองไปที่สิ่งต่อไป: สกินนายพรานสมุนไพร

นี่คือรางวัลที่แค่เห็นชื่อก็ทำให้เขาเต็มไปด้วยความคาดหวังแล้ว!

【สกินนายพรานสมุนไพร: ตะวันรุ่งอรุณบนหน้าผาหินสีชาด นายพรานสมุนไพรพันเถาไอวี่สน! เมื่อติดตั้งแล้ว รูปลักษณ์และสถานะของตัวละครในเกมจะถูกแทนที่ด้วย ‘นายพรานสมุนไพร’ สามารถปรากฏตัวในโลกจริงได้ สกินที่มีอยู่สามารถสลับใช้ได้ตลอดเวลา ค่าสถานะและเลเวลจะคงเดิม】

【นายพรานสมุนไพร: เด็กเก็บสมุนไพรที่มีความไวต่อกลิ่นสมุนไพรโดยกำเนิด ฝึกฝนทักษะการปีนเขาและเก็บสมุนไพรมาตั้งแต่เด็ก ขณะเดียวกันเขาก็ได้ศึกษาการปรุงยาเวทมนตร์ด้วยตัวเอง อ้างตนว่าเป็นศิษย์ฝึกหัดปรุงยาเวทมนตร์ ภารกิจประจำวัน: ปรุงยาหรือยาทาชนิดใดก็ได้หนึ่งครั้งต่อวัน จะได้รับอายุขัยหนึ่งปี ภารกิจนี้สามารถทำได้สูงสุดวันละหนึ่งครั้ง】

สกินใหม่!

แถมยังมีภารกิจใหม่มาด้วย!

มู่โหยวประหลาดใจอย่างมาก ด้วยวิธีนี้ รายได้อายุขัยประจำวันของเขาก็จะกลายเป็นอย่างน้อยสองปี! แน่นอนว่า ข้อแม้คือเขาจะต้องเรียนรู้วิธีการปรุงยาเวทมนตร์อย่างน้อยหนึ่งวิธีให้ได้ก่อน

ยาเรียกวิญญาณนั้นไม่ต้องคิดเลย ไม่ต้องพูดถึงว่าจะเรียนรู้ได้หรือไม่ แค่เตรียมวัตถุดิบก็เพียงพอที่จะทำให้เขาหมดตัวไปหลายรอบแล้ว

โชคดีที่บนศพของนายพรานสมุนไพรยังค้นพบสูตรยาเวทมนตร์ใหม่หนึ่งชนิด

【ตำรายารักษาแผล: สูตรยาทาที่นายพรานสมุนไพรบังเอิญได้มาในวัยเด็กขณะเล่นอยู่หลังภูเขา โดยใช้ ‘สารสกัดสมุนไพร’ หนึ่งส่วน, ‘สมุนไพรวิญญาณชนิดใดก็ได้’ หนึ่งส่วน,

และผงสมุนไพรธรรมดาที่มีธาตุเดียวกันหนึ่งส่วน ก็สามารถปรุงยาทารักษาแผลได้ ด้วยอุณหภูมิและวิธีเฉพาะ เมื่อทาแล้วจะช่วยรักษาบาดแผลภายนอกอย่างต่อเนื่องภายในหนึ่งนาที ฟื้นฟูพลังชีวิตได้สูงสุด 200 แต้ม】

“ไม่เลวเลยนี่!”

มู่โหยวตาเป็นประกายเมื่อเห็นเช่นนั้น

ยาทาสำหรับบาดแผลภายนอก ฟื้นฟูพลังชีวิตได้ 200 แต้มต่อครั้ง ผลลัพธ์มีประโยชน์มาก และที่สำคัญที่สุดคือ: วัตถุดิบหาไม่ยาก!

สารสกัดสมุนไพรหนึ่งส่วน, สมุนไพรวิญญาณชนิดใดก็ได้หนึ่งส่วน

‘สารสกัดสมุนไพร’ นี่เขาเคยเห็นมาแล้ว แค่ใช้เคียวเล่มนั้นเก็บสมุนไพรวิญญาณ ก็จะได้รับหนึ่งส่วนโดยอัตโนมัติ ดังนั้นแค่เก็บสมุนไพรวิญญาณสักต้นบนภูเขานี้ ก็สามารถแก้ปัญหาวัตถุดิบหลักสองชนิดนี้ได้พร้อมกัน

ส่วนผงสมุนไพรธรรมดาที่เหลือ นี่ก็ยิ่งง่ายไปใหญ่ แค่ใช้ผงสมุนไพรบนโลกมาทดแทนก็ได้เลย

กล่าวได้ว่า สูตรยาเวทมนตร์นี้เป็นสิ่งที่เขาสามารถสัมผัสได้จริง ต้นทุนต่ำ แถมยังมีผลลัพธ์ที่เป็นประโยชน์ ทำวันละหนึ่งครั้ง แม้จะใช้เองไม่ได้ ก็ยังสามารถขายออกไปได้ ไม่มีสูตรยาเวทมนตร์ใดที่เหมาะสมกับการทำภารกิจของเขาเท่านี้อีกแล้ว!

รางวัลสามชนิดแรกเสริมซึ่งกันและกัน หลังจากดูแล้ว มู่โหยวก็เต็มไปด้วยความมั่นใจในอาชีพใหม่นี้

พอได้สติ ก็หันไปมองสิ่งสุดท้าย: เป้เก็บสมุนไพร

【เป้เก็บสมุนไพร (ชำรุด): เป้ที่นายพรานสมุนไพรใช้เก็บสมุนไพรและเครื่องมือ ได้รับการร่ายมนตร์อวกาศ ภายในบรรจุพื้นที่ต่างมิติที่มีความยาว กว้าง สูง อย่างละ 100 เมตร เนื่องจากถูกกัดกร่อนด้วยกรดในบึงโคลน ทำให้เปลือกนอกของเป้ชำรุด จึงยังไม่สามารถใช้งานได้】

“ใช้งานไม่ได้อะไรกัน?”

มู่โหยวชะงักไปเล็กน้อย เป้ใบนี้ดูจากคำอธิบายแล้ว ก็เป็นของที่คล้ายกับเป้คนเคาะยามจริงๆ แต่ด้านหลังมีคำว่า ‘ชำรุด’ เพิ่มเข้ามา เหมือนกับว่าแช่อยู่ในบึงโคลนนานเกินไปจนเสียหาย