บทที่ 605: การแลกเปลี่ยนที่ต้องจ่ายด้วยชีวิต (ฟรี)

"พูดถึงแล้ว ถ้านักข้ามเวลาไม่มีระบบโกงดีๆ ติดตัวมา จะไปแจ้งเกิดในโลกอื่นก็ไม่ง่ายเลยนะ เพราะถ้ามันง่ายขนาดนั้น ก่อนข้ามเวลาทุกคนคงไม่ใช้ชีวิตกันแบบห่วยๆ หรอก"

"แต่ฉันถือว่าโชคดีพอสมควร ระบบโกงของฉันทรงพลังมาก แถมไม่ใช่แบบที่ชอบโยนภารกิจเสี่ยงตายมาให้ทำ"

"เปิดมาก็ได้เทมเพลตคริปโตเนียนเลย เรียกได้ว่าเป็นตัวท็อปในบรรดาระบบโกงทั้งหลาย"

"ไม่รู้ว่าโกงของโจวหยาจะเป็นแบบไหน?"

"แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ เหมือนจะธรรมดาๆ ศักยภาพระยะยาวยังพูดยาก แต่ความเร็วในการพัฒนานี่ช้าจริง"

ความคิดมากมายแล่นผ่านหัว ขณะนั้นคลาร์กก็โยนแกนแอปเปิลในมือทิ้ง หลังจากวาดเส้นโค้งพาราโบลาสวยงาม มันก็ตกลงถังขยะข้างถนนพอดี

"ทั้งเช้าไม่มีลูกค้าเลย ไม่รู้ว่าวันแรกจะได้เปิดบิลไหมนะ?"

คลาร์กคิดในใจ ก่อนจะหมุนตัวกลับเข้าร้าน

การตกแต่งร้านของเขาก็เรียบง่ายมาก

ร้านขนาดประมาณ 80 ตารางเมตร มีสองชั้น ชั้นล่างเป็นโถงกว้าง มีของวางไม่มาก มีโซฟาสองตัวกับโต๊ะกาแฟ แล้วก็มีโต๊ะทำงานพร้อมคอมพิวเตอร์หนึ่งเครื่อง

มีต้นไม้ประดับอยู่บ้าง กับมุมชงชาเล็กๆ เท่านั้น

ด้านในมีบันไดขึ้นชั้นสอง ซึ่งเป็นพื้นที่พักผ่อนและไม่เปิดให้ลูกค้าขึ้นไป

ตอนนี้คลาร์กที่เดินเข้ามาในร้านนั่งลงหลังโต๊ะทำงาน เปิดคอมพิวเตอร์บนโต๊ะ เลือกเกมที่เขาเล่นช่วงนี้ แล้วเปิดเล่นทันที

ช่วงบ่ายผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ประมาณบ่ายสามครึ่ง ประตูร้านแลกเปลี่ยนถูกผลักเปิดออก แล้วชายคนหนึ่งที่ดูหมดอาลัยตายอยากเดินเข้ามา

"ยินดีต้อนรับ เชิญนั่งได้ตามสบาย" คลาร์กมองหน้าจอคอมแล้วพูดโดยไม่เงยหน้า

ชายที่เดินเข้ามามองสำรวจรอบร้านก่อน จากนั้นเดินมานั่งเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน

"เถ้าแก่ ที่นี่แลกได้ทุกอย่างจริงๆ เหรอ?"

ชายคนนั้นพูดถาม

ตอนนี้คลาร์กเงยหน้ามองเขา แล้วยิ้มพูดว่า "แน่นอน ขอแค่คุณจ่ายราคาที่เพียงพอ คุณก็แลกได้ทุกอย่าง!"

"แม้แต่ชีวิตคน?"

ชายคนนั้นยืนยันอีกครั้ง

คลาร์กพยักหน้า

"ร้อยชีวิตก็ยังได้ แต่คุณต้องจ่ายให้พอ"

พอได้ยินแบบนั้น ชายคนนั้นสูดหายใจลึกหลายครั้ง ก่อนเหมือนตัดสินใจเด็ดขาดแล้วพูดว่า

"ผมอยากฆ่าคน ต้องจ่ายเท่าไหร่?"

"คุณลูกค้า ผมว่าคุณเข้าใจผิด" คลาร์กยกนิ้วส่ายเบาๆ "ที่นี่คือการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม ไม่ใช่ตลาดซื้อขาย ผมไม่รับเงินสด รับแค่สิ่งที่มีมูลค่าเท่ากันเท่านั้น"

ชายคนนั้นขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "แต่ตอนนี้ผมไม่มีของมีค่าอะไรเลย"

"งั้นผมอธิบายสั้นๆ นะ"

คลาร์กละมือออกจากคีย์บอร์ดแล้วพูดว่า "ถ้าคุณอยากฆ่าคน สิ่งที่ใช้แลกก็คือชีวิตมนุษย์ ในกรณีนี้ คุณสามารถใช้ชีวิตตัวเองจ่าย หรือจะใช้ชีวิตของคนอื่นที่พิสูจน์ได้ว่าเป็นของคุณก็ได้"

"แต่ดูจากสภาพคุณแล้ว คงไม่มีคนแบบนั้น งั้นคุณแน่ใจไหมว่าจะทำดีลนี้ด้วยชีวิตตัวเอง?"

เสียงของคลาร์กเหมือนเสียงกระซิบของปีศาจลอยเข้าสู่หูชายคนนั้น

โดยไม่รู้ตัว ชายคนนั้นสั่นเล็กน้อย แล้วมองเขาด้วยสีหน้าหวาดกลัว

"คุณ......คุณจะเอาชีวิตผม?!"

คลาร์กพยักหน้า

"คุณจะจ่ายเป็นอายุขัยก็ได้ แต่น่าเสียดาย อายุขัยของคุณสั้นเกินไป เพราะงั้นผมต้องเอาวิญญาณคุณไปโดยตรง ซึ่งก็เท่ากับเอาชีวิตคุณนั่นแหละ"

"ดังนั้น"

"เลือกมา"

"จะฆ่าคนโดยแลกด้วยชีวิตตัวเอง"

"หรือจะลุกขึ้นแล้วเดินออกไปตอนนี้?"

คลาร์กยิ้มมองชายตรงหน้า รอคำตอบ

"ผม......"

ชายคนนั้นลังเล

เพราะเขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่คลาร์กพูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า

"ถ้า......ถ้าเป็นแบบนั้น ผมจะรู้ได้ยังไงว่าคุณฆ่าคนนั้นให้ผมจริง?"

ชายคนนั้นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดถาม

คลาร์กยิ้มแล้วพูดว่า "ง่ายมาก ผมจะช่วยคุณฆ่าคนนั้นก่อน แล้วหลังจากคุณยืนยันแล้ว ผมค่อยเอาวิญญาณคุณไป"

"แบบนี้โอเคไหม?"

ชายคนนั้นคิดอยู่พักหนึ่ง เหมือนเห็นว่าข้อเสนอนี้เข้าท่า จึงพยักหน้า

"ได้ ขอแค่คุณฆ่าคนนั้นให้ผม ผมยอมยกวิญญาณให้ ยังไงผมก็ไม่เหลืออะไรแล้ว ขอแค่ได้แก้แค้น ต่อให้ตายก็คุ้ม!"

สายตาของชายคนนั้นเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง

คลาร์กไม่ได้สนใจสีหน้าของเขา หลังจากยืนยันดีลแล้ว เขาก็หยิบสัญญาออกมาจากลิ้นชัก คลี่ออกแล้วส่งให้ชายคนนั้น

"มา เซ็นชื่อซะ"

คลาร์กยื่นปากกาให้

เนื้อหาในสัญญาก็ไม่มีอะไรมาก แค่คลาร์กสัญญาจะช่วยชายคนนี้ฆ่าคน หลังจากนั้นชายคนนั้นต้องมอบวิญญาณให้คลาร์ก ชายคนนั้นอ่านจบก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกัดฟันเซ็นชื่อลงไป

หลังจากเซ็นเสร็จ ต่อหน้าต่อตาชายคนนั้น สัญญากลายเป็นกะโหลกที่ลุกไหม้ด้วยเปลวไฟสีเขียว มีควันดำลอยออกมา ก่อนจะพุ่งหายเข้าไปที่หน้าอกของเขาทันที

ชายคนนั้นตกใจ รีบจับหน้าอกตัวเอง แต่ก็ไม่พบแผลหรือร่องรอยใดๆ จากนั้นเงยหน้ามองคลาร์กด้วยสีหน้าตกตะลึง

"ไม่ต้องกลัว แค่สัญญาเท่านั้น" คลาร์กพูดพร้อมรอยยิ้ม

ชายคนนั้นพยักหน้า แต่เหงื่อเย็นบนหน้าผากเผยให้เห็นว่าเขายังไม่สบายใจเลย

เพราะสำหรับคนธรรมดา การได้เห็นภาพเหนือธรรมชาติแบบนี้แล้วจะยังนิ่งอยู่ได้ ไม่กรีดร้องแล้ววิ่งหนี ก็นับว่าใจแข็งมากแล้ว

"ไปกันเถอะ ไปหาเป้าหมายของคุณ"

คลาร์กลุกขึ้นจากที่นั่ง

"เขาไม่น่าจะอยู่ในนิวยอร์กแล้ว" ชายคนนั้นพูด

"ไม่เป็นไร ผมหาเจอแล้ว"

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

……….