บทที่ 600: เข็มทิศที่ชี้ไม่เจอ (ฟรี)

บทที่ 600: เข็มทิศที่ชี้ไม่เจอ (ฟรี)

“ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีประโยชน์เท่าไหร่”

คลาร์กเงยหน้ามองโจวหยาที่อยู่ตรงหน้า

สายตาของโจวหยาก็ตกลงบนเข็มทิศในมือเขา ใต้หน้ากากมีรอยขมวดคิ้วปรากฏขึ้น

“เกิดอะไรขึ้น ของมันเสียเหรอ?”

“ระบบ! เข็มทิศนี่มันพังหรือเปล่า?”

โจวหยาร้องเรียกระบบในใจ

ไม่นาน ระบบก็ตอบกลับมา

“ไอเทมไม่ได้เสียหาย”

“ถ้าไม่เสีย แล้วทำไมเข็มมันหมุนมั่วไปหมดแบบนี้?”

โจวหยารู้สึกว่าระบบกำลังตอบแบบขอไปที

แต่ครั้งนี้ระบบกลับเงียบใส่เธอ

“เฮ้ อย่าเงียบสิ! ของที่ให้ฉันเอามาขายมันเสีย จะกระทบชื่อเสียงร้านฉันนะ!”

ระบบยังคงเงียบ

โจวหยาจนปัญญา เลยคิดคำอธิบายขึ้นมาเอง

“คุณลูกค้า ดูเหมือนว่าคนที่คุณกำลังตามหา จะไม่ใช่คนที่หาได้ง่าย ๆ นะคะ”

ก็แน่ล่ะ ถ้ามันหาง่ายขนาดนั้นจะมาซื้อทำไม?

โจวหยาบ่นในใจ

แต่เธอพูดตรง ๆ ไม่ได้ จะให้บอกว่าของที่ขายอาจจะเสียเหรอ?

แบบนั้นก็เท่ากับทำลายป้ายร้านตัวเองชัด ๆ

“หมอนั่นมันลื่นเป็นปลาไหล หายากจริง ๆ นั่นแหละ”

คลาร์กพูดด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

จริง ๆ เขาไม่ได้คาดหวังว่าเข็มทิศอวยพรอะไรนี่จะช่วยหาเดดพูลเจออยู่แล้ว เพราะความสามารถในการซ่อนตัวของหมอนี่มันพัฒนาไปถึงระดับน่าทึ่งแบบอธิบายไม่ได้

แม้แต่พลังจิตของคลาร์กยังหาไม่เจอ แล้วนับประสาอะไรกับเข็มทิศราคาสองล้าน

เห็นว่าลูกค้าตรงหน้าไม่ได้คิดจะเอาเรื่อง โจวหยาก็แอบถอนหายใจโล่งอก

“ดีมาก! ลูกค้าคนนี้คุยง่ายแฮะ!”

เธอดีใจในใจ

อย่างน้อยชื่อเสียงร้านก็ยังรอด

ถ้ามีข่าวลือว่าร้านเวทมนตร์ของเธอขายของไร้คุณภาพ ใครจะมาซื้ออีก?

“แบบนี้นะคะคุณลูกค้า ฉันให้บัตรสมาชิกของร้านเราใบหนึ่ง คราวหน้ามาซื้อของจะได้ส่วนลด 9.30%!”

โจวหยาหยิบบัตรสมาชิกสีดำใบหนึ่งออกมาจากไหนไม่รู้ แล้วยื่นให้คลาร์ก

คลาร์กรับมา

ด้านหน้าบัตรเป็นลายหน้าปีศาจ ด้านหลังเป็นลายตาชั่ง

“ลดตั้ง 9.30% เลยเหรอ ส่วนลดแรงเหมือนกันนะ”

คลาร์กพูดพร้อมยิ้ม

แต่ก็เก็บบัตรไว้

ยังไงมีส่วนลดก็ดีกว่าไม่มี ถึงจะเป็นแค่ 9.30% ก็เถอะ

สำหรับคำบ่นของคลาร์ก โจวหยาแค่ยิ้ม ไม่ได้คิดจะฟังจริงจัง เรื่องเพิ่มส่วนลดอะไรแบบนั้นไม่มีทางอยู่แล้ว

ต้องรู้ว่าเงินที่เธอขายของได้ 99% ต้องส่งให้ระบบ ส่วนอีก 1% เท่านั้นที่เป็นเงินที่เธอใช้ได้เอง

แน่นอน ระบบของโจวหยาไม่ใช่ระบบหาเงินธรรมดา

จริง ๆ แล้วระบบไม่ได้ต้องการเงินเลย มูลค่าของเงินเป็นสิ่งที่มนุษย์นิยามขึ้น บนโลกมันอาจมีค่า แต่ในสายตาระบบมันก็แค่กระดาษกองหนึ่ง

แต่ระบบไม่ต้องการ ไม่ได้แปลว่าโจวหยาไม่ต้องการ

โชคดีที่ระบบไม่ใช่พวกหลอกลวงเต็มรูปแบบ อย่างน้อยทุกครั้งที่เธอขายของครบสิบชิ้น จะมีโอกาสจับรางวัลหนึ่งครั้ง

และรางวัลนั้นมาจากคลังของทั้งระบบ เรียกได้ว่าอะไรก็ตามที่ระบบมี เธอมีสิทธิ์สุ่มได้

แต่จะได้อะไร ใช้ได้ไหม มีประโยชน์หรือเปล่า

ก็ขึ้นอยู่กับดวงล้วน ๆ

จนถึงตอนนี้ โจวหยาเพิ่งสุ่มได้แค่สามครั้ง

ของที่ได้ นอกจากครั้งแรกที่เป็นรางวัลการันตี เลยได้ผลปีศาจเวอร์ชันไม่มีผลข้างเคียง อีกสองครั้งล้วนเป็นของที่แทบไม่มีประโยชน์กับเธอ

ส่วนชุดอุปกรณ์ที่เธอใส่อยู่

เป็นของที่ระบบให้มาตั้งแต่ต้น ไม่มีผลเพิ่มพลังอะไร แค่เอาไว้สร้างภาพลักษณ์ลึกลับ มีฟังก์ชันทำความสะอาดอัตโนมัติ ควบคุมอุณหภูมิ และซ่อมแซมตัวเองได้ ล้วนเป็นฟังก์ชันเสริม

ไม่ได้ช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งให้เธอเลย

อย่างที่รู้กัน ผลปีศาจต้องใช้พละกำลังในการขับเคลื่อน

แต่โจวหยาเดิมทีเป็นแค่คนธรรมดาที่ข้ามโลกมา แม้ตอนนี้จะอัปเกรดร่างกายผ่านระบบสามครั้ง ก็ยังมีสมรรถภาพแค่สี่เท่าของคนทั่วไป

การเพิ่มพลังแบบนี้เป็นโบนัสจากการสุ่ม

ช่วงแรกอาจดูมีประโยชน์ เพราะแต่ละครั้งเพิ่มเป็นสองเท่าของคนปกติ

แต่พอความแข็งแกร่งของเธอสูงขึ้น การเพิ่มแค่สองเท่าของคนธรรมดาแทบไม่มีค่า

เพราะ......

มันไม่ได้เพิ่มเป็นสองเท่าของพลังเดิมเธอไง!............

“คุณลูกค้าต้องการอย่างอื่นอีกไหมคะ?”

โจวหยาถามอีกครั้ง

ลูกค้าคนนี้ดูเหมือนสายเปย์ บอกสองล้านก็จ่ายทันที แถมรู้ว่าของช่วยไม่ได้ก็ยังไม่เสียดายเลย

เห็นชัด ๆ ว่าไม่ได้เห็นสองล้านอยู่ในสายตาเลย