เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่ 30 ความคิดของเพื่อนซูโหรว

บทที่ 30 ความคิดของเพื่อนซูโหรว

บทที่ 30 ความคิดของเพื่อนซูโหรว


บทที่ 30 ความคิดของเพื่อนซูโหรว

เพื่อนร่วมชั้นหญิงของซูโหรวพากันคลั่งไปแล้ว!

"ให้ตายเถอะ! สิบล้าน ให้เงินสิบล้านกันง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอเนี่ย"

"นี่มันมหาเศรษฐีระดับเทพชัดๆ! พี่ชายของซูโหรวเป็นเศรษฐีพันล้านหรอกเหรอเนี่ย!"

"ซี๊ด~ ระดับบิ๊กนี่มันน่ากลัวจริงๆ ทำเอาใจสั่นไปหมดเลย!"

"ที่น่ากลัวที่สุดคือประโยคที่ว่า 'ถ้าไม่พอ ให้มาขอเพิ่ม' ต่างหากล่ะ?"

"เมื่อไหร่ฉันจะมีพี่ชายเป็นมหาเศรษฐีระดับเทพแบบนี้บ้างนะ?"

"อิจฉาตาร้อนไปหมดแล้ว ใครบ้างล่ะจะไม่อยากมีพี่ชายทั้งหล่อทั้งรวยระดับเทพขนาดนี้?"

"เขาตามใจน้องสาวเกินไปแล้วไหมเนี่ย?"

เพื่อนร่วมชั้นของซูโหรวต่างพากันโอดครวญและร้องไห้กระซิกๆ

พวกเขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า พี่ชายของซูโหรวที่เป็นแค่พนักงานส่งของ จะเป็นถึงเศรษฐีพันล้าน!!

จวงซินฉี เพื่อนสนิทของซูโหรวอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด!

เขาเพิ่งจะยื่นบัตรธนาคารที่มีเงินถึงสิบล้านให้ซูโหรวไปง่ายๆ แบบนั้นเลยเหรอ?

นี่... นี่มันหนุ่มหล่อพ่อรวยระดับซูเปอร์ของแท้!

ดวงตาของจวงซินฉีเป็นประกายวิบวับ

ซูโหรวก้มมองบัตรธนาคารในมือด้วยความตกตะลึงไม่แพ้กัน ภายในใจมีคลื่นลูกใหญ่ซัดกระหน่ำ

พี่ชายเป็นพนักงานส่งของไม่ใช่เหรอ?

ทำไมถึงได้รวยขนาดนี้?

แถมยังให้บัตรธนาคารที่มีเงินตั้งสิบล้านมาง่ายๆ อีก?

"มีอะไรอีกไหม?"

ซูหนิงหัวเราะเบาๆ พลางลูบหัวซูโหรว "เดิมทีพี่อยากให้เธอใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาทั่วไป เลยไม่อยากเปิดเผยตัวตน แต่หลังจากเกิดเรื่องนี้ขึ้น พี่คงปิดบังต่อไปไม่ได้แล้วล่ะ"

"เก็บบัตรธนาคารใบนี้ไว้ให้ดี รหัสผ่านคือวันเกิดของเธอ ตอนแรกพี่กะจะให้ตอนเธอเรียนจบมหาวิทยาลัย แต่ก็ให้ตอนนี้เลยละกัน ถ้าไม่พอใช้ก็มาขอพี่เพิ่มได้"

ซูหนิงบิดขี้เกียจ เอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ ราวกับเป็นเรื่องเล็กน้อย

ซูโหรวพยักหน้ารับอย่างยากลำบาก

ในตอนนี้มันยังยากที่จะทำใจยอมรับได้ทัน

ถึงกระนั้น

ความรู้สึกที่ได้กลายเป็นเศรษฐีในชั่วข้ามคืนมันก็ช่างน่าตื่นเต้นเร้าใจจริงๆ...

ซูโหรวต้องยอมรับความจริงข้อนี้

"เอาล่ะ พี่ยังต้องไปส่งของอีก เธอเล่นกับเพื่อนๆ ต่อเถอะ"

พูดจบ

ซูหนิงก็หันหลังเดินออกจากร้าน ขึ้นรถแลมโบกินี และขับออกไปพร้อมกับเสียงคำรามของเครื่องยนต์ที่ดังกึกก้อง!

"พี่ชายของซูโหรวสุดยอดไปเลย! รวยขนาดนี้ยังไปเป็นพนักงานส่งของอีก!"

"เดี๋ยวนะ เมื่อกี้ฉันเห็นอะไร? แลมโบกินี เวเนโน! พี่ชายของซูโหรวขับแลมโบกินี เวเนโน ไปส่งของเนี่ยนะ? เขาจำเป็นต้องรวยล้นฟ้าขนาดนี้ไหม?"

"บางทีเขาอาจจะไปส่งของแค่เพื่อหาประสบการณ์ชีวิตก็ได้ ลองคิดดูสิ คนที่มีทรัพย์สินเป็นร้อยล้านจะให้ไปทำอะไรได้อีก?"

เพื่อนร่วมชั้นของซูโหรวซุบซิบพูดคุยกันด้วยเสียงแผ่วเบา แววตาเต็มไปด้วยความอิจฉา

พวกเขาหันไปมองซูโหรว ต่างก็มองเธอด้วยความเคารพยกย่องมากขึ้น รู้สึกว่าตอนนี้ซูโหรวมีสถานะที่สูงส่ง

ก่อนหน้านี้ ถึงแม้ซูโหรวจะเรียนเก่งและสวยมาก แต่ฐานะทางบ้านไม่ได้ดีนัก ทำให้เพื่อนร่วมชั้นที่ชอบดูถูกคนบางคนแอบดูแคลนเธออยู่บ้าง

แต่หลังจากเหตุการณ์นี้ ความคิดที่พวกเขามีต่อซูโหรวก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง!

มิน่าล่ะซูโหรวถึงแต่งตัวเรียบง่าย ที่แท้ครอบครัวของเธอก็รวยขนาดนี้นี่เอง! เธอคือคุณหนูไฮโซตัวจริงเสียงจริง!

ทว่าในจังหวะนั้นเอง

ราวกับนึกอะไรขึ้นได้ เพื่อนร่วมชั้นหญิงในห้องก็พากันเข้ามารุมล้อมซูโหรวโดยไม่ได้นัดหมาย ส่งเสียงเจื้อยแจ้วราวกับนกกระจอกแตกรัง

"เสี่ยวโหรว พี่ชายเธอหล่อมากเลย! แนะนำให้ฉันรู้จักหน่อยได้ไหม?"

"ใช่ๆ เธอจะเก็บพี่ชายไว้คนเดียวไม่ได้นะ! รีบส่งวีแชตกับคิวคิวของเขามาซะดีๆ!"

"ฮิฮิ ฉันรู้สึกเหมือนได้เจอรักแท้เลย เสี่ยวโหรว งานนี้เธอต้องช่วยฉันนะ"

"แหม รักแท้อะไรกัน ไร้สาระ เธอมีแฟนเป็นรุ่นพี่ที่โรงเรียนอยู่แล้วนี่ กะจะทิ้งเขาง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ?"

เด็กผู้หญิงคนหนึ่งแฉคำโกหกนั้นทันที

"แหะๆ แหม เราก็แค่เพื่อนธรรมดากันต่างหาก ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดสักหน่อย"

"แหวะ~ เมื่อวานซืนฉันยังเห็นพวกเธอสองคนจูบกันอยู่ในห้องสมุดอยู่เลย"

เด็กผู้หญิงอีกคนกระโดดเข้ามาร่วมวงและแฉสิ่งที่ผู้หญิงคนแรกพูดทันที

"เอ่อ..."

เด็กผู้หญิงที่อ้างว่าเจอรักแท้รู้สึกอับอายขายหน้าสุดๆ

ซูโหรว "..."

"จริงสิ เสี่ยวโหรว เล่าเรื่องพี่ชายของเธอให้ฟังหน่อยได้ไหม? พวกเราอยากรู้ใจจะขาดแล้ว"

ดวงตาคู่สวยของจวงซินฉีแฝงไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"ใช่ๆ รีบเล่ามาเถอะ! อย่าปิดบังกันเลยน่า พวกเราก็เพื่อนร่วมชั้นกันทั้งนั้น"

"ใช่แล้ว คันปากอยากรู้จะแย่! มือข้างนึงจ่ายห้าล้าน อีกมือก็ยื่นบัตรธนาคารสิบล้านให้เธอหน้าตาเฉย! ฉันก็อยากมีพี่ชายแบบนี้บ้างจัง"

เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ พากันผสมโรง

"เอาจริงๆ ฉันก็ไม่ได้รู้เรื่องพี่ชายมากนักหรอก ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเขาเหมือนจะเป็นกัปตันทีมบาสเกตบอลแล้วก็เป็นหัวหน้าห้องด้วย พอเรียนจบก็มีรัฐวิสาหกิจมาเชิญตัวไปทำงานด้วยรายได้ปีละห้าแสน แต่เขาปฏิเสธ บอกว่าอยากตามหาความหมายของชีวิต แล้วเขาก็ไปทำอาชีพส่งของ"

ซูโหรวเล่าไปพลางนึกทบทวนไปพลาง

"ซี๊ด คนจริงว่ะ! ทำงานรัฐวิสาหกิจ? งานมั่นคงแบบนั้น! เขายังไม่ยอมไป แถมยังมีรายได้ตั้งปีละห้าแสนอีก!!! พระเจ้าช่วย พี่ชายเธอจะเก่งเกินไปแล้ว! เพิ่งเรียนจบก็ได้รับข้อเสนอจากรัฐวิสาหกิจด้วยรายได้ปีละห้าแสนเลยเนี่ยนะ!"

"สุดยอดไปเลย มิน่าล่ะพี่ชายเธอถึงได้ทั้งสูงทั้งหล่อ ที่แท้ก็เป็นกัปตันทีมบาสนี่เอง"

"ตามหาความหมายของชีวิต? แล้วก็ไปเป็นคนส่งของเนี่ยนะ? ช่างเป็นอิสระอะไรขนาดนี้!"

"แต่พอลองคิดดูดีๆ ก็สมเหตุสมผลแล้วล่ะที่เขายอมทิ้งงานรายได้ปีละห้าแสน ก็พี่ชายเธอรวยซะขนาดนั้น... อิจฉาจังเลย"

แววตาของเพื่อนร่วมชั้นชายเต็มไปด้วยความโหยหา

เมื่อไหร่พวกเขาจะเก่งกาจและโดดเด่นได้เท่ากับซูหนิงบ้างนะ?

ส่วนพวกผู้หญิงต่างก็มีใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความตื่นเต้น

พระเจ้าช่วย!

มีผู้ชายที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้อยู่บนโลกด้วยเหรอ! เขาเกิดมาเพื่อฉันชัดๆ!

ดูเหมือนว่าฉันจะต้องขอข้อมูลการติดต่อพี่ชายของเธอจากซูโหรวให้ได้แล้วล่ะ

"เธอส่งคอนแทควีแชตพี่ชายเธอมาให้ฉันหน่อยได้ไหม?"

ใบหน้าจิ้มลิ้มของจวงซินฉีขึ้นสีชมพูระเรื่อ เธอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงประหม่าเล็กน้อย

"ได้สิ"

ซูโหรวยิ้มบางๆ แล้วส่งคอนแทควีแชตของซูหนิงให้จวงซินฉีอย่างใจกว้าง

เพราะจวงซินฉีไม่ใช่แค่เพื่อนที่ดีและเพื่อนสนิทของเธอเท่านั้น

แต่เมื่อครู่นี้ ตอนที่แจกันโบราณแตก มีเพียงจวงซินฉีคนเดียวที่เต็มใจนำเงินเก็บทั้งหมดสองหมื่นหยวนออกมาเพื่อช่วยซูโหรว

ถึงแม้ซูโหรวจะปฏิเสธไป แต่เธอก็ยังจดจำบุญคุณครั้งนี้ไว้ในใจ

"เอ่อ... คือ... คือว่า ฉันอยากจะถามอะไรหน่อย แค่นั้นแหละ"

หัวใจของจวงซินฉีเต้นรัวแรง เธอเอ่ยถามอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"หืม? มีอะไรเหรอ? ปกติเธอออกจะตรงไปตรงมา ทำไมตอนนี้ถึงได้พูดตะกุกตะกักล่ะ?"

ซูโหรวหัวเราะร่วน

"โธ่เอ๊ย ฉันถามตรงๆ เลยก็แล้วกัน พี่ชายเธอมีแฟนหรือยัง?"

จวงซินฉีขบเม้มริมฝีปากพลางเอ่ยถาม

"ยังไม่มีหรอก ตลอดหลายปีที่เรียนมหาวิทยาลัย ฉันไม่เคยได้ยินว่าเขาคบกับใครเลยนะ"

ดวงตากลมโตของซูโหรวหยีลงเป็นรูปสระอิ เธอปรายตามองจวงซินฉี "นี่เธอคงไม่ได้แอบชอบพี่ชายฉันหรอกใช่ไหม?"

จวงซินฉีหน้าแดงซ่าน

เมื่อได้ยินว่าพี่ชายของซูโหรวยังไม่มีแฟน เพื่อนร่วมชั้นหญิงก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นไปอีก!

"อ๊ายยย เสี่ยวโหรว เธอทำแบบนี้ไม่ได้นะ! ทำไมถึงให้แต่จวงซินฉีล่ะ ไม่ยุติธรรมเลย!"

"เร็วเข้าๆๆ! เอาคอนแทควีแชตพี่ชายเธอมาให้พวกเราเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

จบบทที่ บทที่ 30 ความคิดของเพื่อนซูโหรว

คัดลอกลิงก์แล้ว