บทที่ 13: คุณครูครับ ผมมีเรื่องจะรายงาน!

บทที่ 13: คุณครูครับ ผมมีเรื่องจะรายงาน!

คล้อยหลังเสียงที่ดังขัดหูนั้น ก็มีเสียงซุบซิบนินทาดังแว่วมาอีกระลอก

"นั่นสิ! ทำไมไอ้บ้านนอกนี่ถึงมาอยู่ห้องเราแทนที่จะไปอยู่ห้องหนึ่งล่ะ?"

"ใครจะไปรู้! นายน้อยลู่บอกว่าพวกเราต้องคอยขัดขามันให้ถึงที่สุด"

"ใช่ๆ ถูกต้อง มาป่วนมันให้ยับกันเถอะ!"

ถ้อยคำนินทาชวนหงุดหงิดที่ดังไม่เบาไม่ค่อยเหล่านั้น ลอยเข้าหูลู่ฉืออย่างชัดเจน

เกาฉีเหลียง ครูประจำชั้นชี้ไปที่ที่นั่งริมหน้าต่างมุมห้องแล้วพูดกับลู่ฉือว่า "ตรงนั้นมีที่ว่างอยู่ เธอไปนั่งตรงนั้นสิ"

ลู่ฉือเงยหน้ามองไปตามทิศทางนั้น

เขาเห็นเด็กสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งนั่งอยู่ริมสุด เธอนั่งหลังตรงแน่ว และดูมีทรวดทรงองค์เอวเป็นสาวเต็มตัว

ส่วนที่ควรจะนูนโค้งก็อวบอิ่มสมส่วน

ทว่าเด็กสาวกลับมีท่าทีเย็นชาดุจน้ำแข็ง

มองแวบแรกก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายเทพธิดาผู้สูงส่ง ซึ่งดูเป็นคนที่ไม่ควรเข้าไปตอแยด้วย

ลู่ฉือไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปนั่งตรงนั้น เพราะในห้องไม่มีที่นั่งว่างเหลืออีกแล้ว

เขาทำใจดีสู้เสือ สะพายกระเป๋าเดินตรงไปหาเด็กสาวคนนั้น เลื่อนเก้าอี้ออกแล้วทรุดตัวลงนั่ง

เขาอาศัยความหน้าหนาหันไปทักทายเธอ "สวัสดีเพื่อนร่วมชั้น ฉันชื่อลู่ฉือ ยินดีที่ได้นั่งโต๊ะติดกันนะ"

ซูอวี่เหนียนทำเมินราวกับลู่ฉือไร้ตัวตน

ลู่ฉือเองก็ไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดอะไร เขาเพียงแค่ขยับนั่งตัวตรง

ไม่จำเป็นต้องกวาดสายตามองไปรอบห้อง เขาก็สัมผัสได้ถึงสายตามุ่งร้ายหลายคู่ที่จ้องมองมา

ก็แหงล่ะ ถิ่นนี้มันอาณาเขตของลู่จี้หยาง จะไม่ให้โดนรุมเขี่ยทิ้งได้ยังไง

แต่มีอะไรให้ต้องกลัวล่ะ?

มีระบบซะอย่าง ต่อให้เจออะไรเขาก็รับมือได้สบายมาก

นึกย้อนกลับไป ตัวเขาเองก็เคยเป็นถึงนักแสดงมาก่อน เรื่องแค่นี้ก็แค่การแสดงไม่ใช่หรือไง? ถ้าพวกนั้นชอบ เขาก็จะเล่นตามน้ำให้หนำใจไปเลย!

"ทุกคน หยิบกระดาษคำตอบของคาบที่แล้วขึ้นมา ครูจะเฉลยข้อสอบ"

ครูเกาฉีเหลียงผู้มีศีรษะล้านเลี่ยนเป็นครูสอนคณิตศาสตร์ เขาเพิ่งให้นักเรียนทำข้อสอบไปเมื่อคาบที่แล้ว และตอนนี้กำลังเตรียมตัวอธิบายคำตอบ

เนื่องจากลู่ฉือเพิ่งย้ายมาใหม่ แน่นอนว่าเขาจึงไม่มีกระดาษข้อสอบ

ครูเกาฉีเหลียงหันไปบอกซูอวี่เหนียน "ซูอวี่เหนียน ลู่ฉือเพิ่งย้ายมาและยังไม่มีข้อสอบ เธอขยับกระดาษไปตรงกลางหน่อย จะได้ดูด้วยกัน"

ซูอวี่เหนียนไม่ได้พูดอะไร แต่หลังจากครูเกาฉีเหลียงสั่ง เธอก็ดันกระดาษคำตอบออกไปเล็กน้อย วางไว้ตรงเส้นกึ่งกลางระหว่างโต๊ะทั้งสองตัวพอดี

ลู่ฉือเอ่ย "ขอบคุณ" กับซูอวี่เหนียน

ซูอวี่เหนียนทำราวกับไม่ได้ยินและเมินเฉยต่อเขาอย่างสิ้นเชิง

ครูเกาฉีเหลียงเริ่มอธิบายข้อสอบ

ทว่าลู่ฉือกลับไม่อยากฟังเลยสักคำ

ก่อนจะทะลุมิติเข้ามาในนิยาย เขาเป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบหกปี สมัยเรียนมัธยมปลายเขาก็สอบผ่านมาได้อย่างฉิวเฉียด ภาษาจีนหรืออังกฤษก็ไม่เข้าหัว ส่วนคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ และเคมีนั้นยิ่งดูยากประหนึ่งคัมภีร์สวรรค์

ไม่อย่างนั้นชีวิตเขาคงไม่ตกต่ำจนเป็นแค่อินฟลูเอนเซอร์โนเนมระดับปลายแถวในวัยยี่สิบแปดปีหรอก

แล้วตอนนี้จะให้เขามานั่งฟังครูอธิบายคณิตศาสตร์มัธยมปลายเนี่ยนะ ให้ตายเถอะ ยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์เสียอีก

แม้ว่าเจ้าของร่างเดิมจะมีผลการเรียนดีเยี่ยม แต่เขาไม่ใช่เจ้าของร่าง และไม่มีความสนใจเรื่องเกรดเลยสักนิด

หลังจากทนฝืนนั่งฟังมาได้สิบนาที ลู่ฉือก็เหนื่อยล้าจนแทบจะทนไม่ไหว

ครั้นจะหลับก็ไม่กล้า เขาจึงทำได้เพียงเอามือเท้าคางแล้วจ้องมองกระดานดำด้วยสายตาว่างเปล่า

ภายในใจ เขาเริ่มพูดคุยกับระบบไปเรียบร้อยแล้ว

ลู่ฉือ: 【ระบบ ตาเฒ่าหัวล้านนั่นพูดเรื่องอะไรอยู่เนี่ย? ทำไมฉันฟังไม่รู้เรื่องเลยสักคำ?】

ระบบ: 【เขากำลังพูดเรื่องเวกเตอร์ครับ... เอ๊ะ โฮสต์ครับ นี่คุณไม่ได้เรียนหนังสือเลยเหรอตอนอยู่ในโลกแห่งความจริง? ความรู้ง่ายๆ แค่นี้ก็ยังไม่รู้】

ลู่ฉือ: 【ก็ไม่รู้อะไรเลยน่ะสิ! ถ้ารู้ ฉันจะตกอับขนาดนั้นไหมล่ะ? เฮ้อ กลับบ้านไปฉันต้องไปคุยกับพ่อกำมะลอซะหน่อยแล้วว่าพอจะเลิกเรียนได้ไหม! รู้สึกว่าการเรียนมันยากกว่าการเป็นอินฟลูเอนเซอร์ปลายแถวตั้งเยอะ】

ระบบ: 【ตระกูลเศรษฐีให้ความสำคัญกับการศึกษาเป็นที่สุดนะครับ ตอนนี้โฮสต์เพิ่งอายุสิบแปด ถ้าไม่เรียนแล้วจะให้ไปทำอะไร? พ่อคุณไม่มีทางยอมแน่ๆ เผลอๆ อาจจะโดนตีเอาด้วย แล้วทีนี้ใจเขาจะยิ่งเอนเอียงไปทางนายน้อยตัวปลอมเข้าไปใหญ่นะครับ】

ลู่ฉือ: 【เวรเอ๊ย! คนอื่นเขาทะลุมิติมาในนิยายมีแต่ได้เป็นใหญ่เป็นโต ไม่รวยระดับพระเจ้าก็เป็นมหาเศรษฐี ไม่ก็มีสาวงามให้หลับนอนด้วยไม่ซ้ำหน้า แล้วดูฉันสิ ไอ้คนดวงซวย ต้องมาทนนั่งหลังขดหลังแข็งเรียนหนังสืออยู่เนี่ย โคตรหดหู่เลย!】

ระบบ: 【โฮสต์ครับ เหลือเวลาอีกแค่หกเดือนก็จะถึงการสอบเกาเข่าแล้ว ทนอีกนิดเถอะครับ พอสอบเสร็จได้เข้ามหาวิทยาลัย ทีนี้ก็เปรียบเหมือนปลาได้น้ำ นกได้โผบินบนฟ้าแล้ว! ถึงตอนนั้นคุณอยากจะนอนกับผู้หญิงกี่คนก็เอาเลย!】

...

ลู่ฉือและระบบคุยเรื่อยเปื่อยกันไปเรื่อย

เขาพลันสังเกตเห็นว่าซูอวี่เหนียนที่นั่งอยู่ข้างๆ กำลังมองเขาเหมือนเห็นผี

ในดวงตาของเธอมีความตกตะลึง และยังมีความ... ขยะแขยง

ลู่ฉือคิดไม่ออกเลยว่าเขาไปทำอะไรให้เธอขุ่นเคืองตอนไหน

หรือว่าเธอสังเกตเห็นว่าเขาใจลอยไม่ยอมตั้งใจเรียน ก็เลยดูถูกเขากันนะ?

【ยัยผู้หญิงข้างๆ นี้น่าจะบ้าแฮะ ไม่เพียงแต่จะทำตัวเย็นชาไม่เห็นหัวคนอื่นแล้ว ตอนนี้ยังมาทำหน้าขยะแขยงใส่ฉันอีก ฉันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยหรือไง? ยัยนี่ต้องเป็นโรคจิตแน่ๆ!】

ระบบ: 【โฮสต์ครับ นี่คือซูอวี่เหนียน ดาวโรงเรียนคนดังเลยนะครับ เธอเป็นเทพธิดาในดวงใจของเด็กผู้ชายทั้งโรงเรียน เป็นคนที่ใครๆ ก็อยากแต่งงานด้วย ขอบอกเลยว่าลู่จี้หยาง นายน้อยตัวปลอมนั่นก็ชอบเธอมากเหมือนกัน พยายามหาวิธีตามจีบเธออยู่ทุกวี่ทุกวัน แต่เธอก็ไม่เคยสนใจเขาเลย】

ตอนแรกลู่ฉือตั้งใจจะสบถด่าในใจสักสองสามคำ ว่าแม่ดาวโรงเรียนซูผู้ยิ่งใหญ่คนนี้จะทำตัวหยิ่งยโสไปถึงไหน

แต่พอได้ยินระบบบอกว่าลู่จี้หยางตามจีบเธออยู่แต่เธอไม่เคยสนใจ ลู่ฉือก็รู้สึกว่าดาวโรงเรียนซูคนนี้ดูเจริญหูเจริญตาขึ้นมาทันที

อย่างที่คำกล่าวที่ว่า ศัตรูของศัตรูคือมิตร ใครก็ตามที่ไม่ถูกกับลู่จี้หยาง นายน้อยตัวปลอม ก็ถือว่าเป็นเพื่อนของลู่ฉือคนนี้ทั้งนั้น!

...

ทางด้านซูอวี่เหนียน เธอมองดูเพื่อนร่วมโต๊ะคนใหม่ด้วยความตกตะลึงสุดขีด

เธอเห็นผีหรือว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เธอได้ยินความคิดในใจของเขาจริงๆ ด้วย!

เขากำลังพูดคุยกับสิ่งที่เรียกว่า 'ระบบ'

ระบบนั่นต้องเป็นระบบประจำตัวของเขาแน่ๆ

ในนิยายไม่ได้หลอกฉัน ระบบมีอยู่จริงสินะ

แต่ตาเฒ่าลามกคนนี้อยากจะหลับนอนกับสาวงามเนี่ยนะ? น่าขยะแขยงเกินไปแล้ว

เขายังกล้ามานินทาและหาว่าเธอเป็นยัยโรคจิตอีก

นี่มันเกินจะทนแล้วจริงๆ

จู่ๆ ซูอวี่เหนียนก็ดึงกระดาษคำตอบจากตรงกลางกลับมาวางไว้ตรงหน้าตัวเอง

เสียงกระดาษที่เสียดสีกันทำให้ลู่ฉือสะดุ้งตกใจ

【ฉันแค่เรียกเธอว่าโรคจิต เธอก็กระชากกระดาษกลับไปซะแล้ว ยัยนี่ไม่ใช่แค่เย็นชาหรอกนะ แต่ผิดปกติขั้นสุดไปเลย เอาเถอะ ไม่ให้ดูก็ไม่ดู ฉันก็ไม่ได้อยากจะฟังตาเฒ่าหัวล้านนั่นบ่นอยู่แล้ว】

เมื่อโดนด่าว่าเป็นโรคจิตอีกครั้ง แถมยังได้ยินเขาเรียกครูประจำชั้นว่าตาเฒ่าหัวล้าน ซูอวี่เหนียนก็โกรธจนแทบพ่นไฟ

ในจังหวะนั้นเอง ครูเกาฉีเหลียงก็เอ่ยถามขึ้น "มีใครรู้เรื่องกฎสามเหลี่ยมของเวกเตอร์และขั้นตอนในการแก้โจทย์ข้อนี้บ้าง?"

ซูอวี่เหนียนยกมือขึ้น น้ำเสียงของเธอไพเราะน่าฟัง แต่ก็ยังแฝงไปด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็ง

"คุณครูคะ เพื่อนร่วมโต๊ะของหนูบอกว่าเขาอยากตอบค่ะ"

ลู่ฉือที่กำลังใจลอยและง่วงหงาวหาวนอน: "..." เวรเอ๊ย!

นี่มันขุดหลุมฝังฉันชัดๆ เลยไม่ใช่หรือไง?

ฉันยังไม่รู้เรื่องเลยว่าเรียนอะไรอยู่ แล้วจะให้ตอบยังไงวะ?

"อืม ดีมาก นักเรียนลู่ฉือ งั้นเธอลุกขึ้นมาตอบซิ"

ลู่ฉือยืนขึ้นอย่างมึนงง พลางก่นด่าแม่ดาวโรงเรียนซูผู้ยิ่งใหญ่ในใจไม่หยุดหย่อน

"เอ่อ..."

ลู่ฉือ: 【ระบบ เร็วเข้าๆ! ตอบว่าอะไรวะ!】

ระบบ: 【ไม่ต้องกลัวครับโฮสต์ ผมช่วยเอง คำตอบของข้อนี้คือ: เวกเตอร์ AB + เวกเตอร์ BC = เวกเตอร์ AC ขั้นตอนคือ...】

ลู่ฉือ: "เวกเตอร์ AB + เวกเตอร์ BC = เวกเตอร์ AC ขั้นตอนคือ..."

ลู่ฉือพูดตามคำของระบบทุกกระเบียดนิ้ว

ดาวโรงเรียนซูที่อยู่ข้างๆ ถึงกับพูดไม่ออก เธอแค่นเสียงเย็นชาในลำคอ

ช่างน่าสมเพชเสียจริง ความรู้ง่ายๆ แค่นี้ยังไม่รู้ จนต้องพึ่งความช่วยเหลือจากระบบ

ครูเกาฉีเหลียง: "นักเรียนลู่ฉือ ตอบได้ถูกต้องสมบูรณ์แบบมาก ครูหวังว่าเธอจะตั้งใจเรียนแบบนี้ต่อไปนะ"

ลู่ฉือหัวเราะแห้งๆ แล้วรีบนั่งลงทันที

เสียงเยาะเย้ยแผ่วเบาดังขึ้นรอบห้องเรียน แต่ก็ดังพอที่จะได้ยินชัดเจน

"ฮ่าๆๆ มันยังกล้ายืนขึ้นตอบคำถามง่ายๆ แบบนี้อีกนะ ไอ้บ้านนอกเอ๊ย!"

"ชิ วันแรกก็ทำเป็นโชว์ออฟซะแล้ว สูตรพื้นๆ คำถามกล้วยๆ แค่นี้ โคตรตลกเลย!"

"นายน้อยลู่พูดถูกจริงๆ พี่ชายเขากลับมาเพื่อเป็นตัวตลกให้พวกเราหัวเราะเยาะแท้ๆ"

【ไอ้พวกงี่เง่า กล้าดียังไงมาเยาะเย้ยฉันซึ่งหน้าแบบนี้ ถุย!】

ระบบ: 【โฮสต์ครับ พวกคนที่กำลังเยาะเย้ยคุณน่ะ ล้วนแต่มีเรื่องซุบซิบฉาวโฉ่ทั้งนั้นเลยนะครับ ให้ผมเล่าให้ฟังไหม...】

หลังจากฟังคำพูดของระบบ ลู่ฉือก็หัวเราะอย่างชั่วร้ายในใจสองสามครั้ง

เขาค่อยๆ ยกมือขวาขึ้นมา "คุณครูครับ! ผมมีเรื่องจะรายงาน!"