บทที่ 8: ลูกทรพี!

บทที่ 8: ลูกทรพี!

ลู่หยวนชิงยังพูดไม่ทันจบ ลู่ซางหนิงก็ใจเต้นผิดจังหวะ

ความรู้สึกไม่สบายใจเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

เธอตั้งสติและพยายามกดข่มความรู้สึกไม่ดีนั้นไว้

ปลายสาย ลู่หยวนชิงก็กำลังพยายามข่มความโกรธเกรี้ยวในใจเช่นกัน

"ซางหนิง พ่อให้ผู้จัดการโจวฟู่ไปสืบมาแล้ว จางหยงไม่ได้อยู่เซี่ยงไฮ้จริงๆ ตอนนี้เขากำลังเที่ยวอยู่คุนหมิงกับนังโจวนาน่า"

"อะไรนะคะ?!"

ลู่ซางหนิงแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "คุณพ่อคะ จางหยงเพิ่งโทรหาหนูเมื่อกี้เองนะคะ! เขาบอกว่าที่ไม่ได้ตอบข้อความหรือรับสายหนู เพราะกำลังยุ่งอยู่กับการตรวจงานที่ฐานทัพ!"

ลู่หยวนชิงถอนหายใจ

เขารู้ว่าลู่ซางหนิงคงยากจะทำใจยอมรับได้ในทันที แต่จางหยง ไอ้คนหน้าเนื้อใจเสือพรรค์นั้น จะปล่อยไว้ไม่ได้อีกแล้ว ต้องยกเลิกการหมั้นหมายของสองครอบครัวให้รู้กันไปทั่ว

"ซางหนิง พ่อรู้ว่าลูกยังรับไม่ได้ในตอนนี้ พ่อจะให้เวลาลูกทำใจ แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งทำอะไรให้มันรู้ตัว รอให้มันกลับมาก่อน เราค่อยหาโอกาสจับให้มั่นคั้นให้ตาย พ่อจะทำลายชื่อเสียงของมันให้ย่อยยับ!"

ถุย!

บังอาจนักที่มาหลอกลวงลูกสาวของลู่หยวนชิงคนนี้ แถมยังหวังฮุบสมบัติของครอบครัวฉันอีก ฉันจะทำให้กลุ่มบริษัทจางของพวกมันหายไปจากโลกนี้เลยคอยดู!

เมื่อวางสาย ลู่ซางหนิงก็ทรุดตัวลงบนเก้าอี้ทำงาน

น้ำตาของเธอไหลพรากราวกับไข่มุกที่สายขาด

แม้จะยังไม่อยากเชื่อสิ่งที่พ่อพูดเรื่องจางหยงหักหลังเธอ แต่เธอกลับรู้สึกเศร้าใจอย่างบอกไม่ถูก

เธอคบหากับจางหยงมาสามปีครึ่ง ตลอดเวลาที่ผ่านมา จางหยงก็ว่านอนสอนง่ายและดูแลเธอเป็นอย่างดีมาตลอด

เธอเองก็ดีกับเขามาก ไม่เคยหวงแหนสิ่งใดเลย ทั้งเรื่องเงินทองหรือความรู้สึก

สิ่งเดียวที่เธอเก็บรักษาไว้คือร่างกาย ตามคำสอนของพ่อแม่ เธอเป็นคนหัวโบราณมาตลอด จึงคิดเสมอว่าจะมอบครั้งแรกให้คนที่เธอรักก็ต่อเมื่อได้แต่งงานกันแล้ว

หรือว่าความตั้งใจของเธอจะไม่มีใครเข้าใจ?

พวกผู้หญิงที่ยอมนอนกับใครไปทั่ว มันดีกว่าเธอขนาดนั้นเลยเหรอ?

ลู่ซางหนิงปาดน้ำตา เติมหน้า แล้วกดวิดีโอคอลหาจางหยง

แต่ผิดคาด จางหยงตัดสายทิ้งตั้งแต่เสียงรอสายดังแค่ครั้งเดียว

ตามด้วยข้อความจากจางหยง

[ที่รัก ตอนนี้ผมยุ่งอยู่ ไว้ค่อยคุยกันนะ]

ลู่ซางหนิง: "..."

ครึ่งนาทีต่อมา ลู่ซางหนิงก็ตะโกนเรียกไปทางประตู "เลขาฉิน!"

ฉินอีเดินเข้ามา เมื่อเห็นสีหน้าของลู่ซางหนิงไม่สู้ดี ด้วยความที่อ่านใจคนเก่ง เธอจึงรีบถาม "ท่านประธานลู่ มีอะไรหรือเปล่าคะ?"

ลู่ซางหนิงไม่ได้ตอบคำถาม แต่พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "เรียกเถียนจวิ้นมา เราจะไปเซี่ยงไฮ้เดี๋ยวนี้เลย"

...

ลู่ฉือนอนหลับยาวจนถึงหกโมงเย็นถึงได้ตื่น

เขาสั่งให้ป้าหวังหาอะไรให้กิน แล้วก็ไปนั่งอาบแดดหน้าบ้านอย่างเกียจคร้าน

ขณะที่สมาชิกตระกูลลู่ทยอยกลับบ้าน ลู่จี้หยางก็กำลังตั้งใจทำการบ้านอยู่ในห้องหนังสืออย่างเงียบๆ

เมื่อพี่สาวคนที่สาม ลู่เยี่ยนซิน เห็นลู่ฉือนั่งทำตัวปวกเปียกอยู่บนเก้าอี้ผ้าใบหน้าบ้าน เธอก็ปรายตามองเขาด้วยความรำคาญแล้วพูดขึ้นว่า:

"ดูนายสิ ยืนก็ไม่เป็นท่า นั่งก็ไม่เป็นท่า จี้หยางทำการบ้านอยู่ตั้งนานแล้ว เหลือเวลาอีกแค่ครึ่งปีก็จะสอบเข้ามหา'ลัยแล้ว ไม่เห็นนายจะทุกข์ร้อนอะไรเลย"

เธอพูดต่อ "อย่าคิดนะว่าแค่ได้เหยียบเข้าบ้านตระกูลลู่ของเราแล้ว นายจะได้เป็นคุณชายนอกจากคุณพ่อคุณแม่แล้ว ไม่มีใครยอมรับนายหรอก ถ้านายคิดจะมากินอยู่หลับนอนที่นี่ฟรีๆ แล้วทำตัวเป็นพวกเกียจคร้านสันหลังยาวล่ะก็ ฝันไปเถอะ!"

ลู่ฉือส่งเสียง "เหอะ" อย่างดูแคลน "บ้านที่กำลังจะล้มละลายมีอะไรดีนักหนา? ถ้าพ่อกับแม่ไม่ยืนกรานให้ฉันกลับมา ฉันก็ไม่อยากกลับมาหรอก ถ้าทนเห็นหน้าฉันไม่ได้ ก็เอาเงินมาให้ฉันไปสิ ฉันยินดีไปให้พ้นๆ หน้าเลย!"

ลู่เยี่ยนซินไม่คิดว่าลู่ฉือจะกล้าเถียงเธอฉอดๆ แบบนี้ ถ้าเป็นลู่จี้หยาง เขามักจะรับฟังคำพูดของเธออย่างว่าง่ายเสมอ

ลู่ฉือมันเป็นพวกไร้การศึกษาจริงๆ

ไอ้บ้านนอกคอกนาที่มาจากสลัม ไม่รู้จักสัมมาคารวะแม้กระทั่งพี่สาวตัวเอง!

"อยากได้เงินตระกูลลู่เหรอ? หน้าด้านจังนะไอ้บ้านนอก ฝันไปเถอะ!" ลู่เยี่ยนซินทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะเดินเข้าบ้านไป

ลู่ฉือแค่นเสียงเย็นชา

[ถุย! ใครจะอยากอยู่ที่นี่กัน แค่ได้เงินมาฉันก็เผ่นแล้ว ถึงตอนนั้นตระกูลลู่จะเป็นตายร้ายดียังไงก็ไม่เกี่ยวกับฉัน!]

เมื่อได้ยินเสียงในใจของลู่ฉือ ใบหน้าของลู่เยี่ยนซินก็ดำมืดด้วยความโกรธ

น้องจี้หยางพูดถูก ไอ้บ้านนอกนี่กลับมาเพราะหวังสมบัติของครอบครัวเรา เราจะไม่มีทางให้เงินตระกูลลู่ตกไปอยู่ในมือมันเด็ดขาด!

ลู่จี้หยางแอบอยู่ริมหน้าต่างห้องหนังสือ ได้ยินบทสนทนาของพวกเขาจนหมด

เมื่อเห็นลู่เยี่ยนซินกลับเข้าบ้าน เขาก็รีบวางการบ้านแล้ววิ่งลงมาจากชั้นสาม ตรงดิ่งไปที่ห้องครัวเพื่อชงกาแฟให้ลู่เยี่ยนซิน

"พี่สาม อย่าโกรธเลยครับ พี่ลู่ฉือคงไม่ได้ตั้งใจ เขาคงกำพร้าพ่อแม่บุญธรรมตั้งแต่เด็ก เลยไม่มีใครสั่งสอน ต่อไปผมจะค่อยๆ สอนให้เขาทำตัวให้เหมาะสมเองครับ"

ลู่เยี่ยนซินถอนหายใจและลูบหัวลู่จี้หยางเบาๆ "น้องนี่ดีที่สุดเลย! ไม่ต้องห่วงนะ ไม่มีใครมาแทนที่น้องในตระกูลลู่ของเราได้หรอก น้องคือคุณชายที่แท้จริงของตระกูลลู่!"

คำพูดที่ช่วยสร้างความมั่นใจนี้ทำให้ลู่จี้หยางมีความสุขจนแทบจะเนื้อเต้น

แม้ในใจจะลิงโลด แต่ภายนอกเขากลับแสร้งทำเป็นสงบเสงี่ยม

"พี่สาม ผมไม่สนหรอกว่าจะเป็นคุณชายตัวจริงหรือตัวปลอม ผมแค่อยากอยู่กับพี่ๆ แล้วก็คุณพ่อคุณแม่ พวกพี่คือครอบครัวที่ใกล้ชิดที่สุดของผม ผมไม่อยากแยกจากพวกพี่เลย!"

ขณะที่พูดด้วยความตื้นตันใจ น้ำตาก็เริ่มรื้นขึ้นมา

ลู่เยี่ยนซินลูบหลังลู่จี้หยางเบาๆ "ไม่ต้องห่วงนะ ในบ้านหลังนี้ ตราบใดที่พวกพี่ยังอยู่เคียงข้างน้อง จะไม่มีใครกล้าไล่น้องออกไปเด็ดขาด แม้แต่คุณพ่อคุณแม่ก็เถอะ"

ลู่จี้หยางเหลือบมองไปทางลู่ฉือด้วยท่าที "หวาดกลัว" แม้จะไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่สิ่งที่เขาต้องการจะสื่อนั้นกลับชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใดๆ

ท่าทาง "หวาดกลัว" นี้ยิ่งทำให้ลู่เยี่ยนซินรู้สึกแย่กับลู่ฉือมากขึ้นไปอีก

ตอนสองทุ่ม ลู่ฉือนั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟาอย่างใจจดใจจ่อ ไม่สนใจสายตาทิ่มแทงของพวกพี่สาวตระกูลลู่เลยแม้แต่น้อย

ตั้งแต่เขาทะลุมิติเข้ามาในนิยายตอนเที่ยง ก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว แต่เขายังไม่ได้เข้าห้องไปเขียนหนังสือสักตัวเลย

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากเขียน แต่ในโลกแห่งความเป็นจริง เขาเป็นเด็กเรียนไม่เก่งอยู่แล้ว ระบบก็บอกแล้วว่าไม่ต้องทำการบ้านให้เสียเวลา วันสอบเข้ามหา'ลัย ระบบจะอ่านคำตอบให้เขาลอกเอง

ในเมื่อมีคำตอบและได้คะแนนเต็มแน่ๆ แล้วจะไปมัวเสียเวลาทำทำไม?

ชีวิตมันสั้น ต้องกินต้องดื่มตอนที่ยังมีโอกาสสิ

เวลานี้ ลู่จี้หยางทำการบ้านเสร็จแล้วและกำลังนั่งเล่นเกมออนไลน์อยู่ที่โซฟากับลู่เยี่ยนซิน พี่สาวคนที่สาม ลู่เสี่ยวเยว่ พี่สาวคนที่สี่ และลู่อวิ๋นเค่อ พี่สาวคนที่ห้า

ลู่ฉือดูเหมือนเป็นคนนอก

ไม่สิ ในบ้านหลังนี้ เขาเป็นคนนอกตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

ลู่ฉือ: [พี่สาวงี่เง่าสามคนนี้ ไม่มีใครเห็นฉันเป็นน้องชายเลย เอาแต่ทำตัวสนิทสนมกับไอ้คุณชายตัวปลอมนั่น ไม่ช้าก็เร็ว พวกเธอต้องตายด้วยน้ำมือมันแน่]

ระบบ: [ใช่แล้วโฮสต์ ทันทีที่คุณกลับมา ลู่จี้หยางก็เริ่มแผนการรับมือกับตระกูลลู่แล้ว]

ลู่เยี่ยนซินและอีกสองคนที่กำลังเล่นเกมอยู่ ต่างก็ชะงักมือเมื่อได้ยินเสียงในใจของลู่ฉือ

จี้หยางเริ่มแผนการรับมือกับตระกูลลู่แล้วเหรอ?

แผนการอะไรกัน?

ขณะที่ทั้งสามคนกำลังสงสัย ลู่หยวนชิงก็กลับมา

พอเดินเข้ามา เขาก็ตวาดใส่ลู่จี้หยางเสียงดังลั่น "ไอ้ลูกทรพี!"