ตอนที่ 202: การจัดเตรียมของหลินเทียน

รปภ. ที่ได้รับบาดเจ็บหลายคนยังคงนอนร้องโอดครวญอยู่ภายในออฟฟิศ ทว่าเมื่อพวกเขาเห็นหลินเทียนและพรรคพวกก้าวออกมาจากความว่างเปล่าเบื้องหน้า ดวงตาของพวกเขาต่างก็เบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ

หลินเทียนไม่ได้อธิบายอะไรให้มากความ เขาหยิบโอสถฟื้นฟูออกมาจากแหวนมิติหลายเม็ด ใช้พลังวิญญาณละลายพวกมัน แล้วนำไปผสมเป็นน้ำยาสมุนไพรถังใหญ่ จากนั้นจึงรินแจกจ่ายให้เพื่อนร่วมงานที่ได้รับบาดเจ็บดื่มคนละถ้วย หลังจากดื่มน้ำยาเข้าไป ผู้ที่มีบาดแผลเล็กน้อยแทบจะหายเป็นปกติในทันที อาการปวดจากกระดูกที่แตกหักทุเลาลง รอยฟกช้ำจางหายไปอย่างรวดเร็ว แม้กระทั่งกำลังวังชาก็ฟื้นคืนมาอย่างเห็นได้ชัด รปภ. หลายคนยันตัวลุกขึ้นและยืดเส้นยืดสาย ความหวาดกลัวในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความยินดีปรีดา

หลินเทียนเรียกหลัวอวี่ฉิง นาน่า และอีกสองคนมารวมตัวกันในห้องประชุม เขาหยิบจี้หยกคุ้มภัยที่ถูกหลอมขึ้นใหม่หลายชิ้นออกมาจากแหวนมิติ และแจกจ่ายให้พวกเธอคนละชิ้น

"ฉันหลอมจี้หยกพวกนี้ขึ้นมาใหม่ มันแข็งแกร่งกว่าของเดิมมาก ภายในอัดแน่นไปด้วยพลังวิญญาณโกลาหลของฉัน สามารถต้านทานการโจมตีเต็มกำลังของยอดฝีมือขอบเขตฮั่วจินขั้นปลายได้ถึงสิบครั้ง"

เขาส่งจี้หยกให้กับหลัวอวี่ฉิง นาน่า หลินจิ้ง และหลินม่อ โดยกำชับหลัวอวี่ฉิงเป็นพิเศษ

"อวี่ฉิง ระดับการฝึกตนของเธอสูงที่สุด เก็บชิ้นนี้ไว้ติดตัวให้ดี หากตกอยู่ในอันตราย ให้บีบมันให้แตกทันที ฉันจะสัมผัสได้ในเสี้ยววินาที"

หลัวอวี่ฉิงรับจี้หยกมา กำไว้ในมือแน่นจนข้อต่อขาวซีด และพยักหน้าอย่างหนักแน่น

"นาน่า ดูแลความเรียบร้อยที่บริษัทด้วย" หลินเทียนหันไปมองเธอ

"งานเปิดตัวสินค้าจะล่าช้าไม่ได้ และแผนการโฆษณาก็ต้องดำเนินต่อไปตามที่กำหนดไว้ บริษัทจะวุ่นวายไม่ได้เด็ดขาด บริษัทนี้คือหยาดเหงื่อแรงกายของเหยาเหยา หากเธอกลับมาแล้วเห็นว่ามันเละเทะ เธอคงจะยิ่งปวดใจ ทำให้บริษัทกลับมาเป็นปกติภายในวันนี้ จ่ายเงินชดเชยให้ รปภ. ที่ได้รับบาดเจ็บรวมถึงพนักงานที่ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ แล้วเรียกประชุมเพื่อปิดเรื่องนี้เป็นความลับ ทุกคนจะได้กลับมาทำงานตามปกติให้เร็วที่สุด"

นาน่ากัดริมฝีปากแน่นพร้อมกับพยักหน้าอย่างแรง ขอบตาของเธอแดงก่ำขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้เธอไม่ได้ร้องไห้ออกมา เธอเพียงแค่กำหมัดแน่น เล็บจิกทึ้งลงบนฝ่ามือ ราวกับกำลังให้กำลังใจตัวเอง

"หลินจิ้ง หลินม่อ พวกนายสองคนอยู่คุมที่บริษัท ช่วยนาน่าและหลัวอวี่ฉิงเก็บกวาดความเรียบร้อย และคุ้มครองความปลอดภัยของทุกคน"

น้ำเสียงของหลินเทียนเด็ดขาดไร้ซึ่งช่องว่างให้โต้แย้ง ประดุจแม่ทัพที่กำลังออกคำสั่งชี้ขาด

"ฉันจะไปช่วยอวิ๋นเหยาเพียงคนเดียว คนเยอะไปมีแต่จะเป็นจุดสนใจและแหวกหญ้าให้งูตื่น ซึ่งจะเป็นผลเสียต่ออวิ๋นเหยาเปล่าๆ"

หลินจิ้งอ้าปากคล้ายอยากจะเอ่ยแย้ง ทว่าสายตาของหลินเทียนก็สะกดให้เขาต้องเงียบเสียงลง เขากำหมัดแน่นจนข้อกระดูกลั่นกรอบแกรบ และสุดท้ายก็ทำได้เพียงพยักหน้าอย่างหนักแน่น

หลัวอวี่ฉิงก้าวออกมาข้างหน้า เธอเดินเข้าไปหาหลินเทียน จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวกับสลักลงบนศิลา

"พี่หลิน ฉันอยากจะไปด้วย ฉันรู้ซึ้งถึงความแข็งแกร่งของเฟิงเฉียนซานและเฟิงว่านสุ่ยดี คนยิ่งเยอะก็ยิ่งมีกำลังมาก อีกอย่าง... อวิ๋นเหยาถูกจับตัวไปเพื่อปกป้องฉัน ฉันไม่สามารถทนนั่งรออยู่ที่นี่เฉยๆ ได้หรอกนะ"

หลินเทียนจ้องมองเธอ นิ่งเงียบไปไม่กี่วินาที ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ

"อวี่ฉิง เธอต้องอยู่ที่นี่ บริษัทต้องการเธอ นาน่ารับมือเรื่องพวกนี้คนเดียวไม่ไหวหรอก มีแต่เธอ หลินจิ้ง และหลินม่อคอยคุมอยู่ที่นี่เท่านั้น ฉันถึงจะไปช่วยคนได้อย่างไร้กังวล"

ริมฝีปากของหลัวอวี่ฉิงขยับมุบมิบ คล้ายอยากจะเอ่ยแย้ง แต่เมื่อสบเข้ากับแววตาที่สงบนิ่งและเด็ดเดี่ยวของหลินเทียน เธอก็จำต้องกลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอไป เธอก้มหน้าลง นิ่งอึ้งไปเนิ่นนาน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นและกระซิบเสียงแผ่ว

"ถ้าอย่างนั้น... พี่ต้องพาเธอกลับมาให้ได้นะ"

"ต้องได้อย่างแน่นอน"

หลินเทียนตอบรับ

เขาหันกายและก้าวยาวๆ ออกจากห้องประชุม เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นดังก้อง แต่ละก้าวล้วนหนักแน่นและทรงพลัง ก่อนจะค่อยๆ ห่างออกไปจนลับตา

บีเอ็มดับเบิลยู X5 สีขาวแล่นทะยานออกจากประตูบริษัท กลมกลืนไปกับกระแสการจราจร หลินเทียนใช้มือข้างหนึ่งประคองพวงมาลัย ส่วนมืออีกข้างล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วกดต่อสายหาหลินเซี่ยว

"ลูกพี่?"

เสียงของหลินเซี่ยวดังลอดผ่านหูฟัง น้ำเสียงฟังดูเกียจคร้านเล็กน้อย ราวกับคนที่กำลังสัปหงก

"เกิดเรื่องที่บริษัท อวิ๋นเหยาถูกลักพาตัวไป ตอนนี้ฉันกำลังกลับไปหานาย เตรียมตัวให้พร้อม เราจะไปช่วยเธอกัน"

ปลายสายเงียบงันไปชั่ววินาที ก่อนที่น้ำเสียงของหลินเซี่ยวจะแปรเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นและหนักแน่นดุดัน ราวกับเป็นคนละคน

"เข้าใจแล้วครับ ผมจะรอ"

รถยนต์แล่นกลับมาถึงโครงการเซิ่งซื่อเทียนเฉิง หลินเทียนจอดรถไว้หน้าวิลล่าหมายเลข 2 แล้วก้าวฉับๆ เข้าไปด้านใน หลินเซี่ยวรออยู่ที่ห้องนั่งเล่นแล้ว บนโต๊ะกระจกมีแผนที่กางแผ่หลาอยู่ พร้อมด้วยแล็ปท็อปและอุปกรณ์อุปกรณ์อีกจำนวนหนึ่ง เขาสวมเสื้อกันลมสีดำและรองเท้าคอมแบท ดูพร้อมที่จะออกลุยได้ทุกเมื่อ

"ลูกพี่ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ?"

หลินเซี่ยวสาวเท้าเข้ามาหา คิ้วของเขาขมวดมุ่น