บทที่ 12 ระบบสุดเทพ โคตรเจ๋ง

บทที่ 12 ระบบสุดเทพ โคตรเจ๋ง

สำหรับเงินชดเชยหลังความตายเพียงไม่กี่เหรียญทอง หรือค่าทำศพแค่สองสามเหรียญทองนั้น ก็ถือเสียว่ามอบให้พ่อแม่ของเขาไปก็แล้วกัน

หากเขาไม่มีพ่อแม่ เงินจำนวนนี้ก็ตกเป็นของเสี่ยวซาน

ท้ายที่สุดแล้ว ในเมื่อมาจากหมู่บ้านเดียวกัน การนำเงินส่วนนี้ไปสมทบเป็นทุนสำหรับการฝึกฝนของเสี่ยวซานจึงนับเป็นเรื่องสมเหตุสมผล

เมื่อทั้งสองจากไป วันเวลาในผืนป่าก็หมุนเวียนสลับสับเปลี่ยนระหว่างกลางวันและกลางคืน

เวลาล่วงเลยไปนานเท่าใดก็ไม่อาจทราบได้

กระทั่งชายหนุ่มในชุดหรูหราผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นบริเวณนั้น

เบื้องหลังของเขามีชายชราสองคนคอยติดตาม

พวกเขาประคองร่างของเย่เฟิงขึ้นมา ก่อนจะหายตัวไปจากจุดนั้นอย่างไร้ร่องรอย

"นี่มัน... ที่นี่คือที่ไหนกัน?"

เมื่อเย่เฟิงค่อยๆ ลืมตาขึ้นในวันนั้น

ภาพที่ปรากฏแก่สายตาคือความวิจิตรตระการตาโอ่อ่า ราวกับว่าที่แห่งนี้คือพระราชวังอย่างไรอย่างนั้น

ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวคือ เขาทะลุมิติมาอีกแล้วงั้นหรือ?

เพราะก่อนที่จะสิ้นลมหายใจ เขาสัมผัสได้เลือนรางว่าตนเองได้ปลุกระบบบางอย่างให้ตื่นขึ้นมา!

ไม่รู้เลยว่าโลกใบนี้คือที่ใด เขาได้มาเกิดใหม่ที่นี่จริงๆ แถมยังอาจจะได้เป็นถึงองค์ชายเสียด้วยซ้ำ?

น่าเสียดายก็แต่ไอ้สวะอวี้เสี่ยวกังนั่น!

หากเขาสามารถหวนกลับไปยังโลกเดิมได้ เขาจะต้องทรมานไอ้ฆาตกรอวี้เสี่ยวกังให้สาสม!!

รวมไปถึงถังซาน! ถังซานเองก็เป็นผู้สมรู้ร่วมคิด!

ยิ่งเย่เฟิงคิดถึงเรื่องนี้ ความโกรธแค้นก็ยิ่งปะทุขึ้นในใจ!

"เจ้าฟื้นแล้วงั้นหรือ?"

จังหวะนั้นเอง ชายหนุ่มรูปงามในอาภรณ์หรูหราก็ระบายยิ้มพร้อมกับเดินเข้ามาหาเย่เฟิง

"ทะ... ท่านคือใคร?"

เมื่อเห็นชายหนุ่มผู้นี้ ในหัวของเย่เฟิงก็เต็มไปด้วยความสงสัย

ไม่รู้ว่าทำไม เขาถึงรู้สึกคุ้นหน้าคุ้นตาอีกฝ่ายอย่างประหลาด

"ข้าคือเสวี่ยชิงเหอ วันนั้นข้าบังเอิญผ่านไปทางป่าล่าวิญญาณ จึงพาเจ้ากลับมาด้วย"

มุมปากของเสวี่ยชิงเหอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน

"เสวี่ยชิงเหอ??"

ร่างของเย่เฟิงพลันแข็งทื่อ

นี่มันเชียนเริ่นเสวี่ยไม่ใช่หรือไง?

เขาไม่ได้ตายหรอกหรือ?

เขายังคงอยู่ในโลกโต้วหลัวแห่งนี้งั้นหรือ???

เขาพยายามเค้นความทรงจำ จำได้ลางๆ ว่าระบบเคยบอกว่าจะมอบการรักษาร่างกายอัตโนมัติให้หนึ่งครั้ง พร้อมกับแพ็กเกจของขวัญวิญญาณยุทธ์หรืออะไรทำนองนั้น

ทว่าตอนนี้เขายังคงรู้สึกมึนงงอยู่มาก

เอาไว้ค่อยตรวจสอบดูให้ละเอียดในภายหลังก็แล้วกัน

ในเมื่อเขายังไม่ได้จากโลกนี้ไปไหน นี่มันก็เป็นเรื่องที่ดีเยี่ยมไปเลย!

อวี้เสี่ยวกัง และ ถังซาน!

สามสิบปีฝั่งตะวันออก สามสิบปีฝั่งตะวันตก พวกแกเคยดูถูกเหยียดหยามฉัน แต่ในวันข้างหน้า ฉันจะทำให้พวกแกต้องเงยหน้ามองจนสุดสายตาและไม่มีวันตามฉันทัน!!

เปลวเพลิงแห่งความโกรธแค้นลุกโชนขึ้นในใจของเย่เฟิง

ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกขอบคุณเชียนเริ่นเสวี่ยในคราบของเสวี่ยชิงเหอจากใจจริง

หากนางไม่พาเขากลับมา เขาคงถูกสัตว์ร้ายกลืนกินไปแล้ว

ต่อให้มีระบบคอยช่วยเหลือ แต่การต้องสูญเสียแขนขาไปก็คงเป็นเรื่องที่น่าอนาถไม่น้อยเลยใช่ไหมล่ะ?

"อืม ข้าคือองค์รัชทายาทแห่งจักรวรรดิเทียนโต่ว และสถานที่ที่เจ้าอยู่ตอนนี้ก็คือตำหนักบูรพาของข้า"

เชียนเริ่นเสวี่ยพยักหน้ารับพร้อมกล่าว

แน่นอนว่านางย่อมไม่พกพาคนธรรมดากลับมาด้วยอยู่แล้ว

ในวันนั้น เด็กคนนี้มีปราณสีม่วงแผ่ซ่านล้อมรอบกาย!!

มิหนำซ้ำ เขายังสามารถทนรับพิษของอสรพิษม่านถัวหลัวได้เนิ่นนานถึงเพียงนั้น ซ้ำยังฟื้นฟูร่างกายได้ด้วยตัวเองในท้ายที่สุด

บุคคลเช่นนี้นับว่ามีความลึกลับเกินไปจริงๆ

เขาสามารถปลุกปั่นความอยากรู้อยากเห็นในตัวนางได้อย่างรุนแรง

ดังนั้นในวันนั้น นางจึงช่วยกำจัดสัตว์ร้ายรอบๆ และพาตัวเขากลับมายังจักรวรรดิ โดยตั้งใจว่าจะบ่มเพาะปั้นเขาขึ้นมาให้ดี

"ขอบพระทัยองค์รัชทายาทที่ทรงช่วยชีวิตข้าเอาไว้พ่ะย่ะค่ะ"

เย่เฟิงกล่าวขอบคุณองค์รัชทายาทด้วยความซาบซึ้งใจ

เขาคอยประจบสอพลอต้าซือ คอยตามก้นถังซาน แต่ผลลัพธ์คือเขาต้องเอาชีวิตไปทิ้งเปล่าๆ!

อย่างไรก็ตาม เขาคงต้องขอบคุณอวี้เสี่ยวกังที่ผลักเขาเข้าปากงู แล้วจากไปอย่างเลือดเย็น

เพราะเหตุนี้เองที่ทำให้ความโกรธแค้นของเขาพุ่งถึงขีดสุด จนสามารถกระตุ้นการทำงานของระบบได้อย่างสมบูรณ์

และในขณะเดียวกัน มันก็ทำให้เขาได้พบกับเชียนเริ่นเสวี่ย

ในโลกใบนี้ เชียนเริ่นเสวี่ยนับเป็นหญิงงามตัวจริง ทั้งยังเพียบพร้อมด้วยรูปโฉมและฐานะ

อีกทั้งนางยังเป็นบุคคลแรกในรอบหมื่นปีของทั้งทวีปที่ก้าวขึ้นสู่ความเป็นเทพ

น่าเสียดายก็เพียงแค่นางเป็นหญิงสาวที่มีชะตากรรมอาภัพและน่าเวทนา

นางต้องสูญเสียบิดาไปตั้งแต่ยังเยาว์วัย มิหนำซ้ำยังถูกมารดาแท้ๆ มองว่าเป็นเสี้ยนหนาม

ท้ายที่สุด นางดันไปตกหลุมรักถังซานอย่างน่าขัน และต้องจบชีวิตลงด้วยคมดาบของเขา

หากเขาไม่สามารถปลุกระบบให้ตื่นขึ้นมาได้ บางทีเขาอาจจะไม่อาจเปลี่ยนแปลงสิ่งเหล่านี้ได้เลย

แต่ในเมื่อตอนนี้เขาปลุกระบบขึ้นมาได้แล้ว!

เช่นนั้นเขาก็จะทำให้โศกนาฏกรรมทั้งหมดนี้หายไปให้สิ้น!!

เขาต้องการจะเขียนประวัติศาสตร์ของโต้วหลัวเสียใหม่!

"ฮ่าๆ ไม่ต้องมากพิธีหรอก เจ้าพักผ่อนให้สบายเถอะ เดี๋ยวข้าจะให้คนไปเตรียมอาหารมาให้ เจ้าหมดสติไปถึงสามวันสามคืน คงจะหิวแย่แล้วกระมัง"

เชียนเริ่นเสวี่ยกล่าวกับเย่เฟิงด้วยรอยยิ้ม

สีหน้าของนางดูอ่อนโยนเป็นอย่างยิ่ง

พูดจบ เชียนเริ่นเสวี่ยก็เดินจากไป

เย่เฟิงที่กำลังนอนอยู่บนเตียง

เขานึกอยากจะตรวจดูระบบที่ตนเองปลุกขึ้นมา

เย่เฟิงเอ่ยเรียกคำว่า "ระบบ" ในใจเงียบๆ ก่อนที่หน้าต่างระบบจะเด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

โฮสต์: เย่เฟิง

เพศ: ชาย

อายุ: หกขวบแปดเดือน

วิญญาณยุทธ์: เคียวปีศาจกระหายเลือด

พลังวิญญาณ: ระดับ 13

ค่าประสบการณ์: 13280 / 20000

... "บ้าไปแล้ว? นี่ฉันอยู่ระดับสิบสามงั้นหรือ? แล้ววิญญาณยุทธ์ของฉันดันกลายเป็นเคียวปีศาจกระหายเลือดอะไรสักอย่างไปได้ยังไง??"

เย่เฟิงถึงกับตกตะลึง

เขาไม่รู้เลยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

เขาพยายามปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ของตนเองออกมา

ก่อนจะพบว่าเคียวที่เคอดูเทอะทะและอัปลักษณ์ในตอนแรกนั้น ได้เปลี่ยนรูปลักษณ์ไปอย่างสิ้นเชิง

ตัวเคียวมีลักษณะคล้ายเลข 7 ที่ถูกยืดให้ยาวขึ้น ราวกับว่าเป็นเคียวมารในมือของเทพมรณะอย่างไรอย่างนั้น

พลังวิญญาณระดับสิบสาม เช่นนั้นเขาก็ควรจะมีวงแหวนวิญญาณแล้วใช่หรือไม่?

เขาไม่รู้จริงๆ ว่าวงแหวนวิญญาณวงแรกของตนเองคืออะไร

เย่เฟิงพยายามใช้จิตคิดควบคุมมัน เหมือนกับตอนที่อยู่ในพิธีปลุกวิญญาณยุทธ์

ทว่าในวินาทีต่อมา แสงสีม่วงก็พลันสว่างวาบขึ้นที่ใต้เท้าของเขา

"แสงสีม่วงงั้นหรือ???"

เย่เฟิงตกตะลึงจนตาค้าง!!

แสงสีม่วงหมายถึงอะไรกันล่ะ? มันหมายความว่าวงแหวนวิญญาณวงแรกของเขาคือวงแหวนระดับพันปีน่ะสิ!!

ระบบถึงกับมอบรางวัลเป็นวงแหวนวิญญาณพยัคฆ์ขาวพันปี ซึ่งช่วยเพิ่มพลังโจมตีให้กับเขาเลยอย่างนั้นหรือ!!

พระเจ้ายอด!!

โคตรจะสุดยอดไปเลย!!

"ฟุ่บ—"

เย่เฟิงลองใช้พลังวิญญาณยุทธ์โจมตีออกไป

"ปัง!"

ต้นไม้ขนาดใหญ่ถูกโค่นล้มลงอย่างง่ายดาย

[ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับรางวัลจากระบบด้วยตนเองเป็นครั้งแรก คริติคอลค่าประสบการณ์ +1000, เหรียญทอง +100, ชิ้นส่วนวิญญาณยุทธ์ที่สอง * 1 (สะสมครบ 5 ชิ้นส่วนสามารถปลุกวิญญาณยุทธ์ที่สองได้)]

ไม่นานนัก หน้าต่างระบบของเย่เฟิงก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง!

โฮสต์: เย่เฟิง

เพศ: ชาย

อายุ: หกขวบแปดเดือน

วิญญาณยุทธ์: เคียวปีศาจกระหายเลือด

พลังวิญญาณ: ระดับ 14

ค่าประสบการณ์: 14280 / 20000

เหรียญทอง: 100

"บ้าไปแล้ว? นี่ฉันเลื่อนระดับแล้วงั้นหรือ!!"

เขาตกตะลึงไปชั่วขณะ!

เย่เฟิงต้องตกตะลึงซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่เพียงแต่จะได้รับการเลื่อนระดับ ทว่าเขายังได้รับชิ้นส่วนวิญญาณยุทธ์ที่สองมาอีกด้วย

ขอเพียงแค่เขาสะสมชิ้นส่วนให้ครบห้าชิ้น เขาก็จะสามารถปลุกวิญญาณยุทธ์ที่สองของตนเองได้

ระบบนี้มันจะทรงพลังเกินไปแล้วไม่ใช่หรือไง?

แต่เมื่อครู่นี้เขาได้รับรางวัลมาได้อย่างไรกัน?

เย่เฟิงรู้สึกสับสนเล็กน้อย

[ระบบนี้คือระบบวิวัฒนาการพิเศษ โฮสต์สามารถรับค่าประสบการณ์จากการออกกำลังกาย และจะได้รับรางวัลที่แตกต่างกันไปตามระดับความเข้มข้นของการออกกำลังกาย]

ในขณะที่เขากำลังรู้สึกฉงนใจ จู่ๆ ก็มีข้อความอธิบายจากระบบเด้งขึ้นมาในหัว

"แค่ออกกำลังกายก็ได้รับรางวัลแล้วงั้นหรือ?!"

เย่เฟิงถึงกับอ้าปากค้าง!!

นี่มันระบบบ้าอะไรกันเนี่ย??

มันโคตรจะสุดยอดเลย!!

ดูเหมือนว่าในชาตินี้ เขาคงถูกกำหนดมาให้ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตเป็นแน่!!

ในตอนนี้เขาอยากจะพุ่งไปซัดหน้าต้าซือกับถังซานเสียจริงๆ โดยเฉพาะต้าซือ แกไม่ใช่หรือไงที่ดูถูกเหยียดหยามฉัน?

แกคิดว่าฉันไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นศิษย์ของแก!

ดูเอาไว้ซะ ตอนนี้ฉันสามารถบดขยี้ศิษย์รักของแกได้ในพริบตา!

ไอ้ขยะ แกคิดจริงๆ งั้นหรือว่าฉันอยากจะเป็นศิษย์ของแก? อวี้เสี่ยวกัง แกมันก็แค่ไอ้สวะระดับยี่สิบเก้าที่ไร้ประโยชน์!

มิหนำซ้ำ แกยังเป็นต้นเหตุที่ทำให้คนคนหนึ่งต้องตายลงด้วยน้ำมือของแกเอง!!

เก่งแต่รังแกคนที่อ่อนแอกว่าล่ะสิไม่ว่า!!

แต่ช่างมันเถอะ เรื่องพวกนั้นมันกลายเป็นอดีตไปแล้ว

นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ฉันจะค่อยๆ ชำระความแค้นทั้งหมดนี้ และจะทำให้ช่วงชีวิตที่เหลืออยู่ของแกต้องจมปลักอยู่กับความสำนึกเสียใจไปตลอดกาล!