บทที่ 50: บุกโลกร้างหลังวันสิ้นโลก

บทที่ 50: บุกโลกร้างหลังวันสิ้นโลก

"ลาก่อนนะทุกคน แล้วผมจะกลับมาหาใหม่ หวังว่าคราวหน้าจะได้ 'ร่วมงาน' กันอีกนะ!"

ฉีอี้ โบกมือลาเหล่าซัคคิวบัสสาวด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ ก่อนจะก้าวกลับเข้าสู่ตู้รถไฟ

【ติ๊ง! ภารกิจเสร็จสิ้น ยินดีด้วย คุณได้รับ 'ยาบำรุงไตเก้ารส'!】

ทันใดนั้น เม็ดยาสีเหลืองทองก็ปรากฏขึ้นในมือ ฉีอี้กลืนมันลงคอโดยไม่ลังเลเลยสักนิด! พลังยาที่อบอุ่นซ่านไปทั่วท้องก่อนจะไปรวมตัวกันที่บริเวณเอวและไตของเขา ความรู้สึกอุ่นวาบนั้นสบายจนเขาสามารถเอนตัวลงนอนพักผ่อนได้อย่างเต็มอิ่ม

เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง พลังกายของเขาก็ฟื้นฟูจนเต็มเปี่ยม ฉีอี้เช็คเวลาพบว่าเหลืออีกประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อนจะถึงสถานีถัดไป เขาจึงเปิดหน้าต่างแชทขึ้นมาดูสถานการณ์ล่าสุด

【จำนวนผู้รอดชีวิต: 18,936 คน】

"เฮ้อ สถานีหลังๆ เริ่มยากขึ้นเรื่อยๆ เลยแฮะ ฉันเพิ่งได้อาวุธมาสองชิ้น แต่ไอ้พวกมอนสเตอร์ดันมีผิวหนังแข็งเหมือนเหล็กซะงั้น จะสู้ยังไงไหวเนี่ย?"

"ไม่มีทางเลือกหรอก ต้องหาทางเปลี่ยนอาชีพให้ได้ ไม่งั้นใช้แค่ปืนธรรมดาเล่นต่อไปไม่รอดแน่ ตอนนี้น่าจะมีคนเปลี่ยนอาชีพสำเร็จเกิน 200 คนแล้วมั้ง?"

ฉีอี้กวาดสายตามอง ปัจจุบันเหลือผู้รอดชีวิตประมาณหมื่นแปดพันคน ส่วนใหญ่เลเวลรถไฟจะอยู่ที่ระดับ 2-3 ส่วนรถไฟเลเวล 1 นั้นหายสาบสูญไปหมดแล้ว คนที่ตามหลังเขามาติดๆ คือรถไฟเลเวล 5 แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะหยุดอัปเกรดไปนาน คงกำลังสะสมทรัพยากรอยู่เหมือนกัน

เขากลับมาสำรวจของตัวเอง ทรัพยากรอาหารเขามีเหลือเฟือจากการล่าสัตว์ดึกดำบรรพ์ แต่สิ่งที่เขาต้องการคือวัสดุอัปเกรด...

【วัสดุที่ต้องการในการอัปเกรด: เหล็กทังสเตน 1,000 จิน(มีอยู่ 172 จิน), เหรียญทองแดง 3,000 เหรียญ (ครบแล้ว)】

【รางวัลการอัปเกรดรถไฟเลเวล 8: วิวัฒนาการสัตว์เลี้ยง 1 ครั้ง】

"รางวัลวิวัฒนาการสัตว์เลี้ยงงั้นเหรอ? น่าสนใจแฮะ" ถ้าเจ้า เสี่ยวเลีย วิวัฒนาการอีกครั้งจนพลังต่อสู้ทะลุ 100 จุด มันจะช่วยเขาได้มากในการต่อสู้

"ขบวนรถมาถึงสถานีแล้ว ผู้โดยสารโปรดลงจากรถ!"

【ติ๊ง! สถานีถัดไปของคุณคือ: เมืองแห่งวันสิ้นโลก (ระดับอันตราย)】

【รายละเอียด: มีซอมบี้จำนวนหนึ่งในดินแดนรกร้าง ซึ่งถือเป็นภัยคุกคาม นอกจากนี้ฐานรากของอาคารในเมืองนี้ทำจากเหล็กทังสเตน โฮสต์สามารถเลือกเก็บไปได้】

【ภารกิจรางวัล: วัสดุใดๆ ที่โฮสต์นำกลับมาในครั้งนี้จะเพิ่มขึ้นเป็น 2 เท่า!】

"โอ้โห อันนี้ดีจริง! ถ้าฉันขนกลับมาได้ 500 จิน มันก็จะกลายเป็น 1,000 จินทันที เท่ากับอัปเกรดรถไฟได้เลย!" ฉีอี้ตาเป็นประกาย เขาหยิบปืนมังกรสวรรค์ขึ้นมาบรรจุกระสุน และครั้งนี้เขาอนุญาตให้เสี่ยวเลียตามไปด้วย เพราะเจ้าตัวเล็กนี่มีภูมิคุ้มกันไวรัสซอมบี้อยู่แล้ว

เขาก้าวออกจากรถไฟเข้าสู่เมืองร้างแห่งมิติอนาคต สถานีนี้มีขอบเขตไม่กว้างนัก ประมาณ 3 กิโลเมตร มีกำแพงสูงโปร่งแสงกั้นอยู่ทั้งสี่ทิศทาง ด้านนอกกำแพงมีซอมบี้ยักษ์หลายตัวเดินป้วนเปี้ยน แววตาของพวกมันดูมีสติปัญญามากกว่าเดิมจนน่าขนลุก

"ทำไมมันดูฉลาดขึ้นกว่าคราวที่แล้วอีกล่ะเนี่ย?" ฉีอี้ขมวดคิ้ว เขาสังเกตเห็นซากตึกรามบ้านช่องที่ดูผุกร่อนมากกว่าเดิม นี่มันไม่ใช่แค่ร้อยปี แต่อาจจะผ่านไปเป็นพันปีแล้ว!

ฉีอี้สะบัดหัวไล่ความสงสัย เขาใช้ปืนมังกรสวรรค์สอยซอมบี้ที่พุ่งเข้ามาสองสามตัว ก่อนจะมุ่งหน้าไปที่ฐานของตึกสูงแห่งหนึ่ง ฐานรากของตึกนี้ถูกกัดกร่อนจนเผยให้เห็นแท่งเหล็กทังสเตนขนาดมหึมา

เขาประเมินว่ามันหนักประมาณ 6,000 จินด้วยพลังของเขาในตอนนี้เขาสามารถตัดมันออกมาได้!

"เสี่ยวเลีย คอยระวังรอบๆ ไว้นะ ถ้าซอมบี้มาก็กัดมันซะ"

เขาเริ่มใช้พลังสายฟ้าจากอาชีพจอมขมังเวทย์อัสนีบาตตัดแท่งเหล็กทังสเตนอย่างต่อเนื่อง ด้วยผลของ 'เกราะพฤกษา' ที่ช่วยฟื้นฟูพลังกาย 2% ทุกนาที ทำให้เขาใช้พลังได้อย่างเต็มที่โดยไม่ต้องกังวลเรื่องความเหนื่อยล้า

เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!

เสียงตัดเหล็กดังสนั่นไปทั่วบริเวณ ในขณะที่เขากำลังทำงานอย่างขะมักเขม้น ทันใดนั้นเจ้าเสี่ยวเลียก็เห่าขึ้นมาอย่างกระวนกระวาย!

"โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!!"

เสี่ยวเลียไม่ได้เห่าใส่ซอมบี้ แต่มันกำลังจ้องมองขึ้นไปบนท้องฟ้า... ฉีอี้เงยหน้ามองตาม และวินาทีนั้นใบหน้าของเขาก็แข็งค้างไปทันที

"นั่นมันอะไรกันน่ะ? UFO เหรอ!?"