บทที่ 57 อาวุธหลิงจี! เงาชุดคนไข้!

เมืองอวี่โจว

ชายฝั่งทะเล

“รายงานผู้อำนวยการสาขา ฝ่ายเทคนิคกำลังเคลื่อนย้ายอาวุธหลิงจีสำหรับโจมตีเป้าหมายระดับสูงในอากาศที่พัฒนาขึ้นล่าสุด รัศมีทำการมีมากกว่าหนึ่งแสนเมตร สามารถล็อกเป้าและโจมตีได้อย่างแม่นยำ”

ไช่เจิ้งหงครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพูดว่า “ให้พวกเขายิงได้เลย”

“ผมเข้าใจแล้ว”

จากนั้น ไช่เจิ้งหงก็เงยหน้าขึ้น มองไปยังกลุ่มเมฆดำขมุกขมัวที่ปกคลุมอยู่บนท้องฟ้าอีกครั้ง

ความสูงเจ็ดหมื่นเมตรบนท้องฟ้า สำหรับมนุษย์แล้วเป็นระดับที่ไกลเกินเอื้อม

สิ่งมีชีวิตทั่วไปแทบจะไม่อาจบินขึ้นไปถึงระดับสูงเช่นนี้ได้

แต่ในบรรดาการพัฒนามากมายของมนุษย์ แม้แต่ขีปนาวุธพิสัยสั้นก็ยังข้ามระยะหนึ่งแสนเมตรได้อย่างสบายๆ……ยิ่งไม่ต้องพูดถึงขีปนาวุธข้ามทวีปที่มีพิสัยมากกว่า 8,000 กิโลเมตรเลย

เพียงแต่……อาวุธร้อนธรรมดาเหล่านี้แทบไม่อาจสร้างความเสียหายใดๆ ให้ภัยพิบัติระดับทำลายเมืองได้

ส่วนอาวุธหลิงจีคืออาวุธทำลายล้างวงกว้างที่พัฒนาขึ้นมาเพื่อรับมือภัยพิบัติโดยเฉพาะ

แต่ตกลงแล้วจะสร้างความเสียหายให้ภัยพิบัติระดับทำลายเมืองอย่างนกต้าเฟิงใหญ่ได้หรือไม่……

ไช่เจิ้งหงก็ไม่รู้

จากนั้น

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ

พลังหลิงทั่วร่างพลุ่งพล่านออกมา

รอบกายของเขา แสงสีทองเรืองรองแผ่กระจายออกมา

โดยมีเขาเป็นศูนย์กลาง กำแพงป้องกันสีทองชั้นหนึ่งค่อยๆ แผ่ขยายไปยังทุกทิศทาง

จนกระทั่งครอบคลุมเมืองอวี่โจวทั้งเมืองไว้ทั้งหมด

พรสวรรค์ระดับ S ลำดับที่สิบแปดของสายจินกัง 【ฟุโดเมียวโอ】

ในบรรดาผู้อำนวยการสาขาทั้งหลาย ไช่เจิ้งหงเป็นผู้ปลุกตื่นพรสวรรค์สายจินกังที่ถนัดการป้องกันอยู่ไม่กี่คน

พรสวรรค์ประเภทนี้ไม่ถนัดการรุก และไม่ได้พลิกแพลงประหลาดลึกลับเหมือนสายเวลา

แต่ในด้านการป้องกันแล้ว เรียกได้ว่าวิบัติสุดๆ

ตอนนี้ สิ่งที่เขาต้องทำ……มีเพียงอย่างเดียว

ปกป้องเมืองนี้ให้ดี

………………

ฟิ้ว——！

ฟิ้ว——！

ฟิ้ว——！

จากสี่ทิศแปดด้านของเมือง แสงสว่างเจิดจ้ารวมตัวกัน ก่อนจะกลายเป็นลำแสงสีขาวสว่างจ้าหลายสายที่แผ่รัศมีอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งทะยานออกไป！

ชั่วพริบตา

กระแสพลังหลายสายที่แผ่กลิ่นอายแข็งแกร่งก็พุ่งเข้าใส่กลุ่มเมฆดำมืดบนฟากฟ้า！

โครมคราม——！

เสียงดังสนั่นจนแก้วหูแทบแตก！

ทั้งเมืองอวี่โจวได้ยินกันทั่ว！

เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหวนี้

แทบทุกคนต่างเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าโดยแทบจะพร้อมกัน

แล้วก็ได้เห็นภาพที่ทำให้จิตใจสั่นสะท้าน！

ลำแสงสีขาวสว่างหลายสายพุ่งถล่มขึ้นไปบนฟากฟ้าพร้อมกัน แรงระเบิดที่เกิดขึ้นแผ่กระเพื่อมออกไปในแนวกว้างครอบคลุมพื้นที่มหาศาล！

เพียงชั่วอึดใจ

ชั้นเมฆขมุกขมัวที่นกต้าเฟิงใหญ่สร้างขึ้นก็สั่นสะท้านไปครู่หนึ่งเช่นกัน！

ทันใดนั้น ก็มีเจ้าหน้าที่สืบสวนร้องอุทานออกมา

“สำเร็จแล้วเหรอ!”

“ดูเหมือนฝ่ายวิจัยจะพอมีประโยชน์อยู่บ้าง ถึงปกติจะเอาแต่หยิบของแปลกๆ ออกมาได้เหมือนโดราเอมอน แต่ยามคับขันนี่มีประโยชน์ใหญ่จริงๆ นะ!”

“รอบนี้ต้องให้ขาไก่ฝ่ายวิจัยกันแล้วมั้ง!”

ต่างจากเจ้าหน้าที่สืบสวนรอบข้าง

สีหน้าของไช่เจิ้งหงเคร่งเครียดยิ่งขึ้น

เขาดูออก

ภายนอกแล้ว ตอนอาวุธหลิงจีกระแทกลงบนภัยพิบัติระดับทำลายเมืองตนนี้ มันก่อให้เกิดแรงสั่นสะเทือนมหาศาล ราวกับสร้างความเสียหายให้มันได้อย่างหนักจริงๆ

แต่แท้จริงแล้ว

นั่นเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น

พลังมหาศาลที่อาวุธหลิงจีบรรจุเอาไว้ ยังไม่อาจทะลวงผ่านกำแพงวายุขมุกขมัวหนาทึบนั้นได้ด้วยซ้ำ เพียงทำให้มันปั่นป่วนชั่วขณะเท่านั้น

นี่คือพลังที่ภัยพิบัติระดับทำลายเมืองมีอยู่……?

ช่างเป็นตัวตนที่น่ากลัวยิ่งนัก

คิดมาถึงตรงนี้

ไช่เจิ้งหงก้มหน้าลง มองนาฬิกาข้อมือเก่าๆ เรือนหนึ่งบนข้อมือ

เข็มนาฬิกายังคงเดินติ๊กต่อกอย่างไม่หยุด

เวลาหนึ่งชั่วโมงที่กู้ชิงหานแย่งชิงมาให้พวกเขา ตอนนี้เหลือไม่มากแล้ว

วิธีต่างๆ พวกเขาลองมาหมดแล้ว

แต่สภาพแวดล้อมการต่อสู้ที่ความสูงเจ็ดหมื่นเมตร

ยากรับมือและเลวร้ายอย่างยิ่ง

ไม่ว่าจะเป็นการให้ผู้ปลุกตื่นที่บินได้พุ่งเข้าจู่โจมนกต้าเฟิงใหญ่โดยตรง หรืออาวุธหลิงจีที่ฝ่ายวิจัยระดมมา……ก็ไม่มีผลทั้งสิ้น

ทว่า ในตอนนั้นเอง

หง——！

สีหน้าของไช่เจิ้งหงเคร่งขรึมอย่างยิ่ง

เขาเงยหน้ามองขึ้นไปทางด้านบน

ผลของการหยุดเวลาโดยกู้ชิงหาน……สิ้นสุดลงแล้วในขณะนี้

นั่นก็หมายความว่า นกต้าเฟิงใหญ่ที่ถูกหน่วงจนเกือบหยุดนิ่ง เริ่มหมุนเคลื่อนไหวอีกครั้ง

“ทีมหนึ่ง ทีมสอง ทีมสาม เตรียมพร้อมรบ”

“พยายามต่อสู้ในบริเวณที่อพยพคนเสร็จแล้ว ลดผลกระทบด้านลบจากปฏิบัติการครั้งนี้ให้ต่ำที่สุด!”

หลังจากออกคำสั่งแล้ว

ไช่เจิ้งหงก็ไม่พูดอะไรอีก

เพียงแต่แสงเรืองรองที่แผ่ออกจากรอบกายเขายิ่งเจิดจ้าขึ้นเรื่อยๆ

ขอบเขตฟุโดเมียวโอ เปิดออกอย่างสมบูรณ์！

………………

“กองหนึ่งเตรียมพร้อม ภารกิจของพวกเราคือสกัดการโจมตีที่พุ่งเข้ามาจากมัน เพื่อสร้างโอกาสรุกให้กองสองกับกองสาม”

ชายชุดยูนิฟอร์มสีดำคนหนึ่งยืนอยู่ริมชายฝั่ง บนหน้าอกของเขาติดตราเครื่องหมายที่ประกอบขึ้นจากดาวแดงสามดวง

นี่คือเจ้าหน้าที่สืบสวนระดับสูงคนหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม

ในตอนนั้นเอง

เจ้าหน้าที่สืบสวนคนหนึ่งสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ดวงตาหดลงทันที “หัวหน้า แค่พวกเรา……จะสกัดภัยพิบัติระดับนั้นได้จริงๆ เหรอ?!”

ได้ยินดังนั้น หัวหน้าทีมคนนี้ก็หันกลับมา สีหน้าสั่นสะท้านเช่นกัน

เพียงเห็นบนฟากฟ้า

ชั้นเมฆขมุกขมัวที่โอบล้อมเข้ามาหลายชั้นค่อยๆ แยกออก

ทันทีที่ร่างมหึมานั้นปรากฏขึ้น ปีกสีเขียวเทาพลันกระพือกางออกทั้งสองข้าง รูปร่างราวกับภูเขาสองลูกที่ทอดยาวนับหมื่นลี้ แม้แต่ท้องฟ้าที่หม่นมัวไร้แสงก็ยังพลอยกดต่ำลงเพราะมัน！

ขนจำนวนมหาศาลที่แข็งราวเหล็กกล้าค่อยๆ ชูชันขึ้นทีละเส้น ประหนึ่งคมดาบยักษ์นับไม่ถ้วนตั้งตระหง่านอยู่บนท้องฟ้า！

มันลอยอยู่บนฟากฟ้า เงาที่ทอดลงมาราวกับจะปกคลุมเมืองอวี่โจวทั้งเมืองจนมิด！

ในขณะนี้

นกภัยพิบัติที่มีนามว่านกต้าเฟิง ปรากฏกายแท้จริงสู่โลก

เมื่อเห็นฉากนี้ เจ้าหน้าที่สืบสวนทุกคนก็กลืนคําลงคอไม่หยุด

“นี่มันใหญ่เกินไปแล้วมั้ง……”

“บ้าเอ๊ย ผมรู้สึกว่ามันไม่ต้องลงมือโจมตีเลย แค่กดทั้งตัวลงมาก็พอจะถล่มเมืองทั้งเมืองได้แล้ว……！”

“นี่เป็นครั้งแรกที่ผมเข้าร่วมการล้อมปราบภัยพิบัติระดับทำลายเมือง ภัยพิบัติระดับทำลายเมืองเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่ากลัวขนาดนี้ทุกตัวเลยเหรอ?!”

“เดี๋ยวสิ มันเหมือนจะเริ่มขยับแล้ว!”

ในขณะนี้

นกต้าเฟิงใหญ่ลืมตาขึ้น

ก้มมองเมืองนี้อย่างไร้ความปรานี

จากนั้น ปีกทั้งสองก็กระพืออย่างรุนแรง！

ชั่วพริบตา ลมกรรโชกไร้ขอบเขตพัดมาพร้อมเมฆดำกดทับเมือง กวาดผ่านผิวน้ำทะเลด้วยแรงกดดันอันพร้อมทำลายทุกสรรพสิ่ง……

จากผิวน้ำทะเลอันสงบนิ่งนั้น

คลื่นยักษ์สูงหลายพันเมตรก็พลันโหมซัดขึ้น！

จากนั้น มุ่งถาโถมเข้าหาเมืองอวี่โจว！

หัวหน้าทีมพึมพำว่า “นี่คือภัยพิบัติระดับทำลายเมืองที่บัญชาลมกรรโชกได้อย่างนั้นเหรอ……ช่างน่ากลัวจริงๆ”

เขารีบหันไปมองทีมงานจำนวนมากที่อยู่ด้านหลังทันที “เตรียมตัวให้พร้อม สกัดคลื่นยักษ์นั่น!”

แต่เอาเข้าจริง

ในใจของเขาเองก็ไม่มั่นใจเหมือนกัน

นั่นคือภัยพิบัติระดับทำลายเมืองนะ……

แค่พวกเขา จะทำได้จริงๆ เหรอ?

ทว่า ในตอนนั้นเอง

ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นทันที สายตามองไปยังเงาร่างชุดคนไข้ที่จู่ๆ ก็ปรากฏขึ้นที่ชายฝั่ง

“นั่นคือ……ชาวบ้านที่ยังไม่ได้อพยพไปเหรอ?”

ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเข้าไปพาตัวอีกฝ่ายออกไป

จากภายในอากาศ

ความเย็นยะเยือกอันหนาวเหน็บ ได้มาเยือน！

(จบตอน)