บทที่ 149 : ให้จักรพรรดินีต้องลงมือ!

บทที่ 149 : ให้จักรพรรดินีต้องลงมือ!

ในตอนนี้ ความไม่พอใจที่หลี่เหวินป๋อและพรรคพวกมีต่อกู่เยว่ซีได้พุ่งทะยานไปจนถึงขีดสุดแล้ว

ในสายตาของพวกเขา ขอแค่เป็นคนที่มีไหวพริบสักหน่อยก็ควรจะดูออกตั้งนานแล้วว่าพวกเขากำลังหมายถึงอะไร

พอมาถึงเกาะฮ่องกงก็ควรจะรู้ตัวแล้วแยกย้ายกันไปสิ แต่ยัยผู้หญิงคนนี้...ดันตามมาถึงหน้าประตูมหาลัยฮ่องกงเนี่ยนะ!

บ้าเอ๊ย...แบบนี้มันไม่ใช่แค่ไม่มีไหวพริบแล้วมั้ง?

นี่มันจงใจหน้าด้านหน้าทนตามมาให้คนเขารังเกียจชัดๆ!

ไฟโทสะในใจของหลี่เหวินป๋อปะทุขึ้นมาเป็นริ้วๆ เขารู้สึกว่าความอดทนของตัวเองได้ขาดผึงลงอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

ตอนแรกก็กะว่าจะไว้หน้าไอ้ตระกูลใหญ่แห่งมณฑลเทียนหั่วอะไรนั่นสักหน่อย แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว คงไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป จัดการกับคนหน้าหนาแบบนี้ ไม่จำเป็นต้องเหลือเยื่อใยอะไรให้ทั้งนั้น!

เขาขี้เกียจจะปั้นหน้าเสแสร้งทำเป็นคนดีอีกต่อไป จึงหันไปขยิบตาให้ชายหนุ่มผมทองที่ยืนอยู่ข้างๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เอ้อร์จู้ แกไปจัดการทีสิ ไล่หล่อนไปให้พ้นๆ อย่ามาเกะกะลูกตาอยู่แถวนี้!”

ชายหนุ่มผมทอง : “...”

เขาหันขวับไปมองหลี่เหวินป๋อด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

“พี่ป๋อ ผมบอกแล้วไง? ว่าถ้ามาต่างถิ่นอย่าเรียกชื่อเล่นผมอะ!”

หลี่เหวินป๋อชะงักไปนิด ก่อนจะนึกขึ้นได้

“อ้อๆ! โทษที มันเผลอติดปากไปหน่อยน่ะ เอาเป็นว่า...โอวหยางหยุนเฮ่อ! แกไปจัดการที!”

“จัดไปครับพี่!”

ชายหนุ่มผมทองที่ชื่อ ‘โอวหยางหยุนเฮ่อ’ ถึงกับยิ้มออกอย่างพอใจ ก่อนจะหันไปมองกู่เยว่ซีด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยความเย็นเยียบ แล้วก้าวฉับๆตรงดิ่งไปหาเธอ

ทว่า เขาเพิ่งจะเดินออกไปได้แค่สองก้าวเท่านั้น...

“เหวินป๋อ! โทษทีๆพอดีติดธุระนิดหน่อยเลยมาสายน่ะ รอกันนานไหม?”

เสียงทักทายอย่างสดใสและเป็นกันเองก็ดังมาจากทางประตูหน้ามหาลัยฮ่องกง

ปรากฏร่างของชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา ท่าทางสุภาพบุรุษ ในชุดสูทลำลองสีขาว กำลังเดินยิ้มร่าตรงมาหาพวกเขา

พอพวกหลี่เหวินป๋อเห็นว่าใครมา ก็พากันกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที

โยนความรำคาญเรื่องกู่เยว่ซีทิ้งไปจนหมดสิ้น แล้วรีบสาวเท้าเข้าไปต้อนรับ

“คุณชายมู่! เกรงใจกันเกินไปแล้ว พวกเราเองก็เพิ่งมาถึงเหมือนกันครับ!” หลี่เหวินป๋อทักทายกลับอย่างกระตือรือร้น

ผู้มาเยือนคนนี้ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นถึงรองประธานนักศึกษาแห่งมหาวิทยาลัยฮ่องกง ‘มู่หยุนเฟย’

ซึ่งมู่หยุนเฟยคนนี้ก็ไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไป เขาไม่เพียงแต่เป็นอัจฉริยะระดับท็อปเท็นของมหาลัยฮ่องกงในรุ่นนี้ และเป็นผู้ใช้พลังจิตระดับห้าขั้นต้นของแท้เท่านั้น

แต่เขายังเป็นถึงทายาทสายตรงของตระกูลมู่ หนึ่งในสิบตระกูลใหญ่แห่งเกาะฮ่องกงอีกด้วย!

ว่ากันว่า ‘มู่เฉิน’ แห่งมหาลัยเมืองหลวงคนนั้น ก็คือลูกพี่ลูกน้องของเขานั่นเอง!

แม้ว่าขุมกำลังโดยรวมของสิบตระกูลใหญ่แห่งฮ่องกงจะดูด้อยกว่าสิบตระกูลใหญ่แห่งเมืองหลวงอยู่บ้างเล็กน้อย แต่ก็ถือเป็นหนึ่งในขุมกำลังระดับท็อปของสหพันธรัฐต้าเซี่ย ที่มีรากฐานมั่นคงและน่าเกรงขามสุดๆ

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับตัวตนระดับนี้ ต่อให้เป็นพวกคุณชายจากเมืองหลวงอย่างหลี่เหวินป๋อ

ก็ไม่กล้าเสียมารยาทเลยแม้แต่น้อย

“ฮ่าๆพี่เหวินป๋อสมกับเป็นลูกหลานตระกูลหลี่แห่งเมืองหลวงจริงๆ ดูสง่างามภูมิฐานสุดๆไปเลย!”

มู่หยุนเฟยหัวเราะร่วน คำพูดคำจาเต็มไปด้วยความเกรงใจตามมารยาท

ทว่าลึกเข้าไปในแววตา กลับปรากฏร่องรอยของการดูแคลนที่ยากจะสังเกตเห็นพาดผ่านไป

‘ไอ้พวกคุณชายเสเพลจากเมืองหลวงเอ๊ย ช่างไม่ได้เรื่องไม่ได้ราวเอาซะเลย นี่ก็จะขึ้นปีสองอยู่รอมร่อแล้ว คนที่พลังจิตสูงที่สุดดันอยู่แค่ระดับสามขั้นกลางเอง...’

ต้องรู้ก่อนนะว่า นักศึกษาปีหนึ่งของมหาลัยฮ่องกง ส่วนใหญ่ก็มีพลังจิตอยู่ระดับสามขั้นต้นกันทั้งนั้น แถมอัจฉริยะบางคนแค่เพิ่งเข้าเรียนก็ปาไประดับสามขั้นกลางแล้ว!

พอเอามาเทียบกัน พวกหลี่เหวินป๋อนี่เรียกได้ว่ากระจอกจนทนดูไม่ได้เลยทีเดียว

แต่ว่านะ...มู่หยุนเฟยเองก็จนปัญญาเหมือนกัน

เพราะตระกูลใหญ่ในเมืองหลวงที่คอยหนุนหลังพวกนี้อยู่ ล้วนมีผลประโยชน์แอบแฝงเกี่ยวพันกับทางฮ่องกงไม่มากก็น้อย ยิ่งไปกว่านั้น ตระกูลของหลี่เหวินป๋อยังเคยบริจาคเงินให้มหาลัยฮ่องกงตั้งไม่รู้ตั้งเท่าไหร่

ในเมื่อตอนนี้พวกคุณชายเสเพลพากันใช้ข้ออ้าง ‘ศึกษาดูงาน’ยกโขยงมาถึงมหาลัยฮ่องกงแล้ว

ทางมหาลัยจะทำเป็นไม่สนใจก็คงไม่ได้ อย่างน้อยๆ ก็ต้องไว้หน้าตระกูลเบื้องหลังของพวกนี้บ้าง โดยการส่งคนมาต้อนรับสักคนใช่ไหมล่ะ?

และใช่เลย...มู่หยุนเฟยก็คือไอ้คนดวงซวยที่ถูกส่งมารับหน้านั่นเอง!

เขาอยากจะสบถด่าออกมาให้รู้แล้วรู้รอด นี่มันเสียเวลาฝึกฝนของเขาชัดๆเลยไม่ใช่หรือไง?!

แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อเป็นถึงรองประธานนักศึกษา แถมยังเป็นภารกิจที่ผู้บริหารมอบหมายมาให้ ต่อให้ฝืนใจแค่ไหน เขาก็ต้องกัดฟันทำให้สำเร็จลุล่วงอยู่ดี!

มู่หยุนเฟยจึงทำได้แค่ปั้นรอยยิ้มต้อนรับขับสู้แบบพอเป็นพิธี แล้วกล่าวทักทายพวกหลี่เหวินป๋อทีละคนอย่างเป็นกันเอง

หลังจากผลัดกันอวยยศตามมารยาททางธุรกิจเสร็จสิ้น มู่หยุนเฟยก็ยิ้มพลางผายมือเชิญ

“ไปกันเถอะครับ เดี๋ยวผมพาพวกคุณเข้าไปเดินดูรอบๆเอง ทางวิทยาลัยค่ายกลเตรียมสนามทดสอบไว้ให้พวกคุณเรียบร้อยแล้ว พวกเราเข้าไปกันได้เลย!”

“เยี่ยมเลยครับ รบกวนคุณชายมู่ด้วยนะครับ!”

ทว่าในขณะที่ทุกคนกำลังจะออกเดิน สายตาของมู่หยุนเฟยก็บังเอิญเหลือบไปเห็นกู่เยว่ซีที่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวไม่ไกลออกไปนัก

“หืม? ผู้หญิงคนนั้น...มากับพวกคุณด้วยหรือเปล่าครับ?”

“หา? อ้อ!”

หลี่เหวินป๋อเพิ่งจะนึกขึ้นได้ ว่ายังมีปลิงดูดเลือดอีกตัวที่ยังไม่ได้จัดการ!

สีหน้าของเขาขรึมลงทันที ก่อนจะหันไปขยิบตาให้โอวหยางหยุนเฮ่ออีกครั้ง

โอวหยางหยุนเฮ่อรับรู้ได้ถึงสัญญาณนั้น เขาส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ

คราวนี้ไม่รอช้าอีกต่อไป รีบก้าวยาวๆพุ่งตรงไปหากู่เยว่ซีทันที

เขาตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้วว่า คราวนี้จะไม่มีการเกรงใจกันอีกต่อไป

ถ้าผู้หญิงคนนี้ยังไม่รู้จักเจียมตัวอีกล่ะก็ อย่าหาว่าเขาใจร้ายใช้กำลังสั่งสอนให้หล่อนหลาบจำก็แล้วกัน!

“นี่มันเรื่องอะไรกันครับ?” มู่หยุนเฟยงงเป็นไก่ตาแตก

หลี่เหวินป๋อถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะอธิบายที่มาที่ไปของกู่เยว่ซีให้เขาฟังด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย

พอได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด มู่หยุนเฟยก็ถึงบางอ้อ แววตาของเขาปรากฏร่องรอยของการดูถูกเหยียดหยามขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

ขาใหญ่จากมณฑลบ้านนอกเหรอ? ตัวถ่วงที่ถูกยัดเยียดมาให้งั้นสิ?

ที่แท้ก็พวกคนเถื่อนจากแผ่นดินใหญ่นี่เอง

ในสายตาของชนชั้นอีลีทที่เกิดและเติบโตในฮ่องกงอย่างเขา พวกมณฑลในแผ่นดินใหญ่ก็ไม่ต่างอะไรกับดินแดนบ้านนอกที่ยังไม่พัฒนา

คนที่มาจากที่แบบนั้น ย่อมไม่มีสิทธิ์ขึ้นมาเทียบชั้นอยู่แล้ว

คนแบบนี้ ต่อให้เอามาเทียบกับพวกคุณชายเสเพลจากเมืองหลวงตรงหน้า ยังถือว่าห่างชั้นกันลิบลับเลยด้วยซ้ำ

“เป็นฝูงแมลงวันที่น่ารำคาญซะจริง...”

กู่เยว่ซีขมวดคิ้วเรียวสวยเข้าหากัน พอมองเห็นโอวหยางหยุนเฮ่อที่เดินหน้าบูดบึ้งเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ในใจของเธอก็เริ่มหมดความอดทนแล้วเหมือนกัน

เธอไม่อยากจะเสียเวลากับฝูงแมลงวันพวกนี้อีกต่อไปแล้ว จะให้มานั่งพูดด้วยเหตุผลเหรอ?

หรืออธิบาย?

หึหึ...

กู่เยว่ซีแค่นหัวเราะหยันในใจ ประกายความเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาหงส์อันเย็นชาคู่สวย

วินาทีต่อมา บริเวณหว่างคิ้วของเธอก็มีพลังจิตอันบริสุทธิ์และควบแน่นถึงขีดสุด พวยพุ่งออกมาอย่างรุนแรง!

โอวหยางหยุนเฮ่อที่กำลังอ้าปากเตรียมจะด่าทอ ถึงกับชะงักงันไปในทันที

หมายความว่าไงวะ? จู่ๆก็ปล่อยพลังจิตออกมาเนี่ยนะ?

ในแวดวงของผู้ฝึกฝนพลังจิต การทำแบบนี้มันคือการยั่วยุแบบซึ่งๆหน้าเลยนะเว้ย!

นี่หล่อน...คิดจะลงมือทำร้ายกันจริงๆดิ?

โอวหยางหยุนเฮ่อหน้าเหวอไปเลย เขาหันไปสบตากับพวกหลี่เหวินป๋อที่อยู่ด้านหลัง ทุกคนต่างก็มองหน้ากันด้วยความตกตะลึงและงุนงง

พวกเขาทุกคนสัมผัสได้อย่างชัดเจนเลยว่า คลื่นพลังจิตของผู้หญิงตรงหน้านี้อยู่แค่ระดับสองขั้นปลายเท่านั้นเอง

แต่ฝั่งพวกเขาเนี่ย ต่อให้เป็นคนที่อ่อนแอที่สุด พลังจิตก็ยังอยู่ตั้งระดับสามขั้นต้นเลยนะ!

หล่อนคิดจะทำอะไรกันแน่? เป็นแค่ระดับสองขั้นปลาย แต่กล้าเป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีใส่ระดับสามขั้นต้นก่อนเนี่ยนะ?

ยัยนี่...สมองมีปัญหาอะไรหรือเปล่าวะเนี่ย?!

แต่กู่เยว่ซีขี้เกียจจะไปสนใจว่าพวกนั้นกำลังคิดอะไรอยู่ เพียงแค่เธอขยับความคิด พลังจิตอันบริสุทธิ์นั้นก็รวมตัวกันกลายเป็นกรวยแหลมที่มองไม่เห็นในชั่วพริบตา!

ก่อนจะพุ่งทะลวงเข้าใส่หว่างคิ้วของโอวหยางหยุนเฮ่ออย่างรุนแรงด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ!

…………..