บทที่ 143 : แม่หนูนี่ทำไมถึงได้เจ้าเล่ห์นักนะ!!

บทที่ 143 : แม่หนูนี่ทำไมถึงได้เจ้าเล่ห์นักนะ!!

“หึ่งๆ~! (สบายสุดๆ!)”

ฉู่เซิงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะล่องลอยขึ้นสวรรค์ทั้งตัว

เขาบินโซเซออกมาจาก ‘หญ้าตรึงวิญญาณ’ ต้นที่สี่ซึ่งถูกสูบแก่นแท้ไปจนเหือดแห้ง พลางมองดูสมุนไพรวิญญาณมากมายที่ละลานตาอยู่รอบๆด้วยดวงตาประกอบที่ฉายแววละโมบ

ไหนๆก็หยิบเกินมาแล้ว จะหยิบเพิ่มอีกสักสองสามชิ้น มันก็คงไม่ต่างกันหรอกมั้ง?

คุณปู่ยุงอย่างฉันอุตส่าห์สร้างผลงานชิ้นโบแดงเชียวนะ! จะเอาเยอะหน่อยแล้วมันจะทำไมล่ะ?!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ไม่เกรงใจอะไรอีกต่อไป ร่างเล็กจิ๋วพุ่งวาบเข้าหาสมุนไพรวิญญาณระดับเจ็ดอีกต้นที่แผ่คลื่นพลังจิตออกมาอย่างเข้มข้นทันที!

….

[ติ๊ง! โฮสต์ดูดซับพลังงานจิตบริสุทธิ์สำเร็จ! พลังจิต +42!]

[พลังจิตรวมในปัจจุบัน: 1298!]

[ติ๊ง! โฮสต์ดูดซับแก่นแท้แห่งชีวิตของสมุนไพรวิญญาณสำเร็จ! แต้มวิวัฒนาการ +15!]

[แต้มวิวัฒนาการรวมในปัจจุบัน: 208!]

[ติ๊ง! โฮสต์ดูดซับพลังงานจิตบริสุทธิ์สำเร็จ! พลังจิต +77!]

[พลังจิตรวมในปัจจุบัน: 1375!]

[ติ๊ง! โฮสต์ดูดซับพลังงานจิตบริสุทธิ์สำเร็จ! พลังจิต +91!]

[พลังจิตรวมในปัจจุบัน: 1466!]

….

“……”

กู่เยว่ซียืนอยู่ด้านข้าง มองดูพืชวิญญาณล้ำค่าที่ถูกสูบจนแห้งเหี่ยวกลายเป็นเศษหญ้าไปทีละต้นๆด้วยใบหน้าไร้อารมณ์

พร้อมกับรับรู้ถึงพลังจิตของเจ้ายุงที่กำลังพุ่งพรวดพราดผ่านทางพันธสัญญาเลือด...ตอนนี้เธอรู้สึกชาไปทั้งตัวแล้ว

นี่มัน...นี่มันจะตามฉันทันอีกแล้วนะ!

ความเร็วในการเติบโตของพลังจิตของเจ้านี่ ทำไมมันถึงได้ไร้เหตุผลพอๆกับพลังโลหิตของมันเลยวะ?!

เธอน่ะอุตส่าห์ตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักหน่วง บวกกับพรสวรรค์ที่เรียกได้ว่าสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ใช้เวลาแค่ครึ่งเดือน พลังจิตก็พุ่งจากศูนย์ไปถึงระดับสองขั้นปลายได้แล้ว!

ความเร็วระดับนี้มันก็ถือว่าฝืนลิขิตฟ้าสุดๆแล้วนะ

ลองคิดดูสิ เซียวหรานคนนั้น อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งมณฑลซุ่ยหมิง ฝึกฝนพลังจิตมาตั้งแต่เด็กจนป่านนี้ ระดับพลังจิตของเขายังอยู่แค่ระดับสองขั้นสูงสุดเท่านั้นเอง!

แล้วเจ้ายุงนี่ล่ะ?

แค่ดูดๆแป๊บเดียว ก็จะถึงระดับสองขั้นปลายอยู่รอมร่อแล้ว!

ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป อนาคตของการที่ ‘สัตว์อสูรควบคุมมนุษย์’ คงอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้วจริงๆ!

ไม่ได้การ! ยังไงก็ต้องไปเกาะฮ่องกงให้ได้!

แถมยังต้องไปเดี๋ยวนี้! ตอนนี้เลยด้วย!

……

ครู่ต่อมา ณ ห้องทำงานของผู้ว่าการมณฑล

ทันทีที่กู่เยว่ซีกลับมาถึง เธอก็เปิดประเด็นเข้าเรื่องทันที

“ท่านผู้ว่าการฉีคะ บัตรผ่านเกาะฮ่องกง...ฉันต้องการมันเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

ฉีฉงซานมองดูท่าทีร้อนรนของเธอแล้วก็แอบขำอยู่ในใจ

เด็กสาวก็ยังเป็นเด็กสาวอยู่วันยังค่ำ เก็บอาการไม่อยู่เอาซะเลย

เขายกถ้วยชาขึ้นจิบด้วยท่าทีสบายๆราวกับคนแก่ผู้ผ่านโลกมาเยอะ ก่อนจะเอ่ยอย่างเนิบนาบว่า

“อะแฮ่ม นักเรียนกู่เอ๋ย! เรื่องบัตรผ่านเนี่ย ไม่ต้องรีบหรอก ไม่ต้องรีบ...”

“เรามาคุยเรื่องคลังสมบัติกันก่อนดีกว่าไหม? ฉันจำได้ว่า...ก่อนหน้านี้เราตกลงกันไว้ว่าจะหยิบแค่สามชิ้นไม่ใช่เหรอ?”

“แต่เมื่อกี้ฉันดูกล้องวงจรปิดเห็นชัดเจนเลยนะ เจ้ายุงของเธอเล่นสูบสมุนไพรวิญญาณไปตั้งแปดต้น แถมในนั้นยังมีระดับเก้าอยู่ตั้งสามต้น มูลค่ารวมๆกันปาเข้าไปเกือบสองพันล้านแล้วนะนั่น!”

“เอาล่ะ ฉันเองก็ถือว่าหลับตาข้างหนึ่ง อะลุ่มอล่วยให้เต็มที่แล้วนะ เอาเป็นว่า...เรื่องบัตรผ่านเกาะฮ่องกงน่ะ เราถือซะว่าเอามาหักล้างกันไป เลิกแล้วต่อกันแค่นี้ดีไหม?”

ฉีฉงซานรู้สึกว่าข้อเสนอของตัวเองนั้นสมเหตุสมผลและไร้ที่ติสุดๆ

นี่แหละคือเหตุผลที่เขารู้ทั้งรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในคลังสมบัติ แต่ก็ไม่ยอมสั่งหยุด!

ปล่อยให้เธอได้กำไรไปตั้งเยอะขนาดนี้ ก็ควรจะพอใจได้แล้วมั้ง?

แถมยังช่วยให้ฉันไม่ต้องไปแบกรับความเสี่ยงมหาศาลนั่นอีกต่างหาก!

ทว่ากู่เยว่ซีกลับตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ท่านผู้ว่าการฉีคะ เรื่องไหนก็ส่วนเรื่องนั้นสิคะ”

“สมุนไพรวิญญาณที่หยิบเกินมาห้าต้น มูลค่าหนึ่งพันสี่ร้อยสามสิบล้าน เดี๋ยวฉันจะชดใช้ให้ตามราคาค่ะ ขอเขียนใบแปะโป้งไว้ก่อนก็แล้วกัน”

“แต่บัตรผ่านเกาะฮ่องกงนี่ ท่านรับปากด้วยตัวเองว่าจะใช้เป็นค่าตอบแทนที่พวกเราช่วยจัดการแม่ทัพแมลงกลืนวิญญาณ นี่มันคนละการซื้อขายกันนะคะ”

“แล้วก็...”

กู่เยว่ซีเปลี่ยนเรื่อง พร้อมกับยื่นข้อเสนอใหม่

“ฉันไม่ได้ต้องการแค่บัตรผ่านเท่านั้น แต่ฉันอยากให้ท่านช่วยหาทาง จัดการสร้างตัวตนปลอมที่ปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์ให้ฉันด้วย แล้วส่งฉันแอบเข้าเกาะฮ่องกงไปแบบเงียบๆห้ามให้ใครจับได้เด็ดขาด!”

“พรวด—!”

ชาที่เพิ่งเข้าปากฉีฉงซานถูกพ่นออกมาเต็มแรง

เขาผุดลุกขึ้นยืนด้วยความตกตะลึง จ้องมองกู่เยว่ซีอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา รู้สึกได้เลยว่าความดันเลือดกำลังพุ่งปรี๊ด

บ้าไปแล้ว! นี่เธอจะเอาให้ได้เลยใช่ไหม?!

แค่หาบัตรผ่านให้ ก็ต้องแบกรับความเสี่ยงทางการเมืองมหาศาลอยู่แล้ว! นี่ยังจะให้ฉันสร้างตัวตนปลอม แล้วแอบส่งเธอเข้าไปอีกเหรอ?!

เธอรู้ตัวบ้างไหมว่าตอนนี้ตัวเองมีสถานะอะไร?

เธอคือความลับสุดยอดของสหพันธ์! เป็นเป้าหมายเดินได้ที่นักฆ่าทั่วโลกกำลังจ้องตาเป็นมัน!

ถ้าฉันทำแบบนั้นจริงๆแล้วเกิดเธอเป็นอะไรไปที่เกาะฮ่องกง จนพวกศัตรูทางการเมืองของฉันรู้เข้า แล้วยัดข้อหา ‘สมคบคิดกับศัตรู ทรยศชาติ จงใจวางแผนฆ่าอัจฉริยะของสหพันธ์’ ให้ฉันล่ะก็

อย่าว่าแต่ตำแหน่งผู้ว่าการเลย หัวฉันก็คงจะหลุดจากบ่าไปด้วย!

“ไม่มีทาง! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”

ฉีฉงซานส่ายหน้าเป็นพัลวัน

“เรื่องนี้ไม่มีการต่อรองอะไรทั้งนั้น! ต่อให้ตายฉันก็ไม่ตกลง!”

ทว่ากู่เยว่ซีกลับดูเหมือนจะคาดเดาปฏิกิริยาของเขาเอาไว้ก่อนแล้ว

เธอเพียงแค่ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋าอย่างใจเย็น เปิดไฟล์เสียงที่บันทึกเอาไว้ แล้วกดปุ่มเล่น

“นักเรียนกู่! บัตรผ่านเกาะฮ่องกงน่ะเดี๋ยวฉันจัดการให้ แต่บนนั้นห้ามมีชื่อของฉันเด็ดขาด! ถือว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับฉีฉงซานคนนี้เลยแม้แต่นิดเดียว!”

เสียงของฉีฉงซานดังออกมาจากโทรศัพท์ ก้องกังวานไปทั่วทั้งห้องทำงาน

“???”

ใบหน้าของฉีฉงซานเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำในทันที

แม่หนูนี่...แอบอัดเสียงไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันวะเนี่ย?!

“ถ้าท่านไม่ตกลง ฉันจะส่งคลิปเสียงนี้ พร้อมกับรายงานรายละเอียดเหตุการณ์ลอบสังหารในครั้งนี้ ไปให้ทางเมืองหลวงเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

“แต่ถ้าท่านตกลง ฉันยินดีจะสาบานด้วยเลือดวิญญาณต่อหน้าท่านเลย” น้ำเสียงของกู่เยว่ซียังคงราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยแรงกดดันที่ไม่อนุญาตให้ปฏิเสธ

“ทุกการกระทำของฉันบนเกาะฮ่องกง จะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับท่าน หากการกระทำของฉันทำให้ตัวตนของท่านถูกเปิดเผย ขอให้วิญญาณของฉันแตกซ่าน ดับสูญไปตลอดกาล”

“เธอนี่มัน...เฮ้อ...ฉันล่ะยอมใจจริงๆ...” ฉีฉงซานกุมขมับ สีหน้าพังทลายจนทำอะไรไม่ถูก

เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ รู้สึกเหมือนตัวเองถูกเด็กสาววัยสิบแปดคนนี้ปั่นหัวจนอยู่หมัด

คลิปเสียงคือคำขู่ ส่วนคำสาบานด้วยเลือดวิญญาณคือหลักประกัน

ใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็ง รัดกุมจนไม่มีช่องโหว่

เล่ห์เหลี่ยมและวิธีการแบบนี้...มันใช่สิ่งที่เด็กมัธยมปลายควรจะมีจริงๆงั้นเหรอ?

เขาเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะถอนหายใจยาวออกมา แล้วโบกมืออย่างหมดเรี่ยวแรง

“ตกลง...เธอมันแน่มาก”

……

หนึ่งวันต่อมา

เลขาของฉีฉงซานเคาะประตูเดินเข้ามา พร้อมกับยื่นแฟ้มเอกสารให้

“ท่านผู้ว่าการครับ หาวิธีได้แล้วครับ”

“ที่เมืองหลวงมีมหาวิทยาลัยเอกชนระดับสามแห่งหนึ่งชื่อ ‘สถาบันจิ่วโจว’ เมื่อไม่นานมานี้นักศึกษาปีหนึ่งของคณะค่ายกลได้จัดโครงการทัศนศึกษาแลกเปลี่ยนไปที่มหาวิทยาลัยเกาะฮ่องกงครับ”

“ถึงจะบอกว่าเป็นโครงการแลกเปลี่ยน แต่ความจริงแล้วก็แค่ข้ออ้างของพวกลูกคุณหนูที่ไม่เอาถ่านจัดทริปไปเที่ยวเล่นกันก็เท่านั้น

“ตลอดการเดินทางพวกเขาก็จะแวะเที่ยวไปเรื่อยๆและอีกสองวันก็จะเดินทางผ่านแดนของมณฑลเทียนฮัวที่อยู่ติดกับเราครับ”

“เราสามารถสร้างตัวตนปลอมให้นักเรียนกู่ แล้วหาทางให้เธอแอบแฝงตัวเข้าไปในกลุ่มนี้ตอนที่พวกเขาอยู่ในเขตมณฑลเทียนฮัวได้ครับ”

“มหาวิทยาลัยนี้ไม่ค่อยมีชื่อเสียงเท่าไหร่ เรียกได้ว่าเป็น ‘สถาบันลูกคุณหนู’ ของเมืองหลวง

“ข้างในมีแต่พวกลูกหลานจอมเสเพลของตระกูลใหญ่ที่ไม่ได้เรื่องได้ราว เป็นพวกที่ต่อให้ไปตายอยู่ข้างนอก ตระกูลก็คงขี้เกียจจะสนใจ”

“กลุ่มคนแบบนี้ ดูเผินๆเหมือนจะเอิกเกริกวุ่นวาย แต่ในความเป็นจริงแล้วปลอดภัยที่สุดครับ! รับรองว่าไม่มีใครจับตามองพวกเขากลุ่มนี้อย่างแน่นอน!”

……….