บทที่ 26 ผู้ชมทั้งสนามตื่นตะลึง! ทารกคว้าแชมป์!

บทที่ 26 ผู้ชมทั้งสนามตื่นตะลึง! ทารกคว้าแชมป์!

ผู้ชมต่างก็รอคอยที่จะได้เห็นกู้ซิงทำเรื่องน่าอับอาย

ท้ายที่สุดแล้ว ทารกคนหนึ่งจะไปเอาชนะผู้ฝึกยุทธ์ระดับหนึ่งขั้นกลางได้อย่างไร

มันจะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ?!

มันต้องมีอะไรผิดปกติแน่ๆ

จากนั้นการแข่งขันก็เริ่มขึ้น ความสูงของคานกระโดดสูงเริ่มต้นที่ 1.5 เมตร และค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

หลายคนเริ่มทำการทดสอบ!

นี่คือการทดสอบพลังระเบิด!

ยุวชนทยอยกระโดดกันไปมาทีละคน! ไม่นานก็เหลือผู้เข้าแข่งขันในสนามเพียงไม่กี่คน

ในที่สุด ความสูงของคานก็มาหยุดอยู่ที่สามเมตร!

ความสูงระดับนี้ได้คัดผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่ออกไปแล้ว

มีเพียงไม่กี่คน รวมถึงไป๋จ้าน ที่ผ่านไปได้อย่างฉิวเฉียด

ในเวลานี้ หลังจากกระโดดเสร็จ ไป๋จ้านก็อดไม่ได้ที่จะปรายตามองกู้ซิง

"หึ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะยังกระโดดข้ามไปได้น่ะ?"

นี่คือความสูงที่ทารกไม่มีทางเอื้อมถึงได้อย่างแน่นอน!!

จากนั้นก็ถึงตากู้ซิง

เขาเดินเข้าไปใกล้คานกระโดดสูง คานนั่นสูงกว่าตัวเขาถึงหลายสิบเท่า

กู้ซิงไม่สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้าง เขาเพียงแค่หยิบขวดนมออกจากปาก

แล้วก็โยนทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ

จากนั้น...

ภายใต้สายตาที่เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงของทุกคน

"ข้าบินล่ะนะ!!!!"

ขาทั้งสองข้างของกู้ซิงงอลงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะถีบตัวทะยานขึ้นด้วยพละกำลังมหาศาล!

ร่างทั้งร่างของเขาพุ่งขึ้นจากพื้นราวกับลูกปืนใหญ่!

"..."

ทุกคนต่างอ้าปากค้าง!!!

พวกเขาเฝ้ามองกู้ซิงวาดวงโค้งพาราโบลาที่สมบูรณ์แบบกลางอากาศ ข้ามผ่านคานสูงสามเมตรไปได้อย่างง่ายดาย

ยิ่งไปกว่านั้น...

ณ จุดสูงสุด เขายังทำท่าตีลังกากลับหลังสุดเท่แบบชิลๆ อีกด้วย!

"..."

หลิงเทียนจวิน: "สุดยอด!!!!!"

"สี่เมตร! กะด้วยสายตาน่าจะกระโดดได้สูงอย่างน้อยสี่เมตรแน่ๆ!"

กรรมการคนหนึ่งโพล่งออกมาอย่างลืมตัว

ทั่วทั้งสนามกลับเข้าสู่ความเงียบสงัดราวกับป่าช้าอีกครั้ง

ทุกคนเอาแต่จ้องมองร่างเล็กๆ ที่กำลังค่อยๆ ร่วงหล่นลงมาจากอากาศอย่างเหม่อลอย

ฝืนลิขิตสวรรค์!

นี่มันฝืนลิขิตสวรรค์ชัดๆ!

กู้ซิงลงพื้นอย่างมั่นคง ไร้ซึ่งสุ้มเสียงใดๆ

เขาปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงออกจากมือ เดินไปหยิบขวดนมขึ้นมาจากพื้น แล้วก็เอาเข้าปากเหมือนเดิม

กระบวนการทั้งหมดราบรื่นและต่อเนื่อง ทำเสร็จในรวดเดียว

ทุกคนตกตะลึงกับผลงานอันน่าทึ่งของกู้ซิงอย่างสมบูรณ์แบบ

"เป็นไปได้ยังไงกันเนี่ย!!!!"

"บัดซบ!! ข้าตาฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย!!!"

"มันต้องเป็นเรื่องหลอกลวงแน่ๆ!!"

พวกเขาไม่เคยเห็น และไม่เคยจินตนาการมาก่อนเลยว่าทารกคนหนึ่งจะมีพลังการกระโดดที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้!

คุณชายน้อยแห่งตระกูลกู้... ฝืนลิขิตสวรรค์เกินไปแล้ว!

ตอนนี้ ไม่มีใครกล้าพูดว่าเขาโกงอีกต่อไป

แต่นี่มันก็ยังไม่สมเหตุสมผลอยู่ดี!

แล้วบางคนก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้... พละกำลังมหาศาลแต่กำเนิด!!

ใช่แล้ว!

มีเพียงพละกำลังมหาศาลแต่กำเนิดเท่านั้นที่จะอธิบายเรื่องทั้งหมดนี้ได้!!!

คุณชายน้อยแห่งตระกูลกู้คืออัจฉริยะอย่างแท้จริง!!!

และแล้วก็มาถึงรายการสุดท้าย การประลองต่อสู้

หลังจากการคัดกรองในสองรอบแรก และมีผู้เข้าแข่งขันบางคนที่รู้ตัวดีถอนตัวออกไป

ในท้ายที่สุด ก็เหลือเพียงสองคนบนลานประลองสุดท้าย

กู้ซิง และ ไป๋จ้าน

ทำไมถึงเหลือแค่สองคนนี้น่ะหรือ?

ก็เพราะสองคนนี้มีภูมิหลังที่ยิ่งใหญ่ที่สุดน่ะสิ!

โดยเฉพาะคุณชายน้อยแห่งตระกูลกู้!

ในเวลานี้ ไป๋จ้านมองไปที่ทารกฝั่งตรงข้าม ซึ่งเตี้ยกว่าเขาตั้งหนึ่งช่วงหัวและยังคงดูดจุกขวดนมอยู่ ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนยากจะบรรยาย

"นี่ข้าฝันบ้าอะไรอยู่เนี่ย?"

เขาต้องมาสู้กับทารกจริงๆ เหรอ?

ล้อเล่นกันใช่ไหมเนี่ย!!!!

และต่อให้เด็กทารกกินนมคนนี้จะวิ่งเร็วและกระโดดสูงแค่ไหน แต่การต่อสู้จริงไม่ใช่เรื่องล้อเล่นของเด็กๆ นะ!

เขาคือผู้ฝึกยุทธ์ระดับหนึ่งขั้นกลาง!

เปี่ยมไปด้วยประสบการณ์การต่อสู้!

ส่วนคู่ต่อสู้ก็เป็นแค่ทารกที่มีพละกำลังมากกว่าปกติแค่นั้นเอง!

"เจ้าควรยอมแพ้ซะนะ"

ไป๋จ้านมองไปที่กู้ซิง "ข้าไม่อยากทำร้ายเจ้าน่ะ"

กู้ซิง: "เจ้าไม่กล้าทำร้ายข้าต่างหากล่ะ"

ไป๋จ้าน: "..."

ดันเดาถูกซะด้วย!

กู้ซิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ "แต่น่าเสียดายนะ... เจ้าคือผู้ท้าชิง!"

ไป๋จ้านชะงักไป

จากนั้น...

"การแข่งขัน เริ่มได้!"

สิ้นเสียงคำสั่งของกรรมการ

ไป๋จ้านก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาตัดสินใจจะจบการต่อสู้ให้เร็วที่สุด เขาไม่ได้ใช้วิทยายุทธ์ใดๆ กะจะอุ้มกู้ซิงขึ้นมาเหมือนอุ้มลูกแมวแล้วก็โยนเขาลงจากลานประลองไปเลย

ในมุมมองของเขา นี่เป็นวิธีที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้แล้ว

และเขาก็ไม่กล้าทำร้ายคุณชายน้อยแห่งตระกูลกู้จริงๆ นั่นแหละ!!!

จากนั้น ไป๋จ้านก็พุ่งเข้าไปตรงๆ!

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่มือของเขากำลังจะสัมผัสตัวกู้ซิง

ร่างของกู้ซิง

จู่ๆ ก็หายวับไปจากสายตาของเขา

ไป๋จ้านคว้าได้แต่ความว่างเปล่า

เขางุนงงไปหมด

เขาหายไปไหนแล้ว?

"เสี่ยวหลิง!"

ตอนนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงอ้อแอ้นั้นดังมาจากข้างหลังเขา

กู้ซิงตะโกน "กระบี่ จงมา!!!!"

หลิงเทียนจวินตะโกนกลับ "มาแล้ว!!!"

หลังจากนั้นทันที เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้น

ไป๋จ้านหันขวับกลับไปมอง และเห็นว่ากู้ซิงมีกระบี่ไม้อยู่ในมือแล้ว!

กู้ซิงควงกระบี่ไม้เป็นวงกลม จากนั้นเขาก็ยิ้ม:

"คราวนี้ ข้าก็ไม่ขาดอะไรอีกแล้วล่ะ"

ไป๋จ้านอึ้งไป

เจ้าจะตีข้าด้วยกระบี่ไม้เนี่ยนะ?

ตลกน่า!

เขาเป็นผู้ฝึกยุทธ์นะ ต่อให้เป็นเหล็ก ก็ยังอาจจะไม่...

ปึ้ก!!!!

ไป๋จ้านรู้สึกตาลาย ก่อนที่เขาจะทันได้ประมวลผล ความเจ็บปวดก็แล่นปลาบมาจากก้นของเขา

"โอ๊ย เจ้าทำอะไรเนี่ย!"

กระบี่ไม้ฟาดเข้าที่ก้นของเขาอย่างจัง

"ไม่นะ!!!"

ไป๋จ้านที่เพิ่งจะรู้ตัว ตกใจอย่างรุนแรง!!

เจ็บชะมัด!!!

เขารีบหันกลับมาเพื่อจะตอบโต้

แต่ความเร็วของกู้ซิงนั้นเร็วเกินไปจริงๆ!

เขาเอาแต่วิ่งวนไปรอบๆ ตัวไป๋จ้าน และกระบี่ไม้เล็กๆ ในมือของเขาก็ฟาดลงบนร่างกายของไป๋จ้านจากมุมที่คาดไม่ถึงอย่างต่อเนื่อง

เพียะ! เพียะ! เพียะ!

ทุกๆ การโจมตีล้วนพุ่งเป้าไปที่จุดอ่อนไหว... ไม่สิ จุดอ่อนของไป๋จ้าน

ทำให้เขาไม่สามารถป้องกันตัวได้เลย

"บัดซบเอ๊ย!"

"นี่มันเพลงกระบี่งั้นเหรอ?! เพลงกระบี่บ้าอะไรกันเนี่ย?"

"นี่เจ้ากำลังจะบอกข้าว่านี่คือเด็กงั้นเหรอ?!"

"นี่คือสิ่งที่ทารกอายุไม่ถึงหนึ่งขวบใช้ได้จริงๆ เหรอเนี่ย?!"

ผู้ชมทุกคนต่างก็ตกตะลึงงัน

หลิงเทียนจวินตื่นเต้นสุดๆ:

"มาแล้ว! ท่าไม้ตายนั้น! ท่าไม้ตายเฉพาะตัวของลูกพี่ใหญ่!"

เพลงกระบี่ที่เฆี่ยนตีแกจนตายอย่างไร้ความปรานี!!!

เจ็ดหมาป่าพเนจร!!

ไป๋จ้านบนลานประลองแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว

เขารู้สึกเหมือนเป็นลิงที่โดนหยอกล้อ มีพละกำลังแต่กลับแตะไม่ได้แม้แต่ชายเสื้อของคู่ต่อสู้

นี่มันความอัปยศครั้งใหญ่ชัดๆ!

แถมมันยังเจ็บสุดๆ ด้วย!!!

"อ๊ากก! ข้าจะสู้ตายกับเจ้า!"

ไป๋จ้านที่โดนซ้อมจนแทบคลุ้มคลั่ง สูญเสียสติสัมปชัญญะไป และเตะสวนกลับไปทางกู้ซิงอย่างแรง!

"ระวัง!"

"บัดซบ!"

"ไป๋จ้าน! เจ้าบ้าไปแล้ว!"

ผู้ชมรอบข้างและกรรมการพากันอุทานออกมา

นั่นคือคุณชายน้อยแห่งตระกูลกู้นะ!

เจ้ากล้าลงมือหนักขนาดนี้เลยเหรอ?!

ไป๋จ้านก็ตระหนักได้ในเสี้ยววินาทีนั้นว่าลูกเตะของเขารวบรวมพลังปราณและเลือดลมทั้งหมดของผู้ฝึกยุทธ์ระดับหนึ่งขั้นกลางเอาไว้!

แย่แล้ว!

ถ้าเขาเตะคุณชายน้อยตระกูลกู้จนบาดเจ็บจริงๆ พ่อของเขาต้องถลกหนังเขาแน่ๆ!

เขาอยากจะดึงขาหลบ แต่มันก็สายเกินไปแล้ว

ขณะที่ทุกคนคิดว่ากู้ซิงจะกระเด็นไปเพราะลูกเตะนี้

วินาทีต่อมา

ฉากอันน่าตกตะลึงก็เกิดขึ้น

กู้ซิงเพียงแค่ยกแขนป้อมๆ เล็กๆ ของเขาขึ้นมาเท่านั้น

ตูม!

ลูกเตะอันทรงพลังของไป๋จ้านปะทะเข้ากับแขนเล็กๆ ของกู้ซิงอย่างจัง

อย่างไรก็ตาม...

กู้ซิงกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย!

ตัวไป๋จ้านเองต่างหากที่กระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว และขาทั้งข้างของเขาก็ชาดิก!

เขา... เขาบล็อกมันได้จริงๆ งั้นเหรอ?!

ไป๋จ้านมองไปที่แขนเล็กๆ ของกู้ซิง ซึ่งไม่มีแม้แต่รอยแดง และก็ตกตะลึงไป

นี่มันสัตว์ประหลาดประเภทไหนกันเนี่ย!

"การแข่งขันจบลงแล้ว"

กู้ซิงเอ่ยเสียงเรียบ

จากนั้นเขาก็กระโดดทะยานขึ้น

กลางอากาศ

ร่างของเขากลายเป็นภาพติดตา หมัดและเท้าเล็กๆ ของเขาราวกับห่าฝน ซัดเข้าใส่ร่างกายของไป๋จ้าน

คอมโบสุดอลังการและลื่นไหล!

ปึ้ก! ปึ้ก! ปึ้ก! ปึ้ก!

การโจมตีนับไม่ถ้วนแทบจะเตะไป๋จ้านจนแหลกละเอียด!!!

มันเจ็บสุดๆ!!!

ไป๋จ้าน: "อ๊ากกกก เป็นไปไม่ได้!!!!"

ท้ายที่สุด

กู้ซิงก็เตะกวาดสุดเท่!!

"ไกนิทรา!!!!!"

ตูม!!!!!

ไป๋จ้านกระเด็นปลิวไปในทันที!!!

จากนั้นเขาก็นอนกองอยู่บนพื้น น้ำมูกน้ำตาไหลพราก

เขาร้องไห้

โดนทารกวัยแปดเดือนซ้อมจนร้องไห้ต่อหน้าทุกคนในเมืองหลวงตี้ตู

"ข้ายอมแพ้! ข้ายอมแพ้! เลิกตีข้าเถอะ!"

ไป๋จ้านหวาดกลัวสุดขีด!!!

ผู้ชมทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า

ไม่มีใครพูดอะไรออกสักคำ

ทารกวัยแปดเดือน ด้วยท่วงท่าที่บดขยี้คู่ต่อสู้อย่างสมบูรณ์แบบ!

เอาชนะอัจฉริยะระดับหนึ่งขั้นกลางวัยสิบเอ็ดปี และคว้าแชมป์การประลองวิทยายุทธ์ระดับเยาวชนมาได้!

เรื่องบ้าๆ แบบนี้มันเกิดขึ้นจริงๆ!!!

นี่ไม่ใช่ปาฏิหาริย์อีกต่อไปแล้ว!

นี่มันคือปาฏิหาริย์ระดับเทพเจ้าชัดๆ!

【ติง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจสำเร็จ! ท่านชนะการแข่งขันครั้งนี้อย่างยุติธรรมและเปิดเผยด้วยความแข็งแกร่งที่แท้จริงของท่าน ชำระล้างความอัปยศในอดีตจนหมดสิ้น!】

【รางวัลภารกิจ: หัตถ์แห่งการรังสรรค์!】

จบบท