บทที่ 95 ความคืบหน้าภารกิจสำเร็จ

พี่หวังมีรอยยิ้มจริงใจปรากฏบนใบหน้า

“คุณเฉียนวางใจได้เลยค่ะ”

“ช่วงเงินเดือนนี้สมเหตุสมผลมาก ดิฉันขอเป็นตัวแทนบริษัทรับประกันกับคุณว่า พวกเราไม่เพียงแต่จะไม่ลดเงินเดือน แต่ในสวัสดิการพนักงานช่วงต่อไป เช่น ประกันสังคมห้ารายการและกองทุนที่อยู่อาศัย พวกเราจะจ่ายให้ครบตามมาตรฐานสูงสุด รับรองว่าพนักงานทุกคนจะได้สิทธิ์ที่ควรได้ครบถ้วน”

ได้ยินคำรับประกันจากปากของพี่หวัง ก้อนหินก้อนใหญ่ที่สุดในใจของเฉียนหงฟา ในที่สุดก็วางลง

“ขอบคุณ...จริงๆ ขอบคุณพวกคุณมาก!” เขาพยักหน้ารัวๆ ตื่นเต้นจนไม่รู้จะพูดอะไรดี

“เอ่อ...ฉันต้องไปแล้ว ฉัน...ฉันจะไปร่ำลาพวกเขาหน่อย พวกคุณไปกับฉันด้วยเถอะ เดี๋ยวฉันพาไปรู้จักพวกเขา พวกเขาเป็นคนดีมาก”

“ได้เลย” จางเว่ยพยักหน้า “ตอนนี้ทุกคนก็เป็นเพื่อนร่วมงานกันแล้ว ก็ควรทำความรู้จักกันหน่อย”

คนกลุ่มหนึ่งลุกขึ้น แล้วเดินไปทางโรงงานอีกครั้ง

พอถึงโรงงาน เฉียนหงฟาเดินไปกลางลาน แล้วตบมือดังๆ

“พวกเรา ทุกคนหยุดงานในมือก่อน มานี่หน่อย!”

เสียงคำรามของเครื่องจักรค่อยๆ หยุดลง คนงานแปดคนเช็ดคราบน้ำมันบนมือ แล้วพากันล้อมเข้ามาด้วยความงุนงง

มองใบหน้าคุ้นเคยทั้งแปดตรงหน้า เฉียนหงฟาสูดหายใจลึก ดวงตาเริ่มแดง

“พี่น้องทุกคน”

พอเขาเปิดปาก เสียงก็แหบเล็กน้อย

“เรื่องของฉัน คิดว่าทุกคนคงได้ยินข่าวมากันบ้างแล้ว”

“ตอนนี้...ฉันก็จนปัญญาจริงๆ โรงงานนี้ ฉันขายโอนให้คนอื่นไปแล้ว”

พอสิ้นคำ คนงานก็ฮือฮากันยกใหญ่ สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจและไม่สบายใจ

“ต่อไป” เขาชี้ไปยังหวังห่าวและพวกที่อยู่ด้านหลัง “พวกเราก็จะไปทำงานกับบริษัทใหม่แห่งนี้ พวกเขาคือบริษัทซินเยว่ เป็นบริษัทที่มีศักยภาพมาก”

“ทุกคนวางใจได้ ผมคุยกับบอสใหม่ไว้แล้ว เงินเดือนของทุกคนจะไม่ขาดไปแม้แต่เฟินเดียว!”

“สวัสดิการในอนาคต จะมีแต่ดีขึ้นเท่านั้น!”

พอพูดถึงท้ายสุด เขาก็ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ เสียงเริ่มสะอื้น

“เป็นเพราะผมไม่มีความสามารถ เป็นผมที่ทำให้ทุกคนต้องผิดหวัง...”

“หวังว่าต่อไปทุกคนจะทำงานให้ดีในบริษัทใหม่”

คำพูดชุดนี้ของเขา เหมือนก้อนหินใหญ่ที่กระแทกลงกลางใจของคนงาน

ช่างฝีมือเก๋าวัยราวห้าสิบปี คนหนึ่งเดินออกมา ใบหน้าเต็มไปด้วยความกร้านโลก เขาชื่อจางเต๋อไห่ เป็นคนงานที่มีอาวุโสที่สุดในโรงงาน

“บอส!” เขารีบร้อนเอ่ยขึ้น

“คุณ...คุณเจอเรื่องลำบากอะไรมาหรือเปล่า?”

“ถ้าคุณขาดเงิน เงินเดือนของพวกเราไม่กี่เดือนนี้ คุณจ่ายช้าหน่อยก็ได้!”

“ที่บ้านผมยังมีเงินเก็บอยู่บ้าง เดี๋ยวผมไปเอามาให้คุณหน่อย! เราจะสู้ไปด้วยกัน!”

“ใช่แล้วบอส!” คนงานอีกคนที่ชื่อหลี่เจี้ยนกั๋วก็ลุกขึ้นเช่นกัน เขาก็คือหลี่ที่เฉียนหงฟาเพิ่งพูดถึงเมื่อครู่:

“บอส เมื่อปีก่อนแม่ผมเข้าโรงพยาบาล ถ้าไม่ใช่คุณที่ยื่นเงินสามหมื่นให้ผมโดยไม่พูดอะไรสักคำ ผมคงไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ”

“ตอนนี้โรงงานมีปัญหา พวกเราจะนั่งมองเฉยๆ ได้ยังไง? ต่อให้ไม่เอาเงินเดือนก็ได้ ขอแค่ให้โรงงานเดินต่อไปได้!”

-“บอสอย่าไป!”

“พวกเราจะช่วยกันคิดหาทางกับคุณ!”

คนงานหลายคนพูดเจื้อยแจ้ว บางคนถึงขั้นหยิบมือถือออกมา เตรียมโอนเงิน

นี่ไม่ใช่การแสดง แต่มันคือความรู้สึกจริงใจที่ออกมาจากใจ

บอสดีกับพวกเขา พวกเขาก็จำไว้ในใจ

หวังห่าวยืนอยู่ข้างๆ เงียบๆ มองฉากนี้ ในใจก็ถูกสะเทือนอย่างมาก

เขารู้ว่า วันนี้สิ่งที่เขาซื้อมา ไม่ใช่แค่โรงงานแห่งหนึ่ง แต่คือทีมงานที่มีทั้งจิตวิญญาณและน้ำใจ

เฉียนหงฟามองฉากตรงหน้า น้ำตาไหลพราก แต่ก็โบกมือปฏิเสธซ้ำๆ

“พี่จาง พี่หลี่ พวกคุณไม่เข้าใจ... เงินที่ฉันต้องใช้ ไม่ใช่แค่เล็กน้อยก็แก้ได้”

“เงินของพวกคุณ เก็บไว้เลี้ยงดูครอบครัวเถอะ”

“อีกอย่าง ตอนนี้พูดอะไรพวกนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว สัญญาเซ็นไปแล้ว”

เขาเช็ดน้ำตา แล้วฝืนตั้งสติขึ้นมา ใช้แขนสะกิดจางเว่ยที่อยู่ข้างๆ

ความหมายก็คือให้จางเว่ยพูดอะไรสักหน่อย เพื่อประคองสถานการณ์

จางเว่ยเข้าใจทันที จึงก้าวไปข้างหน้า

“พี่ๆ ทุกคน เพื่อนร่วมงานทุกคน!”

เสียงของเขาดังและจริงใจ

“นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกคนก็เป็นคนในครอบครัวของบริษัทซินเยว่ของพวกเราแล้ว”

“คุณเฉียนเพราะมีเรื่องส่วนตัวบางอย่าง ก็เลยจนปัญญาจริงๆ”

“ผมเข้าใจความรู้สึกของทุกคน พวกเราก็เป็นคนทำงานเหมือนกัน พูดตามตรง พอเห็นทุกคนมีน้ำใจต่อคุณเฉียนขนาดนี้ ผมชื่นชมจากใจจริง!”

“บริษัทของพวกเรา ต้องการพี่น้องที่มีน้ำใจแบบพวกคุณนี่แหละ!”

“แต่ขอให้ทุกคนวางใจ! ต่อไป ทุกคนก็เป็นพี่น้องที่กินหม้อเดียวกันแล้ว!”

“ระบบการทำงานไม่เปลี่ยน เงินเดือนและสวัสดิการไม่เปลี่ยน! สวัสดิการต่อจากนี้ ประกันสังคมห้ารายการและกองทุนที่อยู่อาศัย รวมถึงเงินช่วยเหลือต่างๆ พวกเราจะเพิ่มขึ้นเท่านั้น ไม่ลดลง!”

“บอสของพวกเรา ก็เหมือนกับคุณเฉียน เป็นบอสที่ดีเหมือนกัน!”

“ตอนนี้คุณเฉียนกำลังเจอปัญหา แต่ผมคิดว่าสำหรับคนอย่างคุณเฉียนแล้ว ความลำบากเป็นแค่ชั่วคราว”

“เขา...ต้องมีวันที่กลับมายิ่งใหญ่ได้อีกครั้งแน่นอน!”

จางเว่ยพูดจบ เฉียนหงฟาก็เดินไปตบไหล่ช่างฝีมืออาวุโสอย่างพี่จางกับพี่หลี่ทีละคน ก่อนจะหันไปมองสถานที่แห่งนี้ที่เขาทุ่มเทมาสิบกว่าปีอย่างลึกซึ้ง แล้วหันหลังพรึบ เดินก้าวยาวไปทางประตู

แผ่นหลังของเขาดูเด็ดเดี่ยวมาก ไม่หันกลับมา

เพราะเขากลัวว่า ถ้าอยู่ต่ออีกหนึ่งนาที ก็จะยิ่งจากไปไม่ลง

มองแผ่นหลังของเฉียนหงฟาที่หายไปตรงประตู จางเว่ยก็รู้สึกไม่ดีนักเหมือนกัน

เขาหันกลับไปพูดกับคนงานว่า:

“เอาละ ทุกคนทำงานต่อก่อน วันนี้เลิกงานตามเวลาปกติได้เลย”

“เรื่องรายละเอียดของบริษัท พรุ่งนี้พวกเราจะส่งคนมารับช่วงต่ออย่างเป็นทางการ”

“สัญญาจ้างแรงงานของทุกคน ก็จะเซ็นใหม่ด้วย ระบบสวัสดิการใหม่ จะพยายามผลักดันให้ทุกคนได้ใช้จริงภายในพรุ่งนี้เลย!”

ท้ายที่สุด เขาก็ส่งสายตามองไปยังช่างฝีมืออาวุโสที่เพิ่งเป็นคนเริ่มพูดเมื่อครู่

“คุณจางใช่ไหมครับ?”

“เออ ใช่” พี่จางพยักหน้า

“วันนี้รบกวนคุณหน่อยนะครับ คุณก็ถือว่าเป็นช่างฝีมืออาวุโสของที่นี่ แล้วก็เป็นหัวหน้ากลุ่มด้วย”

“เดี๋ยวเลิกงาน คุณช่วยพาทุกคนไปล็อกประตู หน้าต่าง และอาคารของโรงงานให้หมด พรุ่งนี้เช้า พวกเราจะมาถึง”

พี่จางแม้จะยังรู้สึกซับซ้อน แต่ก็พยักหน้าอย่างจริงจัง

“ได้ คุณวางใจได้”

พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย หวังห่าวทั้งสี่คนก็ออกจากโรงงานไปด้วย

ระหว่างทางกลับบนรถ หวังห่าวเอนพิงเบาะ แล้วแอบเปิดหน้าจอเกมขึ้นมา

แถบความคืบหน้าภารกิจสองบรรทัดปรากฏชัดเจนต่อหน้า

【ภารกิจอัปเกรดบริษัท】

【1, ความชอบของพนักงานทะลุ 60% (สำเร็จแล้ว)】

【2. รับสมัครพนักงานประจำ 20 คน (8/20)】

【3. มีนิติบุคคลของกิจการ (1/1) (สำเร็จแล้ว)】

อย่างที่คิด งานนิติบุคคลของกิจการสำเร็จแล้ว

แต่ฝั่งพนักงาน ทำไมถึงไม่มีความเคลื่อนไหวเลย?

ทำไมยังเป็น 8/20 อยู่?

หรือว่าพนักงานของโรงงานแปรรูปนี้ไม่นับเป็นพนักงานของเขา?

ไม่มีเหตุผลเลยนี่นา!

(จบตอน)