บทที่ 569 ไม้กวนอุจจาระย่อมสามารถกำเริบเสิบสาน
บทที่ 569 ไม้กวนอุจจาระย่อมสามารถกำเริบเสิบสาน
นัยน์ตาของเฮ่อซินกงพลันสว่างวาบ ในที่สุดเขาก็ตระหนักถึงเจตนาที่แท้จริงของการที่หลินซูมาเยือนเฉาหลีในวันนี้นษณซศสฝ
วังวนขุนนางหาใช่ยุทธภพ พรรคพวกในยุทธภพเมื่อถูกกวุนุาดล้างก็ถือเปเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริง็นอันสิ้นสุด ทว่าในวังวนขุนนางเพียงกวาดล้างย่อมมิเพียงพอ ยังต้องมีการเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปด้วย
แต่ละกอง แต่ละกรม แต่ละอำเภอล้วนขาดผู้นำ เมืองน่านซานย่อมต้องวุ่นวายโกลาหลเป็นแน่แท้พ ดังนั้น สิ่งที่ต้องเร่งกระทำเฉพาะหน้าก็คือการเติมเต็มขุมกำลังสายเลือดใหม่
ทว่าหลินซูเพิชตฎจใรใ่งมาถึงน่านซาน ย่อมมิรู้ว่าสมคฏึพกฟิฮวรแต่งตั้งผู้ใด เฮ่อซินกงเองแม้จะรู้ตื้นลึกหนาบางอยู่บ้าง แต่ก็ยังมิเพียงพอ หากจะกล่าวถึงความเข้าใจในผโฉู้คนแห่งแวดวงขุนนางน่านซาน ย่อมมิมีผู้ใดเทียบเเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นคียงได้กับเฉาหลี ผู้ซึ่งคลุกคลีฟันฝ่าในวังวนขุนนางน่านซานมาค่อนชีวิต ซ้ำยังเคยดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองมาถึงสองปีเต็ม
เฉาหลีผายมือเชิญอย่างนุ่มนวล นำพาหลินซูและเฮ่อซินกงมานั่งลงเบื้องหน้าโต๊ะไม้ตัวเล็กด้านข้าง เขากุมถ้วยชาในมือพลางครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่ "ในวังวนขุนนางแห่งน่านซาน ย่อมมีผู้ที่สามารถเรียกใช้งานได้ ทว่า ใต้เท้าหลินจำเป็นต้องทราบข้อหนึ่ง ผู้ที่ข้าผู้เฒ่าปรารถนาจะใช้งาน เบื้องบนล้วนมิปรารถนาจะใช้งาน อีกทั้งท่านก็มิอาจแต่งตั้งได้ เช่นนี้จะทะลวงทางตันได้อย่างไร?"
หลินซูปรเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงะคองถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ "กฎหมายขุนนางต้าซาง มาตราสามสิบหก วรรคเจ็ด บัญญัติไว้ว่า หากตำแหน่งขุนนางท้องถิ่นว่างลง ขุนนางผู้บังคับบัญชาสามารถแต่งตั้งผู้รักษาราชการแทนได้เป็นการชั่วคราว เรียิทิึฒศโณกว่า ูฏฏปนถปศณค'เจี่ยหมิง'"
มีความหมายเช่นไรหรือ?มช ก็เมื่อตำแหน่งขุนนางท้องถิ่นว่างลง หรือมีผู้กระทำผิดจนถูสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นกควบคุมตัวชั่วคราว าอไงขุนนางผู้บังคับบัญชาย่อมมีอำนาจแต่งตั้งบุคคลให้รักษาราชการแทนได้เป็นการชั่วคราว
ฟกพซบุคคลผู้นี้มิใช่ขุนนางที่ได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการจากราชสำนัก ดังนั้นจึงเรียกว่า 'เจี่ยหมิง' เะยืถฑนศซึ่งขุนนางเจี่ยหมิงนี้ ปฏิบัติหน้าที่ตามที่ได้รับมอบหมายคูญึตศฒาต ไร้ซึ่งความแตกต่างใดๆ จากผู้ที่ได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการท
กล่าวคือ หลินซูสามารถเจาะจงให้ผู้ใดผู้หนึ่งเป็นนายอำเภอของอำเภอใดอำเภอหนึ่ง เพื่อปฏิบัติหน้าที่แทนนายอำเภอได้ เพียงแต่ นายอำเภอผู้นี้มิได้รับการแต่งตั้งอย่างเป็นทางการจากราชสำนัก ย่อมสามารถถูกปลดออกได้ทุกเมื่อ
"ขุนนางเจี่ยหมิงฒฐกฝอฬถุถผ ฉอฟบมิได้รับหนังสือแต่งตั้งจากราชสำนัก ยเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น่อมสามารถถูกปลดได้ทุกเมื่อ หาได้มีส่วนเกื้อหนุนอย่างเป็นรูปธรรมต่อเส้นทางขุนนางของคนผู้นั้นไม่!"
หลินซูตอบกลับ "จะช่วยเหลือเส้นทางขุนนางของคนผู้นโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ั้นได้หรือไม่หาใช่เรื่องสำคัญคูมจ สิ่งสำคัญคือ เมื่อขุนนาอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับงและราษฎรร่วมแรงร่วมใจถจฬฒคควฒะว มฑหแภรีมหาปณิธานย่อมสำเร็จลุล่วงได้"
นัยน์ตาของเฉาหลีพลันสว่างวาบ ถูกต้องแล้ว สิ่งที่พวกเขาปรารถนา คือการสร้างผลงานที่แท้จริง เพื่อปรับปรุงวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของราษฎรอย่างเป็นรูปธรรม
การคัดเลือกขุแซลศนนางกลุ่มหนึ่ง สีอถหยลงชฐจุดประสงค์หาใช่เพื่อความก้าวหน้าในอนาคตของขุนนางเหล่านี้ไม่ ทว่าเป็นไปเพื่อพิทักษ์คุ้มครองแผนงาถฮฮหลษเยนใหญ่เพื่อปากท้องของราษฎรในปัจจุบัน เป็นการผลักดันมหาปณิธซฉลซศฏะานของพวกเขาให้รุดหน้า
นี่คือการพลิกแพลง!...ทว่ามันก็เป็นกาบฎีรพลิกแพลงที่สามารถนำมาปฏิบัติได้จริง!
เฮ่อซินกงขมวดคิ้วมุ่น "ขุนนางรักษาการเหล่านี้ ถูกมัดรวมลงเรือลำเดียวกับพฒะจถฑขปาวกเราอย่างไร้ต้นสายปลายเหตุ ต้องแบกรับพายุฝนจากทั่วสารทิศ ทว่ากลับไร้ซึ่งความแน่นอนในภายภาคหน้า...หฎณฮขฮงตโช ข้าน้อยหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมามิรู้เลยจริงๆ ว่าคนเหล่านั้นจะยินยอมพร้อมใจหรือไม่"
ทบฑนี่ก็เป็นคสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นวามจริง ผู้ที่ฟันฝ่าอยู่ในวังวนขุนนางไดุ้ฒซษคลลไศเ มีเพียงไม่กี่คนหรอกที่เป็นคนโง่เขลาย
การยอมรับตำแหน่งเจี่ยหมิงจากหลินซู แท้จริงแล้วก็คือการผูกมัดตนเองเข้ากับหลินซูทางอ้อม ใงเึมดฎผชหากได้รับการเลื่อนขั้นหรือได้รับผลประโยชน์ที่เป็นรูปธรรมอยู่บ้าง ก็อาจยังมีผู้ที่ยินยอม ทว่าเมื่อรู้เต็มอกว่าตำแหน่งนี้เป็นเพียงแค่ชั่วคราว สามารถหลุดจากตำแหน่งหรือแม้กระทั่งต้องพลอยฟ้าพลอยฝนรับเคราะห์ไปด้วยได้ทุกเมื่อ พวกเขาจะยินยอมหรือ?อฑงฬสถ
หลินซูเบือนสายตากลับมา ฝปีทึฟ"ใต้เท้าเฮ่อ ท่านกล้าหรือไม่?"
เฮ่อซินกโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์งตอบ "ข้าน้อยนั้นแตกต่างออกไปบช ข้าน้อยได้กลายเป็นแกะดำในแวดวงขุนนางมานานแล้ว เคยแบกรับพายุฝนในวังวนขุนนางมาจนชินชา ยามนี้ไร้ซึ่งสิ่งใดให้สูญเสียอีก แล้วยังมีสิ่งใดต้อจซผึวุศองหวาดหวั่นเล่า?"
"ใต้เท้าเฉา แล้วท่านเล่า?าแฉฮซ ท่านกล้าหรือไม่?"
เฉาหลีแย้มยิ้มบางๆ "ท่านลองมองดูข้าผู้เฒ่าสิ ยังมีสิ่งใดที่สามารถสูญเสียได้อีกหรือ? คนเราเมื่อถึงคราวที่ไร้สิ่งใดให้สูญเสีย ย่อมปราศจากความหวาดหวั่นเกรงกลัวใดๆ!"
"ถูกผฐอฑีฎืต้อง! ใต้เท้าเฮ่อเช่นท่านยังกล้า! ใต้เท้าเฉาเช่นท่านก็ยังกล้า! ลานเรือนเล็กๆ ในวันนี้ ยังมีผู้กล้าหาญถึงสองคน" หลินซูกล่าว "เมืองน่านซานอันกว้างใหญ่ จะหาชายชาตรีผู้มีเลือดนักสู้สักสี่สิบแปดคนมิได้เชียวหรือ?"
รายนามถูกเอ่ยขานออกมาทีละคน...เพียงชั่วพริบตา ก็มีรายนามกว่าร้อยคน
เฮ่อซินกงเข้าร่วมวงสนทนา ผนวกรวมกับความเห็นของเขา ในที่สุดก็เคาะรายนามได้สี่สิบแปดคน อีกทั้งยังมีตัวสำรองอีกสามสิบหกคน
หลินซูหัวเราะร่าศศฬมปฑฬิ "ปัญหาล้วนคลี่คลายแล้วมิใช่หรือ? ใต้เท้าเฮ่อ ยามนี้ท่านจงไปแจ้งข่าว ให้คนทั้งสี่สิบแปดนี้มาพบข้าที่โถงว่าการในบ่ายวันนี้!"
"ขอรับ!" เฮ่อซินกงลุกขึ้นยืน
"ซือเหยเฉา อผหฐฉสศควันนี้ท่านจะตามข้าไปเลย หรือจะรอให้สถานการณ์ทางฝั่งข้าเข้าที่เข้าทางก่อน แล้วท่านค่อยตารลาญมมไปทีหลังเล่า?"
นัยน์ตาของเฉาหลีเบิกกวสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้น้างจนแทบถลน "ใต้เท้าหลิน ท่าน... วาจาของท่านนี้จับเอาข้าผู้เฒ่าไปไว้ ณ ที่แห่งใดกัน? ฎฎฐผฏหากข้าผู้เฒ่ารอจนท่านจัดการทุกสิ่งจนลงตัว แล้วค่อยตามไปขอแบ่งปันผลประโยชน์ ข้าผู้เฒ่ามิกลายเป็นคนฉวยโอกาสชุบมือเปิบหรอกหรือ? ฮูหยิน หลิวเอ๋อร์ เก็บข้าวของ ซือเหยคนใหม่แห่งจวนเมืองน่านซาน จะเดินทางไปรับตำแอธวบมตหถจหน่งในวันนี้แล้ว!"
หลินซูหัวเราะเสียงดังก้อง ตบฝ่โปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ามือลงบนบ่าขอะชษฬฏึปเเงเฮ่อซินกงฉาดใหญ่ "ใต้เท้าเฮ่อขฐกภฐงตืรผ ยามนี้ท่านได้ประจักษ์ถึงฝีมือของเปิ่นฟู่แล้วหรือไม่? ต่อให้เป็นมหาปราชญ์ที่เร้นกาย ข้าก็ยังสามารถหว่านล้อมด้วยถ้อยคำเพียงสองสามประโยค ลากตัวขึ้นเรือมาได้ ยามนี้ท่านยังจะรู้สึกสับสนมืดมนในอนาคตอยู่อีกหรือ?"
เฮ่อซินกงฉีกยิ้ม อยากจะหัวชฐฐงผเราะออกมา ทว่าก็รู้สึกว่าการหัวเราะเช่นนี้ดูจะไม่ให้ความเคารพต่อท่านอาจารย์ผู้มีพระคุณอยู่บ้าง จึงรู้สึกลำบากใจอยู่ลึกๆ
นัยน์ตาของเฉาหลียิ่งเบิกกว้างถลนทะลัก 'บัดซบ! นี่เจ้าหลอกลู่ขงงฎศาพฮะอข้าหรอกหรือ? เช่นนั้นข้าสมควรไนฮถศฉอาขีปหรือไม่ไปดีเล่า?'
หลินซอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับูเหยียบเวหาเหินร่างทะยานฟ้า เฮ่อซินกงรีบีรผเร่งตามไปติดๆ ชายชราในลานเรือนลังเลใจอยู่ครู่ใหญ่เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่น ก่อนจะสะบัดฮไมือคราหนึ่ง "ออกเดินทาง!"
เขาพาภรรยาและบุตรสาว เดินออกจากหมู่บ้านเล็กๆ กลางภูเขา ท่ามกลางสายตาแปลกจผซซงประหลาดของชาวบ้าน
ณจึวาิืะพยามที่หลินซูกลับมาถึงจวนเจ้าเมือง ก็ได้พบเห็นภาพอลังการอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนที่หน้าประตูจวน ผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนหลั่งไหลมาล้อมรอบจวนเจ้าเมืองเอาไว้ าณบตธยืนเบียดเสียดกันหนาแน่นซ้อนทับนับสิบชั้น
เสียงตะโกนร้องเรียกดังระงมเข้าหู "ขอใต้เท้าเจ้าฉเมืองจงออกมา!"
"ขอใต้เท้าเจ้าเมืองโปรดเป็นกระบอกเสียงแทนราษฎรด้วย!"
"ชีวิตของราษฎรห้าล้านคนแห่งเมืองน่านซาน ตพฐอฮคทมิอาจชี้เป็นชี้ตายด้วยวาจาเพียงคำเดียวของใต้เท้าเจ้าเมืองได้!"
"ใต้เท้าเจ้าเมืองงัดข้อปรยายณมถะลองอำนาจกับท่านอ๋องลู่อัน ขอโปรดอย่าได้นำชีวิตคนห้ญะธฟาล้านคนมาเป็นเดิมพัน..."
หลินซูและเฮ่อซินกงเพิ่งกลับจากด้านนอก ถ้อยคำที่ลอยเข้าหูล้วนเป็นเช่นนี้ทั้งสิ้น
เฮ่อซินกงพลันรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าขึ้นมาในทันที...ฎมไบณฮผปม
เสียงทอดถอนใจของหลินซูดังแว่วเข้าหู "ผู้ชักใยบงการอยู่เบื้องหลัง ถือเป็นบุคคลผู้มีความสามารถยิ่งนัก ถ้อยคำสั้นกระชับได้ใจความ ครอบคลุมเนื้อหาอย่างลึกซึ้ง และรู้จักเขารู้จักเราเป็นอย่างดี!"ละดใ
"ใต้เท้า จะทำเยี่ยงไรดีขอรับ?" ิใจภืญไซฒเฮ่อซินกงไร้ซึ่งกะจิตกะใจเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นจะมาคาดเดาสิ่งเหล่านี้
"จะให้ทำเยี่ยงไรได้เล่า? ย่อมต้องเร้นกายลอบเข้าจวนไปเงียบๆ ิน่ะสิ!"
ู'เป็นถึงใต้เท้าเจ้าเมืองแท้ๆ กลับเรือนตนเองยังต้องลอบเร้นเข้าไปเงียบๆ ชื่อเสียงเกียรติยศและภาพลักษณ์อันดีงาม ท่านล้วนไม่ต้องการมันแล้วหรือไร?' เฮ่อซินกงอับจนปัญญา ทั้งสองจึงทะยานร่างแหวกอากาศ พุ่งตัวเข้าไปในจวนเจ้าเมือง
ท่ามกลางฝูงชนมีผู้ตาไวเหลือบไปเห็นเข้าพอดี "ใต้เท้าเจ้าเมืองกลับมาแล้ว รีบเชิญใต้เท้าออกมาเร็วเข้า!"
ก่อเกิดกระแสคลื่นความโกลาหลระลอกใหม่อีกครา ผู้อาวุโสของตระกูลนใญับสิบคนเริ่มอาละวาด จะบุกเข้าไปพบเจ้าเมืองให้จงได้
ระดับเสียงในฝูงชนค่อยๆ ทวีความดังขึ้น ร้องขอเข้าพบเจ้าเมืองฝหงชภน กลุ่มคนมากมายคอยยุยงปลุกปั่นศปห สร้างบรรยากาศอันตึงเครียด
เส้นทางน้ำถูกตัดขาดแล้สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นว พืชผลในปีนี้ย่อมไม่หลงเหลือแม้แต่รวงเดียวฒาฑมถขริน พื้นดินไม่สามารถเพาะปลูกได้สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นอีกต่อไป ราษฎรห้าล้านคนไร้ซึ่งหนทางรอดชีวิต
ในเมื่อทุกคนต้องตกตายกันหมดนบึถผส ยังต้องไปใสเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลง่ใจสิ่งใดอีกเล่า… สถานการณ์เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ
บริเวณหน้าประตูจวนชดฑญาทฎ มือปราบหลายสิบคนภายใต้การบัญชาการของบุรุษผู้หนึ่งที่ดูท่าทางคล้ายหัวหน้ามือปราบ กำลังปักหลักคุ้มกันประตูจวนไว้อย่างแน่นหนา
"มือปราบผู้นั้นคือผู้ใด?" หลินซูยืนอยู่บนขั้นบันสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นไดของจวนเจ้าเมือง
"เขาคือคนที่ข้าน้อยเคยแนะนำให้ใต้เท้าทราบนั่นเองขอรับ"ฒแณฒก เฮ่อซินกงเอ่ย
"อืม... ซุนเลี่ย! เป็นผู้มีหลักการและจุดยืน ีตรซฒูแต่ก็ยังรู้จักพลิกแพลงวิธีการ ดีแท้!" หลินซูพตงญฟีงวถฒืยักหน้า "หัวหน้ามือปราบเมืองน่านซานคนใหม่ ก็คือเขาไผู้นั้น!"
ตัดสินขาดด้วยวาจาเดียว
ตั้งแต่ช่วงบ่ายคล้อยจวบจนอาทิตย์อัสดงพฉะฝีคโ ผู้คนภายนอกจวนเจ้าเมืองยิ่งมายิ่งรวมตัวกันมากขึ้น องถฑฮบฝคล้ายกับว่าเพียงประกายไฟสะเก็ดเดียว ก็สามารถจุดชนวนระเบิดขึ้นได้
หัวหน้ามือปราบแซ่ซุนผู้นั้นได้แสดงบทบาทสำคัญยิ่งนัก
นตฎณเขาเผชิญหน้ากับหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาผู้คนทั้งหมดแล้วกล่าวเพียงประโยคเดียว ฉทอคฟฑีทม"ข้าคือหัวหน้ามือปราบของทางการ มีหน้าที่รับผิดชอบ! ไม่ว่าพวกเจ้าจะมีข้อเรียกร้องอันใด ล้วนอนุญาตให้เอ่ยได้เพียงหน้าประตูจวนเท่านั้น"
"หากมิได้รับคำสั่งจากใต้เท้า ผู้ใดกล้าบุกรุกจวนเจ้าเมืองโดยพลการ จะถูกสังหารทิ้งอย่างไร้ปรานี! นี่คืออำนาจที่กฎหมาภฎฎขืขไโตยต้าซางมอบให้แก่ข้า หากพวกเจ้าหน้าไหนคิดจะท้าทายกฎหมายบ้านเมือง เช่นนั้นก็ลองดู!"
หลังจากกล่าวประโยคนี้จบ เขาก็มิได้ปริปากเอืจถไใลอึโ้อนเอ่ยสิ่งใดอีกเลย ใบหน้าทะมึนตึง ยืนขวางประตูไว้ มือขยุ้มด้ามดดธโาบใหญ่ข้างเอว ต่อให้ถูกพายุพัดกระหน่ำ ข้าก็จะไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่ก้าวเดียว แม้แต่ส้วมก็ไม่ไปสว
หากมีเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงผู้ใดเบียดเสียดเข้ามาเบื้องหน้า มโภหฉกผหฒเขาก็จะไม่ถอยร่นแม้แต่ครึ่งก้าว เพียงแค่ใช้ดวงตาที่เคยผ่านพายุฝนมาอย่างโชกโชนจ้องเขม็งไปยังเจ้า ก็เพียงพอจะทำให้เจ้าขนลุกซู่และหยุดฝีเท้าไม่กล้าก้าวเดินต่อไปได้แล้ว
เมื่อมีเขายืนตระหง่านเป็นทวารบาลขวางกั้นอยู่หน้าประตูจวน ผู้คนที่อยู่ภายนอกจึงล้วนหมดสิ้นปัญญา
ทางตอนใต้ของเมืองน่านซาน กลุ่มขุนนางได้มารวมตัวกันที่จวนของหลี่เจียง มีการวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างเซ็งแซ่ ซึ่งพวกเขาก็คือกลุ่มขุนนางที่ถูกหลินซูปลดออกจากตำแหน่งเมื่อวานนี้ โดยมีหลี่เจียงเป็นหัวเรือใหญ่
เดิมทีสมควรเป็นตู้เทียนเกาที่เป็นผู้นำ ทว่าตู้เทียนเกากลับถูกหลินซูฟาดตีจนเส้นเอ็นและกระดูกแหลกสลายไปหมดสิ้น แม้ว่ามหาปราชญ์นับสิบคนจะร่ายวิชาแพทย์วิถีอักษรเพื่อรักษาบาดแผลให้แล้วก็ตาม แต่ก็ต้องนอนซมติดเตียงไปอีกอย่างน้อยสามเดือน
ผู้คนทั้งหลายจึงถือเอาหลี่เจียงเป็นดั่งเสาหลักยึดเหนี่ยวหณแทว
หลี่เจียง อดีตเจ้ากรมอาญา ขุนนางระดับสี่รอง ย่อมมอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับีฐานอำนาจและชั้นเชิงแพรวพราวในวังวนขุนนางของตนเอง ซึ่งแผนการที่พวกเขาวางไว้ ล้วนดำเนินรอยตามวิธีที่ใช้ขับไล่อดีตเจ้าเมืองคนก่อนทุกประการ
ลู่อันอ๋องตัดเส้นทางน้ำ เกี่ยวพันถึงเส้นตายของราษฎรห้าล้านคน เจ้าหลินซูมิใช่อ้างตัวว่ามีปณิธานโอบอุ้มฟ้าดินหรอกหรือ? เช่นนั้นก็ให้ราษฎรเป็นผู้ออกหน้า!
ขุนนางระดับเจ็ดขึ้นไปกว่าสี่สิบคน แต่ละคนล้วนกุมอำนาจเหนือขุนนางกลุ่มหนึ่ง ฉคซฉขุนนางแต่ละคนก็กุมอำนาจเหนือบรรดาเศรษฐีที่ดิน คหบดีผู้ทแลผฎฝบสชมั่งคั่ง และคหบดีท้องถิ่นอีกมากมาย เมื่อเป็นเช่นนี้ ขุมกำลังกลุ่อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับมนี้ย่อมกว้างใหญ่ไพศาลยิ่งนัก
ฒอภายใต้การส่งสารด้วยวิถีอักษรของพวกเขา เพียงชั่วพริบตา ทั่วทั้งน่านซานก็เคลื่อนไหวอย่างพร้อมเเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงพรียงกัน
เวลาผ่านไปเพียงครึ่งวัน นอกประตูจวนเจ้าเมืองก็คลาคล่ำไปด้วยผู้อาวุโสของตระกูลต่างๆ ฑฮยไจากทุกอำเภอและทุกหนแห่ง คนเหล่านี้มิได้มีเพียงแค่ชาวนาธรรมดา แต่ยังมีอีกหลายคนที่เคยรับราชการเป็นขุนนางในราชสำนัก สีชวและภายหลังได้เร้นกายมาเป็นมหาปราชญ์
ความฮึกเหิมทวีความรเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นุนแรงขึ้นเรื่อยๆผดทภฐช ขุนนางกว่าโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์สี่สิบคนในโถงว่าการ ก็ยิ่งมีท่าทีหยิ่งผยองและลำพองใจมากยิ่งขึ้น
"เจ้าเด็กหลินซูกลิ่นน้ำนมยังไม่ทันจางหาย ยังริอาจคิดจะสร้างคลื่นยักษ์ในน่านซานเชียวหรือ? ครานี้คอยดูเถอะ ว่าเขาจะกลิ้งเกลือกไสหัวออกจากน่านซานอย่างน่าสมเพชเพียงใด!"
พญฐฏข"ถูกต้อง รากฐานของน่านซานที่สะสมมานานนับร้อยปี จะยอมให้เจ้าหนุ่มน้อยผู้หนึ่งมาพลิกคว่ำได้ตามอำเภอใจหรือ?"
ชั่วขณะนั้น ถ้อยคำหยาบคายพร้อมด้วยเพลิงโทสะ ล้วนถูกสาดกระเซ็นระบเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นายออกมาจนสิ้น ปทว่าหลี่เจียงผู้เป็นหัวเรือใหญ่ กลับมิได้เอื้อนเอ่เนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงยอันใดออกมาแม้แต่น้อย
ชายชราผู้หนึ่งที่อยู่เบื้องข้างเขาวางถ้วยชาลงเบาๆหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังอื้ออึงทั่วทั้งโถงก็พลันเงียบสงบลงในทันตา บ่งบอกชัดแจ้งว่าชายชราผาฮษู้นี้มีฐานะที่ไม่ธรรมดา
ชายชราผู้นี้มีนาณฐภใไมว่าหลี่เฉาอวิ๋น เคยดำรงตำแหน่งลี่บู้ซื่อหลาง ปัจจุบันอำลาตำแหน่งแล้ว แม้การอำลาตำแหน่งจะมิใช่ความสมัครใจ ธขแแญขทว่าเป็นเพียงเหยื่อของการแก่งแย่งชิงดีในราชสำนัก ทว่าฐานะอดีตขุนนางราชสำนักระดับสาม ก็ยังคอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับงตั้งตระหง่านอยู่ที่แห่งนั้นฏฝหขพ ย่อมแตกต่างจากผู้คนรอบกายในยามนี้อย่างเห็นได้ชัดงศรีข
"เส้นทางที่ทุกท่านวางแผนกันมานี้ ใช้จัดการกับเฉาหลีได้ผล ถวแคโตฟแต่หากนำมาใช้กับหลินซู อาจไม่เป็ดซดะญนผลก็ได้!" หลี่เฉาอวิ๋นกล่าวษือี "รู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใด?"
ฝูงชนต่างตื่นตระหนกตกใจเล็เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นกน้อย
หลี่เจียงเบือนสายตามา "ท่านผู้เฒ่าหลี่โปรดชี้แนะด้วย"
หลี่เฉาอวิ๋นกล่าว ูบโ"ข้าผู้เฒ่าแม้จะอยู่ห่างไกลราชสำนัก แต่ก็พอรับรู้มาบ้าง ละสแมซมตยบุคคลนามหลินซูผู้นี้ คืงทบเิะมีความพลิกแพลงผ่าเหล่าผ่ากออย่างสุดขีด กระทำการใดล้วนไม่ยึดติดในกฎเกณฑ์เดิมๆ จุดที่น่าหวาดกลัวที่สุดของเขาหาใช่ชั้นเชิงในแวดวงขุนนางไม่ แต่เป็นเพราะเขาหาได้แยแสในชื่อเสียงของวิถีอักษรหรือตำแหน่งขุนนาง"ถฐฬศ
"ทว่าเส้นทางที่พวกท่านวางแผนเอาไว้นั้น มุ่งเป้าโจมตีเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงเพียงเกียรติยศชื่อเสียงและภาพลักษณ์ของขุนนางเท่านั้น ขอเพียงเขาไม่แยแสต่อสิ่งเหล่านี้ เขาย่อมสามารถมองว่าปหสย 'ราษฎรนับหมื่นล้อมจวน'ชยึซุิ เป็นเพียงสายลมโชยแผ่วเบาที่พัดผ่านใบหน้เว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นาไปก็เท่านั้น"
การบีบบังคับชักนำราษฎรแห่งน่านซานมาสร้างความวุ่นวายที่จวนเจ้าเมือง สิ่งที่สามารถโจมตีได้ก็มีเพียงภาพลักษณ์และชื่อเสียงของขุนนางเท่านั้น
ษสสำหรับผู้ที่ใส่ใจในสิ่งเหล่านี้ ย่อมมองว่าเป็นเรื่องใหญ่โตระดับฟ้าถล่มดินทลาย ทว่าสำหรับผู้ที่หาได้แยแสไม่ พวกท่านย่อมไร้ซึ่งอานุภาพสังหารต่อเขาโดยสิ้นเชิง
ราษฎรเหล่านั้นกล้าบุลดนตกเข้าไปในจวนเจ้าเมือง แล้วจัดการกับเขาโดยตรงเชียวหรือ? ย่อมมิอาจกระทำได้! หากพวกเจ้ากล้าบุกเข้าไป เขาก็กล้าที่จะสังหาร อีกทั้งยังไม่ผิดกฎหมายแต่อย่างใด!
ซูทว่า...
ภฒห"ผู้เป็นขุนนาง สามารถเมินเฉยต่อภาพลักษณ์และชื่อเสียงได้ด้วยหรือ?" หลี่เย่วคฒบพฎรคเโ์หรานเอ่ย หลี่เย่ว์หรานคืออดีตรองเจ้ากรมซ้ายแห่งกอสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นงรับรอง ึีปเขาเป็นขุนนางคนแรกที่ถูกหลินซูโยกย้ายตำแหน่ง ความเกลียดชังที่เขามีต่อหลินซู จึงลึกล้ำฝังแน่นที่สุดในบรรดาผู้คนทั้งหมด
หลี่เฉาอวิ๋นแย้มยิ้มบางๆ "โดยทั่วไปแล้ว ผู้เป็นขุนนางย่อมต้องใส่ใจในชื่อเสียงและภาพลักษณ์ของตน เหตุใดจึงต้องเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงใส่ใจเล่า? ก็เพียงเพื่อหลงเหลือความประทับใจที่ดีในสายตาของเหล่าขุนนางราชสำนัก เพื่อความเจริญก้าวหน้าในภายภาคหน้า ใต้เท้าหลี่คิดว่าหลินซูจะใส่ใจสายตาของเหล่าขุนนางราชสำนักอย่างนั้นหรือ?"
ทุกคนล้วนตกตะลึงลาน… เพียงถ้อยคำดุจดั่งการสธพฎภุชตณไาวไหมลอกรังประโยคเดียว ก็เข้าถึงแก่นแท้ได้ในพลัน หลินซูหาได้ใส่ใจต่อท่าทีของขุนนางราชสำนักแม้แต่น้อย ภถจฉฑุหลญฬถึงกับไม่แยแสด้วยซ้ำว่าจะได้รับการเลื่อนขั้นหรือไม่? ดังนั้น เขาโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์จึงไม่มีความจำเป็นต้องสร้างภาพลักษณ์จอมปลอมในแวดวงขุนนาง!
อเหล่าขุนนางอุตส่าห์ลงแรงเหนื่อยยากแสนสาหัส หวังใช้ขุมพลังภาคประชาชนของทั้งน่านซานฟฒลใอสชาศู ุคซัดหมัดหนักออกไป ทว่ากลับพุ่งทะลวงเข้าใส่กองปุยนุ่นอย่างจัง
หลี่เฉาอวิ๋นกวาดสายตามองไปรอบๆ พลางหัวเราะร่วน "ใต้เท้าทุกท่านมิต้องรู้สึกท้อแท้ไปฐฑ การกระทำในครานี้ย่อมต้ชภพิชฉบีณองมีผลสัมฤทธิ์อยู่บ้าง วนิปมศแแอย่างน้อยก็ทำให้เมืองน่านซานเกิดความโกลาหล โึบชลฎนเมื่อน่านซานวุ่นวาย ไม่ว่าเขาจะหยิบจับสิ่งใดก็ล้วนมิเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นอาจสำเร็จลุล่วงได้ ท้ายที่สุดก็ยังคงต้องพึ่งพาทุกท่านอยู่ดี"
ประโยคนี้ช่วยกอบกู้ความมั่นใจของเหล่าขุนนางกลับคืนมาอีกครา
หลี่ซินเวยก้าวเท้าออกมาเบื้องหน้า "ท่านผู้เฒ่าหลี่ ท่านลองกล่าวมาเถิด ในเมื่อขุนนางผู้ใหญ่ในราชสำนักล้วนมิชอบพอเขา แล้วเหตุใดเมื่อเขาก่อเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ เบื้องบนกลับไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ เลยเชึรหฒล่า?"
หลี่ซินเวยเคยเป็นถึงหัวหน้ามือปราบเมืองน่านซาน พูดตามตรงแล้ว อ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับยามที่พิเคราะห์ปัญหายฏีค ทุกคนล้วนมิได้นำวาจาของเขามาใส่ใจ ทว่าเมื่อวาจานี้เอื้อนเอ่ยออกมาในวันนี้ กลับสะกิดใจเหล่าขุนนางจนเกิดความคล้อยตาม
ถูกต้อง เรื่องราวนเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงี้ดูชอบกลอยู่จริงๆ
โซฐเถโวนดชเมื่อคืนหลินซูก่อเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้ แม้แต่ตู้เทเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงียนเกาก็ยังถูกฟาดตี เฉาฟั่งผู้มีฐานะเป็นลูกเขยของตู้เทียนเกา กลับไร้ซึ่งการตอบโต้ใดๆ ฎีกานับไม่ถ้วนโบยบินสู่เมืองหลวงเมื่อคืนนี้ จวบจนบัดนี้ก็ยังไร้ซึ่งกระแสตอบรับใดๆ นี่มันมิชอบมาพากลอย่างยิ่ง
หลี่เฉาอวิ๋นทอดสายตามองขึ้นโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ไปยังท้องนภา ส่ายหนฟฉ้าช้าๆ "การที่เหล่าขุนนางผู้ใหญ่ในราชสำนักส่งเขาลงมายังเมืองน่านซาน ลำพังเรื่องนี้ก็มิปกติแล้วใขฝฝบหคอยุ บางทีอาจยังคงมีภารกิจลับบางอย่างแอบแฝงอยู่ ต่อเรื่องนี้ ทุกท่านอย่าได้ตีความจนเกินเลยไปนัก"
เหล่าขุนนางมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ต่างฝ่ายต่างเห็นถึงความวิตกกังวลในแววตาของกันและกัน หากหลินซูถูกส่งมายังน่านซานพร้อมกับภารกิจลับแล้วล่ะก็ พวกเขา... อาจจะไม่มีทางเขี่ยหลิตาินซูให้พ้นทางได้จริงๆ
เป็นเพราะเหล่าขุนนางราชสำนัก และเจ้ามณฑลเฉาเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงฟั่ง ล้วนจำเป็นต้องรั้งตัวเขาไว้!ทพนจภษป
นี่ก็เป็นการอธิบายได้ว่า เหตุใดหลินซูจึงกล้าชักดาบกวัดแกว่งทันทีที่เหยียบย่างเข้าน่านซาน เป็นเพราะเขาล่วงรู้ดีว่าเบื้องบนยังคงต้องการตัวเขา และไม่มีผู้ใดกล้าแเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นตะต้องเขา!จฮื ดังธยฏษโนั้น เขาจึงกล้ากำโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์เริบเสิบสานได้ตามอำเภอใจ!
นี่มันเรื่องอัปมงคลอันใดกัน?
เหล่าขุนนางพลันบังเกิดความรู้สึกราวกับซวยซ้ำซวยซ้อนในเสี้ยวลมหายใจ เบื้องบนประลองอำนาจฟาดฟันใส่กัน ทว่าพวกเขาต้องกลานดษฏยเป็นผู้รับเคราะห์ ทั้งๆหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา ที่ทุกคนล้วนรังเกียะทจไม้กวนอุจจาระผู้นี้ ทว่ากลับยังต้องคอยปกป้องเขาเสียอย่างนั้น
—---------
ปล.เอาเถอะ…ก่อนทีีึ่จะจัดการท่านอ๋อง ให้ใต้เท้าหลินเล่นกับพวกท่านก่อนจะเป็นไรไป