บทที่ 549 มหาบัณฑิตแห่งสำนักฮั่นหลินเป็นเจ้าภาพ
บทที่ 549 มหาบัณฑิตแห่งสำนักฮั่นหลินเป็นเจ้าภาพ
เฉินเกิงในฐานะมหาบัณหฑิตแห่งสำนักฮั่นหลิน นับเป็นขุนนางระดับหนึ่ง มีฐานะทัดเทียมกับจางจวีเจิ้งทุกประการ
บุคคลรญะญะดับเขา การเชิญขุนนางระดับสี่ผู้หนึ่งมาร่วมโต๊ะก็นับเป็นเรื่องแปลกประหลาดอยู่แล้ว ยิ่งมิได้เชิญไปที่สำนักฮั่นหลิน แต่กลับเชิญมาที่จวน ยิ่งถือเป็นเรื่องเหนือความคาดหมายยิ่งนัก
ิพึงทราบว่า ขุนนางในราชสำนักหากเชิญแขกมาที่จวน ย่อมหมายถึงความสนิทสนมประหนึ่งคนกันเอง!
หลินซูพยักหน้าษภ "ใต้เท้าหลีุ่ฑดุผณทศ เชิญ!"
หลี่ชิงหยางแย้มยิ้มเเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นบิกบาน "ใต้เท้าหลินผีจฮาบ รถม้าของจวนตระกูลเฉินรออยู่หน้าประตูแล้ว เชิญขอรับ!"
ทั้งสองเดินเคียงคู่กันออกไป หลี่จื้อหย่วนเดิษถหอจฏยบนนตามไปสองสามก้าว หลินซูโบกมือฐสอยู่ด้านหลัง เป็นสัญญาณให้เขากลับไปเองญซตฑฉฏษ แล้วก้าวขึ้นรถม้า
เสียงกีบเท้าม้าดังกุบกับใาทซูห มุ่งหน้าสู่ทางลงึตฎืงฑึใต้ของเมืองหลวง
ฐหจวนตระกูลเฉินของเฉินเกิงตั้งอยู่ใต้กำแพงเมืองทางทิศใต้ จขใรายล้อมไปด้วยต้นแปะก๊วย ในฤดูกาลนี้ แปะก๊วยล้วนสูญสิ้นความเขียวขจีและความเหลืองอร่ามไปแล้ว ทว่าด้วยความสูงใหญ่และเป็นระเบียบของต้นแปะก๊วย ใบไม้ร่วงหล่นรอบจวนตระกูลเฉิน จึงดูเป็นระเบียบเรียบร้อย งดงามไปอีกแบบหนึ่ง
รถม้าหยุดลง หลินซูก้าวลงจากรถม้า
เบื้องหน้าคืเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงอซุ้มประตูขนาดมหึมา ด้านบนซุ้มประตูสลักอักษรตัวใหญ่ว่า จวนมหาบัณฑิต ด้านล่างมีอักษร 'เฉิน' ตัวหืญนึ่ง
ประตูชั้นกลางค่อยๆ เปิดออก ภายในประตู ชายชราผู้หนึ่งทอดสายตามองหลินซู ใบหอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับน้าประดับด้วยรอยยิ้ม
บุคคลผู้นี้สวมเพียงชุดลำลอง เส้นผมขาวโหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาพลนไปกว่าครึ่ง ทว่าสภาพจิตใแอจกลับดีเยี่ยม ใบหน้ามีริ้วรอยเพียงน้อยนิด แม้ริ้วรอยหางตาจะลึกไปบ้าง แต่ก็สมส่วนกันทั้งสองข้าง ดูเป็นระเบียบเรียบร้อยญค
หลินซูก้าวเดินฉับๆ เข้าไปฒฟาเะุิซปฉ โค้งคำนับอย่างลึกซึ้งศฮรรภ ูวไิหจ"ศิษย์หลินซู คารวะท่านมหาบัณฑิต!"
เขาใช้ธรรมเนียมของบัณฑิตในการทำความเคารพมหาบัณฑิต เพราะในยามนี้มหาบัณฑิตมิได้สวมชุดขุนนาง ณภคนหซ้ำยังเป็นการต้อนรับแขกที่จวน ดังนั้น การใช้ธรรมเนียมของบัณฑิตเข้าพบ จึงจะถูกต้องตามมารยาท
เฉินเกิงทำความเคารพตอบปฝฏภืูดก "ปรมาจเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นารย์หลินมาเยือนถึงเรือนชานศ เป็นเกียรติอย่างยิ่ง!ฝตฬ เชิญ!"
และนี่คือความแตกต่างระหว่างธรรมเนียมบัณฑิตกับธรรมเนียมขุนนาง หากเป็นธรรมชสฬมตเนียมขุนนาง เฉินเกิงย่อมมิอาจทำความเคารพตอบได้ ระดับชั้นของทั้งสองแตกต่างกันเกินไป
อคตฎอฏฐหลทว่าสำหรับบัณฑิตนั้นย่อมไม่เหมือนกัหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาน คำว่า ปรมาจารย์หลิน เพียงคำเดียว ก็ดึงรั้งทั้งสองให้อยู่ในระดับเดียวกันได้แล้ว
รายละเอียศกอุฮญโหดเหล่านี้ หลินซูย่อมสัมผัสได้หงทา รวมถึงรายละเอียดของการเปิดประตูชัหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมา้นกลางต้อนรับฐขงซภจหดภ เขาก็สัมผัไฐปสได้เช่นกัน และทั้งหมดนี้ชี้ไจปในทิศทางเดียวกัน เฉินเกิงกำลังส่งสัญญาณให้เขาธจวาฏพก หรืออาจเรียกได้ว่ากำลังยื่นกิ่งมะกอกเพื่อผูกมิตร
หลินซูเดินตามเขาผ่านระเบียงทางเดินอันคดเคี้ยวขุณคืางซร มุ่งตรงสู่ห้องหนังสือ และทันทีที่ก้าวเข้าสู่ห้องหนังสือของเฉินเกิง หลินซูก็รู้สึกได้ถึงความเงียบสงัดโดยรอบในทันที
ีแเฎุห้องหนังสือมองจากภายนอกดูไม่ใหญ่นัก ทว่าเมื่อเข้ามาด้านในกลับกว้างขวางอย่างน่าพิศวง
ตำราจำนวนนับไม่ถ้วนซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ราวกับจะทอดยาวจากปลายเท้าของพวกเขาไปจนสุดขอบฟ้า ล้วนดูเก่าแก่โบราณกาลดภิตฑ ทั่วทั้งห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเปลี่ยนแปลงของกาลเวลา
"ปรมาจารย์หลิน เชิญนั่ง!" เฉินเกิงผายมือเชืฑุืษฟ้อเชิญอย่างแผ่วเบา
หลินซูกล่าวขอบคุณ แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามเขาฬสนขลูฬพฎ
เฉินเกิงสะกิฝฑศผษฬรดิดมือแผ่สนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นวเบา กาน้ำดินเผาสีแดงขนาดเล็กก็เริ่มต้มน้ำ กลิ่นหอมกรกผบฒิสบูุ่นเตะจมูก กลิ่นชาที่ลอยเด่นนั้นแตกต่างจากชาทั่วไปอย่างสิ้นเชิง แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นล้ำลึก
"ปรมาจารย์หลิน ก้าวเข้าสู่สถานที่แห่งนี้ หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมารู้สึกเช่นไรบ้าง?" เฉินเกิงแย้มยิ้มบางๆใถฟหธขญไม
"รู้สึกยโได้จริงๆ ห้องหนังสือของมหาบัณฑิต เต็มเปี่ยมไปด้วยความเปลี่ยนแปลงและความหนักแน่นของประวัติศาสตร์!"
"ถูกต้อง!" เฉินเกิชฟึงหัวเราะ "ห้องหนังสือแห่งนี้มีอายุสามร้อยปีคฑฉร ตำราบแษฮีมฬถนชั้น อย่างน้อยก็มีอายุร้อยปี ึฉปขฝถฮผดหเก้าอี้ที่เจ้านั่งนั้น สี่ร้อยปี ชุดอุปกรษฑซณ์ชงชานี้ อายุถึงแปดร้อยปี! กลิ่นหอมของชาที่เจ้าได้กลิ่น มิใช่ชาของวันนี้ แต่เป็นกลิ่นอายแห่งแก่นแท้ของวิถีชาที่สั่งสมมานานหลายร้อยปี"
เฉินเกิงเปิดฝากาน้ำชาออกอย่างแผ่วเบา เรื่องน่าตกตะลึงก็บังเกิดขึ้น
ภายในกาฝศศพฟยน้ำชานี้ ไม่มีใบชา!
เป็นเพียงน้ำเปล่า เมื่อใช้น้ำเปล่าต้มในกาน้ำชานี้ กลิ่นหอมของชาก็ก่อกสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้นำเนิดขึ้นเอง เป็นเพราะกาน้ำชานี้มีอายุถึงแปดร้อยปี คราบชาที่สะสมอยู่ภายในเพิ่มพูนขึ้นทุกวันทุกคืน
ขเถะจฑมุมปากของหลินซูกระตุกขึ้นมาวูบหนึ่ง ทว่าจำต้องฝืนสะกดกลั้นเอาไว้ ใจจริงอยากจะบอกชายชราเบื้องหน้าเหลือเกินว่า ของบางสิ่งยิ่งเนิ่นนานยหปญผดผคืชฮิ่งล้ำค่านั้นย่อมไม่ผิด ทว่ากฎเกณฑ์นี้ย่อมมิอาจใช้ได้กับชา สำหรับชานั้น ข้าโปรดปรานชาใหม่เป็นที่สุด เพียงชาข้ามคืนข้ายังมิคิดจะแตะต้อง นับประสาอันใดกับคราบชาที่หมักหมมมาถึงแปดร้อยปีเล่า!
เฉินเกิงยกมือขึ้น รินน้ำเดือดจากกาน้ำชาลงในถ้วยชาเบื้องหน้าหลินซู พลันกลิ่นหอมกรุ่นอบอวลไปทั่วทั้งห้องหนังสือ
หลินซูยังต้องขยับสะโพกเล็กน้อยเพื่อแสดงความขอบคุณอีกฝ่าย
"ปรมาจารย์หลิน แภธฬผมีฮขแชายชราเป็นผู้ชำระประวัติศาสตร์ ผู้ชำระประวัติศาสตร์ย่อมมีความอ่อนไหวต่อหลักฐานทางประวัติศาสตร์เป็นพิเศษ ทว่าเจ้ารู้หรือไม่ว่า ผู้ชำระประวัติศาสตร์ แท้จริงแล้วก็คือผู้ที่เจ็บปวดเช่นกัน"
ในใจของหลินซูพลันกระตุกวูบ "เจ็บปวดที่ใดหรือ?"
เฉินเกิงกล่าวว่า "แปดปีก่อน เภชายชราเริ่มปิดด่านเพื่อหยั่งรู้เขตแดนอักษร เวลาแปดปี ชายชราออกจากด่านมาเพียงเจ็ดครั้ง ญนไฮแฉดทเจ็ดครั้งที่ออกจากด่าน พบพานผู้คนไม่เกินสิบกว่าคนเท่านั้น ช่างน่าละธเอายยิ่งนัก แม้แต่ฮ่องเต้ในปัจจุบัน ขมซอขภหุฬชายชราก็เพิ่งเคยพบพระพักตอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับร์เพียงไม่กี่ครั้งเมื่อแปดปีก่อน"
"ในยามนั้น พระองค์ยังทรงเป็นเพียงหนิงอ๋อง โลกมนุษย์แปรผัน ท้องทะเลแห่งประวัติศาสตร์จารึกเรื่องราว สายลมบุปผาหิมะจันทราอันตรธานไปพร้อมกับเส้นผมสีดำขลับ ความเศร้าโศกไร้ที่สิ้นสุดบังเกิดขึ้นพร้อมกับเส้นผมสีขาวโพลน ิเช่นนี้มิเรียกว่าเจ็บปวดหรอกหรือ?"
ในใจของหลินพไแษปฉดฬืซูเต้นระรัว คำพูดเหล่านี้แฝงความหมายอันใด?เีศถยี เขา…เฉินเกิง มิใช่คนของฮ่องเต้ และเขาไม่มีควาศโสอถนฟผศมเกี่ยวข้องใดๆ กับฮ่องเต้แม้แต่น้อย!
ถึงขั้นกล่าวได้ว่า เขาเคีอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับยดแค้นชิงชังราชสำนักในปัจจุบัน!ื ทว่า เผชิญหน้ากับมหาบัณฑิตระดับนี้อซปใลธ หลินซูไม่อาจหยั่งเชิงโดยง่าย
เฉินเกิงทอฉดสายตาขึ้น "การออกจากด่านครานี้ ได้ยินข่าวอันน่าตื่นตะลึงว่า พเิลปูรฬงแคว้นต้าซางปรากฏอัจฉอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับริยะอันดับหนึ่งแห่งวิถีอักษร ชายชรารู้สึกฉหหโยินดียิ่งนัก จึงได้ตั้งใจปชมษดเฑฐส่งคนไปเชิญมา จวบจนพศขชวันนี้ จึงได้สมดั่งโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์ปรารถนา ชายชราเบิกบานใจยิ่งนัก"
"มหาบัณฑิตเมตตาถึงเพหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาียงนี้ ศิษย์จะกล้ารับไว้ได้อย่างไร? ขอดื่มชชฎตโหืผถมาแทนสุรา คารวะมหาบัณฑิตหนึ่งจอก!" หลินซูยกถ้วยชาขึ้น ึฟงงษแล้วจิบไปหนึ่งคำ
ชาเก่าแก่แปดร้อยปี เขาไม่กอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับล้าลิ้มรสอย่างละเอียดนัก ทว่าเมื่อชาล่ถีฎาฝิแืวงเข้าสู่ลำคอ กลิ่นหโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์อมที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิง กลับอวลอยู่ในลิ้นของเขาเนิ่นนานโากฐงกฬศก ดูเหมือนว่าชาแปดร้อยปีนี้ฎสถฐาญษยุโ จะไม่ใช่อย่างที่จินตนาการไว้จริงๆ
"ผู้คนในหล้าต่างกล่าวขาน ว่าบทกวีและลำนำของปรมาจารย์หลินนั้นล้ำเลิศไร้ผู้ทัดเทียมืซฝช ทว่าสิ่งที่ชายชรโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์าสนใจมากที่สุด ก็คือความรอบรู้ของปกยฐรมาจารย์หลินต่างหาก" เฉินเกิงแย้มยิ้มบางๆุปจฎิทู
"มหาบัณฑิตเกรงใจเกินไปแล้ว!"
เฉินเกิงกล่าวว่า "หลักฐานทางประวัติศาสตร์ในปัจจุบัน คือบทเรียนและข้อคิด เรื่องราวในวันนี้ เมื่อถึงปีหน้าก็คือหลักฐานทางประวัติศาสตร์ มีเรื่องราวที่เพิ่งปรกฟเกิดขึ้นเรื่องหนึ่ง อยากจะขอคำชี้หากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาแนะจากปรมาจารย์หลิน"
"มหาบัณฑิตโปรดกล่าวมาเถิด"
เฉินเกิงกล่าวว่า "เดือนเจ็ด ปีหยวนเจียที่แปด แคว้นต้าซางสูญเสียเเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงมืองเฮ่อหลาน ทหารกล้าสามหมื่นคนต้องดับสูญฏ ณะ ใฟผฉด่านชายแดน สาเหตุเกิดจากแม่ทัศวกหไมพใหญ่แห่งเมืองมังกร โจวเเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงจ๋อ สมคบคิดกับแคว้นต้าอวี๋ เสนาบดีกรมกลาโหม ติงจี้เย่ ในเวลานั้น จึงต้องลงเอยด้วยการถูกจองจำในคุกหลวง"
"ทว่าสืบสวนแล้วไร้หลักฐานแน่ชัด ในวันที่สิบเก้าเดือนสิบเอ็ดปีนี้ จึงถูกปล่อยตัวโดยไร้ความผิดษคงจไภไน และกลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม! ชายชราไม่ทราบว่า หากบันทึกถ้อยคำเหล่านี้ลงใน 'บันทึกเหตุการณ์สำคัญต้าซาง' อนุชนรุ่นหลังจะวิพากษ์วิจารณ์เช่นไร"
วันนี้คือวันที่สิบแปดเดือนสิบเอ็ด พรุ่งนี้คือวันที่สิบเก้า เขาเอ่ยว่าติงจี้เย่จอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับะได้รับการปล่อยตัวในวันที่สิบเก้า ย่อมหมายถึงวันพรุ่งนี้
ืขไ"มหาบัณฑิตมิต้องกังวล" หลินซูแย้มยิ้มบางๆ "ไท่สื่อหลิ่งแห่งต้าซางเฉลียวฉลาดสามาเนื้อหาส่วนนี้ถูกละเมิดลิขสิทธิ์มาจากนักเขียนตัวจริงรถ ปลายพู่กันพลิ้วไหวประดุจบุปผาบาน จะกระทำความผิดพลาดอันต่ำต้อยเช่นนี้ได้อย่างไร?ฏตธงหีทษม ภายใต้ปลายพู่กันของเขา ประวัติศาสตร์ที่ถูกจารึก ย่อมไม่อาจบรรยายเช่นนี้แน่"
สีหน้าของเฉินเกิงเริ่มอึมครึมลงเล็กน้อย "แล้วจะบรรยายเช่นไรเล่า?"
"ภายใต้ปลายพู่กันของเขา ฮ่องเต้ทรงตอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับัดสินพระทัยอย่างเด็ดขาด สังหารขุนนางกังฉินใญฬึจ ขับไล่ศัตรูผู้รุกราน ฟื้นฟูสีษีฒงขูฉ่หัวเมือง ซ้ำยังทรงสายพระเนตรกว้างไกล ยูฑพระราชทานอภัยโทษแก่ขุนนางตงฉินผู้บริสุทธิ์ ติงจี้เย่ ที่ต้องโทษจำคุกอย่างอยุติธรรม... ราษฎรในยุคหลังต่างซาบซึ้งจนน้ำตาไหลพราก ทุกผู้คนต่างเคารพยกย่องยุคสมัยอันบริสุทธิ์และเที่ยงธรรมนี้ฉฮขกี และเสียดายที่มิได้ถือกำเนิดในยุคนี้"
"ประวัติศาสตร์ทุขบ ทถืะฒสามารถตกแต่งได้ด้วยหรือ?"
"ผู้บันทึกประวัติศาสตร์ืภ ก็คือมนุษย์ปุถุชน!"
คำถามสั้นกระชับ คำตอบก็สั้นกระชับ ฑจีบะซพญฟสองประโยค รวมกันเพียงสิบคำ
ห้องหนังสือพลันเกิดการสั่นสะเทือนขึ้นอย่างฉับพลัน ตำราจำนวนนับไม่ถ้วนพากันสั่นไหว… มีเพียงพวกเขาสองคน ที่นั่งนิ่งประดุจรูปสลักะชคต พมท่ามกลาอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับงตำราประวัติศาสตร์นับหมื่นพันเล่ม
สีหน้าของเฉินเกิงนิรุสค่งขรึมดุจผิวน้ำนิ่ง แววตาของเขาแปรผันไปมานับหมื่นพัน
เขาคือผู้ชำระประวัติศาสตร์ ฝยิลฐฟเขามองประวัติศาสตร์ดุจชีวิต ทุกตัวอักษรในตำราประวัติศาสตร์ เขาไม่เคยกอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับล้าดูแคลน ทว่าวันนี้เพษษงภงลษผูียงคำพูดสั้นๆ ของหลินซู ความเชื่อมั่นที่เขายึดถือมาทั้งชีวิตกลับพังทลายลง!
เขาพลันเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นตระหนักรู้ว่า ประวัติศาสตร์ที่เฮอฬฟพุตอณจขาชำระมาทั้งชีวิต อาจมิใช่โฉมหน้าอันแท้จริงของประวัติศาสตร์เลยแม้แต่น้อย ูญณงงถและนี่คือการสั่นคลอนรากฐานวิถีอักษรของเขา!
เดิมทีเขาเข้าใกล้ขอาศอฝภูิโบแห่งเขตแดนอักษรแล้ว ทว่าบัดนี้ เขาถอยหลังกลับไปแล้ว การถอยหลังครานี้ ทำให้เขตแดนอักษรห่างไกลออกไปอย่างไร้จุดหมาย
ชั่วพริบตานั้น ธฑฉดนบภายในจวนมหาบัณฑิตปรากฏนิมิตประหลาดขึ้นมากมาย ภาพมายาของตำราประวัติศาสตร์จำนวนนับไม่ถ้วนล่องลอยพลิ้วไหวอยู่กลางนภากาศ แตกสลายลงอย่างต่อเนื่องย และก่อกำเนิดขึ้นใหม่อย่างไม่หยุดหย่อนซทฎ
ที่เรือนหลัง หน้าต่างบานหนึ่งถูกผลักออกอย่างแรง หญิงสาววัยแรกรุ่นผู้หนึ่งรู้สึกตกตะลึงยิ่งนัก "เขตแดนอักษรของท่านปู่ กำลังจะสำเร็จแล้วหรือ?"
สาวใช้ที่อยู่ด้านขึ้างดวงตาเป็นประกาย "ต้องใช่อย่างแน่นอนเจ้าค่ะ นายท่านปิดด่านหยั่งรู้เขฑฬอจฟาณฐตแดนอักษรมาเนิ่นนานปานนี้ ขดาษนศวันนี้เกิดนิมิตเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นประหลาดเช่นนี้ ย่อมต้องเป็นลางดีแน่"
ทว่าในห้องหนังสือแห่งหนึ่งที่เรือนกลาง ใบหน้าของชายหนุ่มผู้หนึ่งกฐฏหคิภซลับเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เพราะเขาคือบัณฑิต เขาจึงทราบดีว่า นี่หเว็บไซต์นี้ไม่อนุญาตให้นำเนื้อหาไปเผยแพร่ต่อที่อื่นาใช่ลางดีแต่อย่างใด แต่เป็นลางร้ายครั้งใหญ่ รากฐานวิถีอักษรของท่านปู่กำลังเผชิญกับการถูกทำลายล้างอย่างสาหัส
สถานการณ์ในจวโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์นมหาบัณฑิต มีเพียงนิมิตประหลาด ทว่าไร้ซึ่งเสียงสะท้อนใดๆ ธมูฏรแคนธรรมดาทั่วไปในละแวกเมืองทางใต้ หรือแม้แต่คนอทั้งเมืองหลวง ย่อมมิอาจรับรู้ได้ ทว่านั่นไม่รวมถึงยอดฝีมือระดับสูงแห่งวิถีอักษร
ที่ภูเขาด้านหลังสำนักศึกษาไป๋ลู่ ชายชราผู้หนึ่งเงยหน้าขึ้น มภูฟฏจับจ้องไปยังทิศใต้ของเมืองอย่างเงียบงัน "ตำราประวัติศาสตร์แตกสลาย วิถีประวัติศาสตร์ดับสูญ! มหาบัณฑิตเฉินเกิงเผชิญกับมหันตภัยอันใดกัน?"
ท่ามกลางความเงียบโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์งัน บัณฑิตวัยกลางคนชุดขาวผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าเขา "เรียนท่านอาจารย์ผู้มีพระคุณ หลินซูได้ก้าวเข้าสู่จวนมหาบัณฑิตเฉินเมื่อครึ่งชั่วยามก่อนแล้วขอรับ!"
"หลินซู!" ชายชราเปล่งสองคำออกจากลำคอ "ก่อนหน้านี้ทำลายสำนักศึกษาไป๋ลู่ของข้า มาบัดนี้ก็ทำลายสำนักฮั่นหลิน เด็กหนุ่มผู้นี้ตั้งใจจะกวาดล้างวิถีอักษรในเมืองหลวงให้ราบคาบเชียวหรือ?"
ณ จวนหลิวหลิ่ว จางจวีเจิ้งและฉวี่เหวินตงกำลัหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมางจิบชาอยู่ ในยามนั้นก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน พวกเขามีความรู้สึกเฉกเช่นเดียวกัน หลินซูก้าวเข้าสู่จวนมหาบัณฑิตของเฉินเกิง เพียงชัศจถขิบโฉยด่วพริบตา ที่จวนของเฉินเกิงก็เกิดนิมิตประหลาดวิถีประวัติศาสตร์ดับสูญเช่นนี้ นี่บ่งบอกสิ่งใด? บ่งบอกว่าหลินซูได้ลงมือแล้ว ขณขเขาพุ่งเป้าไปที่รากฐหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาานวิถีอักษรของมหาบัณฑิตเฉินเกิง เขาต้องการจะทำลายเฉินเกิง!
วิถีอักษรในเมืองเนื้อหานี้เป็นของ Thai-novel ห้ามทำซ้ำหรือดัดแปลงหลวง มีสี่เสาหลักค้ำยัน…สามสำนัก หนึ่งหอ
ก่อนหน้านี้ ฉาฑดีปึเขาเป็นผู้ก่อศึกตัดสินชะตาแห่งไป๋ลู่ ไล่ต้อนสำนักศึกษาไป๋ลู่จนไม่อาจเงยหน้า จวบจนบัดนี้สำนักศึกษาไป๋ลู่ก็ยังคงไร้ผู้นำ มาวันนี้ เขายังทำลายเฉินเกิงแห่งสำนักฮั่นหลินจนพังพินาศไปอีกคน!
เสาหลักแห่งวิถีอักษรของสามโปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์สำนักหนึ่งหอ อนญทยูฮฐใเขาตั้งใจจะกวาดล้างเพียงลำพังเชียวหรือ! หรือนี่คือสิ่งที่เขาตระเตรียมไว้ เพื่อรับมือกับการออกจากคุกหลวงของติงจี้เย่ในวันพรุ่งนี้?
เขากวาดล้างสี่เสาหลักแาห่งวิถีอักษรในเมืองหลวง เพื่อยกระดับตนเองขึ้นเป็นอันดับหนึ่งแห่งวิถีอักษรในเมืองหลวงอย่างเด็ดขาด ใช้พลานุภาพแห่งวิถีอักษรขั้นสูงสุด ผนวกกับการสนับสนุนจากราษฎรทั้งเมืองหลวง เพื่อก่อกวนคุกหลวงกระนั้นหรือ?
ภายในห้องหนังสือของเฉินเกิง ตำราประวัติศาสตร์พังทลายลงเป็นแถบๆ เส้นผมสีขาวของเฉินเกิงดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นอีกครึ่งหนึ่งในชั่วพริบตา ทว่าทั้งสองยไฒฬฬยฬทธังคงนั่งนิ่ง ราวกับมองไม่เห็นปรากฏการณ์มอันน่าอัศจรรย์นี้แม้แต่น้อย และราวกับมิสนใจผู้คนจำนวนนับไม่ิพฮึถฟถ้วนที่แห่แหนมายังนอกห้โปรดระวังเว็บไซต์นี้มีพฤติกรรมขโมยผลงานลิขสิทธิ์องหนังสือ
"ประวัติศาสตร์อันลึกล้ำ ผู้คนล้วภรบษฮุนชื่นชอบ เคารพในความดีงามบิโหศ เคียดแค้นในความชั่วช้าจซ เลือดลมสูบฉีดด้วยความยิ่งใหญ่เกรียงไกร ถคณฬฝรและถอนหายใจเสียดายเมื่อมีขุนนางกังฉินก่อกบฏ ฮฏภืไผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนเข้ามามีส่วนร่วม ศึูหฝฮขืสประมุขศักดิ์สิทธิ์ ยอดขขีฉระฮษขุนพล นฐฬภณฬีบัณฑิตผูอ่านเว็บแท้คอมเมนต์ให้กำลังใจนักเขียนได้นะครับ้มีชื่อเสียง สามัญชนคนธรรมดา สรรพสัตว์ทั้งหลาย..."
น้ำเสียงของหลินซูราวกับจะพลิ้วไหวไปตามตำราประวัติศาสตร์ ทว่าไผืศญิดีฐจู่ๆ ถ้อยคำของเขาก็พลิกผัน "ทว่า มหาบัณฑิต ท่านรู้หรือไม่ว่า ทุกคนล้วนเป็นผู้มีส่วนร่วมในประวัติศาสตร์ และแท้จริงแล้วธหวจอ ทุกคนก็คือผู้สร้างประวัติศาสตร์เช่นกันฉฏหืง ประมุขศักดิ์สิทธิ์ก็ใช่ ยอดขุนพลก็ใช่ บัณฑิตผู้มีชื่อเสียงก็ใช่ ท่านและข้า กสนับสนุนของแท้ได้ที่เว็บหลัก Thai-novel เท่านั้น็สามารถเป็นได้เช่นกัน!"
ดวงตาของเฉินเกิงค่อยๆ เบิกีกธกว้าง "หมายความว่าเยี่ยงไร?"หฑลจถมลช
"เราไม่อาจเลือกประวัติศาสตร์ได้ แต่เราสามารถสร้างประวัติศาสตร์ได้นยงคจไ แทนที่จะรอหากท่านเห็นข้อความนี้แสดงว่าเว็บที่ท่านอ่านอยู่ขโมยนิยายมาให้ผู้อื่นมาตกแต่งให้สวยหรู ทคมเหตุใดจึงไม่ใช้ปลายพู่กันของตนเอง จารึกประวัติศาสตร์ที่ไร้ความเสียใจเล่า?"
—-----------
ปล. ทำไปทำมา ไม่ใช่ว่า ฉพยณบูุคธลท่านปู่มหาบัณฑิตทะลวงสู่เขตแดนอักษรเฉยเลยเล่า