บทที่ 170 สุดยอดสมบัติธาตุน้ำแข็ง หินก้อนเล็กปริศนา (ฟรี)

"สายเลือดของปักษาเหมันต์มายาตัวนี้บริสุทธิ์มากเลยนะ ถ้าเลี้ยงดูอย่างถูกต้องและป้อนของวิเศษธาตุน้ำแข็งให้มันกินเยอะๆ..."

"ในอนาคต มันก็มีโอกาสที่จะลอกคราบและวิวัฒนาการกลายเป็นหงส์เหมันต์ที่แท้จริงได้"

หนิงเทียนอวิ๋นหันไปมองฉินเสวี่ยซินและกล่าวเสริม

หงส์เหมันต์ที่แท้จริง!

ฉินเสวี่ยซินจ้องมองปักษาเหมันต์มายาที่กำลังนั่งจุ้มปุ๊กอยู่บนลูกแก้วเรืองแสง ทันใดนั้น สายเลือดของตระกูลฉินในกายเธอก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที

ปักษาเหมันต์มายาดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่าง มันกะพริบตาปริบๆ และพยายามขยับตัวลุกขึ้นยืน

เนื่องจากถูกผนึกมานานเกินไป การเคลื่อนไหวของมันจึงดูงุ่มง่ามและเชื่องช้าไปบ้าง

ภายใต้สายตาอันคาดหวังของฉินเสวี่ยซิน ปักษาเหมันต์มายาก็ส่งเสียงร้องจิ๊บๆ ใสกังวาน ก่อนจะยืดตัวขึ้นและกระพือปีกน้อยๆ ของมันอย่างแรง

แต่ดูเหมือนมันจะออกแรงมากเกินไปหน่อย

ร่างของปักษาเหมันต์มายาพุ่งพรวดขึ้นไปบนเพดานอย่างรวดเร็ว โชคดีที่มันตอบสนองได้ทันท่วงที จึงรีบชะลอการกระพือปีก ทำให้ไม่กระแทกเข้ากับเพดาน

ปักษาเหมันต์มายาใช้เวลาไม่ถึงสองนาที จากที่บินแบบเงอะงะ ก็เริ่มควบคุมทิศทางการบินได้อย่างเชี่ยวชาญ

มันบินวนไปมาอย่างอิสระภายในห้องโถง เมื่อมันสามารถควบคุมการบินได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว นัยน์ตากลมโตของมันก็กวาดมองมาที่ฉินเสวี่ยซิน ก่อนจะค่อยๆ ร่อนลงมาเกาะบนไหล่ของเธออย่างนุ่มนวล

เมื่อเกาะอยู่บนไหล่ของฉินเสวี่ยซิน ปักษาเหมันต์มายาก็เอาหัวคลอเคลียที่แก้มของเธอ เป็นการแสดงออกว่ามันเองก็ชอบฉินเสวี่ยซินมากเช่นกัน

"ดูเหมือนมันจะตกลงปลงใจแล้วนะ"

"สายเลือดตระกูลฉินในตัวของฉินเสวี่ยซินนั้นเข้มข้นมาก ปักษาเหมันต์มายาน้อยตัวนี้เลยยอมรับเธอเป็นเจ้านายแล้วล่ะ"

หนิงเทียนอวิ๋นเฝ้ามองเหตุการณ์ทั้งหมดและเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

"เอาล่ะ มาดูลูกแก้วเรืองแสงลูกที่สองที่ฉินเสวี่ยซินเลือกมากันดีกว่า"

หนิงเทียนอวิ๋นตวัดมือขวาผ่านลูกแก้วเรืองแสงลูกที่สองทางซ้ายมือ

เช่นเดียวกัน ไอเย็นยะเยือกพัดผ่าน ความหนาวเหน็บเสียดกระดูกทะลักออกมา พร้อมกับละอองน้ำแข็งที่กระจายไปทั่วทุกสารทิศ

จากนั้น ละอองน้ำแข็งก็ค่อยๆ จางหายไป เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายในลูกแก้วเรืองแสง

คริสตัลทรงรีโปร่งแสงขนาดเท่าก้อนกรวดปรากฏขึ้นอย่างกะทันหัน

พื้นผิวของมันปกคลุมไปด้วยอนุภาคน้ำแข็งนับไม่ถ้วน และมีลวดลายสีน้ำเงินเข้มโปร่งแสงสลักอยู่ ดูงดงามราวกับสายน้ำที่กำลังไหลเวียน

ทันทีที่มันปรากฏตัวขึ้น ลมหนาวก็พัดกระหน่ำในรัศมีห้าจั้ง ข้าวของเครื่องใช้ภายในห้องโถงถูกปกคลุมไปด้วยเกล็ดน้ำแข็งหนาเตอะในพริบตา

"คริสตัลจิตวิญญาณเหมันต์เร้นลับ"

หนิงเทียนอวิ๋นมองคริสตัลทรงรีแล้วพึมพำเบาๆ

"คริสตัลจิตวิญญาณเหมันต์เร้นลับคือหนึ่งในสุดยอดสมบัติของธาตุน้ำแข็ง"

"ใครก็ตามที่ครอบครองมัน และฝึกฝนวิชายุทธ์หรือเคล็ดวิชาหายใจธาตุน้ำแข็งใดๆ ก็ตาม จะได้รับการขยายผลลัพธ์เพิ่มขึ้นถึง 1.5 เท่า"

"ไม่ว่าจะเป็นปราชญ์ยุทธ์ หรือผู้ฝึกยุทธ์ที่ยังไม่ถึงระดับปราชญ์ยุทธ์ ก็สามารถใช้มันได้ทั้งนั้น"

"แม้ว่าในอนาคตระดับพลังของฉินเสวี่ยซินจะก้าวไปถึงระดับปราชญ์ยุทธ์แล้ว คริสตัลจิตวิญญาณเหมันต์เร้นลับชิ้นนี้ก็ยังสามารถช่วยขยายผลลัพธ์การฝึกฝนได้ 1.5 เท่าอยู่ดี"

ใบหน้าของฉินเสวี่ยซินฉายแววประหลาดใจ เธอใช้เวลาอยู่พักใหญ่ในการเลือกลูกแก้วเรืองแสงลูกนี้จากบรรดาลูกแก้วนับพัน โดยอาศัยสัญชาตญาณล้วนๆ

ส่วนลูกแก้วเรืองแสงของปักษาเหมันต์มายานั้น เธอเลือกได้ตั้งแต่ไม่กี่นาทีแรก โดยมีสายเลือดตระกูลฉินในกายคอยนำทาง

เธอไม่คาดคิดเลยว่าลูกแก้วเรืองแสงลูกที่สองจะมีอานุภาพในการขยายผลลัพธ์การฝึกฝนที่น่าสะพรึงกลัวขนาดนี้

การขยายผลลัพธ์การฝึกฝน 1.5 เท่านั้นถือว่าไม่มากไม่น้อย

แต่สำหรับอัจฉริยะอย่างฉินเสวี่ยซิน 1.5 เท่าจะช่วยร่นระยะเวลาในการฝึกฝนไปได้มากทีเดียว

ซูหยวนที่ยืนอยู่ข้างๆ มีสีหน้าเรียบเฉย แต่ภายในใจเขากลับรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย

สรรพคุณของคริสตัลจิตวิญญาณเหมันต์เร้นลับ มันช่างคล้ายคลึงกับ 'พรสวรรค์ในการทำความเข้าใจ' ของหัวใจเทพยุทธ์ (สีเหลือง) เสียเหลือเกิน

ทว่าประสิทธิภาพของหัวใจเทพยุทธ์ (สีเหลือง) นั้นเหนือกว่าคริสตัลจิตวิญญาณเหมันต์เร้นลับอย่างเทียบไม่ติด

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่มันสามารถละเลยเรื่องธาตุในการฝึกยุทธ์ได้เลย 'พรสวรรค์ในการทำความเข้าใจ' สามารถเพิ่มประสิทธิภาพในการฝึกยุทธ์ได้เป็นเท่าทวีคูณเมื่อระดับพลังเพิ่มสูงขึ้น

เพียงแค่ข้อนี้ข้อเดียว ก็ทำให้คริสตัลจิตวิญญาณเหมันต์เร้นลับด้อยกว่า 'พรสวรรค์ในการทำความเข้าใจ' ไปหลายขุมแล้ว

หลังจากอธิบายสรรพคุณของคริสตัลจิตวิญญาณเหมันต์เร้นลับจบ หนิงเทียนอวิ๋นก็นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อ

"เราต้องหาอะไรมาปกปิดกลิ่นอายของมันซะหน่อย"

หนิงเทียนอวิ๋นเพ่งจิตเพียงวูบเดียว ถุงผ้าใบเล็กสีฟ้าเรียบๆ ก็ปรากฏขึ้นในมือ

"นี่คือถุงสกัดกลิ่นอาย มันสามารถสกัดกั้นกลิ่นอายที่สมบัติวิเศษแผ่ออกมาได้ โดยไม่ส่งผลกระทบต่อสรรพคุณของสมบัตินั้นๆ"

"เก็บคริสตัลจิตวิญญาณเหมันต์เร้นลับไว้ข้างในนี้ แล้วเธอจะพกมันไว้ตรงไหนของร่างกายก็ได้ และยังสามารถดึงพลังจากคริสตัลจิตวิญญาณเหมันต์เร้นลับมาช่วยในการฝึกยุทธ์ได้ตามปกติ"

หนิงเทียนอวิ๋นยื่นถุงผ้าใบเล็กสีฟ้าให้ฉินเสวี่ยซิน

ฉินเสวี่ยซินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือทั้งสองข้างออกไปรับ แม้ว่าถุงผ้าใบนี้จะดูธรรมดาๆ แต่ก็เป็นสิ่งที่เธอต้องการพอดี เพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นมาหมายปองคริสตัลของเธอ

การที่มันสามารถสกัดกั้นกลิ่นอายของคริสตัลจิตวิญญาณเหมันต์เร้นลับได้ ถุงผ้าใบนี้ก็ต้องมีค่าไม่น้อยเลยทีเดียว

เพิ่งจะได้พบกับอาจารย์หนิงก็ได้รับของล้ำค่าเช่นนี้ ฉินเสวี่ยซินรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่ง

"ขอบคุณค่ะ อาจารย์หนิง"

ฉินเสวี่ยซินโค้งคำนับเล็กน้อยเพื่อแสดงความขอบคุณ จากนั้นก็บรรจงนำคริสตัลจิตวิญญาณเหมันต์เร้นลับใส่ลงไปในถุงผ้าสีฟ้าแล้วเก็บมันไว้อย่างดี

"ฮ่าฮ่า ไม่ต้องเกรงใจหรอก เรื่องเล็กน้อยน่ะ"

หนิงเทียนอวิ๋นโบกมือปฏิเสธอย่างไม่ใส่ใจ

จากนั้น สายตาของหนิงเทียนอวิ๋นก็หันไปทางซูหยวน

"ซูหยวน ตาเธอแล้ว"

ซูหยวนมีสีหน้าคาดหวัง มือขวาของหนิงเทียนอวิ๋นโบกผ่านลูกแก้วเรืองแสงลูกที่สามทางซ้ายมือเบาๆ

ก้อนหินเล็กๆ ก้อนหนึ่ง ขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือและดูไม่ต่างจากก้อนหินธรรมดาทั่วไป ค่อยๆ ปรากฏขึ้น

เมื่อมันอยู่ในลูกแก้วเรืองแสง มันดูธรรมดาสามัญมาก รูปลักษณ์ของมันไม่ต่างจากก้อนหินที่เห็นได้ทั่วไปตามชนบทเลยแม้แต่น้อย

ซูหยวนไม่ได้แสดงสีหน้าผิดหวังใดๆ ออกมา ในทางกลับกัน เขากลับมองไปที่หนิงเทียนอวิ๋นอย่างมีความหมาย

นี่คือลูกแก้วเรืองแสงลูกที่สองที่หัวใจเทพยุทธ์เป็นคนเลือกให้ มันจะเป็นของไร้ประโยชน์ไปได้อย่างไร?

หนิงเทียนอวิ๋นขมวดคิ้ว จ้องมองก้อนหินเล็กๆ ในลูกแก้วเรืองแสงเขม็ง เขาใช้สายตาเพ่งมองอยู่นาน แต่ก็มองไม่ออกว่ามันคืออะไร

"นี่มัน..."

คิ้วของหนิงเทียนอวิ๋นขมวดเข้าหากันแน่นขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เขาพยายามค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับก้อนหินเล็กๆ ก้อนนี้ในหัวอย่างสุดความสามารถ

ครู่ต่อมา หนิงเทียนอวิ๋นก็เกาหัวอย่างเก้อเขิน เขามองซูหยวนด้วยสายตารู้สึกผิดเล็กน้อย

"ซูหยวน ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไอ้นี่มันคืออะไร"

"แต่มันเป็นของที่มาจากคลังสมบัติเทพหนิง เพราะงั้นมันต้องมีสรรพคุณที่ไม่ธรรมดาแน่ๆ นายเก็บมันไว้ก่อนดีไหม?"

ซูหยวนมีสีหน้าประหลาดใจ แม้แต่อาจารย์หนิงที่เป็นถึงทายาทของเทพหนิง ก็ยังไม่รู้เลยเหรอว่าก้อนหินเล็กๆ ก้อนนี้คืออะไร?

ฉินเสวี่ยซินที่อยู่ด้านข้างก็พยายามสังเกตดูเช่นกัน แต่หลังจากมองอยู่นาน เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันคืออะไร

เทพหนิงคงไม่ตั้งใจเอาก้อนหินไร้ประโยชน์มาใส่ไว้ในคลังสมบัติเทพหนิงหรอกมั้ง?

ในเมื่อไม่มีใครรู้ว่ามันคืออะไร ซูหยวนจึงหยิบก้อนหินเล็กๆ ก้อนนั้นออกมาจากลูกแก้วเรืองแสงเสียเลย

ก้อนหินเล็กๆ ก้อนนี้เบาหวิวเมื่ออยู่ในมือ ซูหยวนลองชั่งน้ำหนักดูก็พบว่ามันเบากว่าก้อนหินธรรมดาทั่วไปมาก

สิ่งนี้ยิ่งทำให้ซูหยวนมั่นใจมากขึ้นว่าก้อนหินเล็กๆ ก้อนนี้ต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

หลังจากเก็บก้อนหินเล็กๆ ลงในเข็มขัดมิติแล้ว มือขวาของหนิงเทียนอวิ๋นก็ปาดผ่านลูกแก้วเรืองแสงลูกสุดท้าย

แสงดาวเจิดจรัสสว่างวาบขึ้นอย่างกะทันหัน ไม่ใช่แค่ซูหยวนและฉินเสวี่ยซินเท่านั้น แม้แต่หนิงเทียนอวิ๋นเองก็ทนแสงที่สว่างจ้าขนาดนี้ไม่ไหว จนต้องรีบยกมือขวาขึ้นมาบังตา

ต้องใช้เวลาถึงสามนาทีเต็มกว่าแสงดาวที่สว่างเจิดจ้าจะค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของมัน

หนิงเทียนอวิ๋นรู้ตั้งแต่แสงดาวสว่างขึ้นมาแล้วว่ามันคืออะไร และตอนนี้เมื่อแสงดาวเริ่มจางลง เขาก็จ้องมองของในลูกแก้วเรืองแสงอย่างใจจดใจจ่อ

"ฮ่าฮ่า เป็นอุกกาบาตดาวเทียนกังจริงๆ ด้วย!"

"ซูหยวน นายเอาสมบัติล้ำค่าที่สุดในคลังสมบัติเทพหนิงออกมาได้แล้ว!"

ซูหยวนและฉินเสวี่ยซินลดมือลง หรี่ตาลงเล็กน้อย พวกเขายังไม่หายจากอาการตาพร่ามัวจากแสงดาวที่สว่างจ้าเมื่อครู่

เมื่อได้ยินคำพูดของหนิงเทียนอวิ๋น ซูหยวนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกดีใจจนเนื้อเต้น

"มีของสิ่งนี้อยู่ ต่อให้ในอนาคตนายต้องต่อสู้ข้ามระดับพลัง นายก็จะกลายเป็นผู้ไร้เทียมทานอย่างแท้จริง!"

การที่หนิงเทียนอวิ๋นตื่นเต้นขนาดนี้ แสดงว่าอุกกาบาตดาวเทียนกังต้องมีอานุภาพที่คาดไม่ถึงอย่างแน่นอน

เมื่อซูหยวนและฉินเสวี่ยซินลืมตาขึ้นเต็มที่แล้ว หนิงเทียนอวิ๋นก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

"สรรพคุณของอุกกาบาตดาวเทียนกังนั้นเรียบง่ายมาก มันใช้สำหรับหลอมสร้างอาวุธ"

"และอาวุธที่สร้างขึ้นมา แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสิบก็ยังสามารถใช้ได้ด้วยนะ!"

"อานุภาพของมันน่ะเหรอ เรียกได้ว่าราวกับปาฏิหาริย์เลยทีเดียว!"