บทที่ 150 การผสานพลังธาตุโดยสมบูรณ์ ซูหยวนผู้ฝืนกฎเกณฑ์สวรรค์ (ฟรี)

เวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว วันนี้เป็นวันที่สิบเจ็ดแล้วที่ซูหยวนได้เข้ามาฝึกฝนในสนามจำลองพลังดารา

เมื่อถึงเวลาบ่ายสองโมงตรง ซูหยวนก็ก้าวเข้าสู่สนามจำลองพลังดาราอีกครั้ง

"อาการบาดเจ็บซ่อนเร้นภายในได้รับการซ่อมแซมไปแล้วถึง 98%"

"ตามที่ท่านเจ้าสำนักหนิงเจ๋อหยวนบอกไว้ ในช่วงยี่สิบวันแรก ฉันต้องฝึกฝนเฉพาะเคล็ดวิชาหายใจเทพจักรพรรดิดาราเท่านั้น หลังจากนั้นค่อยนำไปปรับใช้ร่วมกับการประลองกับหุ่นยนต์จำลองการต่อสู้ โดยทำควบคู่กันไปอีกสิบวันเพื่อหักล้างอาการบาดเจ็บซ่อนเร้นเหล่านั้น"

"แต่วันนี้เพิ่งจะวันที่สิบเจ็ดเอง ทำไมความคืบหน้าของฉันถึงมาไกลขนาดนี้ล่ะ?"

"ซ่อมแซมเสร็จก่อนกำหนดอย่างนั้นหรือ?"

ซูหยวนเหลือบมองแถบข้อมูลเคล็ดวิชาหายใจบนหน้าจอสถานะของตนเอง

"เคล็ดวิชาหายใจ: เคล็ดวิชาหายใจเทพจักรพรรดิดารา (3%)"

"ถึงแม้ความคืบหน้าของเคล็ดวิชาหายใจจะดูเชื่องช้า แต่ทว่า..."

สายตาของซูหยวนเลื่อนขึ้นไปหยุดอยู่ที่แถบข้อมูลระดับพลัง

"ระดับพลัง: พลังปราณโลหิต 2850 (ผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้าขั้นต้น)"

"ความเร็วในการบ่มเพาะพลังปราณโลหิตของฉันรวดเร็วมากจริงๆ เพียงแค่ฝึกฝนวันละสามชั่วโมง พลังปราณโลหิตก็เพิ่มขึ้นถึงสิบแปดจุด ตอนนี้ขาดอีกเพียงหนึ่งร้อยห้าสิบจุดก็จะสามารถทะลวงระดับเข้าสู่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้าขั้นกลางได้แล้ว"

"ด้วยอัตราความก้าวหน้าแบบนี้ ต่อให้สนามจำลองพลังดาราปิดทำการไป ฉันก็ยังมีโอกาสทะลวงขีดจำกัดไปถึงระดับห้าขั้นสูงได้ก่อนที่มหาวิทยาลัยจ้านเฟิงจะเปิดภาคเรียน"

รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าของซูหยวนในทันที "ระดับพลังเดียวกับพี่เหยาเลยสินะ"

"ฟู่"

"เริ่มฝึกเคล็ดวิชาหายใจเทพจักรพรรดิดาราเลยดีกว่า"

"วันนี้แหละ ฉันจะซ่อมแซมและผสานพลังธาตุทั้งสี่ในร่างกายให้สมบูรณ์แบบ"

ซูหยวนสูดลมหายใจเข้าลึก และเข้าสู่สภาวะการฝึกฝนอย่างรวดเร็ว

สองชั่วโมงต่อมา

พลังดาราที่ห่อหุ้มอาการบาดเจ็บซ่อนเร้นจากธาตุทั้งสี่อยู่ภายในร่างกายของซูหยวนพลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง พวกมันขยายและหดตัวสลับกันไปมาเป็นเวลาถึงสิบห้านาที

ทันใดนั้น ซูหยวนก็ได้ยินเสียงดังสนั่นราวกับฟ้าร้อง พลังดาราที่โอบล้อมอาการบาดเจ็บซ่อนเร้นเกิดการระเบิดขึ้น เผยให้เห็นกลุ่มก้อนพลังงานธาตุทั้งสี่ที่ซ่อนอยู่ภายใน ได้แก่ เพลิง อสนี วายุ และน้ำแข็ง

บัดนี้ พลังธาตุทั้งสี่ได้แปรสภาพเป็นกลุ่มก้อนแสงสว่างจางๆ ดูไร้พิษสงใดๆ

"ความเจ็บปวดแสนสาหัสในร่างกายหายไปหมดแล้ว"

ซูหยวนรู้สึกราวกับได้เกิดใหม่ พลังชีวิตอันเต็มเปี่ยมค่อยๆ พวยพุ่งขึ้นมา

"ระดับพลัง: พลังปราณโลหิต 2912 (ผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้าขั้นต้น)"

"พลังปราณโลหิตเพิ่มพรวดเดียวห้าสิบจุดเลยเหรอเนี่ย นี่คือข้อดีของการขจัดอาการบาดเจ็บซ่อนเร้นออกไปสินะ?"

ซูหยวนระบายยิ้มออกมา ขณะมองดูตัวเลขพลังปราณโลหิตที่ขยับขึ้นบนหน้าจอสถานะ

ทว่าเหตุการณ์ยังไม่จบเพียงเท่านั้น พลังดาราที่เพิ่งระเบิดไปเมื่อครู่กลับหลอมรวมกันเป็นตาข่ายขนาดใหญ่อีกครั้ง ก่อนจะพุ่งเข้าโอบรัดกลุ่มก้อนแสงธาตุทั้งสี่เอาไว้แน่น

บีบอัด บีบอัด แล้วก็บีบอัดเข้าไปอีก

หลังจากการบีบอัดอย่างหนักหน่วงเป็นเวลาห้านาที กลุ่มก้อนแสงธาตุทั้งสี่ก็แตกกระจายเป็นอนุภาคเล็กๆ นับไม่ถ้วนภายใต้พลังดาราอันมหาศาล ก่อนจะแทรกซึมเข้าสู่เส้นเอ็น กระดูก และอวัยวะภายในของซูหยวน

"เป็นกระบวนการผสานพลังที่ดุดันจริงๆ"

ซูหยวนอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา เมื่อสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นภายในร่างกาย

วินาทีต่อมา พลังปราณโลหิตของซูหยวนก็เดือดพล่านขึ้นอีกครั้ง ข้อมูลบนหน้าจอกะพริบอย่างต่อเนื่อง

"ระดับพลัง: พลังปราณโลหิต 2962 (ผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้าขั้นต้น)"

"เพิ่มอีกแล้ว... พลังปราณโลหิตพุ่งขึ้นมาอีกห้าสิบจุด"

ซูหยวนจ้องมองหน้าจอระดับพลังด้วยความตกตะลึง ตอนนี้เขาขาดพลังปราณโลหิตอีกเพียงสามสิบแปดจุดเท่านั้น ก็จะสามารถก้าวเข้าสู่การเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้าขั้นกลางได้แล้ว

ความเร็วในการเพิ่มพูนพลังปราณโลหิตนี้พุ่งทะยานราวกับติดจรวดเลยทีเดียว!

ครู่ต่อมา ร่างกายของซูหยวนก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติ เขาหัวเราะออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

"วันที่สิบเจ็ดของการฝึกฝนในสนามจำลองพลังดารา อาการบาดเจ็บซ่อนเร้นทั้งสี่จุดในร่างกายถูกขจัดและผสานเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว!"

ภายในห้องฝึกยุทธ์ของหนิงเจ๋อหยวน

เขาทอดสายตามองไปยังห้องฝึกยุทธ์ 33 อีกครั้ง

"เร็วกว่าเวลาที่คาดการณ์ไว้มากทีเดียว"

"ไม่คาดคิดเลยว่าซูหยวนจะสามารถซ่อมแซมอาการบาดเจ็บซ่อนเร้นได้จนสมบูรณ์ โดยไม่ต้องพึ่งพาการประลองกับหุ่นยนต์จำลองการต่อสู้เลยด้วยซ้ำ"

"เคล็ดวิชาหายใจเทพจักรพรรดิดาราก็ดูจะมีความก้าวหน้าขึ้นมาเล็กน้อย"

"การที่เขาสามารถทำได้ขนาดนี้ในขณะที่ยังอยู่เพียงระดับห้าขั้นต้น ช่างเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อจริงๆ เขามันเป็นอัจฉริยะขนานแท้"

ทว่าหนิงเจ๋อหยวนกลับไม่ได้รู้สึกประหลาดใจนัก เพราะการที่ซูหยวนสามารถฝึกเคล็ดวิชาหายใจเทพจักรพรรดิดาราสำเร็จได้ภายในเวลาเพียงยี่สิบกว่าชั่วโมงนั้น ถือเป็นเรื่องที่น่าตกตะลึงที่สุดสำหรับเขาแล้ว

การซ่อมแซมอาการบาดเจ็บซ่อนเร้นยังไม่ใช่ก้าวแรกของการเรียนรู้เคล็ดวิชาหายใจนี้เสียด้วยซ้ำ

ก้าวแรกที่แท้จริง ซูหยวนยังคงต้องค้นหาคำตอบด้วยตัวเองต่อไป

"พยายามต่อไปเถอะนะ เจ้าหนุ่ม 'ความจริง' ในอนาคตกำลังรอเธออยู่"

"เธอจะต้องเบิกทางสร้างวิถียุทธ์สายใหม่ และก้าวขึ้นเป็นผู้ยิ่งใหญ่เหนือใครบนเส้นทางนั้นได้อย่างแน่นอน"

"เมื่อถึงวันนั้น ต่อให้พวกเราต้องกลายเป็นเพียงบันไดให้เธอก้าวข้าม พวกเราก็ยินดี"

หนิงเจ๋อหยวนเงยหน้าขึ้น สายตาอันลึกล้ำทอดมองไกลออกไปยังทิศทางของมหาวิทยาลัยจ้านเฟิง

สายตานี้ราวกับแฝงไว้ด้วยพลังอำนาจแห่งสวรรค์อันยิ่งใหญ่

ณ มุมหนึ่งในมหาวิทยาลัยจ้านเฟิง หนิงเทียนอวิ๋นก็รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"ตาแก่บ้าไปแล้วหรือไง? ทำไมอยู่ดีๆ ถึงมาจ้องมองฉันแบบนี้ล่ะเนี่ย? ขนลุกชะมัด"

สิ้นคำพูด หนิงเทียนอวิ๋นก็รู้สึกเหมือนถูกอะไรบางอย่างฟาดเข้าที่หัว มุมปากของเขากระตุกด้วยความเจ็บปวด

"ไม่ได้บ้า ไม่ได้บ้าสักหน่อย"

"ความคืบหน้าในการฝึกยุทธ์ของฉันน่ะเหรอ?"

"ไม่ต้องห่วงหรอก อย่างมากอีกห้าเดือน ฉันก็จะทะลวงถึงระดับเก้าขั้นต้นได้อย่างแน่นอน ถึงตอนนั้น ฉันก็จะเป็นคนแรกที่ได้รับฉายาปราชญ์ยุทธ์ทั้งที่เพิ่งอยู่ระดับเก้าขั้นต้นเลยล่ะ"

หนิงเทียนอวิ๋นพูดพึมพำกับความว่างเปล่า ครู่ต่อมา บรรยากาศรอบด้านก็กลับคืนสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง... เวลาสามชั่วโมงในการฝึกฝนภายในสนามจำลองพลังดาราผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลังจากที่อาการบาดเจ็บซ่อนเร้นของซูหยวนได้รับการซ่อมแซมอย่างสมบูรณ์แล้ว เขาก็เลือกที่จะฝึกฝนต่อไป

ภาพทิวทัศน์รอบตัวค่อยๆ แปรเปลี่ยนกลับเป็นห้องฝึกยุทธ์ 33 ดังเดิม เป็นอันสิ้นสุดการฝึกฝนของซูหยวนในสนามจำลองพลังดาราสำหรับวันนี้

เช่นเคย ซูหยวนเป็นคนแรกที่ก้าวเท้าออกจากห้องฝึกยุทธ์

จูเซวียน เซวียเจิ้ง และคนอื่นๆ ต่างคุ้นชินกับภาพนี้เป็นอย่างดี นักเรียนซูหยวนคงเตรียมตัวกลับไปพักผ่อนอีกแล้วเป็นแน่

ทว่าเหตุการณ์ที่ทำให้พวกเขาต้องประหลาดใจก็เกิดขึ้น เมื่อซูหยวนเดินออกจากห้องแล้วกลับไม่ได้เดินจากไป แต่กลับหันไปมองจ้าวเฟยกว่างแทน

"ท่านรองเจ้าสำนักจ้าวครับ รบกวนพาผมไปพบท่านเจ้าสำนักหนิงเจ๋อหยวนหน่อยได้ไหมครับ?"

ทันทีที่สิ้นคำพูด ทุกคนต่างก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน

จ้าวเฟยกว่างจ้องมองซูหยวนอย่างลึกล้ำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ "ไปสิ"

ท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคน จ้าวเฟยกว่างก็เดินนำซูหยวนออกจากห้องฝึกยุทธ์ไป

"รองเจ้าสำนักหลี่ว์ ช่วงนี้นักเรียนซูหยวนกำลังทำอะไรอยู่กันแน่ครับ?"

เซวียเจิ้งอดกลั้นความสงสัยไว้ไม่อยู่ จึงหันไปเอ่ยถามหลี่ว์อวิ๋นอิงด้วยสีหน้าฉงน

หลี่ว์อวิ๋นอิงส่ายหน้าพร้อมตอบว่า "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"แม้แต่รองเจ้าสำนักหลี่ว์ก็ยังไม่รู้เลยเหรอ?"

คนอื่นๆ ต่างก็มีเครื่องหมายคำถามลอยวนอยู่เต็มหัว ความอยากรู้อยากเห็นพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ... ชั้นห้าของสำนักยุทธ์

จ้าวเฟยกว่างนำทางซูหยวนมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องฝึกยุทธ์ของหนิงเจ๋อหยวนอีกครั้ง

"เข้ามาสิ"

ยังไม่ทันที่จ้าวเฟยกว่างจะเอ่ยปาก เสียงทุ้มต่ำของหนิงเจ๋อหยวนก็ดังออกมารับ

ประตูห้องฝึกยุทธ์เปิดออกโดยอัตโนมัติ ซูหยวนและจ้าวเฟยกว่างจึงเดินเข้าไปด้านใน

"เป็นยังไงบ้าง? คิดเห็นอย่างไรกับเคล็ดวิชาหายใจเทพจักรพรรดิดาราล่ะ?"

คำพูดของหนิงเจ๋อหยวนนำมาซึ่งแรงกดดันที่มองไม่เห็นถาโถมเข้าใส่จิตใจของซูหยวน

แรงกดดันนี้ไม่ได้เกิดจากความตั้งใจของหนิงเจ๋อหยวนแต่อย่างใด หากแต่เป็นพลังอำนาจตามธรรมชาติที่แผ่ซ่านออกมาข่มเหงผู้ที่มีระดับพลังต่ำกว่า

ด้านข้าง จ้าวเฟยกว่างยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย

เวลาล่วงเลยมาป่านนี้แล้ว ด้วยพรสวรรค์ระดับซูหยวน เขาจะต้องฝึกเคล็ดวิชาหายใจเทพจักรพรรดิดาราสำเร็จแล้วอย่างแน่นอน

สิ่งที่เขาไม่ล่วงรู้คือระยะเวลาที่แท้จริงที่ซูหยวนใช้ในการฝึกเคล็ดวิชาหายใจนี้ต่างหาก

"คารวะท่านเจ้าสำนักหนิงครับ"

"เคล็ดวิชาหายใจเทพจักรพรรดิดาราลึกล้ำซับซ้อนมาก และความเร็วในการฝึกฝนก็รวดเร็วมากเช่นกันครับ"

กล่าวจบ ซูหยวนก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อ "ในขณะเดียวกัน ความยากในการฝึกฝนก็อยู่ในระดับที่สูงส่งอย่างยิ่งครับ"

"ความยากระดับสูงนั่นแหละดีแล้ว"

"หากมีการจัดระดับเคล็ดวิชาหายใจนี้ล่ะก็ แม้แต่ระดับสิบขั้นสูงสุดก็คงไม่เพียงพอที่จะใช้อธิบายมันได้หรอก"

ทันใดนั้น จิตใจของซูหยวนก็สั่นสะท้าน สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึง

"ส่วนที่มาที่ไปของมัน เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เธอจะได้รู้เอง"

"ยิ่งมีพรสวรรค์สูงส่ง ขีดจำกัดสูงสุดในการฝึกเคล็ดวิชาหายใจก็จะยิ่งพุ่งสูงขึ้นตามไปด้วย"

"สรุปก็คือ จงตั้งใจฝึกเคล็ดวิชาหายใจเทพจักรพรรดิดารานี้ให้ดี มันจะกลายเป็นไพ่ตายชิ้นสำคัญบนเส้นทางการฝึกยุทธ์ของเธออย่างแน่นอน"

มันจะมีประสิทธิภาพเทียบเท่ากับหัวใจเทพยุทธ์ได้เชียวหรือ?

ซูหยวนครุ่นคิดในใจหลังจากได้ฟังคำกล่าวของหนิงเจ๋อหยวน