บทที่ 28: นักศึกษาสาวสวยที่เหนือความคาดหมาย

บทที่ 28: นักศึกษาสาวสวยที่เหนือความคาดหมาย

ในเวลานี้ เมื่อมองดูรถเมอร์เซเดส-เบนซ์ จีคลาส ที่จอดอยู่ตรงหน้า กู้ชิวก็รู้สึกแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

เธอไม่ใช่คนที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับรถหรูเลย ดังนั้นเธอจึงดูออกในพริบตาว่านี่คือเบนซ์ จีคลาส มูลค่าหลายล้าน

เดิมทีเธอคิดว่าหลังจากพี่ชายตาสว่างและตัดใจจากหยูเวยได้แล้ว เขาก็เริ่มหันมาคิดถึงตัวเองบ้าง

เธอคิดว่าเขาคงจะซื้อรถธรรมดาสักคันไว้ขับไปทำงาน แต่ไม่เคยคาดคิดเลยว่ามันจะเป็นรถหรูระดับนี้

ปฏิกิริยาแรกของเธอคือ พี่ชายฉันไปเอาเงินมาจากไหนกัน!

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากมีเพื่อนร่วมบ้านเกิดอยู่ด้วย กู้ชิวจึงต้องเก็บงำความตกตะลึง ความสงสัย และความรู้สึกอื่นๆ ไว้ในใจลึกๆ เพื่อรอจนกว่าจะส่งเพื่อนเสร็จแล้วค่อยซักถามให้รู้เรื่อง

"พี่คะ มานี่สิ ฉันจะแนะนำให้รู้จัก"

จากนั้นเธอก็รีบสะกดกลั้นความสงสัยในใจ ดึงตัวสาวสวยหุ่นเพรียวที่ยืนอยู่ข้างๆ เข้ามา แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า

"นี่คือเพื่อนร่วมบ้านเกิดที่ฉันรู้จักมาก่อน หยางอี้เซี่ย หรือพี่เซี่ย อ้อ เธอเป็นศิษย์เก่าสถาบันเดียวกับพี่ด้วยนะ มาจากมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเหมือนกัน ครั้งนี้เธอก็จะกลับไปเฉียนสุ่ยด้วย ให้เธอติดรถพวกเราไปด้วยได้ไหมคะ?"

หยางอี้เซี่ยสวมเสื้อแขนสั้นสีขาวลายปักและกางเกงยีนส์ ซึ่งขับเน้นให้เรียวขาที่ยาวและเรียวเล็กของเธอดูตรงสวยมากยิ่งขึ้น

โดยเฉพาะรอยยิ้มหวานๆ บนใบหน้าของเธอ ที่ดูราวกับรักแรกในวัยเรียน ซึ่งทำให้ผู้พบเห็นรู้สึกได้ถึงความบริสุทธิ์ผุดผ่องเพียงแค่มอง

กู้หลี่เองก็ต้องยอมรับว่าพวกนักศึกษาสาวสวยที่ยังเรียนไม่จบเหล่านี้ มักจะดึงดูดสายตาผู้คนให้ต้องเหลียวมองได้จริงๆ

แน่นอนว่าหลังจากได้เห็นความงดงามระดับเสิ่นหลินซีแล้ว เขาก็เหลือเพียงความชื่นชมต่อหญิงสาวเหล่านี้ และไม่ได้มีความคิดอื่นใดมากนัก

เมื่อได้ยินคำพูดของกู้ชิว เขาก็ยิ้มและพูดทันทีว่า "ฮ่าๆ... แน่นอน ไม่มีปัญหา ไปเถอะ ขึ้นรถกัน"

"ขอบคุณค่ะรุ่นพี่"

หยางอี้เซี่ยทักทายเขาอย่างกระตือรือร้นเช่นกัน จากนั้นก็เข้าไปนั่งที่เบาะหลังกับกู้ชิว

หลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้พูดอะไร ทำตัวเป็นเด็กดี แต่สายตาของเธอมักจะจับจ้องไปที่กู้หลี่ซึ่งกำลังขับรถอยู่เสมอ

ก่อนหน้านี้เธอเคยได้ยินจากกู้ชิวว่า กู้หลี่เป็นเพียงโปรแกรมเมอร์ธรรมดาๆ

แม้ว่าเขาจะมีเงินเดือนหมื่นหรือสองหมื่นหยวน แต่เขาจะมีปัญญาขับรถหรูมูลค่าหลายล้านคันนี้ได้อย่างไร?

หรือว่า... นี่จะเป็นรถเช่า?

สำหรับจุดประสงค์ของกู้ชิว หยางอี้เซี่ยก็พอจะเดาออกอยู่บ้าง

การชวนเธอกลับบ้านพร้อมกันในครั้งนี้ ย่อมเป็นความตั้งใจที่จะแนะนำเธอให้กู้หลี่รู้จัก เพื่อดูว่าทั้งสองคนจะมีใจให้กันหรือไม่

เดิมทีเธอไม่ได้คาดหวังอะไรเลย แต่ผิดคาด มันกลับกลายเป็นเซอร์ไพรส์ครั้งใหญ่สำหรับเธอ

อย่างไรก็ตาม ท่าทีที่ค่อนข้างเย็นชาของกู้หลี่ทำให้เธอรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

เธออยากจะหาหัวข้อมาพูดคุย แต่โชคร้ายที่กู้หลี่จดจ่ออยู่กับการขับรถ เธอจึงหาช่องทางแทรกไม่ได้เลย

ดังนั้น นอกจากการพูดคุยกับกู้ชิวเป็นระยะๆ แล้ว เวลาที่เหลือเธอจึงใช้ไปกับการสังเกตกู้หลี่และทุกสิ่งภายในรถด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ผลลัพธ์กลับยิ่งทำให้เธอสับสนมากขึ้นไปอีก

เพราะเมื่อพิจารณาจากการแต่งกายของกู้หลี่และสภาพภายในรถแล้ว นี่ดูเหมือนจะเป็นรถที่เขาใช้เองจริงๆ

แต่ถ้าเป็นอย่างนั้น มันก็ช่างห่างไกลจากสถานการณ์ที่กู้ชิวเคยเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้มาก

ในช่วงเวลาที่เหลือของการเดินทาง จิตใจของเธอจึงเหม่อลอยไปอย่างไม่อาจห้ามได้

อีกด้านหนึ่ง เนื่องจากเธอไม่รู้สถานการณ์ทางฝั่งของกู้หลี่ กู้ชิวจึงไม่ได้พูดอะไรมากนักเช่นกัน

และแล้วสองชั่วโมงต่อมา กู้หลี่ก็ขับลงจากทางด่วนและมาถึงตัวอำเภอโดยสวัสดิภาพ

จากนั้น ตามคำบอกทางของหยางอี้เซี่ย เขาก็ขับรถไปส่งเธอถึงหน้าหมู่บ้านได้สำเร็จ

"กู้ชิว พี่กู้ ครั้งนี้ขอบคุณมากนะคะ"

หยางอี้เซี่ยยิ้ม ทักทายทั้งสองคน แล้วเดินตรงไปยังหมู่บ้าน

"จ้า พี่อี้เซี่ย ลาก่อนนะ"

กู้ชิวพยักหน้ารับ จากนั้นก็ขึ้นรถ และในที่สุดก็เอ่ยถามคำถามที่อัดอั้นอยู่ในใจมาตลอด

"พี่คะ ตกลงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับพี่กันแน่? พี่ไปซื้อรถดีๆ แบบนี้มาได้ยังไง? พี่ไม่ได้ไปทำอะไรผิดกฎหมายมาใช่ไหม?"

เมื่อเจอคำถามเป็นชุดเช่นนี้ กู้หลี่ก็ถึงกับหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ถูกไปชั่วขณะ

เขาตอบกลับไปอย่างหงุดหงิดทันที

"พูดอะไรของเธอเนี่ย! พี่ชายของเธอจะไปทำเรื่องแย่ๆ แบบนั้นได้ยังไง! ยัยเด็กบ๊อง เอะอะก็มองพี่ชายในแง่ร้ายตลอดเลยนะ!"

กู้ชิวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "แน่นอนว่าฉันก็อยากให้พี่ได้ดีนั่นแหละ แต่ประเด็นคือ พี่เปลี่ยนไปมากเกินไปต่างหาก!"

ขณะที่พูด เธอก็ตบลงบนเบาะหนังที่ตนนั่งอยู่เบาๆ แล้วอุทานออกมา

"พี่ รถคันนี้ราคาตั้ง 2 ล้านกว่าเลยนะ! ต่อให้พี่ทำงาน 10 ปี ก็ยังได้เงินแค่นั้นเอง

ประเด็นสำคัญคือ จนถึงตอนนี้พี่เพิ่งทำงานมาไม่ถึง 4 ปีด้วยซ้ำ ต่อให้ไม่กินไม่ดื่ม พี่ก็ไม่มีปัญญาซื้อรถคันนี้หรอก"

"อีกอย่าง ก่อนหน้านี้พี่ก็หมดเงินไปตั้งเท่าไหร่กับยัยหยูเวยนั่น อย่าคิดนะว่าฉันไม่รู้น่ะ"

"ฮ่าๆ..."

กู้หลี่รู้สึกขบขันกับคำพูดของกู้ชิวและรีบอธิบาย

"น้องสาว เงินเดือนพี่ก็แค่นั้นแหละ แต่พี่มีงานเสริมนี่นา ทั้งเล่นหุ้น เทรดคริปโต แล้วก็อื่นๆ อีก

อ้อ ก่อนหน้านี้พี่ก็รับงานนอกมาทำแล้วก็ได้เงินมาจำนวนหนึ่ง เรื่องพวกนี้เธอไม่รู้สินะ?"

"อะไรนะ? พี่มีงานเสริมเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ กู้ชิวก็รู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย

กู้หลี่หัวเราะเบาๆ "ไม่งั้นจะเป็นอะไรได้อีกล่ะ?"

กู้ชิวจึงเริ่มพิจารณาพี่ชายของตนอย่างจริงจัง แต่ยิ่งมอง เธอก็ยิ่งรู้สึกแปลกประหลาดใจ

เมื่อสัมผัสได้ถึงสีหน้าประหลาดใจของน้องสาว กู้หลี่ก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น "เป็นอะไรไป? มีดอกไม้ติดอยู่บนหน้าพี่หรือไง?"

กู้ชิว: "ไม่มีดอกไม้ติดอยู่หรอก แค่ดูเหมือนว่าพี่จะหล่อขึ้นนิดหน่อยน่ะ"

จากนั้นเธอก็ส่ายหน้าและพึมพำกับตัวเอง

"มันไม่สมเหตุสมผลเลย ตอนที่เราเจอกันช่วงวันแรงงาน พี่ยังไม่ได้เปลี่ยนไปขนาดนี้เลยนี่นา"

"บอกมานะพี่ พี่ยังมีอะไรปิดบังฉันอยู่อีกหรือเปล่า?"

"หรือว่า เหมือนในนิยาย พี่ไปมีวันไนท์สแตนด์กับ 'สาวสวยบ้านรวยผิวขาว' ที่ไหนมาก่อน"

"แล้วเธอก็ดันท้อง ตอนนี้เลยอุ้มลูกมาตามหาพี่ใช่ไหม?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น กู้หลี่ก็หลุดหัวเราะออกมาทันที

"ฮ่าๆ... น้องสาวตัวแสบ เธออ่านนิยายมากเกินไปแล้วนะ คิดแบบนั้นไปได้ยังไงเนี่ย!?"

กู้ชิวผายมือออก รู้สึกจนใจเล็กน้อย "ก็ใครใช้ให้พี่เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ล่ะ! จู่ๆ ก็เลิกชอบหยูเวย แล้วจู่ๆ ก็มีรถหรูขับซะงั้น"

"..."

เมื่อได้ฟัง กู้หลี่ก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ เรื่องนี้มันอธิบายยากจริงๆ

อย่างที่คิดไว้ คนใกล้ชิดที่สุดย่อมรู้ใจที่สุด

เขารู้ดีว่าการกลับบ้านในครั้งนี้ ย่อมทำให้ทุกคนสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงของเขาอย่างแน่นอน

โชคดีที่เขาเตรียมการไว้ล่วงหน้าแล้ว เขาจึงแต่งเรื่องขึ้นมาอย่างใจเย็นทันที

อันที่จริง เขาแค่แต่งเติมเรื่องราวการแตกหักกับหยูเวย โดยเลื่อนเหตุการณ์สารภาพรักในวันที่ 20 พฤษภาคม มาเป็นวันแรงงานแทน จากนั้นก็เล่าถึงสถานการณ์ในช่วงเดือนที่ผ่านมา

เรื่องราวก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการถูกปฏิเสธตอนสารภาพรักในวันแรงงาน จากนั้นก็ตัดใจอย่างเด็ดขาด ลุกขึ้นมาปัดฝุ่นตัวเอง และหันมาออกกำลังกายอย่างหนัก

ผิดคาด เพียงเพราะเขาต้องการเลิกหมกมุ่นกับเรื่องความรัก เขาจึงออกกำลังกายอย่างบ้าคลั่ง และภายในเวลาเพียงหนึ่งเดือน เขาก็เปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นหนุ่มหุ่นเฟิร์มได้สำเร็จ

หลังจากนั้น อาจเป็นเพราะคำกล่าวที่ว่า 'เมื่อเสียบางสิ่งไป ย่อมได้บางสิ่งกลับมา' เขาจึงทำเงินก้อนโตในตลาดหุ้นได้อย่างเหนือความคาดหมาย

"... เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ ทีนี้พอใจหรือยัง?"

"เอ่อ..."

หลังจากได้ยินคำอธิบายของกู้หลี่ กู้ชิวก็ตระหนักได้ในที่สุดว่าเกิดอะไรขึ้น

ที่แท้ช่วงหลายปีมานี้พี่ชายของเธอก็ทำงานหนักมาโดยตลอด ไม่เพียงแค่เล่นหุ้นและเทรดคริปโตเท่านั้น แต่ยังรับโปรเจกต์งานนอกมาทำอีกด้วย

เขาพยายามอย่างหนักจริงๆ!

แต่มันก็เข้าทำนอง "ฟ้าหลังฝนย่อมสดใสเสมอ" การเลิกรากับผู้หญิงอย่างหยูเวย แล้วไปหาพี่สะใภ้ดีๆ สักคนในอนาคต ย่อมเป็นเรื่องที่สมบูรณ์แบบที่สุด

เธอรีบถามขึ้นทันที "พี่คะ แล้วพี่คิดยังไงกับพี่อี้เซี่ยเมื่อกี้ล่ะ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น กู้หลี่ก็หัวเราะออกมาทันที

ตั้งแต่ตอนที่เขาเห็นเพื่อนร่วมบ้านเกิดคนนั้น เขาก็รู้แล้วว่าน้องสาวของเขากำลังคิดจะทำอะไร

แม้ว่ามันจะเป็นความหวังดี แต่เขาไม่ต้องการมันจริงๆ เขาจึงรีบพูดออกไปว่า

"น้องสาว ไม่ต้องห่วงเรื่องของพี่หรอกน่า ตอนนี้พี่ตาสว่างแล้ว ผู้หญิงบนโลกนี้มีตั้งเยอะแยะไปใช่ไหมล่ะ? ไม่ต้องห่วง ภายในปีนี้พี่จะหาแฟนให้ได้แน่นอน

ทรัพย์สินของพี่ตอนนี้อย่างน้อยก็มีหลักล้านแล้ว การจะหาแฟนสักคนคงไม่ใช่เรื่องยากหรอก"

ความสงสัยในใจถูกคลี่คลายลงชั่วคราว ประกอบกับมีแต่ข่าวดีจากฝั่งกู้หลี่ กู้ชิวจึงคลายความกังวลและรู้สึกยินดีกับพี่ชายของเธอไปโดยปริยาย

"โอเคค่ะ งั้นฉันจะรอดูหน้าพี่สะใภ้นะ"

ขณะที่พูด เธอก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงตบมือด้วยความตื่นเต้น

"พี่คะ การกลับมาของพี่ครั้งนี้ต้องมีเรื่องสนุกๆ ให้ดูแน่เลย ฮี่ๆ... พรุ่งนี้พวกลุงๆ มาหา สีหน้าของพวกเขาจะต้องน่าดูมากแน่ๆ"