บทที่ 100 ค้อนลากเขาสามสิบหกท่า
บทที่ 100 ค้อนลากเขาสามสิบหกท่า
ซูป๋ออันหลับไปในที่สุด หลังจากใช้พลังศรัทธาธูปเทียนเส้นนั้นไปได้ไม่นาน
หลังศึกษาตั้งนานแต่ไม่คืบหน้า ซูป๋ออันก็เผลอหลับไปอย่างไม่รู้ตัว และเข้าสู่ห้วงความฝัน
ในฝัน ซูป๋ออันเหมือนได้ทบทวนการต่อสู้ระหว่างหมีสีน้ำตาลกับเสือโคร่งลายเหลืองดำอีกครั้ง
และได้ทบทวนการล่าเหยื่อของเสือโคร่งลายขาวที่ว่องไวราวอสนีบาตอีกครั้ง
ท่วงท่าพวกนี้ถูกทำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ราวกับว่าเขาใช้ชีวิตผ่านฤดูใบไม้ผลิ ร้อน ใบไม้ร่วง และหนาวในป่าภูเขามานับไม่ถ้วน
และทุกขั้นตอนของท่วงท่าเหล่านี้ ก็ถูกซูป๋ออันจำไว้แน่นอยู่ในใจ
เช้าวันถัดมา ซูป๋ออันถูกเสียงโทรศัพท์ปลุกให้ตื่น
ตอนรับสายแบบงัวเงีย ซูป๋ออันก็สะดุ้งกับเสียงแหบเหมือนไก่ขันที่ดังมาจากปลายสาย
“ฮัลโหล เสี่ยวซู ทำไมตอนนี้ยังไม่มาบริษัทอีก”
ซูป๋ออันชะงัก ใครกันกล้าใช้เสียงแบบนั้นใส่เขา นี่มันไม่สมเหตุสมผลเลย!
ฟังจากเสียงแล้ว เหมือนจะเป็นอดีตผู้จัดการใหญ่ของเขา หรือก็คือหลิวตงเหวิน ผู้จัดการหลิวที่เพิ่งถูกย้ายไปแผนกจดหมายเหตุประวัติของกลุ่มบริษัทในฐานะรองผู้อำนวยการเมื่อไม่นานนี้นี่เอง!
ล้อเล่นกันหรือไง ตอนนี้เขาเป็นแค่รองเบอร์สองในแผนกกันดารที่ถูกดองอยู่ จะกล้าพูดกับเขาแบบนี้ได้ยังไง?
เพี้ยนไปแล้วมั้ง
ซูป๋ออันไม่ตามใจนิสัยแย่ๆ ของอีกฝ่ายแน่ เขาหัวเราะเย็นชาอย่างหงุดหงิดทันที แล้วพูดเชิงประชดว่า “หึหึ คุณคือผู้จัดการหลิวใช่ไหม”
อาจเป็นเพราะคุยผ่านโทรศัพท์ อีกฝ่ายจึงไม่ได้จับน้ำเสียงประชดประชันของซูป๋ออันได้
กลับพูดด้วยท่าทีเย็นชาและขึงขังยิ่งกว่าเดิมว่า “ฮึ ก็ดีหนิ อย่างน้อยยังฟังเสียงฉันออก ถือว่าใช้ได้ ไม่เสียแรงที่ฉันอบรมคุณมาตลอดเส้นทางนี้!”
ซูป๋ออันกะพริบตาปริบๆ แล้วก็หายง่วงสนิท
อบรมฉัน?
หลิวตงเหวิน?
เชี่ยเอ๊ย แกอบรมพ่อแกสิ
แกกับเฮ่อเฉียงสองไอ้ลูกเวรนั่นคบหากันสกปรก รวมหัวเป็นพวกเดียวกัน คนหนึ่งรับบทสายดำ มืออาชีพเรื่องขุดหลุมให้คนอื่นสะดุดล้มอยู่เรื่อย อีกคนรับบทสายขาว คอยประนีประนอมไปวันๆ
แค่นี้แกยังกล้าเรียกว่าอบรมฉันอีกเหรอ
ซูป๋ออันกำลังจะด่าอีกฝ่าย แต่เสียงจากปลายสายก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“คืออย่างนี้นะ เสี่ยวซู มือถือฉันตกน้ำ มีธุระด่วนหน่อย เลยยืมมือถือเพื่อนโทรหาคุณ”
ซูป๋ออันได้ยินแบบนั้นก็ค่อนข้างแปลกใจ จึงเผลอยกมือถือมาดูใกล้ๆ ถึงได้เห็นว่าเบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์แปลกที่ไม่เคยเห็นมาก่อนจริงๆ
ที่น่าขำยิ่งกว่าคือ ใต้เบอร์โทรยังมีตัวหนังสือสีแดงอยู่หนึ่งบรรทัด
“ถูก 1025 คนทำเครื่องหมายว่าเป็นสายก่อกวน, สายหลอกลวง”
ว็อต……
ซูป๋ออันแทบจะด่าออกมาไม่ไหว
สรุปว่าที่เมื่อกี้เขางัวเงียคุยกับแกตั้งนาน มันเสียเวลาเปล่าสินะ
คุยกันมาถึงขนาดนี้แล้ว งั้นปิดท้ายให้สวยหน่อยดีกว่า
“โอ๊ย ผู้จัดการหลิว เกรงใจเกินไปแล้ว มีอะไรสั่งมาได้เลยครับ”
“อ้อ เรื่องเป็นแบบนี้……”
ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะพูดต่อ ซูป๋ออันก็พูดเสียงดังขึ้นก่อนว่า “อ๊ะ จริงสิ ผู้จัดการหลิว แม่คุณอาการดีขึ้นบ้างหรือยังครับ ผมก็บอกว่าจะไปเยี่ยมน้าอยู่เรื่อย แต่ช่วงนี้ต้องออกไปทำงานนอกสถานที่ก็เลยไม่ได้ไป งั้นเอาแบบนี้ ผมโอนเงินให้คุณหน่อย ถือเป็นน้ำใจจากผมแล้วกัน”
อีกฝ่ายอึ้งไปเล็กน้อย แล้วก็พูดด้วยความดีใจสุดขีดว่า “โอ๊ย เสี่ยวซู คุณนี่มีน้ำใจจริงๆ ผมกำลังจะพูดเรื่องนี้พอดีเลย หมอบอกว่าแม่ผมต้องรีบผ่าตัด ขาดอยู่หนึ่งแสนหยวนไว้ใช้ฉุกเฉิน ถ้าคุณสะดวก โอนเข้าบัญชีผมมาก่อนได้ไหม เดือนหน้าพอผมหมุนเงินได้แล้วจะคืนให้”
ซูป๋ออันยิ้มเย็นแล้วแซวว่า “หืม? ผ่าตัด? ครั้งก่อนคุณยังบอกไม่ใช่เหรอว่าแม่คุณเป็นโรคที่ตับ หัวใจ ม้าม ปอด ไตตายหมดแล้ว แถมความละอายยังถูกหมากินไปด้วย รักษาไม่ได้แล้ว ยังจะผ่าตัดอะไรอีกล่ะ”
อีกฝ่ายโดนคำพูดของซูป๋ออันอัดจนจุก พึ่งจะรู้ตอนนี้เองว่าถูกซูป๋ออันหลอกเล่นเข้าให้แล้ว
ปากเพิ่งจะอ้าออกพูดได้แค่พยางค์สีๆ คำหนึ่ง ก็ถูกซูป๋ออันวางสายไปในทันที
หยอกล้อพวกมิจฉาชีพไปชุดหนึ่ง ซูป๋ออันก็อารมณ์ดีสุดๆ พลิกตัวลุกขึ้นนั่งทันที
เพิ่งจะคิดจะลงจากเตียงไปใส่รองเท้า ซูป๋ออันก็ค้างไป!
เมื่อครู่เขาทำอะไรลงไป?
พุ่งตัวลุกขึ้น?
เชี่ย!
ฉันเป็นหมอนรองกระดูกทับเส้นไม่ใช่เหรอ จะพุ่งตัวทำไม
อ้อ ใช่ เมื่อวานฉันเสริมความแข็งแกร่งร่างกายไปแล้ว
ไม่ใช่!
ฉันเสริมความแข็งแกร่งให้ร่างกายก็จริง แต่เมื่อกี้ทำไมถึงรู้สึกว่าความทรงจำของท่านั้น มันฝังอยู่ในความจำของกล้ามเนื้อร่างกายมานานแล้วกันนะ
คิดมาถึงตรงนี้ จู่ๆ ซูป๋ออันก็รู้สึกว่ามีเนื้อหาความรู้จำนวนมหาศาลผุดขึ้นมาในสมอง
ความทรงจำพวกนี้ซับซ้อนมหาศาล ที่เด่นที่สุดคืออักษรประหลาดไม่กี่ตัว
แม้ซูป๋ออันจะเหมือนอ่านตัวอักษรพวกนี้ไม่ออก แต่กลับรู้ความหมายของมันได้อย่างชัดเจน
ค้อนลากเขาสามสิบหกท่า!
อะไรนะ?
ฟังจากชื่อนี้แล้ว ดูไฮเอนด์สุดๆ
หรือว่านี่จะเป็นวิชาเซียน?
อาวุธวิเศษ?
โห แบบนี้น่าตื่นเต้นจริงๆ
ซูป๋ออันอ่านต่อไปเรื่อยๆ ถึงค่อยๆ เข้าใจความหมายของมัน
ค้อนลากเขาสามสิบหกท่า! อีกชื่อหนึ่งคือวิชาลากเขาสามสิบหกท่า!
เป็นหนึ่งในวิชายุทธยุคบุกเบิกจากความทรงจำสืบทอดของเทพภูเขา
เป็นวิชายุทธที่สรุปและกลั่นออกมาจากคุณสมบัติและทักษะเด่นของสัตว์ป่าในภูเขาและป่าถึงสามสิบหกชนิด ผสานเข้ากับปรากฏการณ์ธรรมชาติอย่างดินถล่ม แผ่นดินแยก แดดแผดเผา ลมกรรโชก และอื่นๆ
หลังจากวิชายุทธบรรลุขั้นสูงสุด ไม่เพียงมีพลังต่อสู้น่าตกตะลึง แต่ยังทำให้หมัดทั้งสองข้างหลอมแน่นแข็งราวค้อนเหล็ก จึงได้ชื่อว่าค้อนลากเขาสามสิบหกท่า
เมื่อวานซูป๋ออันดูการต่อสู้ระหว่างหมีและเสือโคร่ง จึงกระตุ้นความไวต่อการสืบทอดทักษะการเคลื่อนไหวของหมีและเสือ
จากนั้น ตอนใช้พลังศรัทธาธูปเทียนเส้นนั้น เขาก็เปิดใช้งานท่วงท่าแบบเสือและแบบหมีในค้อนลากเขาสามสิบหกท่าได้สำเร็จ
ท่ารูปเสือ คือชุดกระบวนท่าที่กลั่นออกมาจากการสังเกตความน่าเกรงขามของการสลัดขน ความกล้าหาญในการล่าเหยื่อ และพรสวรรค์ในการกระโดดข้ามหุบเขาของเจ้าแห่งสัตว์ป่าอย่างเสือโคร่ง ผสานเข้ากับภูมิประเทศในป่าและสภาพร่างกาย
ท่ารูปหมี คือชุดวิชายุทธและวิธีใช้จังหวะเฉียวจิ้น ที่กลั่นออกมาจากรูปแบบการโจมตีและทักษะต่างๆ ของหมีสายตาสั้น ผสานกับการพึ่งพาพละกำลังและความน่าเกรงขามทรงอำนาจ
มองท่ารูปเสือและท่ารูปหมีของค้อนลากเขาสามสิบหกท่าในสมองอย่างละเอียด ซูป๋ออันก็เหมือนจะเข้าใจแจ่มแจ้งในชั่วพริบตา
เพียงแค่ชั่วพริบนั้น ซูป๋ออันก็รู้สึกราวกับตัวเองแปรสภาพเป็นทั้งหมีตัวใหญ่และเสือโคร่งตัวหนึ่งที่คำรามก้องอยู่กลางป่าภูเขา
สู้ไปมา เจ้าพุ่งข้ามาข้าตบกลับ ราวกับใช้การต่อสู้แบบมองสองทางพร้อมกัน ภาพการเคลื่อนไหวของเสือกับหมีถูกจำลงในสมองอย่างแน่นหนา
“เสือโคร่ง……ล่าเหยื่อ!”
ซูป๋ออันเลียนแบบท่าทางของเสือโคร่งในสมอง ใช้ขาทั้งสองถีบพื้น และในวินาทีถัดมา เขาก็รู้สึกว่าร่างตัวเองลอยขึ้นกลางอากาศ
พอลงพื้นอีกครั้ง เขากลับไปอยู่บนระเบียงห้องนอนที่ห่างออกไปแปดเมตรแล้ว
นี่ยังดีที่ซูป๋ออันเก็บแรงไว้บ้าง ไม่งั้นคงชนหน้าต่างไปแล้ว
แถมถ้าไม่ใช่เพราะตัววิลล่ามีเพดานสูงพอ เมื่อครู่ตอนพุ่งตัวขึ้นไป เขาคงชนเพดานไปแล้ว
ซูป๋ออันกะพริบตา มองไปยังจุดที่เพิ่งกระโดดจากมา รู้สึกไม่ค่อยจริงเท่าไร
ต้องรู้ว่า สถิติการกระโดดไกลของผู้ชายทั้งโลกตอนนี้ก็ยังไม่เกินเก้าเมตร และนั่นยังเป็นการกระโดดที่มีการวิ่งส่งด้วย
ส่วนเขา แทบจะเป็นการกระโดดไกลจากจุดอยู่กับที่ แต่กลับเกือบทำลายสถิติโลกได้แบบสบายๆ
เรียกว่า……รู้สึกไม่จริงเอามากๆ!
ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของซูป๋ออันก็ดังขึ้น
“ไม่ดีแล้ว คุณซู เรื่องใหญ่แล้ว ฝั่งโครงการถนนโรงงานเก่าขุดเจอโบราณสถาน คงจะต้องหยุดงานกันแล้ว”
(จบตอน)