บทที่ 270 จินตนาการของเฉินเส้ามาน (ฟรี)
บทที่ 270 จินตนาการของเฉินเส้ามาน (ฟรี)
เมื่อออกจากงานเลี้ยงรุ่น หลัวเย่และถังเอินฉีก็เดินออกมาด้วยกัน
เมื่อมองดูแผ่นหลังของทั้งสองคนที่เดินจากไป หนิวเทียนอีก็อุทานขึ้น "พวกเขายังไม่ได้คบกันจริงๆ เหรอเนี่ย"
"ก็คงใช่นั่นแหละ"
อวี๋ฉีหางถอนหายใจ "พวกเขาดูเหมือนเพื่อนกันจริงๆ ไม่เห็นมีวี่แววของความโรแมนติกเลยสักนิด"
พูดจบ อวี๋ฉีหางก็เอาแขนโอบไหล่หนิวเทียนอีแล้วกระซิบกระซาบอย่างมีเลศนัย "แช่เท้าไหม"
"ไปดิ"
...
หลังจากกลับถึงบ้าน หลัวเย่ก็นั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์
เขายังไม่ลืมจุดเด่นของตัวเอง นั่นก็คือการเล่นเกม
เทพสงคราม PUBG หลัวเย่กุยเกิน กำลังจะหวนคืนสู่สมรภูมิอีกครั้ง
หลัวเย่เปิดคอมพิวเตอร์และเริ่มไลฟ์สตรีมบนแพลตฟอร์มวิดีโอสั้นทันที
อย่างไรก็ตาม เนื่องจากห่างหายไปนาน เกมแรกของเขาจึงออกมาไม่ค่อยสวยนัก
ผู้ชมขาจรที่แวะเวียนเข้ามาดูต่างก็พากันเยาะเย้ยว่าเขาเล่นห่วย
บางคนถึงกับสงสัยว่าเขาแอบอ้างชื่อหลัวเย่กุยเกินด้วยซ้ำ
หลัวเย่ไม่ได้ใส่ใจอะไรอยู่แล้ว เขาก็แค่ไลฟ์เล่นๆ สนุกๆ เท่านั้น
วินาทีต่อมา ข้อความชวนเล่นเกมจากรุ่นพี่นางฟ้าก็เด้งขึ้นมา หลัวเย่กดรับคำเชิญและเลือกที่จะออกจากเกมปัจจุบันทันที
ยังไงแรงก์ของเขาก็ต่ำเตี้ยเรี่ยดินอยู่แล้ว เขาเลยไม่แคร์เรื่องโดนหักคะแนน
รุ่นพี่นางฟ้าไม่ได้เปิดไมค์ แต่ความเข้าขากันระหว่างเขากับรุ่นพี่นางฟ้าไม่ได้สร้างขึ้นมาแค่วันสองวัน พวกเขาไม่จำเป็นต้องเปิดไมค์คุยกันก็รู้ใจและประสานงานกันได้อย่างยอดเยี่ยม
ยิ่งไปกว่านั้น รุ่นพี่นางฟ้าก็คงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เขากำลังไลฟ์อยู่
ทว่า ไม่ว่าเธอจะรู้หรือไม่ก็ตาม มันก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไร เขาก็แค่ไลฟ์ขำๆ แถมในไลฟ์ก็มีคนดูอยู่แค่สองสามคน ซึ่งทุกคนก็พากันกดออกไปหลังจากดูไปได้แป๊บเดียว
ในเกมที่สอง เมื่อมีรุ่นพี่นางฟ้าร่วมทีมด้วย ฝีมือของหลัวเย่ก็พัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จนกลับมาได้ถึงครึ่งหนึ่งของระดับท็อปฟอร์ม
แม้เขาจะยังไม่สามารถครองความเป็นใหญ่ในล็อบบี้ระดับเทพสงครามได้ แต่การตบผู้เล่นระดับล่างก็ยังถือเป็นเรื่องกล้วยๆ
ทั้งสองคนประสานงานกันได้อย่างไร้ที่ติ เมื่อชอบกินหม้อไฟพุ่งเข้าชาร์จ หลัวเย่ก็จะคอยยิงคุ้มกันให้ ทำให้เธอบุกทะลวงไปได้อย่างราบรื่น
เวลาที่เขาปาระเบิด ชอบกินหม้อไฟก็จะปาตามไปพร้อมๆ กัน โดยเล็งไปที่จุดต่างๆ ปิดตายทุกเส้นทางหนีของศัตรู
หลังจากจบเกมนี้ ก็มีคนเข้ามาดูในไลฟ์สตรีมมากกว่าสิบคนแล้ว
บนหน้าจอแชต ผู้ชมก็เริ่มพิมพ์ข้อความพูดคุยกันอย่างต่อเนื่อง
: หลัวเย่กุยเกินเหรอ ตัวจริงปะเนี่ย
: ตัวปลอมชัวร์ หลัวเย่กุยเกินเคยครองอันดับหนึ่งในตารางคิลตั้งสามซีซันซ้อนเลยนะ สตรีมเมอร์คนนี้ก็เล่นเก่งอยู่หรอก แต่ยังห่างชั้นกับหลัวเย่กุยเกินอีกเยอะ
: หลัวเย่กุยเกินเหรอ ไม่ใช่ว่าเขาโดนรถชนไปแล้วเหรอ หรือว่าไหลตายไปแล้ว ไม่มีใครเห็นเขาลงเล่นในเกมระดับสูงมาหลายเดือนแล้วนะ
: สตรีมเมอร์คนนี้น่าจะเกาะชื่อหลัวเย่กุยเกินเรียกยอดวิวล่ะมั้ง แยกย้ายเถอะพวกเรา
หนุ่มอบอุ่นหลังก้นหมา : เฮ้ย พวกนาย ดูสิฉันเจอใคร!
เมื่อเห็นคอมเมนต์สุดท้าย หลัวเย่ก็พูดด้วยความประหลาดใจ "นายหาฉันเจอด้วยเหรอเนี่ย"
หนุ่มอบอุ่นหลังก้นหมา: ฮ่าๆๆ ฉันกดติดตามช่องวิดีโอสั้นของนายไว้ไง พอดีกำลังเบื่อๆ ก็เลยกดเข้ามาดู... คนดูน้อยจังแฮะ เดี๋ยวฉันไปเรียกพวกพี่น้องในกลุ่มนักอ่านมาดูก่อนนะ
พูดจบไม่ทันขาดคำ ผู้คนก็เริ่มหลั่งไหลเข้ามาในไลฟ์สตรีมอย่างไม่ขาดสาย
จากสิบกว่าคนเพิ่มเป็นหลายสิบคน และในที่สุดก็ทะลุหลักร้อย
เมื่อเห็นคนเข้ามาดูไลฟ์เยอะขนาดนี้ หลัวเย่ก็รู้สึกประหม่าขึ้นมานิดๆ
"สวัสดีทุกคนครับ..."
อี้เสวี่ยน้อยผู้น่ารัก: โอ๊ะ จับนักเขียนตัวเป็นๆ ได้แล้ว
ราชินีแวมไพร์ผู้ไร้เทียมทานแห่งจักรวาล: นิยงนิยายไม่ยอมแต่ง แต่มานั่งไลฟ์สตรีมเกมเนี่ยนะ
ว่าที่สามีในอนาคตของเย่จื่อ: คุณนักเขียนครับ ผมเป็นเด็กมัธยมต้น ผมชอบอ่านนิยายของคุณมากเลย ช่วยอัปเดตให้บ่อยกว่านี้หน่อยได้ไหมครับ ขอบคุณครับ
เย่จื่อดาวดวงน้อย: ชื่อคนข้างบนตลกจัง! จะว่าไป คุณนักเขียนคะ หนูเป็นเด็กประถม อัปเดตหน่อย อัปเดตหน่อย อัปเดตหน่อย!
ผู้พิทักษ์มู่เยว่ผู้แสนดีที่สุดในสามโลก: ฉันล่ะเบื่อจริงๆ ฉันอุตส่าห์กอบกู้โลกก็เพื่อรออ่านตอนใหม่ของนายทุกวันเลยนะ คิดว่ามันง่ายนักหรือไง นายก็ยังเอาแต่เล่นเกมอยู่นั่นแหละ ปล่อยให้โลกแตกไปเลยเถอะ ใครอยากกู้โลกก็เชิญเลย
...
เมื่อเห็นคอมเมนต์มากมายจากเหล่านักอ่าน หลัวเย่ก็รู้สึกขบขันเป็นอย่างมาก
นักอ่านของเขามีแต่คนแปลกๆ ทั้งนั้น แอดมินของกลุ่มนักอ่านพวกนี้ก็ออนไลน์กันทุกวัน
บางคนก็เป็นพวกเบียวขั้นหนัก เอาแต่ตะโกนปาวๆ ว่าจะกอบกู้โลกอยู่ตลอดเวลา
หลัวเย่ยิ้ม "พวกคุณน่ะ ดูไว้แล้วก็จำไปใช้ให้ดีๆ ล่ะ"
หลัวเย่ควบคุมตัวละครอย่างตั้งใจ ชอบกินหม้อไฟก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ทั้งสองแท็กทีมกันบุกตะลุยฝ่าวงล้อมเข้าไปจนถึงวงสุดท้าย และคว้าแชมป์กินไก่มาครองได้อย่างรวดเร็ว
อี้เสวี่ยน้อยผู้น่ารัก: ว้าว นักเขียนเก่งจังเลย
เย่จื่อดาวดวงน้อย: คุณนักเขียน รีบๆ ไปแต่งนิยายได้แล้ว! (●'◡'●)
อี้เสวี่ยน้อยผู้น่ารัก: คนที่ชื่อชอบกินหม้อไฟนี่ใช่รุ่นพี่นางฟ้าหรือเปล่าคะ
ทันทีที่เธอถามขึ้นมา นักอ่านทุกคนก็เพิ่งจะสังเกตเห็นประเด็นนี้
: ไอ้เด็กแสบ นายกำลังเล่นโหมดคู่กับรุ่นพี่นางฟ้าอยู่เหรอ
: ร้ายกาจจริงๆ เลยนะ
: ให้รุ่นพี่นางฟ้าเปิดไมค์หน่อยสิ ฉันอยากได้ยินเสียงของรุ่นพี่นางฟ้า
เมื่อเห็นคอมเมนต์เหล่านี้ หลัวเย่ก็ทำเพียงแค่ยิ้มแต่ไม่ตอบอะไร
ถ้ารุ่นพี่นางฟ้าอยากเปิดไมค์ เดี๋ยวเธอก็เปิดเองนั่นแหละ
หลังจากได้กินไก่ ตัวละครของรุ่นพี่นางฟ้าก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลัวเย่ แล้วกดเต้นรำไปหนึ่งสเตป
เมื่อเห็นดังนั้น หลัวเย่ก็กดเต้นตามไปเช่นกัน
แฟนๆ ในไลฟ์สตรีมแทบจะระเบิดอารมณ์ออกมา
บ้าเอ๊ย รุ่นพี่นางฟ้าน่ารักชะมัด นี่พวกเขาสองคนกำลังโชว์หวานใส่กันอยู่ใช่มั้ยเนี่ย
หลังจากจบเกมนี้ หลัวเย่ก็ปิดไลฟ์สตรีม
ในตอนนั้นเอง หลัวเย่ก็ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวแผ่วเบาดังมาจากหน้าประตูห้อง
เขาลุกจากเก้าอี้ เดินไปที่ประตู แล้วเปิดออก ก็เห็นโอวหยางหมิงเยว่ยืนอยู่หน้าประตู เธอกำชายเสื้อแน่นและขยุกขยิกตัวไปมาด้วยความประหม่า
เมื่อเห็นประตูเปิดออกกะทันหัน เด็กสาวก็สะดุ้งตกใจ ถอยหลังไปครึ่งก้าว แล้วหลุดเสียงร้องอุทานออกมาเบาๆ
"มีอะไรเหรอ" หลัวเย่ถามด้วยความงุนงง
"พี่คะ... เอ่อ พรุ่งนี้พี่ไปเป็นเพื่อนฉันที่โรงเรียนหน่อยได้ไหมคะ"
"ก็ได้อยู่หรอก แต่เธอปิดเทอมแล้วไม่ใช่เหรอ"
"ใช่ค่ะ... ใช่ ปิดเทอมแล้ว แต่ผลสอบปลายภาคเพิ่งออก พวกเราก็เลยต้องไปประชุมผู้ปกครองที่โรงเรียนน่ะค่ะ"
"อ้อ เข้าใจละ"
หลัวเย่ไม่ได้ซักไซ้ต่อ
การที่โอวหยางหมิงเยว่มาขอร้องให้เขาไปเป็นเพื่อน ก็แสดงว่าพรุ่งนี้แม่ของเธอไปไม่ได้
เมื่อลองคิดดูดีๆ พรุ่งนี้ก็เป็นวันทำงานของน้าหลี่พอดี
ตารางงานของเธอคือทำสองวันหยุดหนึ่งวัน งานก็เลยไม่ได้หนักหนาสาหัสอะไรนัก ปกติแล้วพวกแม่บ้านก็มักจะไม่ลางานกันหรอก เว้นแต่จะมีเหตุสุดวิสัยจริงๆ
"โอเคค่ะ... เย่!"
โอวหยางหมิงเยว่แอบดีใจเงียบๆ อย่างระมัดระวัง ไม่กล้าให้หลัวเย่เห็นว่าเธอดีใจมากแค่ไหน
บนโซฟาในห้องนั่งเล่นชั้นล่าง เฉินเส้ามานเฝ้ามองดูการพูดคุยโต้ตอบระหว่างเด็กสาวกับหลัวเย่ตรงโถงทางเดินชั้นบนด้วยรอยยิ้มกว้าง
แม่หนูหมิงเยว่นี่ช่างเป็นเด็กดีจริงๆ
ถ้าเธอเป็นลูกสาวของฉันก็คงดีสิ
น่าเสียดาย ตอนที่เธอคลอดกู้หมิงเซวียน เธอเจ็บปวดทรมานมากจนสาบานกับตัวเองว่าจะไม่มีลูกอีกแล้วในชาตินี้
พี่สาวของเธอก็ไม่เอาไหน ดันคลอดลูกชายออกมาซะได้ หลัวเย่ก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน
ถ้าหลัวเย่เป็นผู้หญิงก็คงจะดีสิ
เฉินเส้ามานอยากได้ทั้งลูกชายและลูกสาว ถ้าเป็นพี่ชายกับน้องสาวก็ยิ่งเพอร์เฟกต์เลย
แม้ว่าโอวหยางหมิงเยว่จะไม่ใช่ลูกสาวของเธอ แต่คนเป็นแม่ที่ไหนบ้างจะไม่อยากได้เด็กสาวที่น่ารักน่าเอ็นดูแบบนี้
เมื่อสังเกตเห็นสายตาของเฉินเส้ามาน โอวหยางหมิงเยว่ก็สะดุ้งตกใจอีกครั้ง ใบหน้าของเธอเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ก่อนจะโค้งคำนับให้เฉินเส้ามานอย่างมีมารยาท
โอย น่ารักน่าชังอะไรขนาดนี้
หัวใจของเฉินเส้ามานแทบจะละลาย
เด็กสาวคนนี้น่ารักเกินไปแล้ว
เธออยากมีลูกใจจะขาด
แต่เธอไม่อยากคลอดเอง... ก็เลยต้องให้คนอื่นคลอดให้แทน
กู้หมิงเซวียนน่ะหมดหวังไปแล้ว ความหวังเดียวที่เธอพอจะพึ่งพาได้ก็คือ...
หึๆ หลัวเย่ หลัวเย่เอ๋ย ถ้านายไม่ยอมมีลูกสาวให้ฉันสักคนล่ะก็ ฉันจะปล่อยให้เมียนายท้องหัวปีท้ายปีเลยคอยดู