ตอนที่ 335 อ้วนสุดยกทัพ

ชั่วพริบตาเดียว

เวลาล่วงเลยมาหนึ่งเดือนแล้วนับจากที่อ้วนสุดขึ้นครองจักรพรรดิ!

เป็นดังคาดตามที่เฉินฉวินคาดไว้ เหล่าขุนศึกทั่วหล้า พอได้รับพระราชโองการของหลิวเซี่ยแล้ว ต่างก็พากันด่าอ้วนสุดไม่หยุดปาก

ทว่า ผู้ที่ยกทัพจริงๆ กลับมีน้อยเหลือเกิน!

แม้แต่หลิวเปียวกับโจโฉที่เล่าปี่คิดว่าน่าจะยกทัพมา ก็ยังไม่มีท่าทีจะเคลื่อนพลแม้แต่น้อย

มีเพียงเจ้าเมืองสวีโจวเถาเชียนที่ประกาศอย่างเปิดเผยว่าจะตอบรับคำเรียกร้องของหลิวเซี่ย แล้วยกทัพไปปราบโจรทรยศอ้วนสุด

ทว่า ฟ้าฝนลมคะนองยากคาดเดา ชะตาคนก็มีขึ้นมีลง หลังจากเถาเชียนประกาศได้ไม่นาน ขณะกำลังจัดทัพสั่งการ เขากลับล้มป่วยกะทันหัน

แถมยังป่วยหนักไม่น้อย ด้วยความจำใจ เถาเชียนจึงทำได้เพียงส่งโจวเปาแม่ทัพใหญ่ นำทหารสองหมื่นไปยังชังอี้เพื่อสมทบกับเล่าปี่

เล่าปี่จำใจนำทหารเจ็ดหมื่นของตน รวมกับทหารสองหมื่นของโจวเปา มุ่งหน้าไปยังอวี่โจว!

อ้วนสุดพอได้ยินว่าเล่าปี่ยกทัพมาปราบตน ก็โกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันใด

“พวกสานเสื่อขายรองเท้าก็กล้าปราบข้าหรือ ช่างไม่รู้จักความตายเสียจริง” อ้วนสุดนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรของตน ด่าทอเป็นการใหญ่

“ฝ่าบาท เล่าปี่มีพลังอ่อนด้อย จะเป็นคู่มือทัพของเราได้อย่างไร? ครานี้ ฝ่าบาทใช้โอกาสนี้กำจัดเล่าปี่ แล้วยึดเหยียนโจวกับชิงโจวมาเสีย” หยางหงประจบสอพลอเอ่ย

อ้วนสุดพยักหน้าไม่หยุด แล้วเสริมว่า “ยังมีเถาเชียนเจ้าเฒ่าผู้นั้นอีก ถึงกับตอบรับเสียงเรียกของโจรหูใหญ่ นี่สวีโจวก็ไม่อาจเก็บไว้ได้แล้ว ท่านอ๋องทั้งหลาย ทัพของเราควรรับมืออย่างไร?”

“ฝ่าบาท เล่าปี่ยกทัพจากชังอี้มา ย่อมต้องโจมตีเป่ย์กั๋วก่อน แล้วจึงบุกยฺว่หนาน เป่ย์หนานมีประชากรมาก เป็นรากฐานของทัพเรา เด็ดขาดมิอาจเสียได้ ข้าน้อยเห็นว่า ควรให้หลิวซุนนำทหารห้าหมื่นเข้าไปประจำการในเป่ย์กั๋ว สกัดการบุกของเล่าปี่ พร้อมกันนั้นย้ายทหารของแคว้นเฉิน แคว้นเหลียง และที่อื่นๆ ทั้งหมดมารวมใต้บัญชาการของจี้หลิงที่ยฺว่หนาน จะระดมทัพได้หนึ่งแสน ให้จี้หลิงนำหนึ่งแสนยกขึ้นเหนือ ร่วมกับหลิวซุน ประชิดโจมตีเล่าปี่ทั้งหน้าและหลัง” เหยียนเซี่ยงเสนาบดีของอ้วนสุดเอ่ยขึ้นทันที

แม้เขาจะคัดค้านการที่อ้วนสุดขึ้นครองจักรพรรดิ แต่ตอนนี้เรื่องได้กลายเป็นจริงแล้ว เหยียนเซี่ยงก็ทำได้เพียงพยายามช่วยอ้วนสุดต้านการปราบปรามของเล่าปี่

อ้วนสุดได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า ยิ้มเอ่ยว่า “คำของเสนาบดีมีเหตุผล แล้วสวีโจวล่ะ ควรทำอย่างไร?”

อ้วนสุดมีทหารสองแสน หากใช้กับเล่าปี่ก็ใช้ไปแล้วหนึ่งแสนห้าหมื่น ที่เหลืออีกห้าหมื่น จำเป็นต้องกันไว้ป้องกันด้านหลังของตน ไม่เช่นนั้น หากโจโฉยกข้ามน้ำมาบุกขึ้นมา ผลลัพธ์ยากจะคาดคิด

เหยียนเซี่ยงยิ้มเอ่ยว่า “ฝ่าบาท เถาเชียนอาการหนัก อีกทั้งสวีโจวยังส่งทหารสองหมื่นไปช่วยเล่าปี่ ทัพของเราไม่จำเป็นต้องลงมือเอง ก็สามารถกำจัดเถาเชียนได้”

“อ้อ? เสนาบดีมีแผนวิเศษอันใด?” อ้วนสุดดีใจยิ่ง รีบถามทันที

“ฝ่าบาทลืมลิโป้แล้วหรือ? แม้เขาจะพ่ายแพ้แก่เล่าปี่ แต่หลังจากรับทหารของจางปาเข้ามาแล้ว ลิโป้ก็ยังมีทัพใหญ่อีกสามหมื่น ข้าได้ยินมาว่าลิโป้มีบุตรสาวหนึ่งคน ฝ่าบาทไฉนไม่สู่ขอให้รัชทายาทเล่า?” เหยียนเซี่ยงยิ้มพลางกล่าว เห็นได้ชัดว่าเขาคิดแผนรับมือไว้แล้วนาน

อ้วนสุดขมวดคิ้วทันที บุตรสาวของลิโป้ เขาออกจะมองไม่ค่อยดีเสียด้วย!

ลิโป้ก็แค่คนบ้านนอกที่ไต่เต้ามา บุตรสาวของเขาจะคู่ควรกับบุตรชายของตนได้อย่างไร?

นั่นไม่เท่ากับว่า ไก่ป่าแปลงเป็นหงส์หรอกหรือ?

เมื่อเหยียนเซี่ยงเห็นอ้วนสุดขมวดคิ้ว จะไม่รู้ได้อย่างไรว่าคิดอะไรอยู่ จึงรีบกล่าวว่า “ฝ่าบาท บุตรสาวของลิโป้ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ฝ่าบาทเพียงหมั้นหมายไว้เป็นการปากเปล่า รอเมื่อกำจัดเล่าปี่ได้แล้ว ลิโป้ก็ทำได้เพียงก้มหัวสวามิภักดิ์ต่อฝ่าบาท ถึงตอนนั้น ให้บุตรสาวของเขาเป็นอนุชายาให้รัชทายาทก็พอ”

อ้วนสุดเข้าใจความหมายของเหยียนเซี่ยงในทันที เริ่มแรกใช้การเชื่อมสัมพันธ์ด้วยการแต่งงาน ลากลิโป้มาเข้าพวก แล้วกำจัดเถาเชียน รอให้ตนกำจัดเล่าปี่ได้ รากฐานของราชวงศ์จงซื่อก็จะมั่นคง ถึงตอนนั้น ลิโป้จะเป็นคู่ต่อสู้ของตนได้อย่างไร? นอกจากก้มหัวสวามิภักดิ์ต่อเขาแล้ว ยังจะทำอะไรได้อีก?

ดังนั้น อ้วนสุดจึงดีใจเอ่ยว่า “หากเป็นเช่นนั้น ก็ให้เสนาบดีไปจัดการเถิด”

“น้อมรับบัญชา!” เหยียนเซี่ยงประสานมือรับคำสั่ง

ด้านล่าง หยางหงก็ออกมารายงานว่า “ฝ่าบาท แม้แผนรับมือของเสนาบดีจะดีมาก ทว่าเพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน ทัพของเราก็ควรเตรียมการเพิ่มเติมอีกหน่อย”

“อ้อ ไท่เว่ยมีสิ่งใดจะเสริมอีกหรือ?” อ้วนสุดถามทันที

หยางหงยิ้มเอ่ยว่า “ฝ่าบาทครอบครองจงหยวนกับหวยหนานซึ่งเป็นดินแดนอุดมสมบูรณ์ ประชากรใต้ปกครองนับหลายล้าน แต่กำลังพลกลับมีเพียงยี่สิบหมื่นนิดๆ น้อยเกินไปจริงๆ ข้าน้อยเห็นว่า หลังปราบเล่าปี่ได้แล้ว ทัพเราควรยกไปโจมตีทั่วทุกสารทิศ กำจัดเหล่าขุนศึกที่ไม่ยอมสยบต่อฝ่าบาท เราควรเตรียมการแต่เนิ่นๆ เพิ่มกำลังทัพล่วงหน้า”

อ้วนสุดพยักหน้า ยิ้มเอ่ยว่า “ไท่เว่ยพูดถูก เจ้าจงเริ่มขยายทัพเดี๋ยวนี้ ขั้นแรกนั้น เพิ่มทัพใหญ่เป็นห้าสิบหมื่นก่อน”

หยางหงอึ้งไปชั่วครู่ ทว่าไม่นานก็ได้สติ รีบคำนับกล่าวว่า “ข้าน้อยรับพระบัญชา”

หยางหงดีใจยิ่ง การขยายทัพหมายความว่าต้องใช้ยุทโธปกรณ์และเสบียงจำนวนมหาศาล ซึ่งข้าวของเหล่านี้ช่างอุดมสมบูรณ์นัก!

เหยียนเซี่ยงกลับคัดค้านทันทีว่า “ฝ่าบาท มิได้เด็ดขาด! หยางหลิงครอบครองเหอเป่ย แม้ใต้บังคับบัญชาจะมีทหารเพียงสิบกว่าหมื่น ทว่าตอนนี้แม้เริ่มขยายทัพแล้ว ก็ยังไม่ถึงห้าสิบหมื่นอย่างแน่นอน ทัพเรามีเพียงพื้นที่หนึ่งแคว้นบวกสองเมือง แล้วจะหนุนกองทัพห้าสิบหมื่นได้อย่างไร? ขอฝ่าบาทโปรดไตร่ตรองให้รอบคอบ”

อ้วนสุดขมวดคิ้ว ยังไม่ทันพูดอะไร หยางหงก็พุ่งออกมา กล่าวเสียงดังว่า “เสนาบดีหมายความว่าอย่างไร? แผ่นดินของหยางหลิงแม้กว้างใหญ่ แต่ประชากรใต้ปกครองก็คงไม่มากกว่าราชวงศ์จงซื่อของเราหรอกกระมัง? บัดนี้ ฝ่าบาทใกล้จะรวบรวมใต้หล้าได้แล้ว ย่อมจำเป็นต้องขยายทัพครั้งใหญ่ เมื่อยึดแผ่นดินของเล่าปี่ได้แล้ว ทหารแค่ห้าสิบหมื่นเกรงว่าจะยังไม่พอใช้ เจ้าเหตุใดจึงคัดค้าน? มีเจตนาอันใด?”

เหยียนเซี่ยงจะไม่รู้ได้อย่างไรว่า หยางหงมีสันดานเช่นไร แต่ก็จนปัญญา เพราะอ้วนสุดเชื่อใจคนผู้นี้อย่างมาก เขาไม่อาจสู้คำของอีกฝ่ายได้เลย

ตามคาด เมื่ออ้วนสุดได้ยินคำของหยางหง ก็กล่าวทันทีว่า “ไท่เว่ยพูดมีเหตุผล เรากำลังใช้ทัพอยู่ การขยายทัพเป็นสิ่งจำเป็น เสนาบดีไม่ต้องพูดมาก”

ปรึกษากันเสร็จแล้ว อ้วนสุดก็รอไม่ไหว รีบกลับไปยังหลังวังเพื่อเสพสุข

หลังทัพใหญ่ของโจวเปามาถึงชังอี้ เล่าปี่ก็ยกทัพออกเดินทางทันที ตรงลงใต้เข้าสู่เป่ย์กั๋ว

เมืองหลวงของเป่ย์กั๋วคือเซี่ยงเซี่ยน เดิมทีเป่ย์กั๋วไม่ได้มีทหารมาก ดังนั้นเล่าปี่ตลอดทางจึงราบรื่นยิ่ง ไม่พบอุปสรรคมากนัก

เวลานี้ ทัพห้าหมื่นที่หลิวซุนนำมาพึ่งเข้าสู่กู่หยาง ห่างจากเซี่ยงเซี่ยนยังมีระยะทางเกือบร้อยลี้

ทว่าเวลานี้เล่าปี่ได้ยึดเซี่ยงเซี่ยนแล้ว เมื่อเผชิญกับทัพเก้าหมื่นของเล่าปี่ แม่ทัพรักษาเมืองเซี่ยงเซี่ยนหลี่เฟิงจึงเลือกยอมแพ้อย่างชาญฉลาด

เวลานี้ จี้หลิงก็รวบรวมทัพหนึ่งแสนได้แล้ว ออกเดินทางจากยฺว่หนาน มุ่งตรงมาทางเป่ย์กั๋ว

เวลานี้เล่าปี่นั่งอยู่ในจวนเจ้าเมืองของเซี่ยงเซี่ยน รับฟังเฉินฉวินรายงานความเคลื่อนไหวของทัพอ้วนสุด

เมื่อได้ยินว่ามีทัพหนึ่งแสนห้าหมื่นยกเข้ามา ใบหน้าของเล่าปี่ก็อดกระตุกไม่ได้

“ท่านกุนซือ ดูแล้วทัพของเราควรรับมืออย่างไร?” เล่าปี่อดถามไม่ได้

การยกทัพทำศึก มิใช่สิ่งที่เขาถนัด ดังนั้นเมื่อเผชิญศัตรูแข็งแกร่ง เล่าปี่จึงรีบขอความช่วยเหลือจากกุนซือของตน

(จบตอน)