ตอนที่ 310 เตียวหุยถูกจับแล้ว
ตอนที่ 310 เตียวหุยถูกจับแล้ว
แม้จะยังไม่อาจได้ตู้ซื่อมาทันที แต่เมื่อมีคำมั่นของเล่าปี่ กวนอูก็รู้สึกวางใจยิ่งนัก
เพียงแต่ จู่ๆ...
ทหารผู้หนึ่งสภาพมอมแมมรีบร้อนพุ่งเข้ามา!
“ท่านเจ้า เรื่องใหญ่ไม่ดีแล้ว แม่ทัพสามประมาทจนบุ่มบ่าม กองหน้าทัพของเราแตกพ่ายยับเยินแล้ว”
“ว่าอะไร?” รอยยิ้มบนใบหน้าของเล่าปี่พลันหายไป เขาก้าวพรวดเดียวไปถึงหน้าทหารที่มาแจ้งข่าว
เขาตกใจจนหน้าซีด ไม่กล้าพูดอะไรออกมาเลย!
เฉินฉวินรีบก้าวออกไปกล่าวว่า “ท่านเจ้า ขอให้เขาพูดให้จบก่อน”
เล่าปี่จึงได้สติ รีบกล่าวว่า “ถูกต้อง รีบพูดมาเร็วๆ น้องสามของข้าเป็นอย่างไรแล้ว?”
“ขอรับ แม่ทัพสาม... เขา... ถูกลิโป้จับตัวไปแล้ว ตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไง!” ทหารสงบใจลงเล็กน้อยแล้วจึงกล่าว
“ว่าอะไร? น้องสามของข้า!” เล่าปี่ทรุดนั่งลงกับพื้น
กวนอูเองก็ผลักตู้ซื่อไปไว้ข้างๆ แล้วก้าวไปข้างหน้า ประสานมือคำนับเล่าปี่พลางกล่าวว่า “พี่ชายใหญ่ น้องสามตกอยู่ในมือของลิโป้ เกรงว่าจะอันตรายยิ่งนัก ขอพี่ชายใหญ่ให้ทหารข้าหมื่นหนึ่ง ข้าจะรีบไปช่วยน้องสามทันที”
เล่าปี่เริ่มหวั่นไหว!
เฉินฉวินรีบกล่าวว่า “แม่ทัพสอง อย่าได้ทำเช่นนั้นเด็ดขาด ลิโป้มีทหารม้ามากกว่ากองทัพของเรา หากรีบไปช่วย เกรงว่าแม่ทัพสองเองก็จะตกอยู่ในอันตราย”
กวนอูหรี่ตาลง ใช้มือซ้ายลูบหนวดแล้วกล่าวว่า “สามพี่น้องของเราครั้งหนึ่งเคยสาบานใต้ต้นท้อว่าจะไม่พรากจากกัน บัดนี้น้องสามตกอยู่ในมือของลิโป้ กวนผู้นี้จะไม่ช่วยได้อย่างไร? ต่อให้ต้องตาย ก็สมควรไปด้วยความไม่ลังเล”
“น้องสองพูดถูกแล้ว พี่จะรีบจัดทัพไปชิงน้องสามกลับมา” เล่าปี่ก็พยักหน้ารัวๆ
แม้เขาอาจไม่ได้จริงใจกับคนอื่นทั้งหมด แต่สำหรับพี่น้องทั้งสองคนของตน เล่าปี่นั้นจริงใจไม่มีอะไรจะกล่าว ต่อให้ต้องเสียฐานอำนาจเพราะเรื่องนี้ เล่าปี่ก็ไม่เคยเสียใจ
เฉินฉวินปวดหัวทันที รีบกล่าวว่า “ท่านเจ้า ท่านห้ามเสียสติไปนะ หากรีบลงมือโดยพลการ ไม่เพียงช่วยแม่ทัพสามไม่ได้ เกรงว่าจะกลับยิ่งตกอยู่ในมือของลิโป้หมดสิ้น”
เมื่อเล่าปี่ได้ยินดังนั้น ก็รีบหันมามองเฉินฉวิน!
เห็นเล่าปี่หยุดการกระทำลง เฉินฉวินก็ถอนหายใจโล่งอก รีบกล่าวว่า “ท่านเจ้า ครอบครัวของลิโป้บัดนี้ล้วนอยู่ในมือทัพของเราแล้ว ท่านเจ้าไยต้องเสี่ยงภัย? ด้วยนิสัยของลิโป้ ขอเพียงท่านเจ้าใช้ครอบครัวของเขาข่มขู่ ลิโป้จะกล้าไม่ปล่อยแม่ทัพสามหรือ?”
แววตาเล่าปี่พลันสว่างขึ้น เมื่อครู่เพิ่งได้ยินว่าน้องสามอันเป็นที่รักถูกจับตัวไป ก็ลืมเรื่องนี้เสียสิ้น!
“ท่านพูดถูกแล้ว ข้าเกือบเสียสติไปแล้ว น้องสอง พวกเราเร่งเดินทัพให้เร็วขึ้น แลกน้องสามกลับมา” เล่าปี่คำนับเฉินฉวินก่อน จากนั้นจึงหันไปกล่าวกับกวนอู
กวนอูค่อนข้างไม่เต็มใจนัก หากทำตามที่เฉินฉวินว่า ตู้ซื่อก็มีโอกาสสูงมากที่จะถูกลิโป้แลกกลับไป!
เขาอยากช่วยเตียวหุย แต่ก็เสียดายตู้ซื่อ ทว่าในตอนนี้กวนอูก็ยังไม่ได้พูดอะไรมาก
ดังนั้น เล่าปี่จึงเร่งความเร็วในการเดินทัพ เพียงสามวันก็ไปพบกับกองทัพลิโป้!
เวลานี้ เตียวหุยถูกทรมานจนไม่เป็นสภาพคนแล้ว ลิโป้ส่งคนไปทรมานเตียวหุยทุกวัน บางครั้งยังลงมือเองอีกด้วย ช่วงหลายวันนี้เตียวหุยลำบากแสนสาหัส!
“เอาคนมา จงแขวนเตียวหุยไว้บนเสาธง แล้วตามข้าไปพบเล่าปี่” ลิโป้สั่งการด้วยอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด
ไม่นาน เตียวหุยก็ถูกแขวนไว้บนเสาธง ถูกมัดแน่นหนา กระทั่งปากก็ถูกอุดไว้แล้ว!
“น้องสาม...”
เล่าปี่มองเตียวหุยที่ถูกทรมานจนไม่เป็นสภาพคนแล้ว ความเจ็บปวดในใจเอ่อล้นออกมาจนเห็นได้ชัด!
กวนอูหรี่ตาลง แววตาฉายแววสังหาร!
“ฮ่าๆ เล่าปี่ เจ้าอยากช่วยเจ้าอ้วนผู้นี้หรือไม่” ลิโป้หัวเราะฮ่าๆ อย่างภาคภูมิใจยิ่งนัก
เล่าปี่โกรธแล้ว หากเป็นเรื่องอื่น เล่าปี่ไม่มีทางโกรธอย่างแน่นอน!
ทว่า สภาพของเตียวหุยนั้นน่าเวทนายิ่งนัก ทั่วร่างไม่มีส่วนไหนดีเลย คนก็ผอมลงไปมาก ชัดเจนว่าช่วงนี้เตียวหุยลำบากเหลือเกิน
“ลิโป้ เจ้าเองก็เป็นท่านอ๋องเวินโหวผู้เกรียงไกร จอมทัพที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า น้องสามของข้าแม้จะพ่ายแพ้และถูกจับเป็น แต่เหตุใดเจ้าจึงต้องทรมานเขาถึงเพียงนี้?”
ลิโป้แค่นหัวเราะอย่างดูแคลน แล้วกล่าวว่า “ก็ต้องโทษเจ้าคนนี้ปากเสีย หากเจ้าเล่าปี่ตกอยู่ในมือข้า ข้าก็จะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดีแน่นอน แต่เตียวหุยน่ะหรือ? ข้าไม่ฉีกปากเหม็นๆ ของเขาทิ้งก็ถือว่าเห็นแก่หน้าเจ้าเล่าเสวียนเต๋อแล้ว!”
“เจ้า...” เล่าปี่โกรธจัด แต่พอคิดถึงชะตากรรมของเตียวหุย เขาก็สูดลมหายใจลึก พยายามสะกดความโกรธในใจไว้
“ลิโป้ เราขอเตือนเจ้า ทางที่ดีเจ้าจงรีบปล่อยน้องสามข้าเสีย แล้วลองดูให้ดีว่าพวกเขาเป็นใคร?” เล่าปี่ยกมือใหญ่โบก
ครอบครัวของลิโป้ทั้งหมด ได้แก่ เหยียนซื่อ ลิ่วหลิงฉี เว่ยซื่อ และตู้ซื่อ ถูกพาตัวขึ้นมาทั้งหมด
ลิโป้ตกใจ ดวงตาแทบถลนออกมา!
“พ่อ...”
“สามี...”
เสียงของลิ่วหลิงฉีและคนอื่นๆ ดังขึ้น!
ลิโป้โกรธจัด ตะโกนว่า “เล่าปี่ เจ้าช่างต่ำช้า ชิงแผ่นดินใต้หล้า เหตุใดจึงลงมือกับครอบครัวของข้า?”
เล่าปี่ยิ้มเหอะๆ แล้วกล่าวว่า “ตราบใดที่เจ้าปล่อยน้องสามข้า แล้วมาสวามิภักดิ์ต่อข้าเสีย ครอบครัวของเจ้าข้าก็จะปล่อยกลับไปเอง”
“ว่าอะไร, บังอาจ! เล่าปี่ เจ้าไปหาความตาย!” ลิโป้โกรธจัด เตรียมสั่งทัพบุกเข้าฟาดฟัน!
กั๋วถูรีบก้าวขึ้นหน้าเพื่อปลอบใจ
“เล่าปี่ รีบปล่อยครอบครัวของท่านอ๋องเวินโหวมาเสีย ไม่เช่นนั้น พวกเราจะประหารเตียวหุยต่อหน้ากองทัพท่าน” กั๋วถูหัวเราะเย็นๆ แล้วกล่าว
“เป็นไปไม่ได้ พวกเจ้าหากทำเช่นนั้น ท่านอ๋องเวินโหวก็จะกลายเป็นคนโดดเดี่ยวไร้ญาติ หากอยากได้ครอบครัวของท่านอ๋องเวินโหวกลับไป ก็จงปล่อยน้องสามของข้า” เล่าปี่ไม่ใช่คนโง่ จะยอมได้อย่างไร
กั๋วถูขมวดคิ้ว ลิโป้รีบกระซิบว่า “ท่านท่าน ข้าเห็นว่าควรแลกลิ่วหลิงฉีพวกเขากลับมาก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
กั๋วถูก็ได้แต่พยักหน้าอย่างช่วยไม่ได้ เขารู้จักนิสัยของลิโป้เป็นอย่างดี!
เมื่อเห็นว่ากั๋วถูก็พยักหน้า ลิโป้รีบกล่าวว่า “เล่าปี่ หากเป็นเช่นนี้ พวกเราแลกตัวประกันกันดีหรือไม่?”
เล่าปี่พยักหน้า!
ลิโป้เองก็ลังเล จึงให้คนเอาเตียวหุยลงมาจากเสาธง!
จากนั้น ลิโป้ก็ใช้มือเดียวจับเตียวหุยไว้ แล้วแลกครอบครัวของตนกลับมา
กวนอูมองตาละห้อยดูตู้ซื่อกลับไปอยู่ฝั่งลิโป้ ในใจนั้นหงุดหงิดนัก!
หลังการแลกตัวประกันแล้ว ลิโป้กับเล่าปี่ก็เผชิญหน้ากัน แต่ทั้งสองฝ่ายมิได้เปิดศึกใหญ่
เวลานี้ กำลังเสริมที่ทั้งสองฝ่ายเชิญมาก็เริ่มลงมือ อ้วนสุดเมื่อได้รับคำขอจากลิโป้แล้ว ก็คิดว่านี่คือโอกาสดีในการชิงเหยียนโจวของตน ดังนั้นอ้วนสุดจึงรีบเพิ่มทหารให้จี้หลิง ให้เขานำทัพไปลอบโจมตีแนวหลังของเล่าปี่
พร้อมกันนั้น ยังส่งแม่ทัพใหญ่เหลยป๋อ นำทัพใหญ่สามหมื่นเคลื่อนตัวไปทางสวีโจว เพื่อคุกคามสวีโจว
ส่วนเถาเชียนเมื่อได้รับคำร้องขอความช่วยเหลือจากเล่าปี่แล้วก็มิได้ลังเล เขาแรกเริ่มส่งจางไคนำทัพใหญ่สามหมื่นลงใต้ เพื่อป้องกันการรุกของอ้วนสุด
พร้อมกันนั้น ยังสั่งให้แม่ทัพโจวเปานำทัพใหญ่สามหมื่น เตรียมเคลื่อนขึ้นเหนือเพื่อสนับสนุนเล่าปี่!
เพียงแต่ กองทัพของโจวเปายังมิได้ออกเดินทาง เจ้าเมืองกว่างหลิงจางเชอเห็นว่าเถาเชียนจะไปเป็นศัตรูกับพี่ชายของตน เขาจึงไม่พอใจทันที จางเชอระดมทหารกว่างหลิงทั้งสองหมื่นขึ้นเหนือ เตรียมโจมตีเถาเชียน เพื่อลดแรงกดดันให้พี่ชายของตน!
(จบตอน)