บทที่ 225: ความเปลี่ยนแปลงในไห่เฉิง

หลังจากพักที่เซินเจิ้นได้เพียงวันเดียว เฉินเฟิงและลี่เย่ว์หยุนก็ออกเดินทางสู่เมืองไห่เฉิง (เซี่ยงไฮ้) ทันที จากหน้าต่างเครื่องบิน เฉินเฟิงมองลงมายังเมืองที่เขาไม่ได้มาเยือนเพียงไม่กี่เดือน แต่กลับพบความเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ตึกสูงระฟ้าหลายแห่งผุดขึ้นราวกับดอกเห็ด สะท้อนถึงการพัฒนาทางเศรษฐกิจที่ก้าวกระโดดของประเทศ

เมื่อมาถึงไห่เฉิง ทั้งคู่เข้าพักที่ห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทริมแม่น้ำของโรงแรมผิงอันแม้ราคาจะสูงถึงคืนละหลายพันหยวน ซึ่งเทียบเท่ากับรายได้ทั้งปีของครอบครัวทั่วไป แต่ด้วยทรัพย์สินกว่าสองพันล้านหยวนในตอนนี้ เรื่องนี้จึงไม่ใช่ปัญหาสำหรับเฉินเฟิง

ก่อนหน้านี้ เฉินเฟิงพยายามติดต่อ ฟั่นอาหมอ หลายครั้งแต่สายไม่ว่าง เขาเริ่มสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ

ช่วง 2-3 เดือนแรก ฟั่นอาหมอมักจะโทรรายงานความคืบหน้าเรื่องการขยายออฟฟิศใหม่ที่ตึกจินฮุ่ย บนถนนจงหวนเป็นประจำ

แต่ช่วงหลังมานี้ การติดต่อน้อยลงเรื่อยๆ จนกระทั่งสองเดือนล่าสุด ฟั่นอาหมอกลับเงียบหายไปอย่างสิ้นเชิง

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินเฟิงเดินทางไปยังตึกจินฮุ่ยและขึ้นไปยังชั้น 15 ที่ตั้งของ บริษัท เฟิงหยุน ไฟแนนเชียล อินเวสต์เมนต์ จำกัด ภายในออฟฟิศดูหรูหรา พนักงานชายหญิงแต่งกายด้วยชุดสูทดูเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการเงิน พนักงานต้อนรับหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาขวางทางเขาเมื่อเขาถามหาฟั่นอาหมอและหลี่ตากวง

“คุณหาประธานฟั่นหรือคะ? ท่านออกไปข้างนอกค่ะ ส่วนคุณหลี่ก็ไม่อยู่เหมือนกัน” พนักงานสาวตอบด้วยท่าทีที่เริ่มไม่เป็นมิตรเมื่อเฉินเฟิงพยายามจะเดินเข้าไปข้างใน “ที่นี่เป็นออฟฟิศ คนนอกห้ามเข้าชมนะคะ ไม่อย่างนั้นฉันจะเรียก รปภ.”

เฉินเฟิงถอนหายใจแล้วกล่าวสั้นๆ “ผมชื่อเฉินเฟิง”

สิ้นเสียงนั้น พนักงานสาวทำหน้ามึนงง แต่ชายหนุ่มชื่อ เจิงเต้าเหวิน ที่นั่งอยู่ใกล้ๆ ถึงกับหน้าเปลี่ยนสี เขารีบวิ่งเข้ามาต้อนรับทันที “คุณคือคุณเฉินเฟิงหรือครับ? สวัสดีครับประธานเฉิน!” เขาหันไปกระซิบกับพนักงานสาวจนเธอหน้าถอดสีและรีบเลี่ยงออกไป เจิงเต้าเหวินอธิบายว่าเนื่องจากบริษัทเปิดตัวในช่วงที่เฉินเฟิงไม่อยู่ พนักงานใหม่ๆ จึงไม่เคยเห็นหน้าเจ้าของบริษัทที่แท้จริงที่มีชื่อเป็นนิติบุคคลในใบอนุญาต

เฉินเฟิงสั่งให้เจิงเต้าเหวินตามตัวฟั่นอาหมอและหลี่ตากวงมาพบเดี๋ยวนี้ เขานั่งรออ่านหนังสือพิมพ์อย่างสงบในโซนรับแขก

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ฟั่นอาหมอ ในชุดสูทแบรนด์เนมหรูก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา เมื่อเห็นชายหนุ่มที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ ความรู้สึกยำเกรงที่ฝังรากลึกก็พุ่งขึ้นมาทันที แม้ช่วงหลังเขาจะรู้สึกว่าตัวเองมีบารมีและทรัพยากรในมือจนไม่ต้องกลัวใครแล้ว แต่พอได้เผชิญหน้ากับเฉินเฟิงจริงๆ เขากลับรู้สึกประหม่าจนมือเท้าอ่อนแรงเหมือนหนูเจอแมว

เขารวบรวมสติแล้วเรียกเสียงแผ่วเบา “เจ้านายครับ...”

เฉินเฟิงเพียงแค่พลิกหน้าหนังสือพิมพ์โดยไม่เงยหน้าขึ้นมองแม้แต่นิดเดียว ยิ่งสร้างความกดดันให้ฟั่นอาหมอมากขึ้นไปอีก ครู่ต่อมา หลี่ตากวง ก็วิ่งตามเข้ามาในสภาพทุลักทุเล เสื้อเชิ้ตติดกระดุมผิดเม็ดเนื่องจากความรีบเร่ง เขารีบฝืนยิ้มแล้วทักทาย “สวัสดีครับคุณเฉิน”