บทที่ 230 ที่อยู่ของถังเมี่ยวอิง! สังหารมู่หรงเถา!
บทที่ 230 ที่อยู่ของถังเมี่ยวอิง! สังหารมู่หรงเถา!
“เอาล่ะ ทุกคนแยกย้ายกันไปได้”
หลังจากแนะนำตัวกันเสร็จสิ้น มู่หรงอู่ฉิงก็โบกมือไล่คนอื่นๆ ออกไป จนในห้องโถงเหลือเพียงถังหยุน, มู่หรงอู่ฉิง และมู่หรงเสวียนเฟิงเพียงสามคน
ถังหยุนไม่รอช้า ถามสิ่งที่ค้างคาใจทันที “ท่านบรรพบุรุษ พี่สาวของผมตอนนี้อยู่ที่ไหน? และจะช่วยให้เธอฟื้นขึ้นมาได้อย่างไร?”
มู่หรงอู่ฉิงจิบน้ำชาอย่างใจเย็นก่อนจะเอ่ย “เรื่องของพี่สาวเจ้า ข้าไม่ได้ใส่ใจนัก... เสวียนเฟิง เจ้าบอกเขาไปสิ”
“ครับท่านบรรพบุรุษ” มู่หรงเสวียนเฟิงรับคำด้วยความนอบน้อม “ผู้อาวุโสถัง เกี่ยวกับเรื่องของถังเมี่ยวอิง... ตอนนี้นางน่าจะติดอยู่ใน เขาวงกตขุมนรกวิญญาณ”
“เขาวงกตขุมนรกวิญญาณ?” ถังหยุนทวนคำด้วยความสงสัย เขาไม่เคยได้ยินชื่อดันเจี้ยนลับนี้มาก่อน
“มันเป็นมิติลับที่เพิ่งถูกค้นพบเมื่อไม่กี่ปีที่แล้ว และปัจจุบันมีเพียงตระกูลมู่หรงของเราเท่านั้นที่รู้ที่ตั้ง” มู่หรงเสวียนเฟิงอธิบายต่อ “คนที่เข้าไปในนั้น... ส่วนใหญ่ตายหมด ไม่มีข่าวคราวใดๆ ส่งออกมาได้เลย”
“ตายหมดเลยเหรอ!?” ถังหยุนใจหายวูบ
“ใช่ ตระกูลมู่หรงส่งคนเข้าไปสำรวจมากมายแต่ไม่มีใครรอดกลับมา ถังเมี่ยวอิงเป็นเพียงคนเดียวที่สัญญาณชีพยังคงอยู่หลังจากเข้าไปข้างใน” มู่หรงเสวียนเฟิงกล่าวเสริม
ถังหยุนปะติดปะต่อเรื่องราวได้ทันที เมื่อหลายปีก่อนตระกูลมู่หรงคงแย่งชิงสิทธิ์ในดันเจี้ยนนี้กับพี่สาวเขา และหลังจากเธอถูกกูเทียนชื่อทำร้ายปางตาย เธอคงเลือกเสี่ยงเข้าสู่ดันเจี้ยนนี้เพื่อรักษาชีวิต หรืออาจถูกพวกมู่หรงบีบให้เข้าไปเพื่อเป็นหนูทดลอง
“ถ้าอย่างนั้น ผมขออนุญาตเข้าสู่เขาวงกตขุมนรกวิญญาณเพื่อช่วยพี่สาว!” ถังหยุนยืนยันเสียงแข็ง
มู่หรงอู่ฉิงวางถ้วยชาลงช้าๆ “ที่นั่นอันตรายเกินไป ผู้อาวุโสถังอย่าเพิ่งบุ่มบ่าม รอให้ถึงวันเปิดมิติครั้งต่อไป เราค่อยหารือกันอีกที”
ถังหยุนรู้ดีว่าพวกมันยังไม่ยอมให้เขาไปเสี่ยงชีวิต เพราะตอนนี้เขาคือ ‘อาวุธ’ ที่มีค่าที่สุดของพวกมัน เขาจึงจำต้องล่าถอยออกมาเพื่อวางแผนเงียบๆ
ขณะที่ถังหยุนกำลังเดินกลับไปยังเรือนพักในภูเขาหลังตระกูลมู่หรง เสียงกรีดร้องหวาดกลัวก็ดังขึ้น!
ร่างของหญิงสาวในชุดชาววัง—เจ้าหญิงเหยาเอ๋อที่เขาเจอเมื่อกลางวัน วิ่งหนีออกมาด้วยสภาพตระหนกสุดขีด
“นายน้อยเถา! เจ้าหญิงสององค์นี้ท่านบรรพบุรุษสั่งให้ส่งมาปรนนิบัติผู้อาวุโสถัง ท่านควรหยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงพ่อบ้านมู่หรงร้องห้ามอย่างสั่นเครือ
“ผู้อาวุโสถังอะไร! หลีกไป! วันนี้ข้าจะจัดการพวกนาง ใครขวางข้าจะฆ่าให้หมด!” มู่หรงเถา ตะโกนอย่างบ้าคลั่ง
ถังหยุนเดินตามเสียงไปจนพบมู่หรงเถาในสภาพกึ่งเปลือย ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยกามราคะที่ผิดปกติ ส่วนที่พื้น... เจ้าหญิงอีกองค์นอนแน่นิ่งเป็นศพไปแล้วในสภาพที่ถูกย่ำยีอย่างทารุณ
“พี่หญิง!” เหยาเอ๋อร้องไห้โฮ พุ่งมาหลบข้างหลังถังหยุน “ผู้อาวุโส... ช่วยพี่สาวหนูด้วย...”
ถังหยุนจ้องมองมู่หรงเถาด้วยสายตาที่เย็นเยียบถึงขั้วกระดูก เฉินปิงหนิงเคยบอกว่าไอ้หมอนี่แหละที่คอยตามรังควานพี่สาวเขา และเป็นต้นเหตุของโศกนาฏกรรมทั้งหมด
“มู่หรงเถา?” ถังหยุนเอ่ยชื่อออกมาเบาๆ
“แกเป็นใคร! กล้าเรียกชื่อข้าตรงๆ รึ? ไอ้แก่นั่น... ตบปากตัวเองซะ!” มู่หรงเถาคำรามอย่างไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ
“นายน้อยเถา หยุดเถอะครับ! นี่คือผู้อาวุโสสูงสุดคนใหม่!” พ่อบ้านพยายามห้าม
“ผู้อาวุโสสูงสุดแล้วยังไง? มันก็แค่หมาที่ตระกูลมู่หรงเลี้ยงไว้! ข้าสั่งให้เห่ามันต้องเห่า! แก... ไอ้แซ่ถัง แก้ผ้าอีบ้าข้างหลังแกนั่นแล้วส่งมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!”
ถังหยุนแค่นเสียงหัวเราะอย่างน่าสยดสยอง เจตจำนงสังหารพุ่งทะลุเพดาน
“แกมันก็แค่ขยะที่รกโลก...”
วูบ!
ถังหยุนพุ่งเข้าไปคว้าคอมู่หรงเถาไว้ในมือเดียวเหมือนหิ้วหมาตาย
“ปล่อยข้า! แกกล้าดียังไง!”
เพียะ! ฝ่ามือเดียวของถังหยุนฟาดจนกรามของมู่หรงเถาบิดเบี้ยว ใบหน้าเละจนดูไม่ได้
“แกกล้าตบข้า... แกตายแน่! บรรพบุรุษไม่ปล่อยแกไว้แน่!” มู่หรงเถาเค้นเสียงอาฆาต
“คนที่ต้องตาย... คือแกต่างหาก” ถังหยุนกล่าวจบก็ออกแรงบีบ
“ผู้อาวุโสถัง ใจเย็นๆ ครับ! นั่นคนในตระกูลมู่หรง ท่านบรรพบุรุษสั่งไว้ว่า...” พ่อบ้านมู่หรงร้องห้ามด้วยความหวาดกลัว
โครม!
ถังหยุนไม่ฟังคำทัดทาน เขาตบฝ่ามือลงบนศีรษะของมู่หรงเถาอย่างแรงจนร่างของมันระเบิดกลายเป็นเศษเนื้อกระจายเต็มพื้นหญ้า!