บทที่ 370 - ปะทะหลงซู

บทที่ 370 - ปะทะหลงซู

หลงซูถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย บรรดาผู้ฝึกตนที่มุงดูอยู่รอบๆ ก็ตกตะลึงไปตามๆ กัน "แม่งเอ๊ย ไอ้นี่มันบ้าไปแล้วหรือไง? แค่จินตันขั้นต้น ริอาจไปท้าจินตันขั้นปลาย ต่อให้อีกฝ่ายจะกดระดับพลังลงมา ก็ยังกล้าปากดีขนาดนี้เชียว?"

หลงซูพยายามข่มความโกรธ "ภารกิจนี้ข้าเป็นคนรับ ถ้าข้าทำไม่สำเร็จ ข้าก็อดได้คะแนน แต่ข้าสามารถท้าประลองกับเจ้าต่อไปได้เรื่อยๆ จนกว่าจะชนะ และข้าก็ยังจะได้คะแนนอยู่ดี"

พอโม่ชวนได้ยินดังนั้น ก็ด่าสวนทันที "หน้าด้านไปหน่อยไหม? เป็นถึงจินตันขั้นปลายแท้ๆ พูดจาแบบนี้ออกมาไม่อายปากบ้างหรือไง? ถ้ามึงเอาชนะข้าไม่ได้ อย่างมากมึงก็แค่อดได้คะแนน ไม่ได้เสียอะไรเลย แต่ถ้าข้าชนะ กลับไม่ได้รางวัลอะไรเลยสักนิด? มึงยังกล้าพูดออกมาได้ยังไง?"

เขาไม่ไว้หน้าหลงซูเลยแม้แต่น้อย ด่ากราดจนอีกฝ่ายเถียงไม่ออก เพราะสิ่งที่โม่ชวนพูดมันคือความจริง

ผู้ฝึกตนคนอื่นๆ ก็ซุบซิบซุบซิบ เห็นด้วยกับคำพูดของโม่ชวน

หลงซูจนปัญญา จ้องมองโม่ชวนแล้วถาม "แล้วเจ้าจะเอายังไง?"

โม่ชวนเงยหน้ามองป้ายคะแนน หลงซูยังครองอันดับหนึ่งอยู่ จึงเอ่ยว่า "ถ้ามึงแพ้ ก็ยกคะแนนทั้งหมดของมึงให้ข้า เป็นไงล่ะ?"

หลงซูเบิกตากว้าง นั่นมันคะแนนที่เขาอุตส่าห์สะสมมาทีละนิดทีละหน่อย กว่าจะปีนขึ้นมาอยู่อันดับหนึ่งได้เลือดตาแทบกระเด็น

เขาได้พบกับลั่วอวี่ชวนแห่งภูเขาเซียนเมืองเทียนหยางแล้วจริงๆ อีกฝ่ายไม่ได้รับเขาเป็นศิษย์ในทันที เพียงแต่สั่งให้เขากวาดล้างอัจฉริยะรุ่นเยาว์จากต่างถิ่นให้ราบคาบเสียก่อน แล้วค่อยกลับไปหา

เขากำลังคิดจะจัดการอัจฉริยะรุ่นเยาว์ทุกคนให้สิ้นซาก เพื่อจะได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของลั่วอวี่ชวน ใครจะไปคิดว่าโม่ชวนจะมาขอเดิมพันด้วยคะแนนทั้งหมดที่มี

ในตอนนั้นเอง ซานทูจึก็ตะโกนลั่นขึ้นมา "ใช่! แบบนี้สิถึงจะแฟร์! มึงเป็นถึงจินตันขั้นปลายแท้ๆ หน้าไม่อายมารังแกคนอื่นหรือไง? ต้องเอาคะแนนทั้งหมดมาให้พี่ใหญ่ข้าสิวะ!"

เสี่ยวหูเตี๋ยที่เกาะอยู่บนหลังมันก็ตบมืออวบอ้วนดังเปาะแปะ "ใช่ๆ! ให้ท่านพ่อ! ท่านอาสามพูดถูก ต้องให้ท่านพ่อของข้า!"

ซานทูจึใช้ปีกตบหลังเสี่ยวหูเตี๋ยเบาๆ อย่างเอ็นดู เสี่ยวหูเตี๋ยก็กลับไปนั่งเรียบร้อยบนหลังมันอย่างว่าง่าย

เสียงวิพากษ์วิจารณ์จากคนดูข้างล่าง ยิ่งสุมไฟแค้นให้หลงซูจนแทบจะระเบิด

เขากัดฟันกรอด "ดี! ดี! ข้าตกลง! ขอแค่เจ้าชนะข้าได้ ข้าจะยกคะแนนทั้งหมดให้เจ้า!"

โม่ชวนจ้องเขม็ง "แน่ใจนะ? ไม่กลับคำนะเว้ย?"

"คนดูตั้งเยอะแยะ ข้าจะกลับคำได้ยังไง? ข้าหลงซูคือยอดฝีมือของที่นี่นะโว้ย!" หลงซูตวาดลั่น

โม่ชวนหัวเราะก๊าก "ผายลม! มึงเนี่ยนะยอดฝีมือ? นั่นเพราะมึงยังไม่เคยเจอข้าต่างหาก เจอข้าเมื่อไหร่ มึงมันก็แค่ขยะ!"

เสียงโห่ร้องจากคนดูดังกระหึ่ม "หลงซู อัดมันให้เละ! ไม่ต้องกดพลังแล้ว ลุยเลย!"

"อย่าปล่อยให้มันรอดไปได้! ตั้งแต่เกิดมาในเมืองเทียนหยาง เพิ่งเคยเจอคนหน้าด้านหน้าทน ปากดีขนาดนี้!"

ส่วนฟางเทียนลู่ที่ยืนอยู่ข้างล่าง กลับมองดูโม่ชวนด้วยความสนใจ

เมื่อครู่เขาจงใจล้มจริงๆ อย่างที่ซูเชียนเย่คาดไว้ เพื่อจะรอดูฝีมือของโม่ชวน

เขารู้สึกว่านิสัยของโม่ชวนถูกชะตากับเขามาก เป็นคนประเภทเดียวกัน น่าคบหาเป็นสหาย

ยิ่งไปกว่านั้น เขาได้รับรู้จากพ่อแม่แล้วว่า เย่เว่ยยางที่อยู่ข้างกายโม่ชวนคือผู้ฝึกตนขอบเขตฮว่าเสิน

หันไปมองทางฝั่งทวีปอวิ๋นชวน คนที่เก่งที่สุดก็มีแค่ลวี่เกาเจี้ยน ระดับหยวนอิงขั้นสูงสุด แถมยังแก่หง่อม ไม่เข้าสเปกเพื่อนที่เขาอยากจะคบด้วยเลยสักนิด

ดังนั้น เขาจึงตัดสินใจแล้วว่าจะต้องผูกมิตรกับกลุ่มของโม่ชวนให้ได้ และถือโอกาสประเมินฝีมือที่แท้จริงและลูกเล่นของโม่ชวนไปในตัว

เขารู้สึกได้ว่าโม่ชวนไม่ธรรมดา แค่จังหวะที่โม่ชวนสบตากับหลงซูเมื่อครู่ ก็รู้แล้วว่าสัมผัสเทวะของโม่ชวนนั้นแข็งแกร่งจนน่าขนลุก

คนในโลกบำเพ็ญเพียรต่างก็รู้ดีว่า การฝึกกายเนื้อไม่สู้การฝึกสัมผัสเทวะ

ยอดฝีมือที่แท้จริง ไม่ได้ยึดติดกับกายเนื้อมานานแล้ว แต่จะให้ความสำคัญกับสัมผัสเทวะเป็นอย่างยิ่ง ขอเพียงสัมผัสเทวะไม่ดับสูญ ไม่ว่าจะเมื่อไหร่ก็สามารถหลอมรวมกายเนื้อขึ้นมาใหม่ และผงาดขึ้นมาได้อีกครั้ง

ทว่าสิ่งที่ฟางเทียนลู่ไม่รู้ก็คือ โม่ชวนไม่ได้มีแค่สัมผัสเทวะที่แข็งแกร่งเท่านั้น กายเนื้อของเขาก็แกร่งไม่แพ้กัน

โม่ชวนมองดูหลงซู แล้วเอ่ยขึ้น "ในเมื่อมึงตัดสินใจจะยกคะแนนให้ข้าแล้ว ก็ลงมือเถอะ มึงจะใช้พลังเต็มที่ไปเลยก็ได้ ไม่ใช่อยู่จินตันขั้นปลายหรือไง? ข้ากลัวว่าพอมึงแพ้แล้วจะหาข้ออ้างพลิกลิ้น มึงไม่ต้องกดพลังลงมาหรอก"

พอคำพูดนี้หลุดออกไป คนดูทั้งหมดถึงกับอ้าปากค้าง พูดไม่ออกเลยทีเดียว

แม้แต่บรรดาหญิงสาวของโม่ชวน ก็ยังอดลุ้นระทึกไปกับเขาไม่ได้

ฟางเทียนลู่รู้ว่าโม่ชวนเก่ง แต่ก็ไม่คิดว่าจะกล้าพูดจาโอหังขนาดนี้

เขาหันไปมองพ่อ ส่งเสียงถามผ่านทางจิต "เขาเก่งขนาดนั้นเลยหรือท่านพ่อ?"

ฟางยวนส่ายหน้า "พ่อเองก็มองไม่ออก แต่รู้สึกว่าไอ้หนุ่มนี่มันมีอะไรแปลกๆ อยู่" หยุดไปครู่หนึ่ง ฟางยวนก็กำชับต่อ "คนแบบนี้ เจ้าควรจะผูกมิตรไว้ แต่ถ้าวันใดวันหนึ่ง เจ้าพบว่าเส้นทางของเขากับเจ้าไปกันไม่ได้ ก็จงหาทางกำจัดเขาทิ้งเสีย อย่าปล่อยให้เขาเติบโตขึ้นมาได้ คนประเภทนี้ ตัดไฟตั้งแต่ต้นลมจะดีที่สุด"

ฟางเทียนลู่รับฟัง พลางจ้องมองโม่ชวนบนลานประลองตาไม่กะพริบ กลัวจะพลาดรายละเอียดใดๆ ไป

ตอนนี้ หลงซูโกรธจนเลือดขึ้นหน้าแล้ว

ตั้งแต่มาอยู่เมืองเทียนหยาง เขาเคยโดนหยามหยันขนาดนี้ที่ไหนกัน? นี่มันทรมานยิ่งกว่าโดนฆ่าเสียอีก

ทันใดนั้น ร่างกายของหลงซูก็ถูกปกคลุมไปด้วยน้ำแข็ง

เขาเก็บกระบี่ยาวเข้าฝัก การใช้กระบี่คือจุดแข็งของเขา แต่ตอนนี้เขารู้สึกว่าแค่นั้นมันยังไม่สะใจ ฆ่าโม่ชวนให้ตายก็ยังไม่สาสม

เขาต้องการจะสู้ด้วยมือเปล่า จะอัดโม่ชวนให้กระอักเลือด จะกระทืบหัวมันให้มุดลงไปในรูก้นเลยยิ่งดี

โม่ชวนเบิกตากว้าง ไม่นึกเลยว่าหลงซูจะเก็บอาวุธ

วินาทีต่อมา หลงซูก็กระโดดเบาๆ พุ่งเข้าประชิดตัวโม่ชวนทันที

หมัดของเขาถูกหุ้มด้วยชั้นน้ำแข็งหนาเตอะ นี่ไม่ได้แค่ช่วยเพิ่มพลังโจมตีเท่านั้น แต่ยังแฝงพลังความเย็นยะเยือกเอาไว้ด้วย หากต่อยโดนผู้ฝึกตนคนไหน พลังนั่นจะแทรกซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำให้พลังปราณไหลเวียนช้าลงในพริบตา

หลงซูตั้งใจจะใช้จุดนี้ทำให้โม่ชวนตอบสนองช้าลง แล้วค่อยบีบคั้นจัดการตามใจชอบ

ทว่าสิ่งที่เขาไม่คาดคิดก็คือ จังหวะที่หมัดกำลังจะพุ่งชนโม่ชวน โม่ชวนกลับยื่นมือออกไปคว้าหมัดของเขาไว้ได้อย่างง่ายดาย

ในเสี้ยววินาทีนั้น สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เพราะตอนนี้ มีพลังน้ำแข็งที่แข็งแกร่งยิ่งกว่า แผ่ซ่านออกมาจากฝ่ามือที่คว้าหมัดของหลงซูเอาไว้

คนดูข้างล่างถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย นี่มันเปิดหูเปิดตาชัดๆ ไม่นึกเลยว่าไอ้พวกนี้จะมีรากปราณธาตุน้ำแข็งกันหมด

หลงซูเองก็นึกไม่ถึงว่าโม่ชวนจะมีธาตุน้ำแข็งด้วย แต่อันที่จริงเขาคิดผิด โม่ชวนไม่ได้มีรากปราณเลยสักนิด

นี่คือพลังที่เขาได้มาในภายหลัง และนำไปหลอมรวมเข้ากับจินตันของตัวเองต่างหาก

ในจังหวะนั้นเอง หมัดอีกข้างของหลงซูก็พุ่งเข้าใส่โม่ชวนอีกครั้ง

โม่ชวนก็ยกมืออีกข้างขึ้นมาคว้าหมัดนั้นไว้อย่างแม่นยำ

ทั้งสองออกแรงพร้อมกัน "ปัง!" พลังน้ำแข็งที่อยู่ตรงกลางระเบิดออกทันที

เศษน้ำแข็งแตกกระจายร่วงหล่น บดบังทัศนวิสัยของทั้งสองคน

และในจังหวะนั้นเอง โม่ชวนก็เริ่มขยับตัว

ความเร็วของเขาเหนือกว่าหลงซูมากนัก ราวกับมีสายฟ้าแลบแปลบปลาบอยู่ใต้ฝ่าเท้า

เขาพุ่งเข้าประชิดตัว พร้อมกับซัดหมัดเข้าใส่หลงซูอย่างจัง

สีหน้าของหลงซูเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ตอนนี้เขาทำได้แค่ตั้งรับ ไม่มีโอกาสตอบโต้เลยสักนิด

โม่ชวนไม่เปิดช่องว่างให้เขาได้หยุดพักหายใจเลย

หลงซูคิดในใจ 'ด้วยความแข็งแกร่งของกายเนื้อข้า รับหมัดของโม่ชวนสักหมัดก็คงไม่เป็นไร' เขาตั้งใจจะยอมโดนชกเพื่อแลกกับการสวนกลับ หวังจะชักมือกลับมาแล้วต่อยโม่ชวนให้เดี้ยงไปเลย

(จบแล้ว)