บทที่ 1559 ผู้จัดการต้าหวง คุณถูกบริษัทไล่ออกแล้ว

"ชิงชิง พักหน่อยเถอะ"

"ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้น เดี๋ยวจะล้มป่วยเอาได้นะ"

ถังหงวางไม้ไผ่ในมือลง พลางดึงตัวหยางชิงชิงมานั่งพัก

ทั้งสองคนนั่งลงในที่ร่ม ดื่มน้ำดับกระหาย

เจ้าเสี่ยวมีมี่เดินเข้ามาหา ยื่นลิ้นออกมาเลียมือของทั้งคู่

เจ้าตัวเล็กนี่แสนรู้มาก มันสัมผัสได้ว่าอารมณ์ของทั้งสองคนไม่ค่อยดีนัก จึงเข้ามาช่วยปลอบโยน

"เสี่ยวมีมี่"

"แกนี่น่ารักจริงๆ เลย"

หยางชิงชิงอุ้มเสี่ยวมีมี่ขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดแล้วลูบหัวมัน

"พี่หง พี่รู้สึกยังไงบ้าง?"

หยางชิงชิงหันไปถามถังหงด้วยความเป็นห่วง

สภาพร่างกายและจิตใจของทั้งคู่ค่อนข้างแย่ หากคนใดคนหนึ่งล้มลงไป มันจะเป็นปัญหาใหญ่ทันที เพราะอีกคนคงไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะดูแลกันได้

"พี่ไม่เป็นไรหรอกชิงชิง"

"พี่วางแผนไว้ว่า พรุ่งนี้ช่วงเที่ยงก็น่าจะสร้างกระท่อมไม้ไผ่เสร็จ"

"จากนั้นพวกเราก็กินมื้อใหญ่กันสักมื้อ แล้วก็นอน นอนให้ยาวไปจนถึงเช้าวันถัดไปเลย พอตื่นมาค่อยออกไปล่าสัตว์เพื่อหาอาหารมาตุนไว้!"

ถังหงบอกแผนการที่วางไว้

หยางชิงชิงพยักหน้าเห็นด้วย

"ตกลงค่ะ ถ้ากระท่อมเสร็จเมื่อไหร่ จะได้นอนหลับให้เต็มอิ่มสักที"

"ฉันรู้สึกเหมือนไม่ได้นอนหลับดีๆ มานานมากแล้ว"

หยางชิงชิงพูดพลางหาวออกมาคำโต

อย่างที่รู้กันว่าการหาวนั้นติดต่อกันได้ พอหยางชิงชิงหาวไม่ทันจบ ถังหงก็หาวตามทันที

จากนั้นก็ลามไปถึงเสี่ยวมีมี่ มันอ้าปากกว้างหาวหวอดออกมาเช่นกัน

ส่งผลให้ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างพากันอดไม่ได้ที่จะหาวตามไปด้วย!

"ฮ่าๆๆ อยู่ดีๆ ฉันก็ง่วงเฉยเลย!"

"ให้ตายสิ ฉันกำลังดูไลฟ์ในวิชาแคลคูลัสอยู่ วิชาแคลคูลัสก็น่าเบื่อจนอยากหลับอยู่แล้วนี่ยังโดนโรคหาวติดต่อมาอีก"

"ไม่ไหวแล้ว ขอไปนอนสักงีบเถอะ ง่วงจริงๆ"

"ฉันก็อยากนอนนะ แต่ต้องเลี้ยงลูกอยู่เนี่ย เฮ้อ!"

"ความจริงแผนที่พี่หงบอกมา เปลี่ยนลำดับหน่อยก็ได้นะ นอนพักเอาแรงก่อนแล้วค่อยกลับมาทำงานทีหลัง"

"ไม่เหมือนกันหรอกนะ ถ้างานยังไม่เสร็จมันก็นอนหลับไม่สนิทหรอก จะกังวลไปหมด"

"ประเด็นหลักคือถ้ากระท่อมยังไม่เสร็จ พวกเธอก็ไม่กล้านอนด้วยแหละ เผื่อมีอันตรายเกิดขึ้นจะทำยังไง?"

ผู้ชมต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ ซึ่งสิ่งที่พวกเขาพูดก็นับว่ามีเหตุผลมาก

หากจะให้นอนพักผ่อนก่อนในตอนนี้คงทำไม่ได้ เพราะไม่มีกระท่อมให้หลับนอนได้อย่างปลอดภัย

ดังนั้นจึงต้องทำตามลำดับที่ถังหงบอก: สร้างบ้านให้เสร็จ -> นอนชดเชย -> ล่าสัตว์หาเสบียง

หลังจากพักผ่อนและพูดคุยกันครู่หนึ่ง ทั้งสองคนก็กลับไปทำงานต่อ

เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงเที่ยง

ผู้เข้าแข่งขันส่วนใหญ่บนเกาะเริ่มรับประทานมื้อเที่ยงกันแล้ว

ทางด้านเย่ฮั่นและซูเสี่ยวฉี เสี่ยวฉีก็ได้เตรียมมื้อเที่ยงเสร็จเรียบร้อยแล้วและเรียกเย่ฮั่นมาทาน

บทละครมักจะซ้ำรอยเดิมอย่างน่าประหลาด เย่ฮั่นเพิ่งล้างตัวเสร็จที่ลำธาร ซูเสี่ยวฉีก็ทำอาหารเสร็จพอดี

"เรื่องกินนี่กระตือรือร้นที่สุดเลยนะ!"

ซูเสี่ยวฉีมองเย่ฮั่นอย่างอ่อนใจ รวมถึงเจ้าต้าหวงและต้าเพียวเลี่ยงที่มารออยู่ก่อนแล้ว

"เรื่องกินถ้าไม่กระตือรือร้น แสดงว่าทัศนคติมีปัญหา!"

"ฮ่าๆๆ เริ่มกินได้!"

เย่ฮั่นนั่งลง คว้าตะเกียบคีบเนื้อเข้าปากเคี้ยวอย่างเอร็ดอร่อย

แต่ไม่นานเขาก็เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง

"เอ๊ะ?"

"ต้าหวงกับต้าเพียวเลี่ยงมาอยู่ที่นี่กันหมดเลยเหรอ?"

เย่ฮั่นอึ้งไปครู่หนึ่ง มองลิงทั้งสองตัว แล้วขมวดคิ้วจ้องไปที่ต้าหวง

"ต้าหวง ฉันสั่งให้แกเฝ้าเครื่องเป่าลมไม่ใช่เหรอ?"

"แกไม่ต้องกินข้าวแล้ว ไสหัวออกไปเลย!"

เย่ฮั่นรีบลุกขึ้นทั้งที่ยังเคี้ยวเนื้ออยู่ในปาก มุ่งหน้าไปยังเตาถลุงทองทันที

หากไม่มีคนคุมเครื่องเป่าลม อุณหภูมิในเตาจะลดลง!

เย่ฮั่นลองหมุนเครื่องเป่าลมดูสองสามทีแล้วชะโงกหน้าเข้าไปดู

โชคดีที่แร่ทองคำยังหลอมละลายได้ที่ ไม่ได้เกิดการแข็งตัวจากการละเลยในครั้งนี้

ซูเสี่ยวฉีวิ่งตามมาด้วยความเป็นห่วง

"เจ้านาย เป็นยังไงบ้างคะ?"

ซูเสี่ยวฉีถามขึ้น

เย่ฮั่นพยักหน้า

"ไม่เป็นไรมาก"

"แต่การที่ต้าหวงละเลยหน้าที่ เรื่องนี้จะปล่อยไปเฉยๆ ไม่ได้"

"มื้อเที่ยงวันนี้ รวมถึงมื้อค่ำด้วย ต้าหวงไม่ต้องกิน!"

เย่ฮั่นประกาศกร้าว

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูเสี่ยวฉีก็มองต้าหวงด้วยความสงสาร

ต้าหวงเองก็รู้ตัวว่าทำความผิด มันยืนอยู่ข้างๆ มองเย่ฮั่นด้วยสายตาละห้อย

แถมยังไปลากต้าเพียวเลี่ยงมาด้วย หวังจะให้ช่วยขอความเห็นใจ

แต่ก็ไร้ผล

"ต้าหวง ไม่ทำงานก็ไม่มีกิน"

"ไม่ต้องมาอยู่ตรงนี้ ไปที่อื่นเลย ฉันไม่อยากเห็นหน้าแกตอนนี้"

เย่ฮั่นบอกต้าหวง

ตอนนี้ต้าหวงก้มหน้าลง ทำท่าทางเหมือนจะร้องไห้

ผู้ชมเห็นแล้วขำกันกระจาย!

"ฮ่าๆๆๆ ผู้จัดการต้าหวงละเลยหน้าที่ ถูกเนรเทศสู่โลกมนุษย์!"

"ผู้จัดการต้าหวงครับ คุณถูกบริษัทไล่ออกแล้ว อ้อ แล้วคุณยังติดหนี้บริษัทอีก 1,800 ล้านหยวนด้วย จ่ายเงินมาซะ"

"ต้าหวง: ผมไม่ยอม! ผมจะไปยื่นร้องเรียนต่อกรมแรงงาน!"

"ต้าหวงก็แค่หิวข้าว มันผิดตรงไหน ฮ่าๆๆๆ!"

"บริษัทของเย่ฮั่นต้องกดดันมากแน่ๆ ถ้ายังไม่เลิกงานคงไม่มีใครกล้ากลับบ้าน"

"ไม่เห็นเหรอว่าเสี่ยวฉีติดหนี้ค่าแรงเขาไปเท่าไหร่แล้ว ต้องทำงานใช้หนี้ตั้งแต่ยุคเซลล์เดียว (Amoeba) เลยนะนั่น!"

"เย่ฮั่นลงโทษแต่ต้าหวง ทำไมไม่ลงโทษต้าเพียวเลี่ยงด้วยล่ะ ไม่ยุติธรรมเลย!"

"โธ่ ต้าเพียวเลี่ยงเป็นเด็กใหม่ ยังไม่รู้กฎระเบียบ เป็นเรื่องธรรมดา จัดการที่ตัวพ่ออย่างต้าหวงก็พอนั่นแหละ"

คอมเมนต์พรั่งพรูออกมาไม่หยุด

จากนั้น เย่ฮั่นก็ไม่ได้สนใจเรื่องกินข้าวอีก เขานั่งยองๆ ควบคุมเครื่องเป่าลมเอง จนเหงื่อผุดขึ้นเต็มหัวอีกครั้ง

เดิมทีเขาตั้งใจจะรีบกินข้าว แล้วให้ต้าหวงเฝ้าเครื่องเป่าลมไว้

แต่ในเมื่อต้าหวงละทิ้งหน้าที่ เขาจึงต้องมาเฝ้าด้วยตัวเอง ข้าวปลาก็ยังไม่ได้กิน

สุดท้าย ซูเสี่ยวฉีต้องไปยกถาดอาหารมาจากโรงครัวเพื่อป้อนให้เย่ฮั่น

เย่ฮั่นปั่นเครื่องเป่าลมไปพลาง อ้าปากรอรับอาหารที่เสี่ยวฉีป้อนให้ไปพลาง

โดยมีต้าหวงและต้าเพียวเลี่ยงยืนดูอยู่ข้างๆ

เย่ฮั่นอ้าปากจะพูดสั่งสอนต้าหวงต่อ แต่พอเขาอ้าปาก เนื้อชิ้นหนึ่งก็ร่วงออกมา

ต้าหวงตาไวปานสายฟ้า มันรีบตะปบเนื้อชิ้นนั้นแล้วยัดเข้าปากเคี้ยวทันที

ไม่สนเลยสักนิดว่ามันเปื้อนดินหรือเปล่า!

เย่ฮั่นเห็นแล้วถึงกับโกรธไม่ลงจนขำออกมา

"ต้าหวง!"

"ฮ่าๆๆๆๆ!"

เย่ฮั่นและซูเสี่ยวฉีต่างระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ผู้ชมก็หัวเราะตามกันถ้วนหน้า

"แกจะตะกละขนาดนี้ได้ยังไงเนี่ย?!"

เย่ฮั่นถามอย่างไม่เข้าใจพลางชี้นิ้วใส่ต้าหวง

แต่จากนั้นเขาก็ส่ายหัว เลิกถือสาเจ้าลิงตัวแสบ

โกรธต้าหวงไปก็ไลฟ์บอย (เปล่าประโยชน์)

หลังจากนั้น เย่ฮั่นก็ทานอาหารจนเสร็จแล้วเริ่มขั้นตอนการถลุงทองต่อ

เวลาผ่านไปไม่นาน ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง เย่ฮั่นก็รู้สึกว่าได้ที่แล้ว

ถึงเวลาเริ่มเททองคำลงในแม่พิมพ์

"ถอยไปไกลๆ กันหน่อยนะ ระวังจะโดนลวกเอา"

เย่ฮั่นพูดพลางเริ่มขั้นตอนเหมือนที่เคยทำ

ทองคำที่หลอมละลายจนกลายเป็นของเหลว ถูกเย่ฮั่นเทลงในแม่พิมพ์อย่างระมัดระวัง

ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่นมาก ไม่มีอุบัติเหตุใดๆ เกิดขึ้น จนผู้ชมต้องทึ่งในดวงที่แสนดีของเขา

โถดินเผานี้ ถ้าจะแตกระหว่างการเทก็เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ง่ายมาก

แต่มันกลับไม่แตก สรุปได้เพียงว่าดวงของเย่ฮั่นดีเกินไปจริงๆ เรื่องโชคร้ายแบบนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นกับเขา

ไม่นานหลังจากนั้น เย่ฮั่นก็เริ่มขัดเกลาสร้อยข้อมือและแหวนทองคำจำนวนมาก!

จบบท