บทที่ 1534 ภูมิประเทศที่แปลกประหลาด

บนเกาะยังมีที่ราบแอ่งกระทะด้วยเหรอ?

ผู้ชมทุกคนต่างเบิกตากว้าง จ้องมองภาพเหตุการณ์ที่ปรากฏในไลฟ์สด

นอกจากนี้ ยังมีผู้ชมจำนวนมหาศาลที่ทยอยแห่กันเข้ามา

และทุกคนต่างก็ได้เห็นภาพแอ่งกระทะนี้พร้อมกัน

ในห้องไลฟ์สดอย่างเป็นทางการ

เป้ยเหย่และเต๋อเหย่ต่างก็จ้องมองภาพทัศนียภาพของแอ่งกระทะนั้นด้วยความทึ่ง

"โอ้พระเจ้า! บนเกาะมีภูมิประเทศแบบแอ่งกระทะด้วยเหรอครับเนี่ย?"

"แปลกมาก ก่อนเริ่มการแข่งขัน

ทีมงานรายการเคยทำการบันทึกแผนที่ภูมิประเทศของเกาะนี้ไว้อย่างละเอียดแล้ว

แต่มันไม่มีแอ่งกระทะตรงนี้นี่นา!"

เป้ยเหย่ขมวดคิ้วแน่น

แต่ทันใดนั้น ในใจของเขาก็เริ่มมีข้อสันนิษฐานบางอย่างเกิดขึ้น

ในเมื่อก่อนเริ่มการแข่งขันยังไม่มี

เช่นนั้นมันย่อมต้องเกิดขึ้นหลังจากเริ่มการแข่งขันไปแล้วแน่นอน!

และสิ่งเดียวที่สามารถส่งผลกระทบต่อภูมิประเทศบนเกาะได้ขนาดนี้

ย่อมหนีไม่พ้นเหตุการณ์แผ่นดินไหวสองครั้งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้!

บางทีที่นี่อาจจะเป็นจุดยุทธศาสตร์ที่สำคัญก็ได้!

เป้ยเหย่ครุ่นคิดถึงความเป็นไปได้ต่างๆ นานาในทันที

และสิ่งที่เขาคิดได้ บรรดาทีมวิจัยของประเทศต่างๆ ทั่วโลกก็ย่อมคิดได้เช่นกัน

ขณะนี้ ภายในฐานวิจัยของเซินโจวกั๋ว ท่านชูอีดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที

ดวงตาจับจ้องหน้าจอเขม็ง

จากนั้นเขาก็รีบเรียกบรรดาลูกน้องให้เริ่มลงมือทำงานทันที!

เขามั่นใจมากว่า

การปรากฏขึ้นของแอ่งกระทะนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์แผ่นดินไหวอย่างแน่นอน!

เขาเริ่มนำข้อมูลจากเหตุการณ์แผ่นดินไหวทั้งสองครั้งมาตรวจสอบอย่างละเอียด

เพื่อเริ่มการวิจัยในเชิงลึกต่อไป

ระดับสูงของแต่ละประเทศต่างก็ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก

ส่วนในมุมของผู้ชม แม้จะรู้สึกตกตะลึง แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งไปกว่านั้น

มีเพียงผู้ชมส่วนน้อยเท่านั้น เช่น นักสืบแมว ที่พอมองออกถึงความผิดปกติบางอย่าง

ในตอนนี้ นักสืบแมวกำลังอยู่ที่สถานสงเคราะห์เด็กกำพร้าเพื่ออยู่เป็นเพื่อนเด็กๆ

เขามักจะแวะมาที่นี่เป็นระยะ

เพื่อนำเงินและอาหารมามอบให้

"คุณพ่อคะ บนเกาะมีแอ่งกระทะด้วยล่ะค่ะ!"

ซุ่นจื่อซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ นักสืบแมวกล่าวพลางชี้ไปที่หน้าจอ

"ซุ่นจื่อ ลูกรู้ไหมว่าแอ่งกระทะคืออะไร?"

นักสืบแมวถามด้วยรอยยิ้ม

ซุ่นจื่อพยักหน้าในตอนแรกก่อนจะส่ายหัวรัวๆ เห็นได้ชัดว่าอธิบายไม่ถูก

"ซุ่นจื่อ ลูกต้องตั้งใจเรียนนะ โตไปจะได้สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้"

"ช่วงนี้การเรียนเป็นยังไงบ้าง พ่อขอทดสอบหน่อยสิ!"

นักสืบแมวพูดพลางเริ่มตั้งโจทย์ให้ซุ่นจื่อทำ

ซุ่นจื่อถึงกับทำหน้ามุ่ยทันที

เขาไม่ชอบเรียนหนังสือ เขาอยากตีเทนนิสและอยากเป็นเหมือนตัวเอกใน

‘เจ้าชายลูกสักหลาด’

ที่แท้ก็มัวแต่คลั่งไคล้อนิเมะจนไม่มีแก่ใจจะเรียน

นักสืบแมวจึงดุซุ่นจื่อไปยกใหญ่ จนซุ่นจื่อต้องปาดน้ำตาและรับปากว่าจะตั้งใจเรียน

เขาถึงได้ยอมเลิกรา

จากนั้นนักสืบแมวก็ปลอบซุ่นจื่ออีกครู่หนึ่งก่อนจะเดินทางออกจากสถานสงเคราะห์

"ความลับที่ซ่อนอยู่บนเกาะแห่งนี้คืออะไรกันแน่นะ?"

"ช่างน่าสนใจจริงๆ!"

นักสืบแมวขับรถกลับบ้าน เพื่อไปพูดคุยกับเสวียนหลิงต่อ

บนเกาะ ฝนยังคงตกหนักเยี่ยงฟ้ารั่ว

ทางด้านจางฮ่าวหราน เขาจ้องมองแอ่งกระทะเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

เขาคือผู้เข้าแข่งขันที่เรียกได้ว่าเดินทางไปมาทั่วเกาะมากที่สุดคนหนึ่ง

แต่นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นภูมิประเทศแบบนี้

แม้จะม่านฝนจะบดบังทัศนวิสัย

แต่ก็ยังพอมองเห็นว่าต้นไม้จำนวนมากมีสภาพเอียงกะเท่เร่

บางต้นถึงขั้นโค่นล้มโดยที่รากถอนขึ้นมาอยู่บนผิวดิน

ที่บริเวณขอบแอ่ง หินภูเขาบางส่วนยังคงร่วงหล่นลงมาจากการถูกน้ำฝนชะล้างอย่างรุนแรง

สิ่งนี้ทำให้จางฮ่าวหรานรู้สึกว่า ราวกับว่าที่ราบแห่งนี้เพิ่งจะ ‘ทรุดตัว’

ลงไปอย่างกะทันหัน!

นั่นจึงเป็นสาเหตุให้เกิดสภาพเช่นนี้ขึ้น

"ความลึกน่าจะประมาณห้าเมตร"

จางฮ่าวหรานกะด้วยสายตา

ความสูงระดับนี้สำหรับเขาและเทียนหลางนับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่

ในตอนนี้ก็ไม่มีที่ไหนให้ไปอยู่แล้ว สู้ลองลงไปดูข้างล่างหน่อยดีกว่า

เผื่อจะเจอที่หลบฝนได้บ้าง

อีกทั้งแอ่งกระทะนี้ยังจุดประกายความอยากรู้อยากเห็นของจางฮ่าวหรานเข้าอย่างจัง

เขาตั้งใจว่ารอให้ฝนหยุด จะต้องสำรวจที่นี่ให้ทั่ว

ดังนั้น เขาจึงนำเทียนหลางลงไปยังก้นแอ่งกระทะได้อย่างราบรื่น

"จางฮ่าวหรานลงไปแล้ว ในนั้นจะมีพวกสัตว์ประหลาดโผล่ออกมาไหมนะ?"

"สัตว์ประหลาดคงไม่มีหรอก อย่างมากก็คงเป็นพวกงูอนาคอนด้าเขียวนั่นแหละ"

"ถึงจางฮ่าวหรานจะเก่งแค่ไหน แต่ก็คงสู้กับอนาคอนด้าเขียวไม่ไหวหรอก

หวังว่าคงไม่เจอนะ!"

"ฉันรู้สึกว่าในแอ่งกระทะนี้น่าจะมีที่หลบฝนอยู่นะ"

"ความจริงแอ่งนี้ก็ไม่ได้ใหญ่มากนะ ฉันว่าพื้นที่พอๆ

กับหมู่บ้านจัดสรรทั่วไปแห่งหนึ่งเอง"

"ทำไมในแอ่งน้ำถึงไม่ท่วมขังล่ะ?"

ผู้ชมทั่วทั้งเครือข่ายต่างมารวมตัวกันในห้องไลฟ์สดนี้เพื่อวิพากษ์วิจารณ์

เพราะสถานการณ์ที่นี่มันน่าดึงดูดใจเกินไป

จนบางคนถึงกับยอมสละเวลาจากการรอลุ้นเงินรางวัลจากท่านซีเสวียนเพื่อแวะมาดู

หลังจากลงมาถึงก้นแอ่ง จางฮ่าวหรานก็นำเทียนหลางเดินหน้าต่อไป

และเขาก็หาที่ที่เหมาะสมสำหรับหลบพายุฝนได้จริงๆ

ความจริงภายในแอ่งกระทะนี้ อิทธิพลของลมลดน้อยลงไปมาก

จะมีก็เพียงแต่น้ำฝนที่ยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง

ส่วนสาเหตุที่ไม่มีน้ำท่วมขัง

จางฮ่าวหรานรู้สึกได้ว่าน้ำฝนเหล่านั้นไหลซึมลงสู่ทางน้ำใต้ดินไปหมดแล้ว

เขาได้เห็นลำธารสายหนึ่งที่ไหลลึกลงไปใต้ดิน เสียงน้ำไหลดังซู่ซ่าตลอดเวลา

ผู้ชมบางส่วนสังเกตเห็นฉากนี้เช่นกัน

ซึ่งมันช่วยอธิบายปริศนาเรื่องน้ำไม่ท่วมขังในแอ่งได้เป็นอย่างดี

ในตอนนี้ จางฮ่าวหรานและเทียนหลางที่ตัวเปียกโชกไปทั้งร่าง

ได้มาหยุดยืนอยู่หน้าถ้ำขนาดเล็กแห่งหนึ่ง

เขาตรวจสอบภายในถ้ำอย่างละเอียด

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตอันตรายและไม่มีความเสี่ยงที่ถ้ำจะถล่ม

เขาจึงวางใจได้ในที่สุด

"เฮ้อ!"

จางฮ่าวหรานนั่งลงบนพื้นพลางถอนใจยาวออกมา

ในที่สุดก็ได้พักเสียที

เขาถอดเสื้อผ้าออกมาบิดจนแห้งแล้ววางไว้ด้านข้าง ก่อนจะเอนตัวลงนอนพักผ่อน

"สถานที่แห่งนี้ช่างแปลกประหลาดจริงๆ!"

"ผมสงสัยว่านี่น่าจะเป็นส่วนหนึ่งของตัวภูเขา

เนื่องจากพื้นที่ทรุดตัวลงจนกลายเป็นแอ่งกระทะ

ส่วนที่เคยถูกฝังอยู่ใต้ดินจึงปรากฏออกมาให้เห็น"

"และมันก็ได้กลายเป็นที่หลบฝนให้จางฮ่าวหรานพอดี"

ในห้องไลฟ์สดอย่างเป็นทางการ เป้ยเหย่กล่าววิเคราะห์

เรื่องภูมิประเทศเป็นสิ่งที่มหัศจรรย์มาก

และนี่คือเหตุผลที่นักธรณีวิทยาหลายคนยอมอุทิศตัวเพื่องานนี้

เพราะความวิจิตรบรรจงที่ธรรมชาติสร้างสรรค์ขึ้นนั้นมีเสน่ห์อย่างยิ่ง

ทว่าไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม

ในตอนนี้จางฮ่าวหรานก็นับว่าหาที่พักพิงที่เหมาะสมเพื่อกำบังลมฝนได้แล้ว

ชั่วคราวนี้จึงไม่ต้องกังวลเรื่องของเขาอีก

ผู้ชมจึงพากันกลับไปร่วมกิจกรรมสุ่มรางวัลอย่างเบิกบานใจ

และแวะไปดูสถานการณ์ทางฝั่งเย่ฮันต่อ

ในตอนนี้ เย่ฮันกินอิ่มเรียบร้อยแล้ว

เขากำลังนั่งไขว่ห้างจิบชาอยู่ในห้องครัวอย่างสบายอารมณ์

ดูออกเลยว่า ต้าเพี่ยวเลี่ยงเองก็สนใจในน้ำชามาก

แม้ต้าหวงจะบอกมันแล้วว่าไม่อร่อย แต่มันก็ไม่เชื่อ

เย่ฮันเลยลองให้ต้าเพี่ยวเลี่ยงชิมดู

ต้าเพี่ยวเลี่ยงถึงกับทำหน้าเหยเกและพ่นน้ำชาทิ้งทันที

ไม่อย่อยจริงๆ ด้วยแฮะ!

เมื่อเห็นท่าทางแยกเขี้ยวหยีตาของต้าเพี่ยวเลี่ยง

ทั้งเย่ฮันและเสี่ยวฉีต่างก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะร่าออกมา

ภายนอกลมพายุฝนโหมกระหน่ำ แต่ภายในห้องครัวกลับอบอุ่นยิ่งนัก ท่ามกลางเสียงลมฝน

เย่ฮันและเสี่ยวฉีนั่งจิบชา กินขนมเล่น

และเดินหมากรุกฆ่าเวลากันอย่างสำราญใจ

รอให้ฝนหยุดตก เขาขัดตาวางแผนไว้ว่าจะออกไป ‘เก็บซาก’ ก่อนเป็นอันดับแรก

จากนั้นจึงจะเริ่มลงมือถลุงทองคำ

ในเมื่อตัดสินใจจะถลุงทองแล้ว

ก็ต้องพยายามทำให้เครื่องประดับทองคำเสร็จทันก่อนวันเกิดของเสี่ยวฉีให้ได้

ทว่าครั้งนี้ เย่ฮันกลับรู้สึกไม่ค่อยมั่นใจนัก

ต่อให้เขามีทักษะมากมายเพียงใด

แต่เขาก็ไม่เคยลงมือทำเครื่องประดับทองคำด้วยตัวเองมาก่อน

ยิ่งไปกว่านั้นนี่ยังเป็นการถลุงเริ่มตั้งแต่แร่ทองคำดิบ

ความยากย่อมไม่ธรรมดาแน่นอน

เย่ฮันได้เตรียมใจรับมือไว้แล้ว

หลังจากนั้น เวลาค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปอย่างเงียบสงบ

บนเกาะกลับไม่มีเหตุการณ์อื่นใดเกิดขึ้นอีกเลย

จนกระทั่งเวลาล่วงเลยมาถึงสี่โมงเย็นกว่าๆ ทางด้านท่านซีเสวียน

ก็กำลังจะเริ่มสุ่มแจกรางวัลใหญ่สุดท้ายแล้ว!

จบบท