ตอนที่ 770 : เปลี่ยนสถานที่

ตอนที่ 770 : เปลี่ยนสถานที่

วันรุ่งขึ้น

เมื่อท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นมา เหยาเหล่ยก็ถูกปลุกให้ตื่นด้วยแรงขยับเขยื้อนบางอย่าง

ดูเหมือนว่าเมื่อคืนเธอจะเริ่มหลับไปช่วงประมาณตี 3 หลังจากที่โอบกอดหัวหน้าทีมไปได้ไม่นาน เนื่องจากความเหนื่อยล้าที่สะสมมานาน อีกทั้งบนเรือเหาะเธอเองก็ได้รับผลกระทบจากแรงระเบิดของจรวดมิสไซล์จนได้รับบาดเจ็บเล็กน้อยด้วย เมื่อรวมกับการที่เธอต้องรักษาความตื่นตัวไว้อยู่ตลอดเวลา มันก็ทำให้เธอฝืนตัวเองจนถึงขีดจำกัดแล้วจริงๆ

ฉันนี่มัน......?

เธอขยี้ดวงตาที่ฝ้าฟางและอ่อนล้า กว่าจะนึกถึงเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อวานได้ เธอก็รีบหันไปมองหัวหน้าทีมของตัวเองทันที

ในตอนนี้เธอเห็นเพียงหลี่ปั๋วเหวินที่เคยหมดสติไปก่อนหน้านี้กำลังลืมตามองเธออยู่!

“........”

ชั่วขณะหนึ่งทั้งสองคนต่างก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

เมื่อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่น่าประทับใจของชายหนุ่มตรงหน้า เหยาเหล่ยก็ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบหดตัวมุดออกจากผ้าห่มแล้วรีบสวมเสื้อผ้า

“ดีจังเลยค่ะหัวหน้าทีม! ในที่สุดคุณก็ฟื้นแล้ว!”

ในขณะเดียวกันเธอก็ไม่ลืมที่จะตะโกนออกมาด้วยความดีใจต่อหน้าหลี่ปั๋วเหวินที่ดูเหมือนจะมีสติขึ้นมาแล้ว!

หัวหน้าทีมของเธออดทนผ่านมันมาได้แล้ว!!!

นี่มันดีจริงๆ!!

“......”

หลี่ปั๋วเหวินมองดูลูกน้องสาวที่เพิ่งจะสวมเสื้อผ้าเสร็จและใบหน้ายังคงแดงระเรื่อ ในวินาทีนี้เขาก็ไม่รู้จะตอบกลับไปอย่างไรดี

เขาตื่นขึ้นมาได้หนึ่งชั่วโมงแล้ว

แต่ในตอนที่เขาสัมผัสได้ถึงร่างกายที่นุ่มนวลและอบอุ่นในอ้อมแขนที่แนบชิดกับตัวเอง บวกกับเห็นเศษผ้าที่เปื้อนเลือดภายในห้องและความเจ็บปวดที่ราวกับถูกมีดกรีดไปทั่วทั้งตัว มีหรือที่เขาจะไม่รู้ว่าตัวเองถูกเหยาเหล่ยช่วยชีวิตกลับมา

ผู้หญิงคนนี้......

“ขอบใจนะ”

ผ่านไปนานเขาถึงได้เค้นคำพูดนี้ออกมา

เขาไม่มีคำพูดอะไรที่จะเหมาะสมกับช่วงเวลานี้ไปมากกว่านี้อีกแล้ว

เมื่อเทียบกับหลี่ปั๋วเหวินที่นิ่งเงียบ เหยาเหล่ยกลับดูตื่นเต้นกว่ามาก หยาดน้ำใสๆ เริ่มเอ่อล้นออกมาจากดวงตา เธออยากจะโผเข้าไปกอดหัวหน้าทีมเพื่อระบายความรู้สึกไร้ที่พึ่งและความหวาดกลัวจากเมื่อวานออกมา

ขอบคุณสวรรค์!

หัวหน้าทีมยังไม่ตาย!

แต่สติที่ยังหลงเหลืออยู่เพียงน้อยนิดก็ทำให้เธอไม่ได้พุ่งเข้าไปกอดหลี่ปั๋วเหวิน ไม่อย่างนั้นอีกฝ่ายอาจจะต้องตายเพราะบาดแผลถูกกระทบกระเทือนจนทรุดหนักลงไปอีก......

จากนั้น

เหยาเหล่ยก็รีบบอกเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากที่หลี่ปั๋วเหวินโดนจรวดมิสไซล์เมื่อวานนี้อย่างรวดเร็ว

จากนั้นหัวหน้าทีมหลี่ถึงได้เข้าใจว่า ที่แท้ตัวเองถูกช่วยไว้มากกว่าหนึ่งครั้ง......

เขาติดหนี้ชีวิตเธอจนใช้คืนไม่หมดแล้ว

“ตอนนี้อาการของฉันแย่มาก...... ร่างกายแทบจะขยับไม่ได้เลย แถมยังมีไข้สูง คาดว่าบาดแผลตามตัวคงจะอักเสบหมดแล้ว”

หลังจากฟังจบเขาก็อธิบายสภาพร่างกายของตัวเองในตอนนี้ออกมาอย่างสงบ

ราวกับว่าคนที่เขากำลังบรรยายอยู่นั้นไม่ใช่ตัวเอง แต่เป็นคนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้องด้วยเลย

มีเพียงผู้วิวัฒนาการที่มีจิตใจเข้มแข็งเหนือคนปกติและได้รับพละกำลังที่เพิ่มขึ้นอย่างเขาเท่านั้นถึงจะทำแบบนี้ได้

หากเปลี่ยนเป็นคนอื่นก็คงจะสลบเพราะความเจ็บปวดไปนานแล้ว

เมื่อได้ยินดังนั้นเหยาเหล่ยที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจก็รีบตรวจสอบหัวหน้าทีมหลี่ที่ยังนอนอยู่บนเตียงทันที

จริงด้วย!

บาดแผลส่วนใหญ่บนตัวเขาที่ผ่านการรักษาแล้วแม้ดูเหมือนจะยังโอเคอยู่ แต่ก็มีบาดแผลที่ลึกประมาณ 7-8 แห่งที่ดูแย่กว่าเดิมและเริ่มมีหนองไหลออกมา!

อักเสบจนติดเชื้อเข้าแล้ว!

แต่หัวหน้าทีมของเธอกลับยังสามารถอธิบายอาการของตัวเองได้อย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น จิตใจของเขาต้องแข็งแกร่งขนาดไหนกันนะ!?

ในฐานะผู้หญิงที่เป็นสัตว์โลกที่ใช้ความรู้สึก หัวใจของเหยาเหล่ยก็รู้สึกเหมือนถูกบีบคั้นขึ้นมาทันที

“อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย ถ้าเธอยังพอมีแรงอยู่ ช่วยพาฉันย้ายที่ก่อน! เราอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว! ไม่ว่าเฮลิคอปเตอร์ลำนั้นจะถูกคนของเราไล่ไปได้หรือไม่ แต่พวกมันก็น่าจะย้อนกลับมาค้นหาจุดที่เราตกลงมาอย่างแน่นอน!”

หลี่ปั๋วเหวินพูดรวดเดียวหลายประโยค พอพูดจบเขาก็ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีจนหมดสิ้นแล้วสลบไปอีกครั้ง!

“หัวหน้า!!!”

เหยาเหล่ยร้องเรียกออกมา เธอรีบเข้าไปตรวจสอบ เมื่อยืนยันได้ว่าเขายังไม่ตาย เธอก็กัดฟันเริ่มลงมือเตรียมตัวอย่างรวดเร็ว!

หัวหน้าทีมยังไม่ตายและสิ่งที่เขาพูดก็ถูกต้อง สถานที่แห่งนี้พวกเธออยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว ต้องรีบย้ายที่ทันที!

เธอใช้เวลาไม่นานก็สร้างกระเป๋าเป้สำหรับใส่คนจากผ้าห่มและผ้าต่างๆ ภายในห้องขึ้นมาได้!

จากนั้นเธอก็ค่อยๆ ม้วนร่างของหลี่ปั๋วเหวินเข้าไปข้างในอย่างระมัดระวัง

ใช่แล้ว!

เธอจะแบกหัวหน้าทีมออกไปจากที่นี่!

ก่อนจะไปก็ดูเหมือนว่าเธอจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอจึงรีบวิ่งไปที่ดาดฟ้าของอาคารหลังนี้เพื่อขีดเขียนลวดลายและตัวอักษรประหลาดบางอย่างไว้

จากนั้นเธอก็กลับมาทำลายหรือนำสิ่งของทุกอย่างภายในห้องที่อาจจะเปิดเผยข้อมูลของพวกเขาทั้งสองคนติดตัวไปด้วย แล้วจึงเริ่มแบกหลี่ปั๋วเหวินเดินลงจากอาคาร

ขณะที่เดินลงบันไดของอาคารสูง 10 ชั้นแห่งนี้ เหยาเหล่ยก็กัดฟันกรอด

หลี่ปั๋วเหวินที่กดทับอยู่บนหลังของเธอเมื่อรวมกับของที่เธอต้องแบกติดตัวไปด้วยแล้วก็มีน้ำหนักรวมกันไม่น้อยกว่า 85 กิโลกรัม!!

และอย่าลืมว่าหลี่ปั๋วเหวินคือผู้วิวัฒนาการที่ได้รับการฉีดดี-ซีรั่มเข้าไปแล้วถึง 2 ครั้ง!

ความหนาแน่นของกล้ามเนื้อและกระดูกในร่างกายของเขาจึงมีเยอะกว่าคนปกติมาก

ดังนั้นน้ำหนักตัวจึงย่อมไม่เบาตามไปด้วย

แม้ปกติเขาจะดูมีรูปร่างที่ผอมเพรียว แต่น้ำหนักตัวกลับมากกว่าคนที่มีรูปร่างเท่ากันถึง 1.3 เท่า!

“เหยาเหล่ย! สู้ๆ! เธอทำได้อยู่แล้ว!!”

เหยาเหล่ยขยับเท้าไปข้างหน้าอย่างยากลำบาก ในขณะเดียวกันเธอก็ต้องคอยระแวดระวังอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นรอบตัวได้ทุกเมื่อ

ในมือซ้ายของเธอก็ถือปืนพกไว้หนึ่งกระบอก มันคืออาวุธรักษาชีวิตที่สมาชิกทีมต่อสู้ระดับเสาหลักจะต้องพกติดตัวเอาไว้ตลอดเวลาไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใดก็ตาม

และในขณะเดียวกันมันก็เป็นเครื่องมือสำหรับปลิดชีพตัวเองในบางสถานการณ์ได้ด้วย

ในมือขวาของเธอยังมีมีดสั้นเหล็กกล้าอีกหนึ่งเล่ม ซึ่งเป็นของใช้จำเป็นที่สมาชิกทีมต่อสู้ของฐานลวี่หยวนทุกคนต้องมีติดตัว

นอกจากอาวุธสองชิ้นนี้แล้ว ที่เหลือก็มีเพียงระเบิดมืออีกห้าลูกกับมีดสั้นที่เธอเอามาจากตัวหัวหน้าทีมเท่านั้น

แน่นอนว่าหลี่ปั๋วเหวินในฐานะหัวหน้าทีมต่อสู้ ตามปกติแล้วเขาก็ย่อมต้องมีปืนพกติดตัวหนึ่งกระบอกเช่นกัน แต่ตอนนี้มันกลับหายสาบสูญไปแล้ว เหยาเหล่ยก็เดาว่ามันน่าจะถูกแรงระเบิดจนกระเด็นหายไปแล้ว หรือไม่ก็สูญหายไประหว่างที่เขาร่วงหล่นออกจากเรือเหาะ

และคงไม่มีทางหาเจอกลับมาได้อีก

ในตอนนี้อาวุธเหล่านี้คือสิ่งเดียวที่พวกเขาสองคนมี

โชคดีที่เธอผ่านการฝึกซ้อมอย่างหนักมานานกว่าหนึ่งปีดังนั้นการแบกของหนักแบบนี้ สำหรับเหยาเหล่ยที่เคยเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอในอดีตจึงยังพอจะกัดฟันอดทนได้

หลังจากใช้แรงมหาศาลปานเข็นครกขึ้นภูเขา ในที่สุดเธอก็แบกหลี่ปั๋วเหวินเดินออกจากอาคาร 10 ชั้นมาได้อย่างปลอดภัยและมาปรากฏตัวอยู่บนถนนที่ว่างเปล่าในเมืองหย่งหัว

“แฮ่ก—แฮ่ก—แฮ่ก—”

เหยาเหล่ยทำได้เพียงหอบหายใจทางจมูกเท่านั้น เพราะเธอกลัวว่าเสียงที่ดังเกินไปจะนำพาความเดือดร้อนที่ไม่จำเป็นมาให้

ปืนพกในมือของเธอมีกระสุนทั้งหมด 3 แม๊กกาซีนหรือ 45 นัด และหากไม่เจอสถานการณ์ที่เลี่ยงไม่ได้จริงๆ เธอเองก็ไม่อยากจะใช้มันเลย

ดังนั้นในสถานการณ์ปกติเธอจะพยายามใช้มีดสั้นให้มากที่สุด

เธอมองดูถนนที่เริ่มสว่างขึ้นเรื่อยๆ ในตอนนี้เป็นเวลา 7 โมงกว่าแล้ว รอบๆ ก็เต็มไปด้วยบรรยากาศที่เงียบสงบและสวยงาม จนมองไม่ออกเลยว่าเมื่อชั่วโมงก่อนสถานที่แห่งนี้ยังเต็มไปด้วยซอมบี้ที่เดินพล่านไปทั่ว

พวกตัวประหลาดเหล่านั้น ตอนนี้ต่างก็พากันหนีไปหลบซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่งหลังจากที่ดวงอาทิตย์ขึ้นมาแล้ว

“หัวหน้า! คุณต้องอดทนไว้นะ! ฉันจะไม่ยอมและปล่อยให้คุณตายเด็ดขาด!”

เหยาเหล่ยกัดฟันแน่น เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเริ่มเดินไปตามถนน

เธอต้องพาหลี่ปั๋วเหวินไปหาที่พักใหม่ที่ปลอดภัยให้ได้ จากนั้นเธอก็ค่อยออกไปหายาแก้อักเสบและยาปฏิชีวนะมาช่วยชีวิตเขา!

เธอจะไม่มีวันยอมให้ชายที่เธอแอบรักคนนี้ตายเด็ดขาด!

ไม่มีวัน!