บทที่ 23 คราวนี้มาดูกันว่าแกจะตายยังไง

บทที่ 23 คราวนี้มาดูกันว่าแกจะตายยังไง

ขณะนี้เอง!

เด็กสาวในชุดนักเรียน หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม สวมรองเท้าผ้าใบสีขาว กำลังเดินวนไปวนมาอยู่หน้าตึกหอพักชายด้วยสีหน้าลังเลใจ

เธอทำปากยื่นพลางบ่นพึมพำกับตัวเอง "กลับดีกว่าไหมเนี่ย? เขาปฏิเสธเธอไปแล้วนะ จะยังไปตอแยเขาทำไมอีก? เย่ซินอี๋เอ๊ย เย่ซินอี๋ ทำไมเธอถึงได้หน้าด้านขนาดนี้นะ? หรือว่าจะกลับดี"

"แต่เขาไม่ได้มาเรียนตั้งอาทิตย์นึงแล้วนะ"

"งั้นก็โทรหาหรือไม่ก็ส่งข้อความไปสิ!"

"แต่ถ้าเขาคิดว่าฉันยังตามตื๊อเขาอยู่ล่ะ?"

"งั้นก็กลับไปซะสิ! จะมายืนทำไมตรงนี้ล่ะ? ก็เพราะเธอยังตัดใจไม่ลงน่ะสิ"

"แต่เขาหายไปนานขนาดนี้ จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเขาหรือเปล่านะ?"

ในตอนนี้ ราวกับมีคนแคระสองคนกำลังต่อสู้กันอยู่ในหัวของเย่ซินอี๋

เธอก้มหน้าลงด้วยความขัดแย้งในใจอย่างหนัก

ทันใดนั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู

"ใครเกิดเรื่องอะไรเหรอ?"

"ว้าย!"

เสียงนั้นทำเอาเธอสะดุ้งสุดตัว

"ทำไมเดินมาเงียบๆ แบบนี้ล่ะ... หลินเทา?"

เธอเงยหน้าขึ้น แต่พอเห็นซูหลินเทา เธอก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อกี้เพิ่งจะพึมพำอะไรไป เขาได้ยินหมดเลยหรือเปล่านะ?

เมื่อคิดได้ดังนั้น หน้าของเธอก็แดงแปร๊ดขึ้นมาทันที เธอเอามือปิดหน้าแล้ววิ่งหนีไปทางหอพักหญิงแทบจะแทรกแผ่นดินหนี น่าอายเกินไปแล้ว

ซูหลินเทามองตามแผ่นหลังที่วิ่งจากไปอย่างไม่เข้าใจ ยัยนี่เป็นอะไรของเขานะ?

เย่ซินอี๋กลับมาถึงหอพักก็รีบมุดหน้าซุกผ้าห่มทันที

เพื่อนร่วมห้องคนอื่นๆ มองหน้ากันเลิ่กลั่กเมื่อเห็นเหตุการณ์นี้

พวกเธอคิดว่าเย่ซินอี๋โดนใครรังแกมาแล้วแอบมาร้องไห้อยู่ในผ้าห่ม

"ซินอี๋ เป็นอะไรไป? มีใครรังแกเธอเหรอ? ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวพวกเราไปช่วยรุมอัดมันเอง"

"ใช่ๆ ถ้าใครกล้ารังแกซินอี๋ของพวกเรานะ ฉันจะหักขามันทั้งสามข้างเลย"

เด็กสาวคนหนึ่งนั่งลงริมเตียง เอื้อมมือไปดึงตัวเย่ซินอี๋ที่ก้นโผล่ออกมาจากผ้าห่ม

เมื่อสัมผัสถึงไอความร้อนจากมือของเธอ เด็กสาวก็สะดุ้งตกใจ "ซินอี๋ ทำไมตัวร้อนจี๋แบบนี้ล่ะ? ไม่สบายเหรอ? เป็นไข้หรือเปล่าเนี่ย?"

พูดพลางพยายามจะดึงตัวเย่ซินอี๋ออกมาจากผ้าห่ม แล้วเธอก็เห็นเย่ซินอี๋หน้าแดงก่ำ หลับตาปี๋ไม่ยอมลืมตา

"ซินอี๋ ทำไมหน้าแดงขนาดนี้ ตัวก็ร้อนเป็นไฟเลย ลุกขึ้นมาเถอะ เดี๋ยวพวกเราพาไปห้องพยาบาล"

เมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังจะถูกเพื่อนหามไปห้องพยาบาล เธอจึงจำใจต้องอธิบาย "ฉันไม่ได้เป็นอะไร ฉันแค่... ฉันแค่เจอซูหลินเทามาน่ะ"

????

พวกเพื่อนๆ ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

"ใครนะ? ซูหลินเทาเหรอ? เขากลับมาเรียนแล้วเหรอ?"

"ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ เจอหน้าเขาทีเดียวถึงกับเป็นไข้เลยหรือไง?"

พูดจบ เธอก็รู้สึกว่าคำพูดของตัวเองมันแหม่งๆ พิลึก

เย่ซินอี๋เองก็รู้สึกได้ ทำไมฟังดูแปลกๆ นะ?

"โอ๊ย ไม่ใช่อย่างที่พวกเธอคิดนะ มัน... ฮึ่ย ไม่คุยกับพวกเธอแล้ว"

"ฉันว่านะ เขาปฏิเสธเธอไปแล้ว เธอจะไปสนใจอะไรเขานักหนา? ถ้าไม่ไหวจริงๆ เดี๋ยวคืนนี้พวกเราจับเขามัดมาไว้ที่หอพัก ให้เขารู้ฤทธิ์พวกเราซะบ้าง"

"ใช่ๆๆ! ซินอี๋ของพวกเราน่ะ ทั้งก้นเด้ง นมโต หน้าตาก็น่ารักน่าหยิก! ถ้าฉันเป็นผู้ชายนะ ฉันคงหลงรักจนหัวปักหัวปำไปแล้ว"

พูดพลางตีก้นเย่ซินอี๋ไปทีนึง แล้วกำลังจะเอื้อมมือไปจับหน้าอกแต่โดนปัดออกเสียก่อน เธอเลยได้แต่ลูบจมูกตัวเองแก้เก้อ

"เอาเถอะ ไม่ได้เป็นไข้ก็ดีแล้ว ใกล้จะเข้าเรียนแล้ว ไปกันเถอะๆ"

พอเย่ซินอี๋นึกขึ้นได้ว่าเดี๋ยวก็จะได้เจอซูหลินเทาอีก ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ผุดขึ้นมาในหัวทันที

"พวกเธอช่วยลาพักครึ่งวันให้ฉันหน่อยได้ไหม? จู่ๆ ฉันก็รู้สึกไม่ค่อยสบายน่ะ"

เธอพูดพลางกุมขมับ ทำท่าทางอ่อนปวกเปียก

"ฉันว่านะ ซูหลินเทายังไม่ทันหลงรักจนหัวปักหัวปำหรอก ซินอี๋ของพวกเรานี่แหละที่โดนเขาทำเสน่ห์ใส่ หมอนั่นให้กินยาเสน่ห์อะไรเข้าไปเนี่ย?"

"ฉันว่าซินอี๋น่าจะเป็นไข้จริงๆ นะ"

"เลิกสำออยได้แล้ว รีบลุกไปเรียนเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะโทรตามซูหลินเทามาลากเธอไปเอง!"

และแล้ว เย่ซินอี๋ก็ยอมล้มเลิกความตั้งใจที่จะลาหยุดไปโดยปริยาย ภายใต้การข่มขู่และหลอกล่อของบรรดาเพื่อนสาว

ซูหลินเทานั่งอยู่แถวที่สองนับจากหลังห้อง ส่วนเย่ซินอี๋นั่งอยู่แถวที่สามนับจากหน้าห้อง ตั้งแต่เขากลับมาจากเซี่ยงไฮ้ เขาก็คิดอะไรได้หลายอย่าง

แล้วเหตุการณ์นี้ก็เกิดขึ้น

ช่วงกลางคาบเรียน เย่ซินอี๋ฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ค่อยๆ หันหน้าไปแอบมองซูหลินเทาที่นั่งอยู่ด้านหลัง

ใครจะไปรู้ ซูหลินเทากำลังมองเธออยู่พร้อมกับยิ้มมุมปาก

เมื่อรู้ตัวว่าถูกจับได้ แก้มของเธอก็แดงซ่านขึ้นมาทันที เธอรีบหันขวับกลับมา ไม่กล้าหันไปมองอีกเลย

เพื่อนร่วมโต๊ะเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดก็ได้แต่ส่ายหน้า คิดในใจว่า 'จบกัน ยัยนี่กู่ไม่กลับซะแล้ว'

"แม่คู๊ณ เธอเป็นถึงดาวห้อง แถมยังเป็นสาวสวยระดับโรงเรียนนะ หัดดูสารรูปตัวเองตอนนึ้บ้างเถอะ"

น่าจะเขียนคำว่า 'คลั่งรัก' แปะไว้บนหน้าให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังสวีตหวานกันอยู่ในจีน ใครบางคนในต่างประเทศกำลังสบถด่าอย่างหัวเสีย

สหรัฐอเมริกา!

หวังอวี้หลงกำลังขับรถหนีตายอย่างบ้าคลั่ง

"บ้าเอ๊ย ก่อนมาไม่เห็นมีใครบอกเลยว่าที่นี่มันจะอันตรายขนาดนี้ นี่มันรอบที่เท่าไหร่แล้ววะเนี่ย? แม่งเอ๊ย!"

รถเก๋งสีดำคันหนึ่งกำลังขับไล่ตามเขามาติดๆ แถมยังสาดกระสุนใส่ไม่ยั้งเมื่อมีโอกาส

นี่เป็นครั้งที่สามแล้วที่เขาโดนตามล่าในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา

และที่น่าโมโหที่สุดก็คือ เขายังไม่รู้เลยว่าตัวเองโดนตามล่าเรื่องอะไร

ถ้าเขาไม่ดวงแข็ง ป่านนี้คงได้ไปดื่มน้ำแกงยายเมิ่งแล้ว

ปัง! ปัง!

กระจกมองหลังแตกกระจาย เหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมเต็มหน้าผาก เขาต้องโชว์ลีลา 'Fast and Furious' หนีตายสุดชีวิต

ตอนนี้เขาเข้าใจความหมายในคำพูดของซูหลินเทาแล้ว

โอกาสนี้มันฆ่าเขาชัดๆ เขารับมือไม่ไหวจริงๆ

เขาอยากจะโทรไปขอความช่วยเหลือจากบริษัท แต่พวกที่ตามหลังมาก็ไม่เปิดโอกาสให้เขาเลย ขับรถเร็วขนาดนี้ ถ้าปล่อยมือมาโทรศัพท์คงได้พลิกคว่ำแหงๆ

ถนนเริ่มเปลี่ยวขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีรถสัญจรไปมาเลย

"เวรเอ๊ย น้ำมันจะหมดแล้ว จบเห่แน่ บ้าเอ๊ย ต่อให้ต้องตาย ฉันก็จะลากพวกแกไปลงนรกด้วย"

ขณะที่เขากำลังคิดจะลากอีกฝ่ายไปลงนรกด้วยกันนั้น จู่ๆ หน้าจอในรถก็สว่างขึ้น พร้อมกับเสียงที่คุ้นเคยดังออกมา

เสียงของหัวหน้าเขานั่นเอง

"เสี่ยวหลง ตอนนี้นายอยู่ไหน?"

พอได้ยินเสียงนี้ หวังอวี้หลงก็แทบจะร้องไห้ออกมา

"หัวหน้า ช่วยผมด้วย! ผมกำลังโดนตามล่าอยู่ ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน ทางเปลี่ยวมาก ไม่มีรถสักคันเลย พวกเอฟบีไอในอเมริกามันไม่ได้เรื่องเลย พวกเราซิ่งรถกันยังกับในหนัง 'Fast and Furious' บนถนนขนาดนี้ พวกมันยังไม่โผล่หัวมาเลย

แม่งเอ๊ย อย่าให้รู้นะว่าใครสั่งเก็บผม ไม่งั้นผมจะล้างโคตรพวกมันให้หมด แล้วจะตบหมามันด้วยสักสองที"

"ใจเย็นๆ นายขับรถของบริษัทอยู่นะ หาที่จอดรถซะ ข้างหลังจะมีพรมสีดำ ใต้พรมนั้นมีช่องลับ ของข้างในนั่นแหละที่จะช่วยชีวิตนายได้

ตอนนี้ฉันกำลังส่งคนไปช่วยแล้ว แต่น่าจะไปไม่ทัน ถ้านายโชคร้ายตายไปจริงๆ ทางบริษัทจะคิดบัญชีพวกมันให้สาสม"

พูดจบ สายก็ถูกตัดไป

ตาของหวังอวี้หลงเป็นประกาย ในรถมีของที่ช่วยชีวิตเขาได้งั้นเหรอ?

เขาหาจังหวะทิ้งห่างจากอีกฝ่าย กัดฟันจอดรถทันที ยังไงซะน้ำมันก็ใกล้จะหมดแล้ว ขืนขับต่อไปก็ไม่รอด สู้ยอมเสี่ยงไปเลยดีกว่า

จะอยู่หรือตายก็ขึ้นอยู่กับของในช่องลับนี่แหละ

เขารีบมุดไปที่เบาะหลัง รถคันนี้ถูกดัดแปลงมาอย่างเห็นได้ชัด เขาไปถึงด้านหลังและเจอพรมสีดำ

เขาเปิดมันขึ้นมา!

ในขณะเดียวกัน รถคันหลังก็ตามมาทัน และเสียงปืนก็ดังขึ้น

เมื่อหวังอวี้หลงเปิดช่องลับและเห็นของข้างใน เลือดในกายเขาก็เดือดพล่านขึ้นมาทันที

"ฮ่าๆๆๆๆ บ้าเอ๊ย ปล่อยให้ตามล่าอยู่ตั้งนาน! คราวนี้มาดูกันว่าแกจะตายยังไง!"